Moi boas xente de aquí e acolá, como sabedes esta fin de semana celebramos a festa do patrón do pobo.Un Patrón que seica vai ser fiel a ese dito de: "San Marcos rei dos charcos" porque as cousas non pintan moi ben climatolóxicamente falando, ainda que iso pouco importa porque a festa non vai parar chova ou neve. Por iso anímovos a que acudades a festexar, bourear e bailar ó paraiso terreal da terra do viño. Este ano o programa volve a cumprir as espectativas que cabe esperar dun pobo coma o noso, A ver que vos parece: -Venres 24=>
adestramento de fígado con botellón nas nogueiras para principiar ben a fin de semana. -Sábado 25=> pola mañan:
pasaruas amenizado polos que ainda non se deitaran o dia anterior. Primeiros adestramentos de bolos. pola tarde:
Xa despois de xantar e botar o tute comeza o Campionato de bolos con enfrontamentos entre os mellores xogadores do país aproveitando os descansos para mollar a gorxa e botar algunha que outra cantiga. pola noite:
chegan os Musarapas dispostos a facernos vibrar coas suas cancións. farase un pasaruas despois da cea e deseguido comezaremos a ruta polas adegas toda a noite ata o dia seguinte e ata que o corpo nos ature. -domingo 26=> pola mañan:
Pasaruas a cargo dos Musarapas, sesión vermout. pola tarde:
continuará o campionato de bolos e unha vez finalizado este .....valo a perder?
Terra Santa e nestes días de festividade cristiá unha santa barbarie. Hoxe en día, os Reis Magos teríano complicado para chegar ao portal de Belén. Din que a ofensiva terrestre non comeza porque chove e anda nubrado... que non se preocupen as súas maxestades porque se non ven a Estrela de Oriente sempre poderán seguir a estela dun F-16 de regreso a Tel Aviv despois dunha dura xornada de “asasinatos selectivos” ás costas, como o último onde ademais dun dirixente de Hamas de propina asasinaron a súa muller e aos seus oito fillos. Incienso, mirra e mellor que cambien o ouro por un chaleque antibalas para o neno Xesús.
Incluso antes desta ofensiva, nese infinito campo de concentración que é Gaza –o ghetto de Varsovia do noso tempo en formato familiar- e no que malviven millón e medio de persoas se calculaba que máis de 50.000 menores padecen de malnutrición e que case a metade dos menores de dous anos ten anemia. Non hai comida –no campo de refuxiados de Yabila existen filas de case medio quilómetro de persoas agardando por pan, non hai medicinas, non hai nada. En Gaza “non hai crise humanitaria” di a ministra exteriores israelí, Tzipi Liuni sen nin tan sequer se sonroxar cando despacha cun contundente “non” á proposta francesa dun simples alto fogo de 48 horas para introducir axuda humanitaria en Gaza. Ten razón nunha cousa, a este paso non haberá crise humanitaria porque non quedarán persoas vivas. A día de hoxe levan máis de 400 mortos e preto de 2000 feridos, por certo 38 nenos... pero a Israel como a Anibal Smith “le encanta que los planes salgan bien”.
Non hai aquí torturas, violacións e secuestros por parte dos servizos secretos de Israel? Non hai aquí crímenes de estado? Non hai aquí un apartheid? Non hai aquí vulneración do dereito internacional e dos dereitos humanos? Non hai aquí un exterminio planificado? Non hai unha nación ocupada a que non só non se lle permite decidir libremente o seu futuro senón que non se lle permite existir? Pois parece ser que non. Cando menos, non se ven moitos cascos azuis defendendo Gaza, nin moito observador internacional (están vetados até os xornalistas), nin moitas peticións do Tribunal Penal Internacional, nin propostas de sancións, embargos ou bloqueo a Israel....
Que máis ten que pasar para escandalizar á opinión pública e condicionar as posicións das grandes potencias mundiais sobre o que acontece en Palestina? As fotos das torturas de Guantánamo ou Abu Ghraib deron á volta ao mundo. Palestina é hoxe unha tremenda cárcere onde se viola, tortura e asasina a pracer e ante os ollos dunha “comunidade internacional” cómplice. Guantánamo equivale tan só a un grao de area desta inmensa praia de vulneración dos dereitos máis elementais que se chama Palestina.
E namentres onde está a grande esperanza negra? En Hawai xogando ao golf e ante o seu primeiro gran desafío moral e político non sabe ou non contesta. Que lonxe parece que xa queda aquel “Yes, we can” Pero claro que podedes!, o que pasa e que non queredes.
Hai dous Barack importantes nesta historia: Barack Obama oe Ehud Barak (ministro de Defensa de Israel). Ogallá que só coincidan no nome e non nas súas posicións sobre a guerra en Palestina, mais por desgraza moito me temo que non vai ser así. Hawai fica moi lonxe de Gaza e moitos amigos-donantes de Obama o que agardan del e da nova administración norteamericana a respecto de oriente medio e máis do mesmo.
Mal comezamos, cando nin sequera son capaces de ceder na política dos xestos, cando novamente e con toda a que está caendo EEUU e Gran Bretaña rexeitan a proposta de borrador para o alto fogo que presentou a Liga Árabe na reunión extraordinaria do Consello de Seguridade da ONU. Nin tan sequer tiveron a decencia de aprobala aínda que tan só fose para facerlle compañía a todas as outras aprobadas que están no caixón dos olvidos da ONU.
Israel sempre ten xustificación para todo, chamábase Arafat onte Hamas hoxe e vai ti saber quen será mañá. Baixo unha maquillaxe de autodefensa contra o integrismo islamista e baixou un maquivélico “o fin xustifica os medios”, barra libre: “morto o can, morta a raiba”.
Mais por moitos quilos de maquillaxe que se lle poñan enriba, un xenocidio é un xenocidio, sexa co exterminio físico das bombas, sexa con muros de formigón que oprimen e matan de fame. As balas e a as bombas nunca son orfas. Teñen nai e pai. Aquí non fai falta o ADN de ninguén para saber os nomes dos proxenitores da criatura: Israel capital Washington DC.
Hai anos dicíase aquilo de que todos somos vietnamitas. Hoxe os galegos e galegas de boa fe, somos palestinos e cada neno morto sentímolo como propio. O único que lle pediría aos reis magos, é que se finalmente se atreven a cruzar o muro da vergoña de Gaza, leven ás nenas e nenos palestinos que sigan vivos xunto cun sentido abrazo desde Galiza, o mellor agasallo posíbel: un futuro de paz e liberdade para a súa Terra.
Xa que moit@s de vós me preguntáchedes a ver se podía explicar como era a construcción do carro galego aquí tedes un documental do finado Xaquín Lourenzo "Xocas" o etnógrafo ourensán por excelencia. É un documental didactico á vez que explica a entrañable unión do carro co desenrolo da vida na Galiza dos nosos antergos, Espero sexa do voso agrado.
