Os homes non existen
Morreron no mesmo día en que pecharon os ollos
Prófugos da mentira
Beizos mudos, gorxas cansadas
Os homes non existen
Porque decidiron suicidarse colectivamente
Construíron muros
Pedra caliza, mármore do Pentélico
Os homes non existen
Caeron dominados
Mexaron por eles
Cegounos o medo
Quen non chora non mama
Pero nós non temos bágoas
Arrincáronnolas de pequenos
E a estas alturas
Aínda seremos quen de dicir que chove?
Quedei pequena de tanto pisardes en min
Seica o mexo dos cas non deixa medrar as plantas
Seica é unha maneira de dicir
Porque seica non é nada que non fose nunca
E seica é si, e é non, e é pode ser, vai ti saber
Que non sabemos nada
Que los últimos serán los primeros
Que ao mellor afogamos no intento
Entre tanto mexo esparcido
Entre os vermes do teu invertebrado cráneo encefálico
Entre a merda que defecas farinxe arriba
E desprendes pola boca en gargalladas de sonoro vómito
Hoxe o vento tomou un novo rumbo
Despoxouse de todo misterio
E nú ante as olladas atónitas
Da morea de espectadores
Viaxou cara o derradeiro horizonte
Entre o ceo e a miña cama
Hoxe soñei co vento
E non recordo máis que aquelas amplas ás
Que me saían das costas
Nunha rosa de papel
Busquei a túa sombra
Nunha rosa
Nunha rosa de papel
Feita para ti
Nunha rosa
Nunha rosa de papel
Sen saber quen eras
Nunha rosa
Nunha rosa de papel
Porque sabía que existías
Nun lugar
Dunha rosa, de papel
Recordas cando nos mirabamos no espello?
Chovía
Plim, plam, plom
Bágoa a bágoa
E así naceron os océanos
Agora teño os tímpanos furados de tanto oír reloxos
Cantas veces sentimos o frío do esquecemento?
As nosas mans xa non xogan, teñen demasiadas enrugas
Antonte vinte
Coma quen ve un cadelo vello
Mirei pra ti
E non sentín nada
Púxenme moi triste
Ás veces aínda te soño polas noites
Érgome da cama e peitéome ollando pola fiestra
Esperando sentir de novo os calafríos do teu corpo
E corremos xuntos
Por aquel xardín dos pecados
Forxando lazos de sangue
Cortándonos as veas
Pra non morrer de amor
É entón cando esperto entre estas catro paredes
Coas mans atadas ao cabeceiro desta maldita cama
Non sei por que, seguen empeñados en dicir que estou tola...
eeeeeeeee.jpg)
