Vasoiras de xibarda


Cartafol de inquedanzas, experiencias e teimas literarias
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

MANUAL PARA A PROLONGA PREMEDITADA DO 17 DE MAIO
Se cadra, cumpriría empezar aceptando unha mudanza na mensaxe que entidades e galegos a título persoal levan difundindo desde hai décadas.
A vella proclama cultural animando ao emprego da lingua galega para que esta non se extinga deixou de ter sentido na Galiza actual. Debemos dispor da frialdade suficiente para decatarnos de que tal argumento non vai lograr conmover a centos de galegos que hoxe contemplan a lingua vernácula como unha rémora fermosa para cantigas e contos de lareira.
Unha mensaxe que na actualidade pode chegar a activar os resortes da das conciencias galegas é a que tire a venda dos ollos de todos aqueles galegos que, inxenuamente, dan por suposto que o código lingüístico empregado por eles é o castelán.
A porcentaxe de castelanfalantes na Galiza é baixísima, mesmo testemuñal. Realmente, o que falan eses cándidos galegos é unha hibridación, unha mestura cuxa aliaxe conserva altas cantidades de elementos idiomáticos galegos.
Por iso escoitamos excrecencias da caste de: Te tienen buena duda, pensé que no daba llegado para cubrir el impreso ou a famosa frase dun xornalista galego polas cociñas de “España Directo” (TVE): Cogemos la pota.
Todos, sintagmas aberrantes que carecen de sentido alén dos lindeiros do ámbito cultural galego. É dicir, tales expresións resultarán totalmente incomprensíbeis en Sevilla, Zaragoza ou Madrid, máis incluso que se falásemos en galego, catalán ou éuscaro, pois que non sería difícil dar con persoas coñecedoras dalgúns destes idiomas oficiais.
Xa que logo, o drama (un deles) radica en que unha boa parte da poboación galega xa non fala ningún idioma concreto.
Traio esta reflexión até aquí (unha bitácora literaria) porque o 17 de maio vén pretendendo unha misión ambivalente: a reivindicación, non só do valor da literatura en galego, senón tamén a defensa do uso e dos dereitos da lingua da Galiza.
Serve de algo o Día das Letras Galegas? Serve. Para gañar lectores, para divulgar títulos, para fomentar debates e artellar clubs de lectura, para que os escolares escriban versos e canten rap… Para que os libros entren nas nosas vidas coa dose de anestesia exacta, esa que algúns precisan antes de se achegaren á literatura.
Un pode aproximarse á arte das letras como usuario, como produtor, como traballador, como comercial ou como curioso, e mesmo como visitante ocasional, mais o 17 de maio non ten desculpa para pasar sen saudar; o 17 de maio se camiñas preto dun libro, con vergoña ou sen ela, faraslle un aloumiño, e quen sabe, se cadra ese encontro supón unha amizade para a vida.
Agora, cómpre que desbotemos o carácter anual da celebración, alongándoa. Todo o que se fai un 17 de maio pode facerse o resto do ano. Falar, ler, escribir, escoitar, pensar, exixir e debater.
Algúns, moitos, temos escollido conxugar todos estes verbos en galego; xa non por ideoloxía, xa non por dignidade, xa non por honrar os devanceiros; sinxelamente porque xamais quixemos elixir entre Rosalía e Gloria Fuertes, e con toda normalidade optamos polas dúas; pola da casa e pola de fóra.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-05-2017 20:04
# Ligazón permanente a este artigo
CARTOGRAFÍA E ITINERARIO DUNHA PUBLICACIÓN INSTITUCIONAL
Aprendín estes días que a Deputación da Coruña conta con varias naves onde atesoura miles de libros; almacéns ateigados de publicacións institucionais á espera de destino e lectores.
Describíramos hai unhas semanas a xornada do 22 de abril en Bertamiráns, e mais os achados literarios que o ente municipal propiciara nas prazas da localidade; tratábase realmente, dunha práctica simultánea nos concellos da provincia da Coruña (cando desbotaremos a artificialidade das provincias?), e grazas a iso, fíxenme con varias obras galardoadas co Premio Miguel González Garcés de Poesía.
Veño de ler Cartografía do exilio, de Baldo Ramos, a quen puiden escoitar ao vivo na segunda edición do “Mondoñedo é poesía”.
Esta obra foi premiada hai tres anos, e desde logo, trátase dun poemario con moitas horas de cicel. Descóbrese durante a lectura unha esgotadora procura de termos acaídos e seguramente innúmeras consultas ao dicionario; é dicir, un traballo exhaustivo, e por riba, belo. Estas cualificacións sei que poderían seren aplicadas a moitísimas obras poéticas, mais na escrita de Ramos non se detecta a presenza de concesións ao termo de encaixe casual, nin se observa permisividade co verso sinxelo. Mesmo semella que o autor se recrea na complexidade.
Que ninguén busque as maiúsculas no texto de Ramos, foron desterradas. Este é un trazo que veño de apreciar noutro poeta actual, Eduardo Estévez; a quen tamén tiven o pracer de escoitar nun recital.
Emprega Baldo Ramos unha sintaxe cumprida e requintada, exixindo a máxima atención do lector, ou precisando por veces a relectura do verso con distintas cadencias, para chegarmos así a unha óptima interpretación.
A emoción do amor, a escrita terapéutica e a paternidade son temas transversais nun poemario con cita literaria ao principio e ao final.
Versos potentes e rotundos para ler e reler, e mesmo anotar.
O libro do que falamos naceu no Golfo Ártabro no outono de 2014, floreceu de novo esta primavera nas ribeiras do Sar, e mora agora nas terras do río Douro… O Douro do Xistral e o Cantábrico; e máis do castelo do Castrodouro.
Que sexa por moitos anos.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-05-2017 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
MONDOÑEDO, CAPITAL LITERARIA DA GALIZA
A Xulio e Margarita,
sentinelas dos encontros fermosos; poetas ao cabo.


Non ten por que ser a única, pois que estamos a falar dunha cultura –a nosa- cun sistema literario sólido e fértil (tamén hostilizado e menosprezado, pois que neste país a contradición agroma fecunda); mais, no inventario de localidades ineludíbeis no calendario de citas literarias, Mondoñedo está a se situar, desde hai tres anos, nos máis altos postos.
Ben sabemos que non é a primeira vez que o “Mondoñedo é poesía” ocupa un oco nesta bitácora, mais ano tras ano o evento literario non cesa de medrar e a cita faise merecente de novas gabanzas, gañando, así mesmo, amplos espazos en medios de comunicación, tanto especializados como xenéricos.
Alí estaba a flor do sabugueiro de Manuel Rivas, a teima contra as gaivotas dos Trioliro Regueifeiros, a voz ancestral de Paloma Suanzes, o arrouto de Chema Merino, a reivindicación do legado de Urraca na palabra de Marta Dacosta, as interpretacións poéticas (auténticas dramatizacións) de Marina Oural e de Eva Veiga, a pel de galiña nos beizos de Miriam Ferradáns, e moita arte e moitos versos, e a perseveranza dos da casa. Non podemos obviar o eloxio anual á teimosía do colectivo Mondoñedo É, un grupiño de titáns que está a converter Mondoñedo na meca da poesía galega.
Mais desta volta, unha oportuna coincidencia fixo que o sábado 29 e o domingo 30 as rúas da cidade fosen ocupadas por ducias de “camiñantes literarios”.
Tratábase do roteiro Álvaro Cunqueiro e o Mondoñedo literario, promovido polo Centro Autonómico de Formación e Innovación e guiado polo investigador Armando Requeixo, quen máis tarde, xa no propio evento poético, sería o encargado de ilustrar os asistentes acerca da figura de Eduardo Lence-Santar, escritor que era nomeado cronista oficial da cidade hai agora cen anos.
O devandito roteiro serviu, dalgún xeito, para que moitos dos que agardamos polo 1 de maio como polas ánimas (porque deixou de se escoitar este dito?), nos sumásemos de maneira libre á peregrinación cunqueirá polas rúas da cidade; facendo boca para a cuarta edición do “Mondoñedo é poesía”.
Cando nomeamos o “Mondoñedo é poesía” non estamos a falar dun acto simbólico senón dun programa que mantén activo o interese do público durante cinco horas, un público que cada ano marcha cun agasallo, desta volta unha reprodución daquela antiga publicación mindoniense denominada Papel de Color. Non nos referimos, xa que logo, a unha cita solventada cunhas chamadas a uns cantos autores amigos; estamos a describir un acontecemento que reúne poetas consagrados e poetas que casemente non posuían o don da palabra cando naceu “Mondoñedo é poesía”, autores con exemplares nas librarías e persoas que mostran a súa destreza poética por vez primeira.
No encontro que vimos de gozar recitan autores de todas as idades, estilos e tendencias; en plena rúa e tamén baixo teito; xa o dixemos, non é un acto para encher horas mortas, supón toda unha convención da palabra poética.
Dito queda: A capital da antiga provincia de Mondoñedo é hoxe a capital da literatura galega.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-05-2017 19:21
# Ligazón permanente a este artigo
LLEGINT EN CATALÀ LES MEMÒRIES D'INFANTESA DE LA FELIU
Nestes tempos en que tanto se fala de Catalunya, dos cataláns e mais dos seus plans de futuro, quixen sumarme á cohorte de observadores; desde o compromiso.
Si, practicando a inmersión nunha lingua que achei ben máis próxima do que xa supuña.
Chega con posuír algunhas nocións de dous ou tres idiomas románicos para que a lingua dos països catalans se revele ante nós sen problema ningún.
Núria Feliu (Barcelona, 1941) é unha cantora de sona no ámbito cultural catalán, unha muller nada en Sants –ela recorda o devandito barrio constituíndo unha vila allea á cidade- e orgullosa da súa orixe; por iso mesmo e para narrar a súa nenez, lanzou a finais de 2015 Dies i records d’infantesa, unha crónica da memoria dos primeiros anos e vivencias. O contido na súa totalidade transcorre en eidos periféricos, en todos os sensos.
A posguerra comportouse con Sants coma co resto de poboacións do Estado, aínda que con algunha peculiaridade: O réxime fascista combatía os sinais de identidade nacional cataláns, a miseria dos anos ’40 condicionaba a vida cotiá, e o franquismo –bébedo da sangue aínda quente-, trataba de substituír os elementos culturais vernáculos por unha entelequia pseudohispana. Tratábase de propalar e impor a consabida chambonada “cultural” artellada nas cloacas do nacionalcatolicismo; mais Catalunya non se dobregaba. Eis a peculiaridade capital.
É memorábel o fragmento onde a autora describe a felicidade con que se viviu no seu ámbito familiar a derrota da selección española de fútbol (“la selecció dels espanyols”) no ano 1954. E non será esta a única ocasión en que Núria Feliu mostre ante o lector a súa ideoloxía.
Ara Llibres é o selo que publicou este volume de memorias, que non biografía, pois dona Núria continúa loitando a prol do seu pobo co instrumento máis potente que posúe, as cordas vocais; e ademais, fica ben claro no título que unicamente se relatan as idades tenras.
Se algo podemos aprender deste testemuño, é a sacudírmonos ese servilismo que algúns pobos adoptaron como escudo e que outras nacións xamais contemplaron, precisamente polo alto risco de autodestrución que comporta a devandita actitude.
“Aixecar el país era possible. Cantar el país era necessari.”
E teu dito meu feito.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-05-2017 11:12
# Ligazón permanente a este artigo
GOZANDO O DÍA DO LIBRO EN BERTAMIRÁNS

O Concello de Ames artellou, o sábado 22, un evento de nome fermoso para conmemorar o Día do Libro; Literatura na praza.
Literatura na praza é unha cerimonia de entronizamento do libro, da escrita, da lectura e, en definitiva, de calquera actividade xermolada en úteros literarios.
Cheguei até a localidade de Bertamiráns após terme convocado o Servizo de Normalización Lingüística municipal. Ía ter lugar a presentación do volume cos textos gañadores do XIII Certame Literario do Concello de Ames, e debía estar presente para ler un fragmento de A mortalla do demo.
Era mediodía e o acto non comezaría até as cinco da tarde, había tempo para pasear e coñecer a hostalaría local. Foi así como me decatei, na Praza da Maía, de que un banco público estaba ocupado por varios libros.
Non era o posto improvisado dun libreiro ambulante nin o froito das présas dun lector desprecatado; tratábase dunha iniciativa institucional.
A Deputación da Coruña, o programa Ler conta moito e mais o Concello, “conspiraran” para que os transeúntes namoraramos dalgún volume “esquecido” sobre o mobiliario urbano.
Sen custos nin compromisos, os viandantes puidemos fornecérmonos de poesía –tal foi o meu caso-, de ensaio, de narrativa…
Tratábase, sinxelamente, de dar acollida a un libro; un libro emancipado por entidades públicas en plena rúa. Toda unha incitación, todo un exercicio pedagóxico, un regalo superior… Isto, créanme, ten moito de exaltación da liberdade: espazos públicos, cultura á disposición do pobo de xeito gratuíto… As letras tomando as rúas!
De feito, os libros portaban un colante marcapáxinas co lema “Libros para sermos libres”. E no respaldo do banco, un tentador cartel proclamaba: “Estes libros son un agasallo”.
Mais non era algo restrinxido ao banco que chamou a miña atención, pois aquela literatura micótica inzara no resto dos bancos da praza.
Chegou a tarde e dirixinme ás carpas instaladas na Praza do Concello.
Postos de venda de libros e tamén de intercambio, obradoiros de marcapáxinas, teatro, recitais… xa o dixemos, unha cerimonia de exaltación das letras; o rito dos pobos cultos, avanzados, civilizados.
Lemos anaquiños dos nosos textos, coñecemos as creacións dos outros autores –de idades diversas e procedentes de diferentes puntos do país- e recibimos un ramalliño de flores.
E todo en galego, coa normalidade agardada e cultivada por quen escribimos na lingua de Bertamiráns, de Ortoño, de Lens…
Bravo polo Concello de Ames!

LIONEL REXES

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-04-2017 19:33
# Ligazón permanente a este artigo
O MELLOR POEMA DO MUNDO ESTÁ ESCRITO EN GALEGO
De xeito anual e desde 2014, Ediciones Nobel convoca o Premio Internacional de Poesía Jovellanos; do mesmo xeito, auspicia un premio de ensaio, tamén internacional e tamén na honra do autor asturiano.
A lingua guaraní, a persa e mais a castelá, teñen sido as afortunadas en anteriores edicións, mais este ano, grazas a un poema da coruñesa Emma Pedreira, a lingua galega obtivo o recoñecemento dun premio ao que optan composicións en innúmeros idiomas.
Lista da compra da viúva é o título do poema presentado por Emma Pedreira, autora da denominada Xeración dos ’90, quen recentemente, nunha entrevista concedida ao programa Zigzag Diario da TVG, afirmaba que se se congratulaba de algo, era de ter elevado o galego a un ámbito de ampla transcendencia, pois que adoitaba levar a lingua por bandeira. Honroso e feraz estandarte.
Temos dito nalgunha ocasión que non hai linguas pequenas, senón en todo caso, mentalidades estreitas; por iso, resultan moi necesarias as iniciativas desta caste. Xa que logo, parabéns para Ediciones Nobel; e por suposto parabéns para dona Emma.
É curioso que a lingua galega triunfe en ámbitos internacionais (o departamento de turismo de Londres promociónase en galego, Chévere representa Eroski Paraíso fóra da Galiza en versión orixinal, Sés e Guadi Galego eríxense como cantoras de culto soando en radios estatais… Mesmo unha aeronave norueguesa loce a efixie de Rosalía polo mundo adiante!) ao mesmo tempo que perde terreo no seu espazo natural. Cando se decatarán, eses cosmopolitas de sotaque irrefutábel, de que o gran problema non está no galego senón na súa propia actitude, mísera e limitada?
Dito queda, o galego triunfa e garántese séculos de existencia; malia que nun futuro non moi afastado, os estudantes de filoloxía galega se vexan obrigados a emigraren para cumpriren os períodos de prácticas.
Sempre nos quedará Bos Aires.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-04-2017 12:13
# Ligazón permanente a este artigo
TEATRO POPULAR VS TEATRO CULTO?
O 16 de abril presentouse no Alfoz do Castrodouro Vinte obras de teatro afeccionado, a segunda publicación de Pepe Peinó, quen exerce a docencia no devandito municipio desde hai un cuarto de século.
A mañá do domingo acabou supondo unha homenaxe ao eido dramático, mais tamén significou a abertura dun debate que levaba anos latente entre persoas do eido cultural local: É preciso escribir comedias, indefectibelmente, cando o teatro vai destinado a un público sen formación superior?
Na mesa principal estaban, ademais do autor da obra recén nada, o dramaturgo Manuel Lourenzo, o cineasta Matías Nicieza e o actor local Cachín.
E a “controversia” xurdiu espontaneamente, avivada polos consellos velados do cineasta e mais o dramaturgo (quen resulta ben explícito no prólogo de Vinte obras de teatro afeccionado), moi interesados en descubrir unha outra faceta dramatúrxica de Peinó.
A cuestión radica –e isto é unha mera reflexión persoal- no hábito que os axentes teatrais (autores, actores, grupos, departamentos municipais de cultura…) poidan estar a inocular nun público que vai ao teatro –unicamente- cando se acenden as luces do centro social da localidade.
Con todo, non sería teorizar o obxectivo principal do evento, senón a presentación dunha obra de obras, un volume de 989 páxinas que recolle parte do traballo dramatúrxico dun escritor incansábel, dun dinamizador cultural que non só escribe; tamén dirixe, actúa, xestiona, cohesiona e artella.
Pepe Peinó é unha institución cultural en si mesmo. Dicir teatro no Valadouro é facer referencia á súa persoa, mais tamén dicir cinema, e proxectos culturais municipais, e radio, e outras iniciativas que non terían xurdido sen contar co seu impulso emprendedor.
Raiolas, A Maseira, Trípode, O Centiño… Son nomes de colectivos teatrais onde Pepe Peinó achegou ou achega os seus textos e todo o seu esforzo. Pois que falamos, non só dun home creativo, senón dun traballador comprometido. Goza arrolándose polo escenario e non rexeita apeitar cos decorados; produce textos a velocidade vertixinosa e se as subvencións non dan chegado achega diñeiro do seu peto. O que for preciso para que o espectáculo continúe. Si, un imprescindíbel.
Polifacético é un dos adxectivos que lle acae perfectamente ao noso Pepe; soamente un deles, porque se falamos de calidade persoal non chegaría con bondadoso, solidario, leal…
Si, claro; cando se fala dos amigos nunca se é obxectivo, mais Peinó logra opinións unánimes ben semellantes á do parágrafo anterior. Recolle o que sementou. Amizade.
Regresemos á presentación do día 16. Resultou tremendamente interesante a intervención de Manuel Lourenzo, quen retornou á orixe do teatro para nos falar das máscaras mortuorias coas que naceu o oficio da interpretación, pois que esas carautas míticas que hoxe chamamos Comedia e Traxedia, un día foron de cera e estiveron emparentadas coa tanatopraxia.
Xa dixemos que non se trata dun libro pequeno, e para o facer máis grande (en todos os sensos), aparece fornecido con deseños de Xosé Blanco, quen ilustra desde hai anos boa parte da literatura que abrolla no Valadouro.
Mais nun acto artellado por Pepe Peinó non podía faltar unha representación teatral, e desta volta, gozamos de tres. A ocasión merecíao.
Escolléronse pezas tiradas de obras incluídas no libro presentado, interpretadas por actores e actrices de varias épocas, e onde o propio autor non renunciou a un papeliño.
Ars dedicandi.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-04-2017 10:18
# Ligazón permanente a este artigo
DE CANDO A LITERATURA ORAL SALVOU A XEREZADE
As mil e unha noites é un deses libros que entrou na mitoloxía dos tesouros universais e que seguramente, ninguén poderá gozar xamais na súa totalidade. Ao longo do tempo, diferentes versións e traducións foron fornecendo bibliotecas e ánimos lectores con diverso número de relatos; pois que a obra sufriu achegas e talladas que lle mudaron o contido revisión tras revisión.
Trátase duns contos ben diferentes aos que alimentaron á nosa bagaxe oral; móstranse moi elaborados, prolónganse no tempo, son rotundamente conclusivos e advírtese que naceron en épocas onde o tempo, era dilatado e empregado en beneficio da tradición oral.
Como transmitirías hoxe un relato de As mil e unha noites?
Resultaría imposíbel rematalo sen que soase un móbil, sen que alguén comprobase as mensaxes recibidas (perdendo totalmente o fío da narración) ou mesmo sen que un ousado –e maleducado- espontáneo preguntase pola data en que vai chegar aos cinemas a historia en cuestión.
Son outros tempos; e a literatura oral daqueles séculos afastados é visitada, unicamente, por persoas coma vós, letraferidos e bibliómanos.
Fantasía a eito, adoutrinamento moral e loanzas ao deus dos musulmáns inzan os relatos do invocado compendio, unha obra que andará a cumprir ao redor de doce séculos.
Cada edición comercializada é distinta, mesmo o título vén sufrindo alteracións; por iso, non debemos tratar de procurar a colección definitiva, xamais a acharemos. Mergullémonos no volume que teñamos á man e estabelezamos paralelismos coas narracións propias das nosas culturas, dos nosos autores e do noso tempo, velaí a chave das noces.
Todo adepto ás letras en lingua galega encontrarase con Álvaro Cunqueiro nos contos de Sinbad o mariño. Si, a maneira de crear, inventar e fabular que todos gabamos no autor mindoniense, xa foi ben cultivada nos relatos vinculados ás vivencias do mítico mariñeiro árabe, aínda que debemos salientar que en lei dereita, os devanditos textos non formaron parte, inicialmente, de As mil e unha noites.
E a riola de inspiracións non remata aí, pois dise que o ciclo sinbadiano tiña tomado, á súa vez, boa nota da Odisea.
Manexei un exemplar da histórica Biblioteca Básica Salvat (os populares ‘libros RTV’) do selo Espasa-Calpe, editado en 1970 e prologado por Juan Vernet, o coñecido arabista catalán falecido hai poucos anos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-04-2017 17:41
# Ligazón permanente a este artigo
UNHA PRESENTACIÓN EN VILAMOR
Que a Casa da Penela é un espazo con vibracións literarias é algo que está a ficar claro nos últimos tempos. Por iso e por moitas outras razóns, entre os seus muros de pedra antiga tivo lugar a presentación de El humo del diablo.
Esta obra, do xornalista Fernando Salgado, é unha crónica con argumento biográfico e feitío de libro de memorias. Porque o autor, conviviu varios meses coa persoa que cedeu o seu testemuño para nos arrepiar.
El humo del diablo narra un descenso; máis cós infernos ás cloacas do límite humano, a eses recantos escuros onde habita a maldita facultade para comerciar con vidas, vontades e dependencias, e por riba de todo, á capacidade de resistencia deses individuos que parecen gozar das famosas sete vidas felinas.
Os territorios polos que discorre El humo del diablo son xeografías extremas, latitudes onde a existencia se torna incompatíbel coa habitabilidade e cada minuto supón unha batalla contra os elementos. Mais neste caso, a cuestión non radica nun clima adverso nin na hostilidade dunha paisaxe de neves perpetuas; El humo del diablo é unha viaxe ás ensullas dos labirintos da cobiza, ao miolo desas leprosarías que o bazuko propiciou en Bogotá, desde o momento en que as organizacións de narcotraficantes se viron obrigadas a procurar un mercado interior, pobre e pouco exixente, despois de que Europa e Estados Unidos dificultaran a entrada masiva de estupefacientes desde Colombia.
Se temos afirmado, en infinidade de ocasións, que a historia do pobo galego favoreceu unha sorte de rede de embaixadores polo mundo adiante, tamén neste caso veremos como é un compatriota noso quen nos leva da man polas espenucas da degradación humana.
José Antonio Iglesias Prieto coñeceu in situ aqueles vertedoiros de seres humanos condicionados pola adicción; mais este galego de Portonovo non é médico, policía ou reporteiro. Foi, sinxelamente, un protagonista, unha vítima.
A crónica está redactada en primeira persoa, lucindo os modismos propios do castelán de Bogotá; mais trátase da voz de Iglesias Prieto emprestada á pluma de Fernando Salgado.
A presentación que tivo lugar o 1 de abril na Casa da Penela, en Vilamor (Mondoñedo), foi auxiliada cun documental de vinte minutos de duración, grazas ao que se pode observar o José Antonio posuído polo fume do diaño e mais o José Antonio rehabilitado.
Tras a proxección do vídeo, é o autor quen se dirixe ao público para matizar todas aquelas cuestións que o documental non dá apreixado.
Salgado leva celebrado máis de vinte presentacións da obra e a experiencia percibiuse no completo e estruturado evento de Vilamor, onde o xornalista estivo flanqueado por Fernanda Cedrón Trigo (neta de Luis Trigo Chao, o mítico Gardarríos) e Xulio Rodríguez Leiras (activista cultural mindoniense).
Se o documental deixa o público co estómago encollido (e ao mesmo tempo con pouca gana de experimentar con substancias dubidosas), a narración oral exposta por Fernando Salgado non resulta menos contundente; non esquezamos que estamos a falar do delegado do Diario de Pontevedra no Salnés, e o oficio delátase en cada referencia, na disposición do relato e nos datos ofrecidos.
A obra foi prologada (en galego) polo polifacético Calros Solla, e desde logo, o texto abre o volume con todas as honras e mestrías propias dun experimentadísimo autor.
Fernando Salgado non deixou pasar a ocasión para explicar por que optou pola autoedición (do mesmo xeito ca en Elefantes y Hormigas, obra publicada en 2013), aducindo que cando un título non dá funcionado ben no mercado nun primeiro momento, a editora inhíbese e o devandito libro desaparece dos andeis; no entanto, unha autoedición é xestionada e defendida polo autor día a día.
Deberán tomar boa nota os axentes implicados na edición, pois que na actualidade, non só a autoedición, senón multitude de proxectos editoriais que venden os seus servizos a través da Rede, poden chegar a comerlles as papas na cabeza a certos selos consolidados.
E como rematou o evento da Casa da Penela? Cunha cea, onde non só se falou de literatura.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-04-2017 16:00
# Ligazón permanente a este artigo
A NACIÓN DE JÓN KALMAN
Alén de controversias ideolóxicas e posicións políticas, convén reflexionar sobre a afirmación realizada polo escritor islandés Jón Kalman Stefánsson hai uns días, nunha entrevista ofrecida ao programa Página Dos da TVE.
Interrogado sobre o gran valor que os islandeses outorgan á súa literatura, o autor veu afirmando que o pobo islandés, certamente valora moito as súas letras, pois é consciente de que se non gozase dun idioma de seu, Islandia non sería unha nación.
Xa que logo, segundo Kalman, tal é o motivo polo que a arte literaria forma parte da vida cotiá dos islandeses.
Ben sei que este razoamento non é o máis acaído para empregar como argumento cultural na nosa sociedade (pasividade secular, individualismo, autoodio…); con todo, reflexionemos.
Por riba de debates puramente políticos, non estaría mal que os galegos, independentemente das siglas que enchan os nosos ollos, tivésemos en conta uns factores identitarios que outros pobos aprecian e que nós, en ocasións ignoramos; cando non son considerados unha pexa para o progreso.
Se reproducimos uns datos sobre Islandia, veremos que a “terra do xeo” existe como comunidade humana diferenciada por decisión propia, máis ca polo seu peso específico no ámbito europeo.
300000 habitantes, unha economía baseada na agricultura e a pesca até finais do século XX, un estado soberano con 73 anos de existencia… É dicir, estamos a falar dun “novo país”, alicerzado nunha cultura antiquísima e nunha vontade construtivista fóra de dúbidas.
Galiza (si, porque a fin de contas non era a nosa intención alentar un estudo sobre o milagre cultural islandés), podería chegar a se converter nunha potencia cultural, asentándose como ponte entre ámbitos cos que a súa historia e a súa identidade a emparentaron.
Referímonos, fundamentalmente a dous factores: Emigración e lusofonía.
E agora, como estamos en Vasoiras de xibarda, debemos regresar á literatura, sen abandonar o fío que nos trouxo até aquí.
Os libros publicados por selos editoriais da Galiza, acaban por se consumiren en varios países americanos onde os galegos conservan un tecido asociativo considerábel; circulan ao mesmo tempo por toda Europa debido a razóns semellantes e tamén a causa dos fluxos migratorios desenvolvidos nos últimos anos; manteñen igualmente un mercado importante noutros territorios do Estado español, onde a presenza galega continúa a ser numerosa, ou onde o feito diferencial non supón unha extravagancia senón un atractivo.
A lingua galega deu orixe ao idioma que empregan ao redor de 250 millóns de falantes baixo a denominación xenérica de portugués. Xa que logo, a comunidade galegofalante conta cun código de comunicación empregado no Brasil, en Moçambique, en Cabo Verde, na chinesa Macau, na hindú Goa, nas caribeñas Bermudas, nas Guinés africanas e en moitos outros territorios do planeta. O portugués é ao mesmo tempo, lingua oficial de varios organismos internacionais (UE, Mercosul, Banco Interamericano de Desenvolvimento, OEA…), e non esquezamos que a Comunidade Autónoma Galega pertence como membro observador á Comunidade dos Países de Língua Portuguesa (CPLP).
A literatura islandesa, carecendo de ferramentas para a internacionalización, tenta situarse no mundo da man das traducións, porén, a literatura galega, contando con potenciais lectores no mundo todo, non dá superado unha inxusta consideración periférica.
Porque o argumento que debemos manexar quen entendemos que a lusofonía é o noso ámbito lingüístico-literario natural, non debe ficar na magnífica oportunidade que temos para lermos a Eugénio Tavares, Jorge Amado, Camoes ou Pessoa en versión orixinal, senón tamén en sermos lidos noutras latitudes, no galego da Galiza. Permítaseme a intencionada redundancia.
Debemos ter presente, polo ben dos nosos e do noso, aquilo que deixou dito Castelao: “Se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma”.
Amén.

Imaxe: Símbolo da CPLP.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-03-2017 19:37
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal