Vasoiras de xibarda


Cartafol de inquedanzas, experiencias e teimas literarias
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

SILLITOE E OS MOZOS IRADOS
Chamáronlle a Xeración dos Mozos Irados (Angry Young Men) a un grupo de escritores británicos que colleitaron sona nos anos ’50 do século XX. Alan Sillitoe foi un deles, xunto a nomes como Harold Pinter ou Kingsley Amis. Un bo exemplo da literatura producida por este fato de desencantados é a novela que veño de ler, trátase de Saturday night and sunday morning na súa versión castelá. Sábado por la noche y domingo por la mañana, é unha tradución realizada por Daniel Laks e editada por Plaza & Janés Editores en 1989.
O texto orixinal foi rematado definitivamente nunha estadía de Sillitoe na illa de Mallorca e publicouse no ano 1959 en Inglaterra.
Non ousarei afirmar que se trata dunha má novela, nin sequera dunha mediocre noveliña mais tampouco ilusionarei a ningún lector con este texto que hoxe ben seguro sería alcumado como literatura de consumo, malia a mensaxe que zumegan unhas páxinas cargadas de xenreira orixinada pola posguerra da II Gran Guerra e o pavor a un novo estourido bélico en calquera momento.
A redacción é por veces pastosa e confusa, mais, ben sabemos que toda tradución é unha traizón, e polo tanto, non lle boto culpa ningunha ao autor primixenio, quen de seguro empregou moita máis arte na creación desta obra do que a min me chegou.
Hoxe, diriamos sen reparos que é unha novela antisistema, antimilitarista e contraria ao sentimento patriótico ou mesmo un berro nihilista. Non tal, coido que os personaxes que inspiraron a Alan Sillitoe non posuían a fondura suficiente para chegaren ás devanditas conclusións. Alcol, sexo clandestino e uns poucos xilins son as aspiracións dos seres que poboan a narración. De onde vén o ambiente escéptico ou mesmo rebezo que o personaxe principal nos mostra decote? Da maldita guerra e as súas consecuencias. Non hai guerra na novela, nin disparos nin trincheiras mais están os fillos da decepción, as crianzas do terror nos refuxios antiáreos xa adultas, homes e mulleres que non dan esquecido o bruído da fame e as partidas gañadas á morte sen máis premio ca un aprazamento.
Como se neutraliza esa nenez infanticida? Apagando a máquina de pensar e gozando sen máis pretensións. Mañá non existe, sabiámolo, mais cando o Exército dese país que teima en ser o teu trata de levarte á morte cada poucos lustros, deixas de cavilar no senso da existencia.
A narración discursiva coa que nos atopamos frecuentemente cara ao final da novela revélanos a intención clara de don Alan, de quen supuñemos que utilizou esta trama para lanzarnos unhas cantas proclamas ácratas, inseridas habilmente neste texto iconoclasta que hoxe en día –crise, mudanza de ciclo político…- volta ter certa vixencia.
Arthur, o protagonista, non é un heroe, nin sequera un ser benévolo; é pola contra, unha vítima das súas frustracións de homiño novo e humilde saciando carencias, acompañándose de mulleres bebedoras e amigos bébedos nunha peregrinación tabernaria que mantén activa a pseudofelicidade dos habitantes de Nottingham.
“Nunca deixarei que ninguén me explote porque vallo tanto coma calquera; se ben cando se trata do maldito voto que me conceden, moitas veces teño gana de lles dicir onde o poden meter, xa que non gañarei moito usándoo. Mais se dixesen: Mira, Arthur, aquí tes cincuenta quilos de dinamita e un detonador flamante, agora fai voar a fábrica, aí si o faría, porque sería algo que pagaría a pena. Acción.”
Cando Arthur me transmitiu a súa sabenza nun parágrafo das primeiras páxinas supuxen que este mentiroso compulsivo aínda podía outorgarlle algún capítulo glorioso á novela; enganoume, ou se cadra fun un inxenuo, coma a mociña que semella ir encarreiralo nas derradeiras páxinas.
Moi recoméndábel para que goste deses finais que merecen unha segunda parte.
Estamos diante unha obra cuns personaxes excelentemente construidos, cunhas descricións milimétricas de ámbitos e estancias, e cun densenvolvemento da acción un chisco caótico, elemento que adoitamos atopar en moitas novelas ao uso e que xorde –ben sei- da propia xénese do texto como colectánea de relatos con vocación folletinesca. Perdoábel, mais corrixíbel.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-06-2015 11:22
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal