Volvo ao blogue porque hoxe fun facer unhas xestións de cara ao meu inmediato futuro no estranxeiro e observei unha imaxe con ollos de quen escribe, ou escribía, estas liñas.
Hoxe visitei por vez primeira as instalacións da seguridade social na Rúa Galeras. Alí onde había un hospital e agora van facer un edificio de vivendas (iso pode resumir a economía do noso país nunha única imaxe). A verdade é que todo estaba limpo, moderno, amplo, luminoso... Debe ser un pracer ir alá a pedir os papeis do paro... O conto é que estaba agardando pola miña quenda e tiña diante un espazo aberto con 8 mesas para atender á xente. As que tiñan o funcionario no posto atendían con bastante rapidez, que me sorprendeu. A miña espera foi apenas de 5 ou 10 minutos. A verdade é que está ben organizado.
Ese tempo non foi suficiente para poñerme en observación pasiva. Tiña xusto diante de min dúas persoas que destacaban sobre o conxunto. O resto dos atendidos polos funcionarios estaban sentados mentres que estes permanecían en pé. As súas caras reflectían con sinceridade o paso do tempo. Unhas fermosísimas pupílas azuis no fondo duns ollos cansados e como de vaca. Un pai e un fillo. Entendo que de orixe rural e vida agraria. Desta xente que debe saír pouco da casa. Mentres eu vou e volvo en avión a diferentes partes de Europa eles tiñan aspecto de traballar duramente na casa todos os días, todas as horas.
O rapaz debía ter a miña idade, achegámonos perigosamente aos trinta, pero o seu aspecto era dun home vello. O seu peiteado ao natural e graxento permitía saberlle un futuro escaso ao pelo, que xa era asexado por dúas rias paralelas. Un home vello doutra época, que non quere sentar diante do funcionario e que de cando en vez mira cos seus cansados ollos azuis o resto da sala. Rezuman dignidade eses ollos cansados. As mans demostran muita batalla vivida e a absoluta submisión ao funcionario confirma a humilde orixe galega dos nosos compañeiros. Están aí. aí quedarán para sempre no meu maxín. Mesmo me deu impresión que miraban con curiosidade o ordenador.
Xente nobre e traballadora que non se asoma ao noso modo de vida. Quedan poucos, valen muito!
Dicíalle hai pouco a un amigo que estaba un pouco farto xa de mirar tanta historia feliz e edulcorada sobre a caída do muro de Berlín, e iso que a sobredose non se perpetrou ata hoxe en todos os media. A miña natureza desconfiada lévame a descrer tanto panexírico do momento e tanta reportaxe lacrimosa sobre o cool que che foi a caída do Muro. E aínda así, algo no meu corazón dime que é un feito que só podemos comparar coa Revolução dos Cravos. Todas as análises contra esta gran festa que se armou con bombas de palenque e gaiteiros estes días en Berlín foron análises grises. Derrotadas, de xente que ese día morreu muito. Que non ergueu máis a cabeza. Non atopei xente que dixese que esa festa era unha falsidade sen provir de mans con odio nos ollos nin amargura nas palabras. Será que eu quero ser así? Será que son demasiado descrido para pensar que algo bo pode pasar no mundo e que vaian Obamas e Sarkozis a festexalo sen que sexa falsidade de cartón?
Ás veces, penso que me achego por momentos a ter un pensamento carca. Que cando a festa ten demasiadas luces dóeme nos ollos e dáme que desconfiar. Si, pero tamén son o primeiro que o 25 de Abril, á noite, festexa a vida coa inocencia dun neno feliz. Debatinme todo o día entre ignorante activo do 9 de Novembro ou fervente seguidor e festexante e creo que despois de darme unha tregua a min mesmo voume decidir por marcar a data entre as noites nas que se pode crer na poesía como parte excepcional da historia. Nas noites que ocupan a parte máis poética da historia. Esas historias sinceras e vitais de liberdade e realización colectiva. E non sei se había maus ou non... só sei que desde ese 9 de Novembro os alemáns son máis alemáns e Europa máis xusta. Hai quen di que viviamos mellor contra Fraga ou mesmo na guerra fría pero eu non son deses.
Se comparamos os resultados continuistas das eleccións portuguesas e alemás coas rupturistas de Galiza teremos por forza que pescudar que foi determinante en que Europa vaia por un lado e Galiza por outro.
Quero comezar prescindindo das habituais análises etnolóxico-ideolóxicas. Entendo que a disputa entre esquerda e dereita nunca estivera tan diluída na política galega e que o habitual discurso sobre a criazón de Galicia Bilingüe e a madrileñización de Galiza é algo que só move uns votos marxinais (por desgraza).
Co cal chego a un punto de análise que espero non sexan novidade a pesar de nacer de observacións a nivel persoal e dalgunha estatística: A maior parte dos menores de 30 anos que coñezo non teñen traballo, algúns xa non buscan. O outro día saía unha estatística que muita xente pasou por alto que dicía que no urbano de Galiza hai 40.000 persoas de entre 18 e 24 anos que non estudan nin traballan. Isto posiblemente non pase en Alemaña pero tampouco pasa en Portugal. En Portugal non gozan dun escenario muito millor que o noso pero todos sabemos que hai unha chea de portugueses que se moven por Galiza para traballar en calquera cousa. Será que os 40.000 non queren eses traballos. E non estou facendo un apunte xenófobo. Todo o contrario. Se eses 40.000 urbanitas desorientados buscasen o pan acabarían indo fóra, como os dignos portugueses, ou tomando a iniciativa dentro. Eu apostarei por ir fóra pero Galiza é como un corpo e se non facemos exercicio imos coller obesidade mórbida.
Por iso, non pensemos que en España ou en Europa van vir polas casas dos papás dos 40.000 citados ou convencer aos empresarios para que lle manden cartas de amor aos amigos sen traballo. Hai que tomar a iniciativa, o temón das nosas vidas e do noso país. O monte xa chega ás cidades e hai silveiras nos campos da festa das nosas aldeas.
A nosa crise é só nosa.
Señora ministra, propóñolle que sexa vostede a primeira española que se vacine contra a Gripe A. De feito, con este despropósito chamado autonomías, se se vacina vostede e toda a xente que nos goberna en España, o grupo control sería o suficientemente grande como para sentirmonos todos máis seguros.
Verá vostede, agradézolle que me colocase á cabeza dos grupos de risco e que teña vostede tantísimo interese en que non me colla a gripe. Entendo que vostede presisa de min para que o sistema de saúde non se colapse; con todo, é unha gran pena que do mesmo xeito que vostede se preocupa pola miña saúde e de súpeto me valore como un ben nacional, non se preocupe nada pola miña situación laboral. Convídoa a que veña a ver o meu contrato ou o do resto dos médicos neste país. A gran maioría traballamos con contratos que no resto da Europa serían unha vergoña.
Señora ministra, eu non me vou vacinar. O virus non acabou de mutar e a partir da última mutación deberían pasar seis ou oito meses para elaborar a devandita vacina. Quere dicir, a vacina que nos propoñen non pode ser efectiva. En canto á súa seguridade, xa temos a experiencia de vacinas para a gripe fabricadas ás présas; úsanse adxuvantes perigosos para poder pór menor cantidade de virus. Francamente, eu prefiro ter mocos tres días que sufrir un Guillain-Barré.
Señora ministra, a min non me gusta ser un coello de indias. O Centro de Prevención e Control de Enfermidades da UE "espera a saber cales son os efectos da vacina nos adultos saudábeis para detectar posibles consecuencias adversas". Mire vostede, como que non. Prefiro que a poña vostede mesma e logo xa mo conta.
Señora ministra, estáselles escapando o asunto das mans. Está xa máis que claro que este virus, aínda que moi contaxioso, é moi pouco agresivo e máis do 95% dos casos cursa de maneira leve. Espérase un máximo de 500 falecementos fronte aos 1500 a 3000 que provoca a gripe tradicional.
Mentres tanto, vostede está a permitir un malgasto de recursos inaceptable. Moitos hospitais no país están a ser obxecto de cambios arquitectónicos absurdos e innecesarios para prepararse para unha hecatombe que xa sabemos non vai ocorrer. Gastáronse vostedes 333 millóns de euros nesta pandemia de cor e fantasía. A letalidade do virus é do 0.018%, francamente irrisoria.
Señora ministra, déixeme que lle lembre que a Gripe A matou até agora 23 persoas e que ten unha taxa de incidencia de 40-50 casos por semana e 100.000 habitantes.
Con todo, o tabaco produce en España 40.000 mortes ao ano e 6.000 por tabaquismo pasivo. Iso si que é unha pandemia, vostede prefire ignorala. É un tema menos atractivo e que lle crearía multitude de inimigos.
Señora ministra, explíqueme por que ten vostede o Tamiflú baixo custodia do exército. A eficacia dos antivirais nesta gripe é dubidosa e de calquera xeito o único que fai é reducir un pouquiño a duración dos síntomas e con efectos secundarios nada despreciábeis.
Calquera diría que garda vostede baixo sete chaves a cura contra o cancro ou a peste bubónica. Poña o fármaco nas farmacias que é onde debe estar e déixese de fantasías máis propias de Hollywood...
Alternativamente, faga algo sobre a patente do osetalmivir e permita que o fabriquen outras compañías farmacéuticas, así non hai abafos de restricións.
Señora ministra, as previsións da Organización Mundial da Saúde xa erraron en ocasións anteriores. Cando a Gripe Aviaria, prediciron 150 millóns de mortos que ao final quedaron en 262 falecementos. Volvéronse a equivocar, tanto ten.
O importante é parar a tolemia na que estamos montados e esa, señora Jiménez, é responsabilidade súa.
Señora ministra, aquí unha é unha cínica por natureza.
Demasiada xente leva tallada deste asunto. Non só os fabricantes das vacinas e os antivirus senón os que fan as máscaras, os da vitamina C, os do bífidus activo, os fabricantes de ventiladores artificiais e pulsiosímetros, os dos panos desbotábeis, os produtos de desinfección de mans, até os presos con enfermidades incurábeis queren aproveitar para marchar a casa. Con todo, non me negará tampouco que a pantalla de fume veulles ao xeito ao seu goberno agora que a crise segue a súa marcha, o desemprego ten niveis históricos, sóbennos os impostos, sobe o IRPF e baixa o PIB. Unha casualidade, supoño.
Señora ministra, unha cousiña máis.
Se teño que ver moitas máis fotos súas a media páxina con mirada astuta, traxes sexis e poses de modelo... vaime dar un chungo!
Mónica Lalanda pasou os últimos 16 anos en Inglaterra, a maioría deles como médico de urxencias en Leeds (West Yorkshire). Na actualidade traballa na unidade de urxencias do Hospital Xeral de Segovia, participa en varias publicacións inglesas e tamén ilustra libros e revistas con viñetas médicas.
Unha cita de Castelao e en castelán para rematar ben o mes de agosto.
Los catalanes, los gallegos y los vascos serían anti-españoles si quisieran imponer su modo de hablar a la gente de Castilla; pero son patriotas cuando aman su lengua y no se avienen a cambiarla por otra. Nosotros comprendemos que a un gallego, a un vasco o a un catalán que no quiera ser español se le llame separatista; pero yo pregunto cómo debe llamársele a un gallego que no quiera ser gallego, a un vasco que no quiera ser vasco, a un catalán que no quiera ser catalán. Estoy seguro de que en Castilla, a estos compatriotas les llaman "buenos españoles", "modelo de patriotas", cuando en realidad son traidores a sí mismos y a la tierra que les dio el ser. ¡Estos si que son separatistas!
Dicíalle hai pouco a un amigo que estaba un pouco farto xa de mirar tanta historia feliz e edulcorada sobre a caída do muro de Berlín, e iso que a sobredose non se perpetrou ata hoxe en todos os media. A miña natureza desconfiada lévame a descrer tanto panexírico do momento e tanta reportaxe lacrimosa sobre o cool que che foi a caída do Muro. E aínda así, algo no meu corazón dime que é un feito que só podemos comparar coa Revolução dos Cravos. Todas as análises contra esta gran festa que se armou con bombas de palenque e gaiteiros estes días en Berlín foron análises grises. Derrotadas, de xente que ese día morreu muito. Que non ergueu máis a cabeza. Non atopei xente que dixese que esa festa era unha falsidade sen provir de mans con odio nos ollos nin amargura nas palabras. Será que eu quero ser así? Será que son demasiado descrido para pensar que algo bo pode pasar no mundo e que vaian Obamas e Sarkozis a festexalo sen que sexa falsidade de cartón?