|
|
|
|
| Peche temporal. |
|
Agárdovos en http://www.plus-rien.blogspot.com
Saúdos. |
|
|
|
|
| Eu son galega. |
|
Non é necesario que sexa 17 de maio para dicir : EU SON GALEGA. |
|
|
|
|
| Tempus. |
|
Neste preciso e precioso instante
Chamado Eternidade... |
|
|
|
|
| Post mortem. |
|
Ollei pr´arriba. Busquei algo a que amarrarme pra non morrer da dor. Calquera impulso tería sido suficiente. Tan só un pequeno empuxón e conseguiríao. Pero nada diso sucedeu. Agora estou aquí, tirada, inmóvil, completamente espida ante este sol abrasador. Árdeme a pel. Un nó na gorxa. E a mente vai quedando en branco. Sinto como a alma se vai desprendendo do corpo. Deste corpo que xa non me pertence. Alleo a todo. Descompoñéndose baixo esa bóla de lume que algún día chamei "Deus". |
|
|
|
|
| Pechei os ollos. |
|
Pechei os ollos. Só así se pode sentir, só así amar, como eu te amei. E tan doces os teus beizos que me inundo nun oucéano imposible de desecar. Pechei os ollos. De fondo a música soa tímida, inxenua, indecente. Ameite. Como xamáis pensei que poidese chegar a amar. Como nun Titanic sen barco nin náufragos. Pero cun gran mar. No que afogarnos ti e mais eu. As mans deslizáronse sobre a pel en busca de algo a que amarrarse, pra non morrer no medio da treboada. As mans, que saben máis ca ninguén o que é amar, que coñecen os oucéanos todos, esas mans que buscan, que apalpan, que atopan, e morren, afogadas, trala tempestade. Pechei os ollos. Pra sentir máis ca nunca o calor do teu alento. Pra perderme entre o reflexo da Lúa que asoma disimuladamente. Pra morrer de amor esta noite. Ameite. E atopei o teu corpo deitado, e sobre min a tua pel, e sobre min o teu calor pra coñecer de cerca lugares inesperados. Os dous sumidos nun xemido interminable. Os dous xuntos, corpo contra corpo, atopamos o camiño exacto. E as cordas vocais, imposibles de silenciar, sufocaron tódolos alentos reprimidos nun berro inarticulado. E respiramos, sosegados. |
|
|
|
|
| Selo Violeta. |
|
Every little thing...
Hai uns días recibín unha grata sorpresa. Os blogs Ofalarnontencancelas e Papiros de Hermaco agasalláronme co Selo Violeta. Aprobeito para dar as grazas, xa non só por este presente, senón tamén dar as grazas polo apoio e o ánimo sempre mostrado, porque son estas pequenas cousas as que tornan o mundo máis fermoso.
Os blogs agasallados deben seguir as seguintes normas:
- Exhibir o selo Violeta.
- Poñer o nome do blog que cho deu.
- Indicar os blogs que merezan o agasallo.
- Avisar os indicados.
- Publicar as regras.
- Comprobar que os blogs indicados sigan as regras.
E o meu agasallo vai para...
Porque non viramos o mundo?
Papiros de Hermaco
A conxura dos desexos
Blog do I.E.S.Lagoa de Antela
|
|
|
|
|
| E subir... |
|
Subir amodiño.
Que os pasos de xigante non foron feitos para nós...
E subir ben subido. |
|
|
|
|
| Ás veces... |
|
Ás veces sinto coma se só nacese pra mirar...
E contemplar así, a beleza do mundo. |
|
|
|
|
| Tres tristes tigres... |
|
E os ollos daquela muller cravávanse no peito coma agullas...
O sangue correu a regos pola miña pel. |
|
|
|
|
| Viveirovacacións. |
|
E así pasaban os días...
Sen ningunha incertidume máis que o voo das gaivotas. |
|
|
|
|
|
|
|
