Como sabedes o Fulión está á volta da esquina así que xa vos vexo preparando o instrumental para despedir ó inverno e darlle a benvida á primavera.
No fulión confluen rituais cristiáns e paganos, sendo a época na que se poden romper tódolas normas, cambiar de personalidade ou identidade e ironizar sobre as institucións máis asentadas ainda que esto último deberíamos de facelo máis acotío. Por suposto, é a festa máis irreverente do calendario galego, por iso se prohibe durante a época franquista baixo a influencia da igrexa porsuposto, non fóra ser que se lle metera o demo no corpo á xente, ainda que os cregos eran(e o son) especialistas en sacarlle o demo do corpo a algunha que outra beata...jeje, como dí unha veciña miña, “o demo traballa sempre”, joder así tamén traballaba eu...jeje.
Podo contar unha historia certa que aconteceu en Soutipedre aló pola época das prohibicións “por la gracia de dios”, pois ben, un ano de Fulión estando todo o pobo celebrando cos bombos, aixadas, gadañas, cornas e versos feitos para o momento, o crego do pobo ocorréuselle que aquilo atentaba gravemente contra as leis impostas e porsuposto contra a empresa que él defendía. No medio do Fulión e en pleno éxtase colectivo o crego quixo poñer fin a aquela festa pagana do demo e non se lle ocorreu outra cousa senón que romper unha pel dun dos bombos participantes. Os veciños sen pensar nin nun momento do que se lles podía vir enriba colleron ó crego e deixárono quentiño, como se di aquí ”cortáronlle un traxe á medida”. O crego saiu coa lección ben aprendida, por iso, sempre digo que mentres existan no pobo valentes fillos (que falta fan nestes tempos de ataque á nosa lingua e á nosa cultura)coma aqueles veciños de Soutipedre, os nosos costumes e tradicións ancestrais, que son parte de nós, quedarán preservadas polos siglos dos siglos, e como diría o crego, amén.

O idioma nacional galego está a resistir as turradas dos francotiradores fascistas, da galegofobia, e os que o ignoran absolutamente todo, mesmo confunden o idioma cun servil vehículo de comunicación. O autoodio continúa, e nós case inermes, indefensos diante da cuestión mediática, e a indiferencia do subculturalismo castelán que se fai chamar español. Vivimos no puto simulacro baixo a indecencia de máis dun medio de comunicación. Hai unha falta de autoestima que transcende á atrocidade, ao perverso, covarde e cínico. Concordas?

Ben, eu penso, en primeiro lugar, que este conflito é un síntoma do pouco que levamos avanzado na socialización do galego nos últimos anos: estamos a loitar por conservar o que tiñamos, non por avanzar. O noso correlato heróico é Sísifo, non William Wallace. Algo tivemos que facer mal. En segundo lugar, esta crise agocha unha revelación case inesperada: a Nación existe e é moito máis grande que o nacionalismo. A cantidade de xente que participa dalgúns dos ritos e prácticas desta comunidade supera, con moito, a aquela organizada na suma de todos os partidos políticos implicados na súa defensa. Esta é unha lección que Feijóo non debería esquecer máis, a de non confundir Nación e nacionalismo.
A vella toupa fura que fura, e sempre acaba saíndo á luz cando xa a dabamos por perdida. Se a actual situación de cousas nos ensinou algo é que o españolismo non xoga a marcar, senón que bate con todas as súas forzas, entón, nós debemos responder de igual maneira na nosa quenda. Xa non val continuar con minimalismos nin prazos, hai que empregar o discurso de máximos. Sempre.
Eu penso que a cousa lles está saíndo máis cara do que pensaban. Moita da nosa xente é correúda de máis para se conmover por unha leve tronada ao lonxe. Pasará este Feijóo como pasaron tantos coma el. Pero Rosalía permanece.
O Imperio xoga sempre con dúas caras: a de vítima e a de verdugo. As razóns da primeira xustifican a represión e brutalidade da segunda. Todos os pobos espoliados foron sempre monstros terribles no relato do Imperio: os galos, os indios americanos, os negros africanos, os xudeus baixo o nazismo e os palestinos baixo o sionismo. Todos eles foron sempre bárbaros terribles xusto antes de seren
exterminados.
O Estado español, proclamado como monarquía parlamentar polas Cortes franquistas debería reclamar ós monárquicos que Franco fose incorporado á lista de reis españois como Francisco I, o derradeiro monarca absoluto de España despois de Fernando VII.
Como ti ben sabes, o castelán, con suavizantes perversos, foi imposto aquí a sangue e fogo. O batallón babeco dos colonizados, da ignorancia, non entende nada.

1 [2] [3] [4] [5] [6] [7]