|
|
|
|
| Benvida ledicia, benvido pesar - John Keats |
|
 Benvida ledicia, ben vido pesar,
a herba do Leteo e de Hermes a pluma:
veñan hoxe e mañá,
que os quero o mesmo.
Gústame ver semblantes tristes en tempo claro
e algunha alegre risa oír entre os tronos;
fermoso e feo gústanme:
doces prados, con chamas ocultas no seu verde,
e un rirse zumbón ante unha maravilla;
ante unha pantomima, unha face grave;
doblar a morto e alegre repique;
o xogo dalgún neno cunha calavera;
mañá pura e barco naufragado;
as sombras da noite bicando a madreselvas;
serpes asubiando entre encarnadas rosas;
Cleopatra con rexios atavíos
e o áspide no seo;
a música de danza e a música triste,
xuntas as dúas, prudente e tola;
musas resplandecentes, musas pálidas;
o sombrío Saturno e o saudable Momo:
risa e suspiro e nova risa...
¡Oh, que dozura, o sufrimento!
Musas resplandecentes, musas pálidas,
da vósa face alzade o velo,
que poida vervos e que escriba
sobre o día e a noite
a un tempo; que se apague
a miña sede de doces penas;
ramas de teixo sexan o meu refuxio,
entrelazadas co mirto novo,
e pinos e limeiros florecidos,
e o meu leito a herba dunha fosa.
|
|
|
|
|
| Como titular a este poema?...preciso axuda...Xacobo Casal Villares |
|
 Descubrinte
descubrinte como as tebras atopan á luz
do engano; como o engano rebenta á copa
embriagadora que levanta derrotado o enganado;
pese a que aínda aspiro o celestial cheiro
das tempestades estelares
[enmudecidas polo reflexo dos farois desta cidade]
a vida segue a mostrarme a cor desalentadora
deste tempo sen nomes nin corpos.
Descubrinte…é certo;
en ti atopei un momento estático
de paz e verdade
e, nesta batalla desilusionada do inmediato,
fuches un dos meus tantos pasados;
é certo;
perdinte e pérdote
porque, na túa ignota mirada
de estraño reiseñor taciturno,
resgardei e resgardo
os contornos do meu máis desesperado canto,
explorador de culturas.
…e agora,…hai agora!
…que me queda agardar?
especie son de vagabundo ferido de humanidade
porque amei tanto sen ter nada
que en nada quedou a ambición
de posuír o que ti desprezas…
porque sei amar
tanto
que a túa perfección resulta unha posesión
tan baleira
como esta paixón recomposta de tempos vindeiros.
|
|
|
|
|
| ANSIA - Xacobo Casal Villares |
|
 Neste estrano día cheo de ansiedade, nostalxia e temor veu a min o recordo dun poema de adolescencia. Dezaseis anos contemplaban a miña ingrata inexperiencia...e tal como hoxe, con menos rigor formal e moita máis inocencia que impulsaba con forza visceral esa estrana "razón do corazón", escupia verbas impuras sobre a miña existencia, sobre a miña propia preocupación pola existencia.
Neste concreto e, espero que, pasaxeiro tempo de desalento e desdén para co home e a humanidade (misántropia temporal), preciso conter a saliba e reter as pétreas bágoas que me fan sentir o ser máis abominable, triste e perdido do mundo.
Pero aínda queda un lugar para a esperanza deste pesimista desconfiado, deste racionalista atrapado pola emotividade...a miña esperanza é que aínda son libre.
Ansia...
...na primeira figuración da miña propia xénese;
...daqueles ecos que xa afogan no pozo da asonancia.
Noite e nostalxia:
- ¿Eu son feliz?, pregunto...
...eu fun, eu estiven e
eu, icono da cordura,
pregúntome,...¿son feliz?
...bágoa na fráxil espesura gris;
...xerme da primeira morte e da última crisalida;
...peito escrito coa definición primitiva das navallas
e a sútil infección dos insectos.
...son arrogancia pétrea,
inxustiza volátil, son:
(acepción encolada de libido)
congoxa, anhelo, fatiga, angustia
...Náusea. |
|
|
|
|
| POESÍA INFIEL I |
|
 LA CASADA INFIEL - FEDERICO GARCÍA LORCA
Y que yo me la llevé al río
creyendo que era mozuela,
pero tenía marido.
Fue la noche de Santiago
y casi por compromiso.
Se apagaron los faroles
y se encendieron los grillos.
En las últimas esquinas
toqué sus pechos dormidos,
y se me abrieron de pronto
como ramos de jacintos.
El almidón de su enagua
me sonaba en el oído,
como una pieza de seda
rasgada por diez cuchillos.
Sin luz de plata en sus copas
los árboles han crecido
y un horizonte de perros
ladra muy lejos del río.
Pasadas las zarzamoras,
los juncos y los espinos,
bajo su mata de pelo
hice un hoyo sobre el limo.
Yo me quité la corbata.
Ella se quitó el vestido.
Yo el cinturón con revólver.
Ella sus cuatro corpiños.
Ni nardos ni caracolas
tienen el cutis tan fino,
ni los cristales con luna
relumbran con ese brillo.
Sus muslos se me escapaban
como peces sorprendidos,
la mitad llenos de lumbre,
la mitad llenos de frío.
Aquella noche corrí
el mejor de los caminos,
montado en potra de nácar
sin bridas y sin estribos.
No quiero decir, por hombre,
las cosas que ella me dijo.
La luz del entendimiento
me hace ser muy comedido.
Sucia de besos y arena
yo me la llevé del río.
Con el aire se batían
las espadas de los lirios.
Me porté como quién soy.
Como un gitano legítimo.
La regalé un costurero
grande, de raso pajizo,
y no quise enamorarme
porque teniendo marido
me dijo que era mozuela
cuando la llevaba al río.
LA INFIDELIDAD IRREMEDIABLE - JOSEFA PARRA RAMOS
Si, al final,
ha de comer la tierra tus delicados huesos,
y ha de dormir tu boca como una orquídea tierna
debajo de raíces y lianas, que importa
que estés tan descubierto y accesible,
que encauces tu saliva en otros surcos,
que te des a pedazos cada noche
como Profana y Cruel y Santa Forma.
Si, al final,
has de ser a despecho de tu carne radiante
y de todo el deseo con que te he coronado
espléndido despojo que posea la muerte...
CONFESIONES DE UNA MISERABLE - Yhara
Te oculto la infidelidad de mis dias tristes,
he besado a otro hombre
aun deseándote...
desahogo mi soledad que me crean tus días ausentes...
-y sigo besando a otro hombre-
Que me inventa el romance
y disfraza de incandecencia la más fría de las noches eternas.
Y te lo oculto por vergüenza...
se me cae el rostro...
las manos..
el alma...
Me estoy despedazando, con la sonrisa cínica en la boca;
me delata, me vende
y me condena..
mas no lo amo... no me florecen con él poesias.
No se me distraen los ojos como en ti,
en tu infinito diagrama corporal.
No deseo del él más nada que un triste consuelo.
Te oculto la infidelidad de mis días
porque he besado a otro hombre...
Y amo a un tercero...
uno que ha llegado tarde a estos días complicados...
Jamás me habia fragmentado tanto...
a cada uno le ha tocado un poco,
y a ti te ha tocado la peor parte...
Hoy abrazas a la mujer mas miserable
de todos los tiempos.
ODA A LA SOLEDAD - JOSÉ ÁNGEL VALENTE
Ah soledad,
mi vieja y sola compañera,
salud.
Escúchame tú ahora
cuando el amor
como por negra magia de la mano izquierda
cayó desde su cielo,
cada vez más radiante, igual que lluvia
de pájaros quemados,
apaleado hasta el quebranto, y quebrantaron
al fin todos sus huesos,
por una diosa adversa y amarilla.
Y tú, oh alma,
considera o medita cuanta veces
hemos pecado en vano contra nadie
y una vez mas aquí fuimos juzgados,
una vez mas, oh dios, en el banquillo
de la infidelidad y las irreverencias.
Así pues, considera,
considérate, oh alma,
para que un día seas perdonada,
mientras ahora escuchas impasible
o desasida al cabo
de tu mortal miseria
la caída infinita
de la sonata opus
ciento vistieseis
de Mozart
que apaga en tan insólita
suspensión de los tiempos
la sucesiva imagen de tu culpa.
Ah soledad,
mi soledad amiga, lávame,
con quien nace, en tus aguas lustrales
y pueda yo encontrarte,
descender de tu mano,
bajar en esta noche,
ahora, en esta noche,
en esta noche séptuple del llanto,
los mismos siete círculos que guardan
en el centro del aire
tu recinto sellado. |
|
|
|
|
| Poema - John Donne (adicado a Míriam Sanz Pernas) |
|
 Poido amar a loiras e a morenas,
á que finxe a abundancia
e á que esconde a indixencia;
á que prefire a soidade,
á que cre, e á que dubida;
á que sempre chora con ollos coma esponxas,
e á que é corcho seco e nunca chora.
Poido amala a ela, e a ela, e a ti, e a ti;
poido amar a calquera
que sexa verdadeira. |
|
|
|
|
| O amor enganoso - Charles Baudelaire (adicado a Senén Rouco) |
|
 Cando te vexo cruzar, oh miña amada indolente,
paseando o hastío do teu mirar profundo,
suspendendo o teu paso tan harmonioso e lento
mentras sona a música que se perde nos teitos.
Cando vexo, ao reverbero do gas que vai tinxíndote,
a túa testa aureolada dun mórbido atractivo
onde as luces últimas do sol traen á aurora,
e, coma os dun cuadro, os teus fascinantes ollos,
Dígome: ¡que bela es!, ¡que lozanía extrana!
o taraceado recordo, pesada e rexia torre,
a coroa, e o seu corazón, prensado como froita,
e o seu cuerpo, están prestos para o máis sabio amor.
¿Serás froito que en outono dá salgados sabores?
¿Vaso fúnebre que agarda ser colmado polas bágoas?
¿Perfume que fai soñar en perfumes lonxanos,
almofadón acariciante ou cesto de flores?
Sei que hai ollos arrasados pola cruel melancolía
que non gardan escondido ningún precioso segredo,
fermosos estuches sen xoias, medallóns sen reliquias.
Máis baleiros e máis lonxanos, ¡oh ceos!, que eses dos teus.
Pero ¿non basta que sexas a máis sutil apariencia,
aledando ao corazón que fuxe da verdade?
¿Que máis dá tontería en ti ou que máis dá indiferencia?
Saúdote adorno ou máscara. Só adoro a túa beleza.
|
|
|
|
|
| Morrín pola Beleza - Emily Dickinson (adicado a Brais Martínez Camba) |
|
 Morrín pola Beleza, pero apenas
acomodada na Tumba,
Un que morreu pola Verdade xacía
nun cuarto contiguo-
Preguntoume en voz baixa porque morrín.
-Pola Beleza -repliquei-
-E eu -pola Verdade- As dúas son unha-
Somos Irmáns -dixo-
E así, como Parentes, reunidos unha Noite-
Falamos dun cuarto a outro-
ata que o Musgo alcanzou os nosos beizos-
e cubríu - os nosos nomes- |
|
|
|
|
| A Forza que polo Verde Talo Impulsa á Flor - Dylan Thomas (adicado a Ramón González Rey) |
|
 A forza que polo verde talo impulsa á flor
impulsa os meus verdes anos; a que marchita a raíz da árbore é a que me destrúe.
E eu estou mudo para decirlle á encorvada rosa
que a misma febre invernal dobra a miña xuventude.
A forza que impulsa a auga entre as rochas
impulsa o meu vermello sangue; a que seca os regos parlantes
e volve cera os meus.
E eu estou mudo para contarlle ás miñas veas
como a mesma boca bebe do manancial da montaña.
A man que arremuiña a auga do estanque
remove as areas; a que amarra as rachas do vento
levanta a miña vela de sudario.
E eu estou mudo para decirlle ao aforcado
que o barro do verdugo está feito da miña arxila.
Os beizos do tempo sorben do manancial;
o amor gotea e acumúlase, mais o sangue vertido
calmará os seus pesares.
E eu estou mudo para decirlle ao vento na intemperie
como trazou o tempo un ceo entre os astros.
E eu estou mudo para decirlle á tumba da amada
que na miña sabana avanza encorvado o mesmo verme.
|
|
|
|
|
| Solitario invencible de Vicente Huidobro |
|
 Resbalando
Como canasta de amarguras
Con mucho silencio y mucha luz
Dormido de hielos
Te vas y vuelves a ti mismo
Te ríes de tu propio sueño
Pero suspiras poemas temblorosos
Y te convences de alguna esperanza
La ausencia el hambre de callar
De no emitir más tantas hipótesis
De cerrar las heridas habladoras
Te da una ansia especial
Como de nieve y fuego
Quieres volver los ojos a la vida
Tragarte el universo entero
Esos campos de estrellas
Se te van de la mano después de la catástrofe
Cuando el perfume de los claveles
Gira en torno de su eje |
|
|
|
|
| Bob Dylan - Mr. Tambourine Man (traducción de Ramón González Rey) |
|
 Hei! Mr. Tambourine Man, tócame unha canción
No teño sono e non vou a ningunha parte.
Hei! Mr. Tambourine Man, tócame unha canción
No tintineo da mañá heite de seguir.
Aínda que sei que o imperio da tarde voltou converterse en area,
esvaeceuse nas miñas mans,
deixoume a cegas, de pé, pero aínda sen durmir,
o meu abatemento asómbrame, estou prantado nos meus zapatos,
non hai ninguén a quen teña que ver
e a antiga e vacía rúa está demasiado morta para soñar.
Hei! Mr. Tambourine Man, tócame unha canción
Non teño sono e non vou a ningunha parte.
Hei! Mr. Tambourine Man, tócame unha canción
No tintineo da mañá heite de seguir.
Dame unha volta no furacán da túa nave máxica
despoxáronme dos meus sentidos, as miñas mans non sinten ó apreixar,
os dedos dos meus pés, demasiado entumecidos para camiñar, esperan so ás solas? das miñas botas
para empezar a vagar.
Estou listo para ir a calquer lugar, estou listo para esvaecerme
no meu propio desfile, lanza o feitizo do teu baile hacia mín,
prometo someterme a el.
Hei! Mr. Tambourine Man, tócame unha canción
Non teño sono e non vou a ningunha parte.
Hei! Mr. Tambourine Man, tócame una canción
No tintineo da mañá heite de seguir.
Aínda que podas oír a risa, xirando, balanceándose coma unha tola a través do sol,
non está dirixida a ninguén, simplemente escapa á carreira
e, excepto o ceo, non hai ningún cercado á vista.
E se oes rastros borrosos dun saltarín carrete de poesía
ao ritmo da túa pandeireta, non é máis que un farrapento paiaso ahí detrás,
eu non lle prestaría atención, non é máis que unha sombra o que ves que él persegue.
Hei! Mr. Tambourine Man, tócame unha canción
Non teño sono e non vou a ningunha parte.
Hei! Mr. Tambourine Man, tócame unha canción
No tintineo da mañá heite de seguir.
Despois lévame desaparecendo a través dos aneis de fume da miña mente,
ata as neblinosas ruínas do tiempo, máis alá das follas conxeladas,
as embruxadas, asustadas árbores, fora, á praia ventosa,
lonxe do estrafalario alcance da tola tristeza.
Si, a bailar baixo o ceo de diamante, movendo libremente unha man.
Silueteado polo mar, rodeado polas areas do circo,
con tódolos recordos e o destino conducido profundo baixo as olas,
déixame olvidarme de hoxe ata mañá.
Hei! Mr. Tambourine Man, tócame unha canción
Non teño sono e non vou a ningunha parte.
Hei! Mr. Tambourine Man, tócame unha canción
No tintineo da mañá heite de seguir. |
|
|
|
|
|
|
|
|
