"Vagalumes no Eume" somos un grupo de persoas que queremos "botar luz" sobre a memoria para recuperar historias, cancións, fotos, lendas... da comarca do Eume, para que sobrevivan ó paso do tempo. |
|

|
| O meu perfil |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| A Praza de España |
|
 Ningún parecido a como está recentemente, vese máis entrañable para o meu gusto con esa horta e o xardín que pertencía á casa dos pais dun señor que eu conozo moi ben. A única casa que máis ou menos segue igual é a de "Gabrieliño", que era unha ferretería na que atopabas de todo. A casa que está na esquerda creo que pertencía a unha señora moi coñecida por toda a volta: a señora María Espada, que debaixo tiña un almacén, que despois foi o taller do fillo que lle chamaban "Antonio de María Espada, tamén moi coñecido pola súa laboura de mecánico; non se lle resistía ningún motor, fora da marca que fora.
Tamén queda a casa que agora non sei de quen era pero no baixo había unha docería moi famosa polos melindres e polos amendoados, que cando viñan os madrileños vaciaban todo, non daban feito. A señora que a rexentaba chamábase doña Albina.
E nada máis; aí a tedes para vela. |
|
|
|
|
| Historia dun neno que naceu na posguerra VI |
|
Esta noite durmín mal, e estiven rebobinando na miña vida, e estiven pensando que pasaría se tivéramos que retroceder 50 anos atrás. Se os nenos de hoxe tiveran que vivir sen luz eléctrica, sen radio, sen TV, sen MP3; en resumidas contas sen nada do que teñen hoxe. Preguntaredes os que tedes 50 anos menos ¿e como vivían daquela os nenos? Pois xogando ó que podíamos: xogábamos ó escondite, ó brilé, á villarda, ó chaplón; en fin, pasábamolo ben. Polas primaveiras iamos os nenos, roubábamos os ovos ós paxariños e tiñamos competicións a ver quen collera máis ovos.
Recordo a primeira vez que vin e escoitei un aparato de radio; daquela chamábanlle "o arradio". Eu quedeime atontado ó sentir falar un caixón. Era na casa do meu padriño, e díxome se quería ver os gaiteiros, quitoulle a tapa de atrás e tiña alí 5 botellas que eran do tamaño dun curto de cervexa. Eran as válvulas ou lámparas que nos cacharros actuais non se ven.
Imaxinádevos que tivérades que vivir 20 anos sin luz eléctrica soamente alumbrando cun candil de gas. Esta vida vivímola todos os que nacemos na posguerra.
ATA A PRÓXIMA
|
|
|
|
|
| Al pasar la barca |
|
 Al pasar la barca
me dijo el barquero
las niñas bonitas
no pagan dinero
yo no soy bonita
ni lo quiero ser
arriba la cuerda
una,dos y tres
al pasar la barca me volvió a decir
las niñas bonitas no gastan mandil
yo no soy bonita
ni lo quiero ser
arriba la cuerda
y páseme usted.
(Foto: Muelle de Pontedeume, principios de século) |
|
|
|
|
| Canción de saltar á corda |
|

Esta canción cantábamola cando xogábamos a saltar á corda na avenida de Lombardeiro (na foto), fronte ó xardín.
Tiene Pinochito
tan pequeña boca
que en alla le caben
cien platos de sopa
trescientos pepinos
y mil calabazas
un saco de higos
y otro de pasas
a la pobre niña
le entró la viruela
calentura mala
y dolor de muelas
el médico le receta
sardinas a la parrilla
a ver si le engordan
esas pantorrillas. |
|
|
|
|
| Las hermanas Benítez |
|
En mis 43 años que llevo aquí (que es toda una vida) me acuerdo muchas veces de las fiestas que se hacían en la "Alameda". La vallaban toda, traían unas orquestas de lo mejor y unas atracciones de mucho poderío. Fue una época que para mí tiene un "algo" muy especial; también puede influir que fueron las primeras noches que salíamos, al tener mi hijo el mayor 12 años y se quedaba con el más pequeño. Me quedó muy grabada la noche que trajeron a Las hermanas Benítez; fue genial, algo nunca visto en Pontedeume. Estaba la "alameda" de bote en bote, lo pasamos estupendamente...¡¡¡que vida le daban aquellas "verbenas" a Pontedeume!!!... Tanta gente...Salíamos los matrimonios, y por lo menos nos veíamos con los amigos en un sitio agradable y no como ahora, que nos vemos en los entierros, o en los funerales. |
|
|
|
|
| Historias dun neno que naceu na posguerra V |
|
| Bueno, agora xa non son tan pequerrecho como cando contaba o dos guerrilleiros. O neno foi crecendo e agora xa saiu algunha vez de viaxe e vou contar a miña experiencia da primeira vez que subín a un autobús. Foi para ir a Betanzos; subo ó autobús chamado "o Rápido" (que non tiña nada do nome que lle dicían), pero quedei abraiado porque parecíame que as árbores corrían. Non me chegaban os ollos para ver cada vez que quedaba un carballo atrás; eu dicía "aí vai outro". Pero, ademais, dese día quedoume unha cousa para toda a vida. Uns días antes de ir a Betanzos, dixéronme na miña casa que tiña que contar todas as ventás que había en Betanzos. Enseguida empezo a facer práticas nas casas dos meus veciños. A "casa do rei" ten nove, a de Varela ten sete, a nosa ten once. Dixen "isto está chupado"; cando chegue a Betanzos xa as conto de seguido e así xa non me prende o garda. Porque a cousa era que se non as contaba todas quedaba preso. ¡Ai miña naiciña! Chego a Betanzos e vexo tantas ventás que xa non sei por onde empezar; contaba ata dez ou doce e xa me trabucaba. Eu ía detrás do meu pai, miraba para todos lados a ver cando o garda me botaba o guante por non contar as malditas ventás. E ata que cheguei de volta a casiña non estiven máis tranquilo.
Na próxima contarei novas experiencias |
|
|
|
|
| Magosto |
|
Cuando era jovencita había en la calle Real dos vendedores de castañas; cuando hacía frío solíamos comprar al salir del cine unos cucuruchos de castañas asadas, por cierto muy sabrosas, y al mismo tiempo nos calentábamos las manos.
En el Torreón estaba el "tele club". Todos los años se hacía la fiesta del magosto con vino mosto, arenques y "parrochas do fume". Las chicas poníamos collares de castañas cocidas(zonchos). Se pasaba muy bien entre chicas y chicos; escuchábamos música y cantábamos,una fiesta muy bonita.
Una eumesa con nostalgia.
21 de octubre del 2008 |
|
|
|
|
| benvidos o novo curso |
|
¡Hola compis, hola Bárbara,!¡como voa o tempo! xa estamos iniciando un novo curso,rematou o verán y temos un colorciño moi saudable na pel. Non veu agosto moi soleado pero compensounos setembro pletorico de sol e luz.(vedes que volvo muy inspirada) alegrame veros de novo, esto fai que entre no outono con menos melancolía que outros anos.¡faltanos Irene que se nos foi a Petra,xa sei que nos vai contar moito do que está a ver¡ ten unha memoria...! e tamen falta Manola, que espero que veña cando poida, se non deixamos de ser "Os cinco latinos".E bueno,¡imos empezar a traballar, que falta nos fará recuperar.
avevoladora. |
|
|
|
|
| UN AÑO ÑAS DE CONVIVENCIA |
|
Un año mas estamos aquí de vuelta chicos, que tal el verano? y con la crisis, como lo llevais? espero que bien, un plato de patatas y unos huevos no nos han de faltar, hasta ahora se pueden comprar sin mucho sacrificio.
Pasando a lo nuestro, este año ¿nos daran un diploma creo yo no? esperemos que sí y unos aparatos nuevos tambien nos los merecemos, esto va para quien le corresponda.
Tenemos una "profe" que merece un ( CUM LAUDE )
Nosotros la queremos y ella a nosotros creo que tambien, porque le amenizamos la clase y nada mas un cariño para todos
lolina |
|
|
|
|
| REGRESO DE VACACIONES |
|
Bueno, ya estamos de vuelta. Despues de pasar el verano vamos a incorporarnos de nuevo a las clases de informática, y al mismo tiempo a ver si le echamos una mano a nuestra querida página VAGALUMESNOEUME.
Esperamos ofreceros cosas muy variadas y amenas, para así pasarmos todos un rato agradable y divertido. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|