A noticia máis agardada e explicativa de como funciona o mundo e ao tempo máis estarrecedora acaba de chegar aos meus ollos.
Tremede compañeiros, isto é o máis forte desque descubrín que os de Galicia Bilingüe non queren o bilingüismo.
A revelación é a seguinte: Zaplana marcha do PP.
Se alguén non é quen de manter a calma non debe seguir lendo. Que mire para outro lado en caso de ser cardiópata ou ter a tensión alta porque isto non é o pior, aínda vai a muito pior:
... se non tes unha saúde de ferro non segas a ler...
... se tes algún tipo de relación económica con telefónica aínda estás a tempo de non seguir lendo...
... se es un dos tres colegas do cuitado que sae na foto co Zaplana sen a cara tapada estás de boas...
... se non tes unha conexión diga na túa casa controla o teu acido úrico antes de continuar...
... non sei se atreverme a difundilo...
... bueno, veña, que sexa o que deus queira...
... agárrense mosos e vellos, rapasas e señoras...
Onte nunha caótica conversa regada moderadamente por efluvios etílicos, non metílicos pois non había LK da casa, saíu o tema da "Euxenesia" e falamos torpemente del.
Isto naceu das ansias desmitificadoras que levan aparelladas, ás veces, os discursos máis extramónicos. Cando a conversa avanzara un pouco por ese carreiro deime de conta que xa non sabía precisar muito mais e motivou que ao chegar a casa lle dese unha volta pola rede a ver que atopaba sobre este tema do pasado. Cousa un pouco dura pero altamente recomendábel.
O meu obxectivo era afianzar aquela información que dicía que a Euxenesia era a ciencia da intervención na reprodución humana para a melloría da especie. Isto cheira a Nazi, ou non? Eu creo que si pero os nazis parece ser que se inspiraron en leis dalgúns estados americanos (de EEUU) que ditaban a esterilización de suxeitos con taras mentais, enfermidades incurábeis, ou tendencias sexuais conflitivas. Casualmente a maior parte dos individuos esterilizados eran afroamericanos. Os nazis entenderon pronto.
Todos sabemos, intuímos ou miramos algunha pelicula na que se nos explica -e educa- sobre o maus que eran estes cando quixeron exterminar etnias non arias nas terras que administraban. O que descoñecemos é que a comezos do XX as opninións públicas tanto occidentais como marxistas consideraban estas políticas de mellora da especie algo bo e positivo. Coa resolución da guerra e exhibición dos campos de exterminio pasou a ser entendido como un argumento xustificador da maldade dos derrotados.
O que sucede é que malia a iso as leis de "Euxenia" -que é a palabra axeitada na rama lusa das linguas para o tema que tento tratar- seguiron a ser vixentes e aplicadas ata bastantes anos despois nos países escandinavos (Entre 1934 e 1975, 63.000 persoas, das cales 90% eran mulleres, foron esterilizadas autoritariamente en Suecia, e 48.000 en Noruega) e non só nos países nórdicos. En Inglaterra e Países Baixos fíxose con luva branca e de xeito voluntario a esterilización dos diminuídos psíquicos que a pedían, e eran educados para pedila.
A historia quere poñerlle fin a esta barbaridade con dous finais felices: un o fin da segunda guerra mundial -a derrota dos fanatismos polas liberdades-, dous cando Suecia recoñeceu en público estas prácticas aínda que esperou ate 1996 para indemnizar as mulleres vítimas dela.
O primeiro final é para a masa e o segundo para os que coñecen a súa continuación despois do fin da guerra.
Pero non hai acordo unánime en que isto acabase. Diferentes grupos sosteñen varias hipóteses, mesmo algúns militantes antiaborto din que o aborto é unha forma de Euxenia. As políticas de aceleración ou desaceleración demográfica fuxen doentes cando escoitan a palabra euxenia, tanto na República Democrática Chinesa coma EEUU. E é que a carreira da descoberta xenética, a modificación, a investigación das personalidades vencelladas a determinado xen, a posibilidade de abortos depois de estudos que aseguran que o feto vai nacer cunha enfermidade determinada ou deformidades, os estudos xenéticos para descobrir se os dous membros da parella teñen posibilidades reprodutivas e que enfermidades poderían ter os fillos que dela se puidesen dar... Todo isto que segundo algúns é euxenia fuxe a fume de carozo cando oen a palabra que lles quita a etiqueta de ciencia innovadora e lles pon a de ciencia de pasado horríbel e monstruoso.
Sete puntos sobre as actitudes pesimistas fronte á situación da lingua galega, escritos por Sechu Sende ao ler un exemplo de literatura depresiva, alarmante sobre o estado da nosa lingua como O galego, como a sida. E ten razón porque canto máis baixo caiamos máis forte pode ser a nosa melloría!
1.
O pesimismo nom é um bom motor de trabalho: desmotiva, entristece, paraliza e destrue mais do que motiva, dinamiza e construe.
A gente mais ou menos informada conhece desde hai anos a situaçom da língua entre a gente nova: umha situaçom catastrófica nas cidades e vilas, caracterizada pola perda de usos na nossa língua, com índices proximos á extinçom como língua de uso habitual, informal nas grandes cidades.
A realidade é mui chunga, dramática e a lista de adjectivos é tan longa que hai gente especialista em caracteriza-la com mil calificativos terroríficos.
Além das frias cifras e dos estudos sociolingüísticos concienzudos sobre a situaçom da língua na gente nova, muitas das persoas que vivimos em contacto directo com rapaces e rapazas –e suponho que case todos e todas as persoas temos algum tipo de contacto com nen@s e adolescentes- nom podemos deixar de emocionar-nos, preocupar-nos e ser sensíbeis a essa crescente desgaleguizaçom.
2.
A algumha gente o contacto com realidades problemáticas e nom desejadas produce-lhe depresom, episódios de tristeza ou estados de raiba, com umha crescente sensaçom de impoténcia persoal. E colectiva.
Muita gente, entre a que me incluo, sentimos esses baixóns quando a nossa filha volta do cole falando outra língua que nom é a nossa, ou quando aparecem uns senhores dicindo que o galego está a discriminar os falantes de lingua espanhola. Ou quando nos damos conta de que um dos motores importantes do trabalho, o gubernamental, se mostra como um agente irresponsável, insensível e ineficaz diante deste problema.
Como pode ser possivel que estes que se chamam governantes, só por pór um caso, eh, só por pór um exemplo, falem de promoçom do galego quando nem hai um programa de música na tele pública para gente nova!
Inútiles!
Vedes, já me cabreei!
3.
A situaçom, si, chegou a ser mui dura.
Porque nom esquezamos que ao fim de contas, nós –e aquí que se inclua quem quixer- nós, digo, somos @s filh@s e net@s da gente que perdeu umha guerra a mans do Fascismo.
Perdemos a guerra, recordades? Machacarom-nos.
E a nossa língua foi o símbolo d@s perdedores, @s assassinad@s, @s reprimid@s, @s clandestin@s, os exiliad@s, etcétera, etcétera.
Mui triste foi isso de vir perdendo palavras desde que as Suas Altezas os Reis Católicos começarom a Doma e Castraçom do Reino de Galiza hai já puffff de anos.
Si. E levamos anos e anos chorando e temos direito a seguir chorando. Mas em quanto choramos nom podemos trabalhar. Penso que é algo bastante incompatível.
E aquí é quando devemos pór-nos séri@s e ter em conta de que sem trabalho a nossa sociedade nom pode cambiar.
4.
E esse trabalho nom pode ser só individual, persoal, senóm que debe ser um labor colectivo, comunicativo.
Quando a gente se junta a trabalhar procura um bom clima: cooperativo, creativo, alegre, assi esteja construíndo umha estrada ou reconstruíndo um país despois dum terremoto.
A ver se nos damos conta de que queixando-nos derrotistamente do mal que está a situaçom nom vamos amanhar nada.
Si, os índices de uso da língua entre a gente nova som os que som. Nós sabemo-lo e, o que é mais importante, a gente nova sabe-o.
Por isso cumpre dar-se conta de que durante muitos anos aquí se trabalhou socialmente a língua –especialmente no ensino- desde a perspectiva do uso da língua.
E, como dixo o sábio Txepetx e adaptou Manuel Portas, o processo de aprendizagem e uso dumha língua tem outros elementos tam importantes como o próprio uso e entre eles está a motivaçom.
Para mim a gente que se queixa do pouco uso da língua e transmite esse derrotismo alá onde vai pode chegar a ser mais destrutiva que a gente contrária ao desenvolvemento social da nossa língua que combate contra ela. Porque o derrotismo desmobiliza, desmotiva e destrue.
5.
Quem dixo isso de que Devemos ser realistas na análise da realidade e optimistas na vontade para cambiala tinha toda a razom do mundo.
Eu, desde logo, sei que para que o meu país cámbie necessitamos muito trabalho e muita moral e bem repartida. Porque para que este país e a nossa língua mudem temos que compartir entre milheiros e milheiros de persoas umha responsabilidade: o caminho da língua.
Que, por certo, deve ser um caminho público, ou, melhor visto: umha rede de caminhos.
E nos caminhos da língua nom só estamos quem falamos galego sempre, tamém quem falam galego ás vezes, e quem falam castelam.
6.
Quando escrebim Made in Galiza nom tinha na cabeça os meus colegas sociolingüistas ou profes. Em absoluto. Tinha a minha afilhada de 7 anos que case nom fala galego, a gente de 17 de Vigo ou Ferrol, as avoas galego-falantes que lhes falam espanhol ao neto, ou o rapaz ou rapaza a quem se lhe passa pola cabeça que porque nom, claro que si, vou falar galego.
E muita outra gente a quem todos conhecemos, desde os ladróns de línguas até as bonecas que falam a nossa língua.
E claro que é triste chegar a dar-se conta de que alguem escrebe um livro para, entre outras muitas cousas, comunicar-lhes aos seus vezinhos e vezinhas que o que nos fai valiosos como sociedade é a sua nossa língua.
Um livro que intenta ser divertido, útil, entretido, etcétera, como qualquer outro livro.
Porque nom escreber sobre as cousas tristes com humor?
7.
Mas a energia que em muitos lugares da Galiza está a desenvolver muita gente em favor dum processo de comunicaçom em galego é muito mais intensa do que ás vezes podemos pensar. Penso.
Somos crític@s, rebeldes, exigentes, e, sobre todo, trabalhador@s.
Nestes momentos críticos para a nossa própría existéncia como povo... é umha prioridade cargar-nos de energia, falarmos da língua com humor, com seguridade e com vontade de cambiar o nosso presente, agora, e deixar de falar do futuro como se fossemos videntes ou, pior aínda, visionári@s.
E si, tenho a completa seguridade de que as cousas cámbiam. E de que depende de nós e da nossa força de trabalho persoal e social a intensidade da transformaçom.
A cuestiom nom é deter o processo de desgaleguizaçom. A clave é começar o processo social de galeguizaçom.
Alertemos, si, sobre o perigo. Mas construamos as soluçons.
Um processo que só se pode activar desde a cultura da participaçom.
Que curriños estes que deseñaron o calendario español de formación do goberno porque seica pasaron por alto que o día en que os deputados e senadores que resultaron eleitos tomarán posesión dos seus escanos nas sesións constitutivas do Congreso e Senado será o un de Abril.
Xa se sabe o refrán e se non existise poderíase inventar este ano. Todos contentiños, coas millores galas, os zapatos novos, os sorrisos de novatos (algún xa experimentado irá especialmente desarreglado ese día para impresionar aos recén chegados e mostrar así a súa veteranía). Pois iso, cunhas densidade de gomina por metro cadrado que sería orgullo do millor anuncio de fixadores clásicos de cabelo.
Todos metidos nos millores traxes, ou non (a veteranía é o que ten), para xurarlle lealdade a El-Rei. Haberá progres que xuren e non prometan ou do rivés (milleiros de persoas escandalizaranse con tales mostras de fachenda) pero todos pasarán polo rego. Os que non pasaron non chegaron nin a poder presentarse ás eleccións. E claro diferentes traxes, xuramentos, promesas... pero todo en castelán nos seus diferentes acentos (acentos é o máis que entenden algúns pola diversidade cultural de españa). Un século máis non se poderá falar en galego nos lugares onde se decide sobre Galiza.
E xurando (ou prometendo) en lingua allea fidelidade a un rei dirán que son os máis demócratas do mundo.
Polo tanto, este ano máis que nunca:
O primeiro de Abril van os burros onde non deben ir
Sabias palabras do finadiño de John Balan. O vaqueiro do Seixo (lugar pirata e protestante de Marín), famoso comedor de fanecas, que foi á Casa Branca e non logrou falar con Bush I. Logo el diría por activa e por pasiva que o que non o recibira fora el. Famoso xunto ao Vampiro Pintos polas súas grandes imitacións. Atracou o tren Vigo-Santiago e con isto quedou denunciado para a posteridade e deplorable estado dos trens galegos a finais dos 80. Tíñalle certa manía ás vellas e non foron poucas as que atropelou coa sua moto invisíbel.
Aquí queda un seu video e dentro de nós o seu saber.
A noticia máis agardada e explicativa de como funciona o mundo e ao tempo máis estarrecedora acaba de chegar aos meus ollos. 
Sempre!
Onte nunha caótica conversa regada moderadamente por efluvios etílicos, non metílicos pois non había LK da casa, saíu o tema da "Euxenesia" e falamos torpemente del.
...Van os burros onde non deben ir.