A burla e a infamia son os recorrentes máis apropiados de certos españolistas que empregan a descualificación contra a cidadanía dun país que se nega a ser domesticado. Velaquí a furia que lles entra a tales persoeiros, cando constatan que Galiza quere ser ela mesma e gobernada en función dos seus intereses, sen intervencións alleas. Aínda que a nosa nación é simple e humilde, moitas das veces feita á medida dos que a interviñeron, infundíndolle complexos de inferioridade: irremediábel carga que tivo que soportar.
Os patriotas da luenga Castilla, de restrojos y olmos decátanse de que Galiza acorda eufórica do sono que lle fixeron durmir á forza e a golpes pexorativos. O patriotismo de Rosa Díez lévaa ós antípodas da historia, a recoller da catolicísima Isabel pica, soga, coitelo e felonía para continuar agredindo coa arrogancia pexorativa o noso país. Con esa expresión inquisitorial que tanto se utilizou contra os galegos. Aquela vella insidia amañada pola raíña Isabel I de Castela, acaparadora de reinos e depredadora de culturas e convivios, deslexitimou a Xoana a Beltranexa de herdar o reino de Castela. A poderosa e influente nobreza galega apostou por dona Xoana e Galiza foi alcumada coas maiores maledicencias e o dicionario da Real Academia de la Lengua Española perpetuou o escarnio até fai pouco, agora retomado pola deputada de Unión Progreso y Democracia (UPyD) Rosa Díez. Siglas e nome para termos moi en conta en tempos de elección e noutras singraduras.
Rosa Díez contra Xoana a Beltrañexa; a ambiciosa señorita contra a Excelente Senhora -como os portugueses chamaron a dona Xoana, a destronada-. Parece como se Isabel a Católica se tivese reencarnado en Rosa Díez, fornecendo de valor e arroxo para combater ese bando de nacionalistas que tentan forxar destino propio e desoír a voz implacábel da unidade xeográfica da pel de touro. Dona Rosa xa nos deu varios avisos con súa paranoia unitarista. Un deles foi que os galegos poñemos en perigo o idioma do imperio en Galiza e por iso pisou as rúas de Compostela, desafiando ao mesmo Xelmírez, á fronte de súas hostes e, talvez, coidando que Zamora é a que nos debe representar como nos vellos tempos.
Sobre o espírito centralista da España única, non hai nada que obxectar e todo está certiño. Rosa Díez é o tótem fundamentalista; a referencia emerxente e salva vidas de cruzados e redentoristas. Por iso resucita termos pexorativos que naturalizou por decreto Isabel -a da camisa denegrida- e que deixou fatídica lembranza aquel 17 de decembro de 1483, decapitando a Pardo de Cela e liquidando as institucións de Galiza. A partir de aquí, a voz unísona e colonizadora converteuse en clamor de que os galegos somos asnos, subnormais, idiotas, covardes e infames. Iso foi o que quixo chamarlle Rosa Díez a Rodríguez Zapatero.
A burla e o rancor, como arma de Estado contra os galegos desde a Excelente Senhora dona Xoana até agora non cesou. Houbo un tempo, longo e sombrío, en que os galegos se sentiron humillados e sen dar respostas ás infamias tapaban os oídos e poñendo o brazo para parar a labazada física que se lles zorregaba. Hoxe temos que retar a quen nos fira moralmente con cínicos insultos. O respecto temos que impoñelo nós, devolvendo o agravio por duplicado. Nesta cuestión tan lonxincua e tan preta, coincido con Castelao: "A pauliña dos Reis Católicos contra Galiza fou unha cousiña de Estado, que perdurou até os nosos días. E unha de dúas: ou nós tronzamos a pauliña dos Reis Católicos ou non somos diños de chamarnos galegos; é decir, ou impomos o respeto que se nos debe ou nos declaramos merecedores de todo canto se dixo contra nós". Felizmente, a resposta está sendo valente e decidida.
Vaia por diante que o empresario Adolfo Domínguez ten dende hai tempo a miña admiración. A comezos dos 70 puxo en marcha un proxecto téxtil e corenta anos despois é un valor que cotiza en bolsa e ten puntos de venda por medio mundo. El e mais Amancio Ortega foron quen de poñer no mercado un producto diferenciado, e facelo con éxito nun sector tan competitivo coma o da moda. Intentárono moitos outros na Galiza e quedaron no intento. Seguramente porque non foran os primeiros, ou porque lles faltou afouteza e determinación, ou porque non souberon. Se cadra, porque non tiveron a dose de sorte necesaria.
A diferencia de Amancio Ortega, o xastre de Trives sempre tivo querencia por facerse ver e facer público que o seu mundo non comezaba e remataba no fío e na agulla, senón que abranguía calquera eido do espírito humano: escribiu un libro, produciu unha película e de cando en vez apareceu nos medios disertando sobre arquitectura, filosofía, política...Un home da Ilustración, que se di. E nestes días que pasaron, armouna facendo pública a súa opinión sobre as medidas para saír da crise económica, asemade atacaba os alicerces do estado de benestar. Entón a miña admiración ensombreceuse e converteuse en simple repulsa ante tamaña incoherencia, soberbia e ingratitude.
El creou a súa empresa a comezos dos setenta e foi medrando (a empresa, quero dicir) canda o Estado de Benestar, e acadou o cume sen botarse fóra del. Os seus traballadores eran súbditos do Estado de Benestar, ó mesmo ca os consumidores dos seus productos. E para daquela, o pérfido Estado do Benestar non era un atranco. Nin foi un atranco cando lle arderon as instalacións fabrís e a Xunta lle botou unha man cos cartos de todos nós. Nin foi un atranco cando na época dourada do téxtil galego –os felices 90, cando o sector era a proa do dinosauro-, chovían cartos a mancheas para desfiles en París, pasarelas aquí e feiras acolá, publicidade nos medios, e todo un mostrario de estudios –a metade inventados-: de mercado, de reorganización empresarial, de innovación tecnolóxica, de agullas sen fío, etc. E este mar de cartos viñan dos petos de galegos, madrileños, franceses, alemáns,... todos eles sufridores membros de Estados de Benestar que mercaban o 100 por 100 da súa producción. Porque non creo que lle mercaran moitas prendas os bosquimanos ou os rusos de Rusia.
Se ó Adolfo xa non lle vale o Estado de Benestar, e supondo que non avoga por un Estado de Malestar, podemos inferir que está pola labor dun Estado de Estar. Así, estar a secas, nin ben nin mal e que Deus reparta sorte. Coma cando andabamos polas árbores choutando de póla en póla. Di un refrán de vello que é de ben nacido ser agradecido. Como Adolfo semella non selo, non estaría fóra da lóxica concluír que é un mal nacido. Pero eu non penso dicir cousa tan grave de ninguén.
Como sabedes o Fulión está á volta da esquina así que xa vos vexo preparando o instrumental para despedir ó inverno e darlle a benvida á primavera.
No fulión confluen rituais cristiáns e paganos, sendo a época na que se poden romper tódolas normas, cambiar de personalidade ou identidade e ironizar sobre as institucións máis asentadas ainda que esto último deberíamos de facelo máis acotío. Por suposto, é a festa máis irreverente do calendario galego, por iso se prohibe durante a época franquista baixo a influencia da igrexa porsuposto, non fóra ser que se lle metera o demo no corpo á xente, ainda que os cregos eran(e o son) especialistas en sacarlle o demo do corpo a algunha que outra beata...jeje, como dí unha veciña miña, “o demo traballa sempre”, joder así tamén traballaba eu...jeje.
Podo contar unha historia certa que aconteceu en Soutipedre aló pola época das prohibicións “por la gracia de dios”, pois ben, un ano de Fulión estando todo o pobo celebrando cos bombos, aixadas, gadañas, cornas e versos feitos para o momento, o crego do pobo ocorréuselle que aquilo atentaba gravemente contra as leis impostas e porsuposto contra a empresa que él defendía. No medio do Fulión e en pleno éxtase colectivo o crego quixo poñer fin a aquela festa pagana do demo e non se lle ocorreu outra cousa senón que romper unha pel dun dos bombos participantes. Os veciños sen pensar nin nun momento do que se lles podía vir enriba colleron ó crego e deixárono quentiño, como se di aquí ”cortáronlle un traxe á medida”. O crego saiu coa lección ben aprendida, por iso, sempre digo que mentres existan no pobo valentes fillos (que falta fan nestes tempos de ataque á nosa lingua e á nosa cultura)coma aqueles veciños de Soutipedre, os nosos costumes e tradicións ancestrais, que son parte de nós, quedarán preservadas polos siglos dos siglos, e como diría o crego, amén.
O idioma nacional galego está a resistir as turradas dos francotiradores fascistas, da galegofobia, e os que o ignoran absolutamente todo, mesmo confunden o idioma cun servil vehículo de comunicación. O autoodio continúa, e nós case inermes, indefensos diante da cuestión mediática, e a indiferencia do subculturalismo castelán que se fai chamar español. Vivimos no puto simulacro baixo a indecencia de máis dun medio de comunicación. Hai unha falta de autoestima que transcende á atrocidade, ao perverso, covarde e cínico. Concordas?
Ben, eu penso, en primeiro lugar, que este conflito é un síntoma do pouco que levamos avanzado na socialización do galego nos últimos anos: estamos a loitar por conservar o que tiñamos, non por avanzar. O noso correlato heróico é Sísifo, non William Wallace. Algo tivemos que facer mal. En segundo lugar, esta crise agocha unha revelación case inesperada: a Nación existe e é moito máis grande que o nacionalismo. A cantidade de xente que participa dalgúns dos ritos e prácticas desta comunidade supera, con moito, a aquela organizada na suma de todos os partidos políticos implicados na súa defensa. Esta é unha lección que Feijóo non debería esquecer máis, a de non confundir Nación e nacionalismo.
A vella toupa fura que fura, e sempre acaba saíndo á luz cando xa a dabamos por perdida. Se a actual situación de cousas nos ensinou algo é que o españolismo non xoga a marcar, senón que bate con todas as súas forzas, entón, nós debemos responder de igual maneira na nosa quenda. Xa non val continuar con minimalismos nin prazos, hai que empregar o discurso de máximos. Sempre.
Eu penso que a cousa lles está saíndo máis cara do que pensaban. Moita da nosa xente é correúda de máis para se conmover por unha leve tronada ao lonxe. Pasará este Feijóo como pasaron tantos coma el. Pero Rosalía permanece.
O Imperio xoga sempre con dúas caras: a de vítima e a de verdugo. As razóns da primeira xustifican a represión e brutalidade da segunda. Todos os pobos espoliados foron sempre monstros terribles no relato do Imperio: os galos, os indios americanos, os negros africanos, os xudeus baixo o nazismo e os palestinos baixo o sionismo. Todos eles foron sempre bárbaros terribles xusto antes de seren
exterminados.
O Estado español, proclamado como monarquía parlamentar polas Cortes franquistas debería reclamar ós monárquicos que Franco fose incorporado á lista de reis españois como Francisco I, o derradeiro monarca absoluto de España despois de Fernando VII.
Como ti ben sabes, o castelán, con suavizantes perversos, foi imposto aquí a sangue e fogo. O batallón babeco dos colonizados, da ignorancia, non entende nada.
O 18 de Outubro de 2009, a plataforma Queremos Galego, na que está integrado o Sindicato de Estudantes, convocaba unha mobilización en contra dos ataques ó galego que o PP está levando a cabo e da súa intención de derrogar o decreto do ga lego no ensino. A resposta foi impresionante, con 100.000 persoas marchando sobre Compostela. A loita contra o PP reiniciábase en Galiza coa segunda maior manifestación dende a chamada transición.
O decreto
O PP presentou o seu proxecto de decreto o 30 de Decembro, en plenas vacacións, para evitar a resposta da comunidade educativa. A pesar da nocturnidade coa que se fixo, non puido evitar que unhas 2000 persoas nos manifestásemos ese mesmo día para rexeitalo.
O Decreto suporá reducir as clases en galego nos centros de estudo ó pasar o seu uso do 50% das materias ó 30%.
Tamén establece que un terzo das materias se impartirán en inglés. En primeiro lugar, isto é irrealizable, xa que o PP non vai incrementar os orzamentos para garantir profesorado con coñecemento en inglés. Ademais, nas actuais circunstancias, aumentaría o fracaso escolar. A única forma de aumentar o coñecemento do inglés é con un aumento drástico do investimento na educación pública, que permita reducir enormemente a ratio de estudantes por aula, garantir profesorado de reforzo, desdobres, material didáctico en inglés, etc. Na medida en que isto non vai ser así (de feito, o PP está a recortar o gasto educativo), a consecuencia será que máis alumnos fracasarán academicamente e que aqueles que poidan permitirse estudos no estranxeiro, pagar academias privadas, etc., teñan unha situación de vantaxe en comparación coa maior parte dos fillos dos traballadores, ós que nos impiden coñecer este idioma.
Na educación infantil, etapa básica na aprendizaxe dunha lingua, existirán centros, especialmente urbanos, nos que se fale 100% en español, dado que o decreto establece que se empregará a lingua maioritaria dos nenos, co que na práctica, os nenos dun entorno castelanfalante rematarán a educación infantil sen ningún tipo de inmersión lingüística en galego. Isto marcará un deficiente coñecemento deste idioma para o resto das etapas educativas. O PP quere "facer canteira": se dende neno aprendes en castelán e non tes fluidez oral nin escrita en galego, quererás escribir e falar en castelán no resto das etapas educativas.
O decreto establece, no resto das etapas educativas, que os pais decidirán o idioma que se empregará en varias materias. Do 30% de materias en inglés, o decreto di que, se non é viable impartilas nesa lingua -como así será-, serán os pais os que decidan se se imparten en galego ou en español. O PP fai demagoxia co suposto "dereito a decidir" dos pais. Por unha parte, se os pais non teñen potestade para opinar respecto ós contidos dunha materia, por que si sobre o idioma? Galiza ten un idioma propio, que é fundamental que todos os galegos dominen coa mesma fluidez que o español. E por outra parte, o PP vai a crear un conflito onde non o hai, enfrontando a uns pais con outros, ós pais coas xuntas directivas, etc. É unha política criminal que, de aplicarse, podería crear en Galiza un conflito lingüístico que é obvio que agora non existe.
A situación histórica do galego
O galego é unha lingua historicamente desprezada pola burguesía (empresarios e banqueiros), que a considera propia de pailáns, e brutalmente reprimida polo franquismo. A dereita non perde oportunidade de menosprezala e incluso acusala de “dialecto”. Aínda sendo a lingua maioritaria, ten sido minorizada polo desenvolvemento do propio sistema capitalista. Para a burguesía, é mais cómodo editar, publicar e producir todo no idioma onde teña máis capacidade de mercado (como é o español) que realizar investimentos para publicar en galego.
Pola súa parte, o franquismo levou a cabo unha política criminal contra a nosa lingua, reprimindo e encarcerando ós que a empregaban. Isto tivo, obviamente, consecuencias. Por exemplo, hoxe en día é normal atopar no medio rural a anciáns galegofalantes que só son capaces de ler e escribir en español.
Incluso hoxe en día subsiste, en determinados ámbitos, discriminación contra os galegofalantes: algunhas empresas (El Corte Inglés, por exemplo) despediron a traballadores por dirixirse en galego ós clientes.
Durante os anos da Xunta bipartita PSOE-BNG, a dereita axitou coa bandeira da imposición do galego. Porén, nada máis lonxe da realidade. Como demostran as estatísticas, a porcentaxe de persoas que utilizan o galego habitualmente (só falan nesta lingua ou a usan máis que o castelán) reduciuse en tan só doce anos, pasando dun 61% a menos do 39%. Nas cidades máis do 80% fala só español ou maioritariamente español. O castelán non corre ningún perigo en Galiza. É o galego o que está en retroceso, e por iso debemos defendelo. Non podemos ser neutrais: hai que defender o galego fronte ós ataques e o abandono da dereita.
Por un ensino público, de calidade, científico e en galego
Conquistar progresivamente un ensino en galego pasa por un incremento presupostario drástico na educación pública, que chegue polo menos ó 7% do PIB. De este xeito, podería garantirse a gratuidade total da educación, desmasificar as aulas para obter unha educación de maior calidade, garantir desdobres, psicólogos e clases de reforzo para combater o fracaso escolar, etc. Sobre esta base poderían impartirse clases gratuítas de formación en galego, materiais audiovisuais e software na nosa lingua, aumentar o presuposto para a normalización lingüística, etc.
Que non digan que non hai cartos para isto. Que deixen de regalarllos ós banqueiros e utilicen o diñeiro para resolver os problemas da maioría, garantindo ós fillos dos traballadores un ensino de calidade.
Folga Xeral o 21 de Xaneiro
A chegada do PP á Xunta viu acompañada de continuos ataques (recortes do profesorado nas Escolas Oficiais de Idiomas, eliminación da gratuidade dos libros de texto, recortes nos equipos de normalización lingüística, en axudas á tradución…) Se non prantamos cara a Feijóo, os ataques van continuar. É o momento de parar os pés á dereita.
A CIG e o STEG chaman ó profesorado á folga para o día 21.
O Sindicato de Estudantes chama tamén a todo o estudantado de ensino medio a participar na folga do 21 de Xaneiro, paralizando as aulas e acudindo masivamente ás manifestacións.
Igualmente, cremos que os dirixentes de CCOO e UXT deben convocar tamén esta folga, para garantir que o éxito sexa total e consiga frear ó PP, que intentará estender os ataques no terreo social e económico a todos os niveis.
Todos a Compostela o dia 21! Ás 11:30 na Alameda
Paremos a Feijóo!!!
Basta de ataques ó galego. Abaixo o decreto do PP!!!
Basta de recortes ó ensino público e ós gastos sociais!!!
7% do PIB para o ensino público!!!
Os cartos dos banqueiros para o ensino en galego!!!
O 18 de Outubro de 2009, a plataforma Queremos Galego, na que está integrado o Sindicato de Estudantes, convocaba unha mobilización en contra dos ataques ó galego que o PP está levando a cabo e da súa intención de derrogar o decreto do ga lego no ensino. A resposta foi impresionante, con 100.000 persoas marchando sobre Compostela. A loita contra o PP reiniciábase en Galiza coa segunda maior manifestación dende a chamada transición.