Por esta ventá que dá ao patio de luces só entra o frío. As vidas anónimas que se presentan ante os meus ollos a través dos "escaparates" dos edificios veciños son xélida humanidade. Esta é a vida urbana que tanto detesto. Xestos e sorrisos insonoros coma unha televisión acesa e co volume ao mínimo. Neste cosmos de aceiro e cemento, aluminio, pvc e vidro un só pode ser rescatado por si mesmo. Ás veces penso que neste espacio rezumante de modernidade as parellas son verdadeiramente dous (cousas da lóxica, puro desprezo á emoción)...quen ama a quen?...quen se ama a si mesmo?

Na consulta dos psicólogos e psiquiatras do SERGAS hai colas ateigadas de soidade e medo. Nesta cidade todo o mundo ten os ollos escuros, os beizos amoratados e a pel pálida e sen embargo, as máscaras cobrizas das modas pasaxeiras están de saldo. Detesto cuestionar a miña liberdade en cada esquina, por cada esquina onde deixo de sentir que realmente vivo...entón é cando "os meus pasos xa son só zapatos".

Na rúa a autoafirmación ten forma de coche, abrigo, gafas de sol, moreno artificial,...marcas rexistradas...materia. "O meu corazón pendurase dunha corda de xeo" e sinto que nada do que me fai home ten máis valor que unha simple imaxe de cartón en dúas dimensións. "Algunha vez pensei e soñei en tocalo horizonte, algunha vez o meu rostro fráxil amouse a si mesmo, algunha vez o sol en cinza coloreume os ollos, algunha vez mirácheme, literal vida miña, pero eu perdínme na memoria de min mesmo e estes agora son os derradeiros versos do medo".

Explicar o que non ten explicación parece simplemente unha verdade de perogrullo. Entón só cabe comprender. As emocións, querido amigo, non se explican, compréndense. Cando cantes este poema, cando che pregunten polo seu significado estarás acertado ao dicir "eu non cho sabería explicar". Sen embargo, podes tentar comprendelo, penetralo, atopar naturais e xustificadas as verbas e sentimentos doutro.
O misticismo neste poema, non radica tanto no seu aspecto relixioso (incluír a Deus e outros símbolos cristiáns da nosa cultura), senón máis ben na razón oculta que ten no seu "corpo" de verbas. Falar da orixe, da beleza pura, da esencia, da matria e da patria e da morte insalvable son dimensións que só o autor pode determinar sobre esta creación.

Ou se queres, decir que: a primeira estrofa fala da xénese, do nacemento; que a segunda fala da madurez, do camiño da vida; e a terceira da morte e da nada; son simplemente encorsetamentos dun poema que de forma pretenciosa quere ir máis alá.

Polo tanto, non foi a miña intención escurecerche o entendemento, porque o único que pretendín foi desnudar unha emoción pura, a do "amor" no seu sentido máis amplo.
Cando me dixeches que che gustaba, que tiña algo, que te emocionaba...entendín que, polo menos, respecto de alguén, conseguira o obxectivo. Que máis alá da obsesión por intentar entedelo todo nesta vida hai outra dimensión, esa chamada espiritual, que simplemente che fai emocionar, sentir, máis alá de todo razonamento. Porque, de igual xeito que cando miras unha rapaza e te conmove de tal modo que non cabe ningunha explicación máis que mirala, acariciala e comprendela, os poemas e o arte en xeral, deberían (aínda que non sempre) buscar ese efecto místico, inexplicable, fermoso e puro (ou todo o contrario).

Neste estrano día cheo de ansiedade, nostalxia e temor veu a min o recordo dun poema de adolescencia. Dezaseis anos contemplaban a miña ingrata inexperiencia...e tal como hoxe, con menos rigor formal e moita máis inocencia que impulsaba con forza visceral esa estrana "razón do corazón", escupia verbas impuras sobre a miña existencia, sobre a miña propia preocupación pola existencia.
Neste concreto e, espero que, pasaxeiro tempo de desalento e desdén para co home e a humanidade (misántropia temporal), preciso conter a saliba e reter as pétreas bágoas que me fan sentir o ser máis abominable, triste e perdido do mundo.
Pero aínda queda un lugar para a esperanza deste pesimista desconfiado, deste racionalista atrapado pola emotividade...a miña esperanza é que aínda son libre.

1 [2] [3] [4] [5]