Quero ulir
ulir os teus beizos
ulir os teus ollos e ulirte
a ti
ulirte sen medo
ese recendo a camelias...
ulir
ulir cada noite os teus soños
ulirte por dentro
ulir as túas mans sobre as miñas
ulirte
ulirte para sempre
ulirte aqui e agora
outra vez ulirte
e morrer
morrer nese mesmo instante en que te teña ulido
pra gardar ese aroma
como último recordo
ulirte
Alí estaba ela, coma sempre, no seu banco. Ningún movemento, ningún xesto de expresión, limitábase a observar. Quería descubrir o secreto do tempo. Quería detelo, amasalo, trituralo, enredalo, adiante, atrás, voltar, fuxir, parar, correr. Quería que hoxe fose mañán e pasado fose onte. Un instante de alegría condesado nunha décima de segundo. Reter pra sempre aquel bico, e sen medo a perdelo, gardalo no caixón da eternidade.
Voaremos alto, moi alto, ao lugar onde se cumpren os desexos. Esqueceremos as bágoas perdidas en cada oucéano, e buscaremos os soños que abandoamos no camiño.
Dende abaixo todo se ve doutra maneira. E coronando o ceo as sempiternas torres da catedral abren paso a miles de soños. Sigo falando dende ese surrealismo (máxico-realista) que me caracteriza. Sigo falando. Total, falar é gratis (en teoría). O meu nacemento foille revelado a meu pai nun soño(e se tivese algo que ver?). Total, soñar tamén é gratis. E se nos cansamos de mirar dende abaixo erguémonos e miramos dende arriba. E misturamos touciño con bacallao. Total, a quen lle importa. Botamos a andar, pero as rúas están cheas de buracos e a xente camiña sempre cos ollos pechados. Total, que meten os pés neles. Ás veces, un desprezable odio cara a xente apodérase da miña mente e tamén camiño cos ollos pechados. Total, que sempre acabo tropezando. Esta noite non durmimos, que nos agardan os minutos despois do concerto. Cantamos Oh Bella Ciao Bella Ciao Bella Ciao Ciao Ciao! cos ollos ben abertos buscando estrelas vermellas que guíen o noso deambular. Avante camarada, que aló arriba está o barco, a piques de zarpar cara o País de Sempre Xamais. E percorremos Santiago a rebolos esquivando o tráfico. Rimos e rebolamos. E erguemos o puño cun Bandiera Rossa la Trionferá pra rematar a noite con azucre na cabeza, perdidos entre as nubes por ter coñecido a felicidade. Total, que todo o bo remata.
Co inglés dos teus beizos
Tarareei vellas cancións
Que había tempo levara o vento
E Bob Dylan saía enérxico ao escenario
"Esta noite bailamos", díxome a lúa
E zas
Apagáronse as estrelas
Morreron os ecos
E desapareceron os hourizontes
"Esta noite non me gusta", díxenlle á lúa
E botouse a chorar lóstregos de prata
Con acento canadiense
