Vasoiras de xibarda


Cartafol de inquedanzas, experiencias e teimas literarias
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

NORIEGA, O ANIMISTA
Neste irregular, dubitativo e por veces extremo enceto da primavera, a lectura de Do ermo resultou unha magnífica elección; ademais, don Antonio cántalle en dous poemas, ambos intitulados -como non!- Primavera; pois que o Poeta da Montaña non esquece manifestación ningunha da Natureza-Terra-Nai.
Do ermo, que por certo intitulouse Montañesas na súa primeira edición, glosa a través das súas composicións poéticas, a vida, as cores, a vexetación e as angueiras e angurias da montaña e os seus habitantes.
O autor, ora gaba o esforzo de “carpazonas” e brañegos en harmonía coa natureza ora se doe da miseria dunhas vivendas e dunhas existencias expostas aos rigores dunha fera climatoloxía ou dalgúns costumes xa extemporáneos a comezos do século XX. Do mesmo xeito, e sen contradición aparente, celebra o autor o tradicionalismo presente nas celebracións montañesas ou mostra a súa felicidade por ter como único ben unha casoupa naquel universo bravo e afastado.
Esta íntima contradición que albiscamos na obra do mindoniense, íspese nidiamente no poema Rarezas, o cal supón toda unha declaración animista ou neopagá, e non deixamos de percibir este sentimento en Porque non son profano..., composición na que afirma: "...E que o fausto da virxe natureza/sea fúnebre pompa do meu enterrro."
Porén, noutros poemas rexeita as supersticións e as figuras creadas pola mitoloxía galega, claramente influído pola doutrina católica, da que se amosa afervoado valedor.
Se don Antonio tivese dado ao prelo outras producións literarias poderiamos xulgar con máis coñecemento o seu xeito de encarar as crenzas e os costumes dos labregos daquela altura, mais Do ermo foi o único libro que nos legou a súa habelencia poética. Trátase esta obra dun conxunto que foi mudando edición tras edición, xa que o propio autor cerceou nalgunha edición aquelas composicións que lle resultaron pouco acaídas e engadiu outras, concibidas despois daquela publicación inicial en 1904. O exemplar que atesoura a miña biblioteca pertence a unha edición da Editorial Galaxia do ano 1995, encadrada na colección Biblioteca da Cultura Galega e patrocinada pola CRTVG. O devandito volume baséase na sexta edición -1946-, a cal reúne a obra poética completa do mestre escritor, quen falecería ao ano seguinte.
A obra está salferida de dedicatorias e préstamos, así como de homenaxes a autores de grande sona ou de recoñecemento local. Semella Do ermo o testemuño dun traxecto vital (amoríos, madureza, perdas familiares, declaracións de intencións emanadas da experiencia…), con concesións estilísticas ao saudosismo, o costumismo e tamén ao galeguismo –máis tarde os acontecementos históricos orixinan no autor unha involución ideolóxica que lle fai abandonar o ismos máis comprometidos-, xa que cómpre lembrar que Noriega estudou no Seminario de Santa Catarina, e non é alleo á Escola Poética do Seminario de Mondoñedo.
Por certo, Do ermo, en contra do que din varias referencias literarias, non está adicado en exclusiva a ningún poeta coetáneo de don Antonio, pois que o libro non posúe adicatoria inicial, mais, como dixemos anteriormente, moitos dos poemas inclúen encabezamentos nominais
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-04-2015 12:19
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal