Como en Portugal uns vão bem e outros mal



O meu perfil
teño conta en gmail.com
 Portos de recalada recomendada
 FOTOBLOGOTECA
 CATEGORÍAS
 ARQUIVO
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS

Guerra á carta en Irán, con guión estándar

Propoño un exercicio de buscar as diferenzas entre dous feitos que relato a seguir:

Un grupo de persoas realiza barricadas con pneumáticos e protesta polas rúas dunha cidade. Berran as súas protestas e entorpecen a regularidade do tránsito da xente que tenta seguir a súa rutineira vida. A policía actúa de maneira violenta para tentar disolver os grupos cargando con porras, disparando con balas de goma e mesmo gases lacrimóxenos. O Metal en Vigo.

Un grupo de persoas realiza barricadas con pneumáticos e protesta polas rúas dunha cidade. Berran as súas protestas e entorpecen a regularidade do tránsito da xente que tenta seguir a súa rutineira vida. A policía actúa de maneira violenta para tentar disolver os grupos cargando con porras, disparando con balas de goma e mesmo gases lacrimóxenos. Protestas despois das eleccións de Irán.

O primeiro feito ten repercusións na prensa local e cabreos de baixa intensidade entre os condutores da cidade que non poden aturar o caos xa endémico acrescentado con paróns do tránsito non previstos. Nada se di da violencia que exerce o estado.

O segundo feito ocupa portadas en prensa escrita de todo o mundo. Os telexornais na TV e os noticiarios na radio abren con este tema e adícanlle papel protagonista nos feitos do día. É presentado como un acto de afouteza da populación civil contra un rexime inxusto que tenta enganar ao pobo. Acábase por dotar de discurso e lexitimidade ás masas protestantes. Dise que o reconto das eleccións é inxusto e o estado é demonizado. Os xornalistas falan desde o lugar para o mundo dicindo que non teñen liberdade para informar, que non teñen imaxes pero que nos fiemos das súas palabras: hai unha revolta en marcha. O máis que consiguen filmar é un par de coletores ardendo e xente que camiña en manifestacións.

Obsérvese como o corpus que se dota a unhas situacións parecidas é ben diferente. Ninguén en München vai mirar as manifestacións do Metal en Vigo mentres que poucos en Vigo quedarán sen mirar as imaxes de Irán. Parece que foi dios ;) que a semana pasada fixeron 10 anos dos sucesos da praza de Tian'anmen. E a min recordame máis á manipulación ucraína da revolución laranxa ou mesmo á tan frecuente liberación de países americanos como aquela que acabou con Allende no Palacio de la Moneda aquel triste 11 de setembro. Visto, ollado e mirado que non había armas de destrución masiva no Iraque vestimos a guerra anunciada anos atrás con Irán de pucheirazo electoral, nun país de cultura musulmá e con aspiracións de ter armas de destrución masiva. O malo desta peli é mui malo. A ver que pasa. Admítense apostas, seguro que gañan os bos ;)
Comentarios (3) - Categoría: Sen novidade no frente - Publicado o 15-06-2009 04:52
# Ligazón permanente a este artigo
As posicións do sono
posturas para durmir
Ultimamente miro muito todo o que fago, mesmo as posturas que poño para durmir e mira ti que me chegou esta información tirada da BBC e recompilada para o noso idioma no blogue de não compreendo as mulheres. É un estudo en que se analiza as personalidades dos estudados en función das posturas adoptadas para durmir. Desta maneira:

posición fetal - persoas duras por fóra aínda que sensíbeis por dentro. Poden ser tímidas cando son presentados a alguén pero pronto gañan confianza. Esta é a posición máis común, adoptada por 41% das persoas que participaron na pesquisa. As mulleres tenden máis a adoptar esta posición do que os homes.

tronco - persoas de fácil relacionamento, sociábeis e gostan de facer parte dun equipo, alén de confiar en estraños. No entanto, poden tamén ser inxenuos.

insatisfeito - persoas abertas pero que poden ser desconfiadas e cínicas. Son lentas para tomar decisións aínda así cando o fan non mudan facilmente de opinión.

soldado - persoas xeralmente caladas e reservadas que detestan a confusión.

caída libre - persoas ousadas, pero que poden ser nerviosas e susceptíbeis, alén de non gostaren de críticas ou de situacións extremas.

estrela de mar - persoas amistosas e sempre dispostas a ouvir os outros ou ofrecer axuda. Por norma xeral non queren ser o centro de atención.

Interesante, eu creo que durmo ao estilo insatisfeito ;)
Comentarios (2) - Categoría: fotoblog - Publicado o 12-06-2009 11:47
# Ligazón permanente a este artigo
As cartas de amor
Xa o dicía Pessoa por medio do seu heterónimo Álvaro de Campos...



as cartas de amor são ridículas:

todas as cartas de amor são
ridículas.
não seriam cartas de amor se não fossem
ridículas.

também escrevi em meu tempo cartas de amor,
como as outras,
ridículas.

as cartas de amor, se há amor,
têm de ser
ridículas.

mas, afinal,
só as criaturas que nunca escreveram
cartas de amor
é que são
ridículas.

quem me dera no tempo em que escrevia
sem dar por isso
cartas de amor
ridículas.

a verdade é que hoje
as minhas memórias
dessas cartas de amor
é que são
ridículas.

(todas as palavras esdrúxulas,
como os sentimentos esdrúxulos,
são naturalmente
ridículas).
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-06-2009 12:11
# Ligazón permanente a este artigo
Apenas un comentario sobre a greve do metal en Vigo
Que poderosa é a greve do metal.

Eles demostran dúas cousas: que Vigo non sae no mapa e que os traballadores cando se unen son unha forza imposíbel de parar.

Acabo de cruzarme con eles: un río rumoroso que remonta a Gran Vía
Comentarios (1) - Categoría: Sen novidade no frente - Publicado o 22-05-2009 12:09
# Ligazón permanente a este artigo
Maio, maduro maio
Comentarios (1) - Categoría: fotoblog - Publicado o 20-05-2009 00:52
# Ligazón permanente a este artigo
O pecado orixinal de ser alemán
Pois xa miras, hoxe déuseme por aí. Haiche pobos para todo. O noso arinconado, minguado e asoballado nunha esquina de europa occidental e o alemán motor de Europa e central da mesma.
Os teólogos levan anos tentanto que nos sintamos afortunados de ter nacido católicos, posto que ao ser bautizados quedamos libres da culpa dun pecado co que todos nacemos.

Cada día que pasa síntome máis atraído pola idea do pecado orixinal dos alemáns. Pódese mirar con claridade no film "The Reader" deste mesmo ano (2009) ou simplemente falando de historia con calquera deles. Os alemáns que eu coñecín sempre foron boa xente e teñen unha sensibilidade ecolóxica máis integrada na súa vida do que na nosa. Teñen tendencia a practicar deportes e a sentirse mal por algo que eles non fixeron. Bautizados ou non, todos se senten culpábeis dun pecado que non cometeron e loitan contra el cada día. Sobre todo cando están con estranxeiros.
É o pecado da guerra e de todas as barbaridades feitas polos seus avós. Seguro que vos soa ese sentir se tendes, coma min, un avó que gañou a guerra civil. O interesante é que aínda que o meu avó sexa dunha ideoloxía totalitaria e se sinta orgulloso eu non me miro implicado no seu mundo porque nin sequera falo o mesmo idioma ca el nin temos a mesma nacionalidade.
Pois os alemáns teñen o pecado orixinal de ter uns avós tan bastos coma os nosos, pode ser un pouco máis, pero levan con eles a lacra todo o día.

Cando eu empecei a estudar alemán algúns preguntáranme se me estaba convertendo nun nazi. Vale que cada día sonche un pouco máis carca e tal, pero non creo ser sospeitoso de tamaño comentario. E non creo que haxa outro tópico ligado, a xeito de estigma, tan fortemente a unha nacionalidade. Por iso me interesa tanto as reaccións que isto suscita nos alemáns que coñecín. Segundo me teñen enterado na pasada eurocopa foi das primeiras veces en que se comezou a ver sen demasiado recelo a presenza da bandeira alemá nas rúas das súas cidades. Vale que non lles valeu de muito na final pero paréceme un síntoma de recuperación de autoestima. Se pensamos que son das economías máis potentes de Europa deberíamos empezar a preocuparnos por que non tivese problemas de autoestima.

Sempre que comento que as pelis sobre a segunda guerra mundial son profundamente xenófobas e incivilizadas non topo tanta simpatía como cando o digo dos films sobre os indios e vaqueiros. E aí hai algo que nos impide ser mellores persoas. Os nazis eran abominábeis pero os alemáns non. Hai esceas realmente crueis en que o bo e heroi do film maltrata, ou mata persoas por un odio non muito máis limpo que o do outro bando.

As guerras son excepcións na vida dos países e convén ir asumindo o seu fin. De todos xeitos, normalmente fanse para millorar as posicións económicas, tanto hoxe coma daquela, e non por nobres ou detestábeis finalidades abstractas. As persoas que morreron nesa guerra eran persoas e os líderes que deron as ordes morreron por vontade propia ou de morte natural, eles son os verdadeiros culpábeis dos seus feitos.

Ou non morreu de morte natural quen mandou botar dúas bombas nucleares sobre poboación civil?
Comentarios (5) - Categoría: Europa - Publicado o 06-05-2009 13:43
# Ligazón permanente a este artigo
Sarkosy no parlamento español
Que dirá ese guiri que manda tanto?É simpática a imaxe mostrada hoxe polos noticiarios españois sobre a visita de Carla Bruni e Nicolas Sarkozy á capital do reino. Sobre todo porque xa non lle dan aos acordos entre os dous estados muito máis tempo en TV que aos vestidos que loce a parella do presidente francés nin aos compromisos sociais, tipo ceas, visitas a museos e demais...

Así é que vai a política na TV. Eu gocei particularmente do discurso de Sarkozy no parlamento español ateigado de xente. Os políticos españois quedaron con cara de parvos ante a boa xogada de Sarkozy que como non traía o seu discurso escrito (un home dos primeiros que entra no parlamento español con capacidade de improvisación) non lle facilitou a ninguén a tradución e o home fixo o brindo ao sol máis longo da historia. Os deputados españois non saben nin as linguas que se falan en españa. Non saben inglés e só os mais vellotes tiveron as súas leccións de francés nas escolas. Deben de pensar que ser deputado é medir unha certa cantidade de espacio para caber na cadeira do escano. Algún deles tampouco é que se esforce demasiado en entrar fisicamente nela.

E os orgullosos monolingües nin sequera teñen acceso a tradución simultanea, non sei se sempre pero non tiveron neste caso. E tan orgullosos e ignorantes coma sempre aplaudiron en pé un discurso do cal ignoraban totalmente o seu contido. Xa lles podería ter chamado a todos parvos do cú que eles non saberían nada e como no parlamento todo é paripé acabarían en pé e aplaudindo da mesma maneira cando acabase (o señor famoso que manda muito que estaba de visita) de emitir eses inintelixíbeis sons.

Unha lección máis, e mui pouco disimulada, de como é a política de alto nivel en españa.

Comentarios (9) - Categoría: Europa - Publicado o 28-04-2009 17:14
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [3] [4] [5] 6 [7] [8] [9] ... [33]
© by Abertal