Vasoiras de xibarda


Cartafol literario de experiencias, teimas e inquedanzas
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
Contos do Valadouro. XP,IF,ML.
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

"LO QUE SÉ DE LOS VAMPIROS" FOI ESCRITA NA SEARA
Aconteceu que un bo día lin unha nova literaria nun xornal, nela falábase dun escritor falecido na mocidade ao que renderían homenaxe creando un certame de novela co seu nome. Mais engadía aquela columna que o malogrado Francisco Casavella –tal era o pseudónimo por el empregado- posuía vínculos nas terras do Valadouro e Mondoñedo, malia a ter sido barcelonés de nación e pasamento.
Tal noticia fíxome pescudar na vida, na morte e na obra de Francisco García Hortelano, como en lei dereita se chamaba o devandito escritor, quen tivo escollido como pseudónimo literario o alcume da familia paterna, nomeadamente para que a súa obra non fora confundida coa dun homónimo e homólogo seu, madrileño, tamén de nación e pasamento.
Interroguei xente das letras e escasas pistas achei, só o amigo Isaac Ferreira me puxo no vieiro atinado cara ao coñecemento desta nada cativa figura da literatura en lingua castelá.
Trasladei as miñas dúbidas acerca do novelista barcelonés a unha insigne poeta focega, e foi ela, Luisa Castro, quen achegou luz sobre a tebra, e quen me propiciou conversa de grande interese coa señora Aurora Hortelano, nai do falecido Casavella.
Abandonemos pois, neste instante, un ton requintadamente literario, para descender ao eido dos feitos recompilados.
Daquela, tiña eu unha sección no programa “Parolando” da Radio Valadouro, e cando dei xuntado un bo feixe de datos sobre Francisco Casavella, pensei que podería resultar ben ilustrativo entrevistar ao vivo a Luisa Castro. Mais a propia poeta, logo de aceptar, chamoume de novo para me dicir que tiña falado coa nai de Casavella, e que o máis acaído sería entrevistala a ela.
E así, o 8 de abril de 2010, Aurora Hortelano respostou ás miñas preguntas en antena, por vía telefónica dende Barcelona. Resultou unha entrevista moi emotiva -había menos de ano e medio que falecera o novelista-, na que Aurora falou da atracción que exercía no fillo a bisbarra valeca e a súa contorna, froito, ben seguro, dos veraneos familiares en Couboeira –parroquia natal do pai de Casavella- e Fazouro.
Na conversa, Aurora menciona con énfase o Penido dos Corvos -cumio que estabelece o límite entre os concellos de Alfoz e Mondoñedo- como icona simbólica para o fillo. Tíñame contado Luisa Castro ademais, que a histórica figura de Pardo de Cela posuía un grande magnetismo para este autor, co que a focega compartiu amizade.
Mais dona Aurora continúa a relatar detalles de grande importancia, e agora vén o bo. No verán de 2007, Francisco Casavella aluga unha vivenda na Seara (Mor) e bota tres meses escribindo nesta localidade alfocesa, o froito titularase Lo que sé de los vampiros, obra que recibirá o Premio Nadal en xaneiro de 2008. En decembro do mesmo ano, Casavella falecerá, contando tan só corenta e cinco anos.
Lo que sé de los vampiros transcorre nun lugar entre Alfoz e Foz –Casavella dixit-, o seu personaxe principal leva o nome de Viloalle e a pegada do mariscal da Frouseira non é allea á trama da novela. Cando encetei o labor pescudador, Isaac Ferreira compartiu comigo que Puri –a súa dona- foi sempre unha voraz lectora das obras de Casavella, e dunha volta, pareceulle velo nun restaurante da Seara… Foi aquel verán.
Descoñezo se nas bibliotecas municipais da bisbarra do Douro se pode atopar esta novela, mais se non está presente deberá ser corrixida tal eiva, pois que Lo que sé de los vampiros é nativa destas terras. Tampouco sería malbaratar fondos públicos que El secreto de las fiestas ou a triloxía El día del Watusi –por citar só algúns títulos- estivesen ao dispor dos lectores valecos. Teñamos presente que García Hortelano non era alleo a nós, e o seu sobrenome “Casavella” procede do lugar da Campá. E lembremos, asemade, que dende 2010 existe o Premio de Novela Francisco Casavella, auspiciado por Ediciones Destino, iso si é unha homenaxe en condicións. Eu aquí non demando tanto, só un merecido e útil recoñecemento local, aínda que a ninguén estrañaría que o novelista Casavella non tivese un oco na Biblioteca Municipal de Alfoz por exemplo, nin sequera a el mesmo, pois que definía os novelistas como cazadores de paradoxos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-01-2015 19:10
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal