Vasoiras de xibarda


Cartafol literario de experiencias, teimas e inquedanzas
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
Contos do Valadouro. XP,IF,ML.
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

E SE ANTOÑITA LERA ISTO?
Na miña biblioteca particular hai un libro que non é meu, ou polo menos non era para min. É un volume cunha dedicatoria destinada a unha persoa que non coñezo, asinada polo propio autor.
O feito de que a miña familia rexentase durante moitos anos un hostal de viaxeiros en Madrid, propiciou que eu me fose facendo cunha boa morea de libros das máis diversas temáticas e orixes.
Para aquelas persoas, os libros eran obxectos esquecedizos, os cales, ficaban nos cuartos de alugueiro logo das estadías de hospedaxe.
O libro en cuestión titúlase Desde mi viento solano, o seu autor é o poeta castelán Ovidio Riesco Campo e segundo os datos achegados no depósito legal foi publicado en Madrid no ano 1985 pola Editorial Andrómeda. O prologuista é Leoncio García Jiménez, quen tamén dirixiu aquela colección de poesía denominada Acuario.
A dedicatoria manuscrita é a seguinte:
“Para Antoñita, con cariño, parte de mi vida hecha poesía.
Un abrazo.
Ovidio. (?)
8-1988”.
E resulta que o libro está na miña biblioteca e non en poder da titular da devandita inscrición.
Coido que nunca saberei nada máis sobre isto, pois que tampouco é doado achar información acerca do poeta, do que só coñezo uns poucos datos achegados na contracapa do poemario.
Ovidio Riesco conta na actualidade oitenta anos. Malia ter nado en Madrid pasou a súa infancia e mocidade entre Ávila e Salamanca, pertence á denominada xeración do silencio e no ano de edición de Desde mi viento solano xa contaba con tres poemarios publicados, un deles escrito en colaboración con outros poetas.
Hai case trinta anos que Ovidio Riesco adicou un exemplar de Desde mi viento solano á, para nós, misteriosa Antoñita, quen non sei se chegou a ler o poemario ou mesmo se posúe o libro, mais, eu gardo o que nominalmente lle fora asignado.
O poemario que nos ocupa mestura diversas materias: costumismo rural castelán, paisaxismo urbano matritense, algunhas faíscas de conflito social e tamén pinceladas metapoéticas. Non deixa pasar a ocasión o autor sen tributar parcas homenaxes a persoeiros das letras como Antonio Machado, Unamuno ou Lorca.
Ao césar o que é do césar e a Antoñita o que dela é. Se mo demanda, cedereillo amábelmente, pois que ela era o destino primixenio do libro; mentres, gárdollo, e gozo coa poesía de Riesco.

ILUSTRACIÓN
Título: Muller lendo
Pintora: Anne Balbusso
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-01-2015 17:05
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal