Non tiña as respostas. Antón deixou que a nena saíse do coche e fose xunto a Antía:

- Imos? – preguntou a nena
- Imos

Avanzaron uns metros entre os restos dun mapa de vida que xa non existía facía tempo.

- Non lembro o tacto da auga doce.
- Dáme a man – convidou a nena

Antía tomou a man da nena que xa non era tan nena.

- Es fresca, como a vida nova.
- Son, pero ás veces síntome vella.

Camiñaron un pouco máis.

- O Sol está chegando e non quero que te quedes a mirar. Prométesmo?
- Prométocho.
- E non llo contes a el. Eu tampouco lle contei o teu.
- O que?
- Que afogas cando te mira.

Antía e Antón introduciron á nena de auga nunha urna e tapárona cunha manta para evitar a indiscreción das cámaras de seguridade. Xa no exterior do edificio cargárona na furgoneta. Percorreron varios quilómetros daquel planeta sen vida.

- Está saíndo o sol.
A nena de auga deixou albiscar as súas sensacións con pequenas ondas que lle ruborizaban as súas meixelas de auga e se perdían nos seus beizos de auga.

Antón continuo conducindo. Aquel lugar devastado, árido e sen vida podía ser perfectamente o lugar máis feo do mundo senón fora porque o resto do mundo tiña o mesmo aspecto.
- É aquí – confirmou Antía.
- Podemos falar a soas? – preguntou Antón.
- Podemos – confirmou a nena.

Antía saíu do automóbil.
- Non sei cal é o teu segredo nin o quero saber pero eu teño un segredo para ti. Queres escoitalo?
- Claro.
- É sobre Antía, o que quere que fagamos contigo. Ela pretende que te abandonemos aquí.
A nena mirou a través dos cristais.
- Seino. Eu quero quedar aquí.
- Non o entendes? É imposible que sobrevivas. Podemos volver. Eu coidarei de ti.
A nena de auga veu a Antía sentada no chan ermo, a douscentos metros deles.
- E quen coida dela?

1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] ... [29]