Nos vellos tempos, cando os homes pensaban que non se falaban linguas diferentes e que o mundo remataba á outra beira do río, na fin do Tamara asentábase sobre o Castro Miobris unha familia xentilicia, os Supertamaricos; era esta xente de pan de landras, bo viño e terras cheas de ouro. Neste populi onde as disparidades, como en todas as sociedades dos tempos, creaban situacións hostís, vivían harmoniosamente Apana e Apanus, fillos de Ambolo e Branha, rapaces novos, pouco belicosos, mais cheos de ansia cando se trataba de amañar o mundo. Estando Apanus un día rematando a súa undécima arracada e pensando xa no seu viño e nas llapras que o esperaban na casa, unha idea fantasmagórica marabillou na súa prezada chola, canso xa de tanto torque e diadema discorreu facer un Leabhar-Clach, pensando que así os seus días de fastío consumaríanse naquel castro. No que non caeu Apanus era de onde el sacaría os avíos necesarios para a súa elaboración, mais non lle deu moito apuro, pois Apana, rapaza coñecedora dos grandes segredos de Miobris, de seguro había ter o xeito de axudalo. Foi así como Apana e Apanus,un día de moitos, no Castro Miobris, dispuxeron dos instrumentos xustos para executaren a súa manobra; como pouco a pouco nos foron detallando na pedra miobrense os feitos, crónicas, sucesos e demais conxunturas que acaecían e acaecen neste castro emprazado nos confíns do Tamara, que non deixa de ser unha reverberación máis de moitas outras proles coma os grovios, caporos, lemacos ou albións.
os irmandiños serían, hoxe en día, considerados terroristas.
