Vasoiras de xibarda


Cartafol literario de experiencias, teimas e inquedanzas
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
Contos do Valadouro. XP,IF,ML.
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

PRINCES ET RHINOCÈROS (VOYAGES DE MA JEUNESSE)
Supoño que todos os que temos estudado idiomas, nalgunha ocasión tivemos que pasar pola experiencia de ler algunha obra literaria na lingua obxecto de estudo. A miña experiencia pasou por ler en versión orixinal a Eugène Ionesco e máis a Antoine de Saint-Exupéry. A sensación final foi desigual.
Tanto Ionesco coma Saint-Exupéry escribiron orixinalmente en francés, e eles dous, foron os meus “mestres” de inmersión na devandita lingua. Observo agora, fornecido da experiencia, que os profesores de lingua francesa que tiven no Bacharelato ou non posuían unha idea clara da oferta literaria no devandito idioma, ou definitivamente, non gozaban dun criterio literario nidio, e moito menos un criterio de escolla acaído á idade do alumnado. Refírome nomeadamente a Rhinocèros, obra que de seguro me resultaría máis amena na idade adulta, mais que non cheguei a gozar na súa totalidade na adolescencia. O teatro do absurdo resultoume máis ca atractivo vangardista (realmente é o que era), diferente mais coido que nunca desconcertante, estou certo de que naquela altura non cheguei a aproveitar a mensaxe que o autor romanés inseriu nas súas obras, mais levei unha grata sorpresa que fixo que o recordo de Rhinocèros me resulte cando menos benigno (ao contrario do da obra de Saint-Exupéry): A lectura resultoume doada, pois non atopei grandes barreiras lingüísticas no francés de don Eugène.
A obra que lin do aviador desaparecido no Mediterráneo foi, como non, Le petit prince. Vou ser moi sincero. Sempre que falo desta obriña, os meus interlocutores adiántanse a afirmar que se trata dun texto fermoso, con moitas lecturas e mensaxes –algunha oculta-, exemplo de tenrura e delicadeza… Se cadra a miña crítica está influída polo dificultosa que me resultou a lectura de Le petit prince, ou non, mais ficou dende aquela na miña mente un recordo árido acerca dun texto ao que non logrei tirarlle deleite ningún. Voltei achegarme á devandita obra nalgunha lingua máis familiar, e o resultado foi semellante. Non dubido de que Le petit prince agarde por unha nova lectura deste lector defraudado, mais ten que haber vontade por ambas partes e confeso que deito pouco ánimo no intento, malia que o libro anda insinuándose pola miña biblioteca en linguas varias.
Con Ionesco voltei atoparme se non en lecturas si en conversas co meu grande amigo Manuel Lourenzo, dramaturgo que gosta do romanés, coñece Rhinocèros e decote emite boas opinións do teatro do absurdo que con tanta mestría cultivou don Eugène.
Do Antoine ninguén me voltou falar.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-01-2015 12:34
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal