Vasoiras de xibarda


Cartafol de inquedanzas, experiencias e teimas literarias
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A MELANCOLÍA DE HESSE
Coido que aínda nunca atopara a palabra FIN no remate dunha novela até que estes días cheguei á derradeira páxina de Peter Camenzind, a primeira novela de Hermann Hesse, publicada en 1904.
Hesse, autor prolífico e coñecido universalmente pola novela Der Steppenwolf (O lobo estepario), amósanos en Peter Camenzind a un ser humano atormentado polas intensas cavilacións que bolen na súa mente e asemade pola dificultade para se relacionar na comunidade social.
Con todo, a novela vén sendo unha inmensa lección de humanismo, humanidade e humanitarismo; si, en moitas ocasións dende o trinque da distancia profiláctica mais –nomeadamente no tramo final- dende a implicación máis entregada.
Hai dúas divindades presentes no criterio do protagonista ao longo da narración, unha é a atribuída á figura do deus clásico nos dogmas monoteístas, e outra, máis ca presente omnipresente, a natureza… Ben sospeitará calquera lector, que o autor está a insinuar unha fusión/confusión dos deuses aos que rende culto. Non en van, as reflexións de San Francisco de Asís –un protoambientalista- e máis a propia localidade que dá nome ao santo, aparecen reiteradamente na novela.
Peter Camenzind é un exercicio continuo de introspección, de análise –por veces enfermiza, paranoica e descarnada- da condición humana, da busca incansábel dos porqués que non nos veñen explicados cando o azar nos bota ao mundo; este ronsel de dúbidas que adobía a narración toda, pode chegar a ser atafegante para un hipotético –e desprecatado-lector que procure acción ou dinamismo no texto.
É a paixón pola natureza quen rescata o protagonista cando os fracasos sentimentais veñen a demostrarlle que a única e imperecedoira fidelidade só pode atopala nas montañas que tantas veces saciaron e mitigaron –a contradición é unha constante na novela- a súa soidade, por outra banda desexada e buscada. Veremos como o protagonista chega mesmo á personificación da venerada natureza nalgún dos seus éxtases de comuñón coa Creación, pois que a doutrina cristiá non deixa de ter certa presenza sen chegar a se manifestar de xeito fatigante.
Melancólica sería o adxectivo máis acaído para esta obra de Hermann Hesse, cun final pensado para un público piadoso e cun principio que non nos permite dexergar o desenvolvemento cara a apoteose da “salvación”.
A tradución ao castelán que eu lin é da autoría de Jesús Ruiz, foi editada en 1977 (unha terceira edición) pola Biblioteca Universal Caralt, nome comercial da histórica casa barcelonesa Luis de Caralt Editor.
A capa, deseñada por Balaguer, non supón unha desas presentacións que enganan ao lector cunha imaxe sen vinculación coa caste de obra que atopará no interior do libro, pois recén chegados xa se nos convida á melancolía coa fotografía dun camiñante soidoso baixo un sol alaranxado e crepuscular.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-04-2015 11:20
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal