Que fago aínda aquí?

Durmir que falta che facía.

Pero o papá…

Tranquila, Alma. Deille unha destas. Non berrou en toda a noite… dende esta ventana eu…

Unha desas? Déixame ver que é iso.

E perdina para sempre. Foise sen roupa e nin sequera volveu por ela. Dende a miña xanela (a maldita xanela) vina chorar a carón do seu corpo, dos restos do shock anafiláctico dunha alerxia os medicamentos que eu non podía prever. Iso foi antes de que pechara a persiana. Non se volveu a abrir ata aquela noite na que a policía entrou no piso. Unha hora antes visitouna alguen que non cheguei a ver.

Levantou de man e arreoulle.

Son doce días nesa mesma situación, sen durmir, aturando o que toque.

Teño que perdoala.

Non pasan nin tres minutos e soa o timbre.

Cóntamo.

Pegueille. Estou cansa. E dinlle unha labazada. Non sei que vou facer, agora non podo volver alí.

E quédase nos meus brazos, pasan segundos, minutos e estou tan preto da felicidade que me parece irreal. Penso para min que non temos nada que perder e bícoa. Ela devólveme o bico e as nosas linguas desperezanse unha a outra, húmidas e vivas, salvaxes. Pecho a porta e deixamos o mundo atrás. Xa non son o que miro, son o que lle quita a roupa e ela déixase. Todo pasa a cámara lenta, doulle toda a tenrura que merece, a que podo, ogallá puidera darlle máis para compensala de todo o que a manca. O seu corpo é morno e acolledor, ela é preciosa en coiros e eu apenas era consciente diso. Arrepíntome de non tela desexado así antes. Ule a sudor bendito e está exhausta, ten un tímido sorriso e está a punto de quedarse durmida, prométolle que voi coidar dela. Teño que cumprir a miña promesa.

Dende que a coidadora se despediu leva unha semana as vintecatro horas pendente do vello, vintecatro, ata a compra lle traen a casa.

Dada a miña repentina e imprevisible participación fun a interesarme pola situación onte e díxome que non atopa a ninguén para ocuparse, que se lle están a esgotar os días de permiso por asuntos propios e que está un pouco agobiada.

A súa irmán ocuparase do vello os derradeiros tres anos pero tiña familia, nenos pequenos e aquilo non era vida. Tocáballe a ela cargar co paquete e, de rebote, a min…

Veume a dar as gracias e, despois tanto tempo, foi a primeira vez que ela soubo que eu existía.

Tiven medo.

De súpeto experimentei unha sensación absoluta de pudor.

Dalgunha forma perdera a miña posición de vantaxe, inmerecida por outra banda.

E agora eu era o fráxil.

A culpa foi dela.

A calquera lle chaman profesional, que non me diga que a estas alturas non sabe como reacciona o vello, pero a tipa esa… faille mil e unha perrerías.

Ben sei que é malo de aturar, insoportable diría eu pero para iso lle pagan. Se non lle gusta o que ve que se adique a outra cousa.

O vello tiña o día revirado e escapoulle, chamou a miña porta como podía ter chamado a outra e eu abrinlle e dinme conta de que algo malo fixera.

O primeiro que fixen foi intentar tranquilizalo e metelo na cama.

Como puiden púxenlle as correas e abofé que non opuxo resitencia.

A tipa sangraba coma un cocho (con perdón) polo nariz e do ollo á virulé non a libraba ninguén e eu só pensaba que podería ter sido moito peor.

Pero claro a tipa non vía o lado positivo.

Despediuse ese mesmo día.

1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] ... [21]