|
|
|
|
| O punto de vista cultural |
|
Cando lle dixen a unha amiga que tiña un exame e que estaba a estudar para pasalo ela desexoume muito éxito. Soa ben, non é? Pois se a rapaza non fose alemá senón galega o que me tería desaxado sería muita sorte.
Non vos parece un sesgo cultural importante para os mesmos bos desexos? |
|
|
|
|
| Nova Caixa Galicia |
|
 A verdade é que o trato de Nova Caixa Galicia aos falantes de galego deixa muito que desexar. Nunha ocasión pasárame en Múnic arredor dunha hora tentando realizar unha operación de banca electrónica do máis sinxelo. A cousa non ía e deille tantas voltas que analisei un por un todos os pasos e posibles motivos polo que o resultado fose nulo. Mudei as opcións de todo e cando xa só me quedaba a opción de que os espelidos traballadores de banca patrios escolleran a opción de inhabilitar as operacións feitas desde o estranxeiro viume unha luz á cabeza. Ao principio descarteina por demasiado paranoide pero acabei por tentalo. Esta era: tiña a páxina en galego, cambieina a castelán por ver se funcionaba así e en menos dun minuto todo o que quería facer estaba feito. O único erro era o idioma, non escollera un válido para a miña entidade.
Eu teño conta na entidade xa antes citada e estes días sorprendeume que ao mudar o sistema aparece un texto en Portugués, ou en mínimos (a gusto do consumidor) mentres esperas que che dean os cartos. Eu seleccionei a primeira vez que usei a miña tarxeta o idioma galego e sempre me figura desta maneira pero desde que mudou o nome da caixa mudou tamén a súa maneira de comunicarse. Este é o caso que lle fan aos que falamos en galego que nos poñen un texto en portugués e quedan tan tranquilos? Xa levan mínimo 2 meses sen cambialo. Espero que garden os cartos mellor do que escriben porque senón aínda vai ser certo que están rozando a creba.
Para os máis leigos direilles que a maneira correcta de escribir o texto en galego sería "Ocupándose do seu pedido". Xa que non creo que sexan precisamente reintegracionistas estes peixes, supoño que son vítimas do seu tradutor automático e falta de revisor. Toda unha actitude concienciada co idioma. |
|
|
|
|
| Nostalxia do camiño |
|
Coñecín na miña vida unha chea de peregrinos, tanto cando eu peregrinaba canda eles como agora que de cando en cando recibo algún peregrino na miña casa. Sempre teñen historias incribles que contar e ás veces resultanme do máis aborrecido de escoitar. Todos teñen unha especie de sindrome da Terra Santa, ou de Xerusalem.
É fermoso miralos nese estado pero non sempe empatizo con eles. Hoxe chegou un italiano de Roma á casa. Cando entrou pola porta impresionoume o seu tamaño. Dificilmente podes ser empático cun bicho tan grande, pensei. Pero cando comezou a falar e a sorrir como un neno contando historias que me soaban de xa telas vivido conseguiu non só que disfrutase dos seus falares senón crear en min unha nostalxia inmensa de cando eu facía o camiño.
Este rapaz inmenso que ri coma un neno acaba de meter unha ganas inmesas de coller a mochila e deixalo todo atrás. Cada día durmir nun lugar diferente e coa comunidade nómade dos peregrinos. É como unha aldea en movemento que se preocupa polos seus veciños e ao tempo vai descobrindo cousas dos novos entornos xeográficos que atravesan.
Tiña que escribir isto nalgures, xa que co meu traballo non poderei satisfacer as nostalxias da vida do peregrino. |
|
|
|
|
| Cousa bonita de Islandia |
|
Inspired by Iceland Video from Inspired By Iceland on Vimeo.
Pois que video tan ameno! recomendable para toda a xente. Dá unha impresión mui hippie e optimista de Islandia. Entroume a curiosidade! |
|
|
|
|
| Sempre con Irlanda |
|
Anos oíndo historias de paralelismo entre Galiza e Irlanda. Ouvindo lemas antigos como aquel Como en Irlanda, levántate e anda e agora que os nosos amigos do norte están nun mal momento non hai quen faga un só aceno de Solidariedade con eles. Eu son un eterno principiante nestas couas do deseño pero aquí vos deixo o meu sentimento sincero ao puro estilo de algún claro pero pouco coidado poema de Celso Emilio Ferreiro.
|
|
|
|
|
| O goberno español perde os papeis e fai o ridículo |
|
 Nunha semana en que se está repetindo en todo o mundo que España é un estado anticuado, tramposo e cunha economía pouco fiable nos mercados e desde Wikileaks se especifica como os altos cargos que dirixen este aparato do estado non responden ante os cidadáns senón que piden ordes a USA e esméranse en cumprilas. Neste ambiente comezan a saír as noticias de que non poden circular os avións. Grave nun país que vive do turismo. E o goberno en vez de negociar cos pés na terra declara o semi-estado de guerra pasándose polo forro a seriedade das palabras e da súa imaxe para que uns señores ocupen o seu posto de traballo.
Un conflito laboral non debería nunca acabar na declaración do estado de alarma. E como sempre, din cando comeza pero non cando acaba. Se fose un estado de alarma en serio, que non sei como son os estados de alarma deste goberno, cada civil debe cumprir as ordes que lle dean os militares.
Diredes que esaxero. E gústame esaxerar pero o goberno aprobou isto onte. E diredes que é só polos controladores e eu fiareime da bondade do goberno que non sabe negociar e saca os militares a facer cumprir as súas ordes.
Isto non é serio. No meu traballo altérase todo por este estado de alarma e agora mesmo os militares son os donos do país. É posible que non pase nada, porque por poder poden pero non van facer nada. O mesmo argumento que di que o Rei non molesta porque aínda que pode facer o que queira (ten o poder e non responde ante a xustiza) non fai nada. Non me gustan nada este tipo de cousas e moito menos nun momento de crise como o actual.
E xa como guinda dicir que Hitler alcanzou o poder unhas eleccións democráticas e nun momento dado valeuse dunha lei de emerxencias para non ter que volver repetilas. Hoxe a nosa situación é máis parecida a isto ca onte. E a prensa pedíndolle con todas as letras firmeza, disciplina e autoridade ao goberno. |
|
|
|
|
| A non-comunicación da comunicatividade |
|
A xente que está atenta ás historias das outras persoas e que ten tendencia a responder cousas tales como pode ser, seguramente, vale, claro ou calquera dentro dese grupo de palabras que significan si pero levan ao tempo unha carga de eu xa o sabia, teño que comprobalo, concédoche a posibilidade de ser crido, ou concédoche que mo dixeses... son en realidade a maioría dos galegos que eu coñezo. Escasamente terás un si por resposta ou unhas simples palabras de sincera comprensión. Se á xente tímida lle custa dicir non á xente galega coa que trato normalmente cústalle tamén dicir que si. Sempre permiten, consenten, dubidan, ou xa sabían aquilo que lles contas.
Esa xente nin vive, nin deixa vivir. |
|
|
|
|
|
|
|
