No 2007, Guillermo Vargas Habacuc, un suposto artista, recolleu un can abandoado na rúa, atouno a unha corda na parede dunha galería de arte a deixouno ali para que morrera lentamente de fame e de sede.

Durante varios días, tanto o autor de semellante crueldade coma os visitantes da galería, presenciaron impasible a agonía do animal, ata que finalmente morreu de inanición, tras pasar por un doloroso, absurdo e imcomprensible calvario. O peor disto, é que a prestixiosa Bienal Centroamericana de Arte, decidiu que a salvaxada que cometeu este suxeito era ARTE e, incomprensiblemente, o tal ARTISTA foi convidado para repetir a súa cruel acción para a próxima Bienal.

Para axudar a evitar que isto volva suceder, para frenar a este mal chamado “artista”, hai unha páxina web (PICA AQUÍ) onde se pode firmar en contra, con total seguridade, sen rexistros nin nada parecido.

Fago un chamamento firme para evitar que outro animal sufra a crueldade deste, e outros, sádico e repugnante “ser humano”.

Leído no prólogo de Contra la desnudez, un brillante, divertido e provocador ensaio de Oscar Tusquets Blanca: o aparente masculino do plural todos, algúns, españois ou cataláns non é tal, senón un neutro que comparte xénero gramatical co masculino. O sexo feminino é o único que dispón dun xénero gramatical exclusivo. “A cursilada que nos invade –explica, en referencia directa ao todos e todas– sería, pois, producto dunha confusión entre xénero e sexo”. Ata aquí nada que non se saiba.

O chamativo ven despois, cando o autor do ensaio anuncia: "Agotado ante tanta corrección política e incorreción lingüística, he decidido no votar a ningún político que diga ciudadanos y ciudadanas". Imposible dicilo mellor e con menos palabras. Empezamos a ser moitos os que estamos fartos de tanta incorrección e hipocresía. Comezo a sospeitar tamén que os que utilizan masivamente o de ciudadanos e ciudadanas o único que pretenden é revestirse cun falso manto de progresismo e defensa da igualdade da muller para despois non facer nada efectivo que reforce esa igualdade. Como usan o todos e todas, quedan exentos da acción real. E aínda por riba os demais somos uns carcas e uns machistas...

Un artista (?) chamado Santiago Sierra tivo a ocorrencia de montar unha exposición nunha galería de Londres que, básicamente, está composta das feces resecas duns cantos centenares de indios (da India) da casta dos intocables.

Eu pregunto:

é isto arte ou é merda, tan só merda?

Ou é unha arte de merda?

Ata cando á provocación máis elemental algúns vanlle seguir chamando ARTE???

Nos anos oitenta, Franco Battiato acadou ventas millonarias con discos como Ecos de danzas sufi o Nómadas e fíxose popular en España gracias a cancións en castelán como Centro de gravedad permanente. O músico italiano soubo unir o pop, a electrónica, o bel canto e os sons do Mediterráneo nun estilo xenuino.

"Estamos perdendo o sentido da existencia da música con este terrible frenesí dos teléfonos móbiles. Todo pasa por unha distribución superficial da música. É como un ruido", dí.

Para o seu novo, Il vuoto, Battiato volveu contar coas letras do octoxenario filósofo Manlio Sgalambro. Xa o presentou fai un tempo en Madrid e Barcelona.

Il vuoto significa o baleiro. "Non se trata dese baleiro que nos provoca vértigo ou medo. O do budismo é unha sensación de plenitude total", explica. A Battiato fascínanlle os textos sufis: "Nacín metafísico. Gústame todo aquelo que me abre a mente. O sufismo está moi próximo a San Francisco de Asís ou Santa Teresa de Ávila e tivo personaxes extraordinarios. Un sufi, se o é de verdade, nunca fará dano a outra persoa. É a diferenza entre o que se conta do islam e o que realmente é.Tamén os católicos temos curas que non son dignos da relixión cristiá".

"Lin a conversa entre Bush e Aznar, e é para temblar", asegura Franco Battiato (Jonia, Sicilia, 1945). En Italia está de moda que calquera político de dereitas nos diga que somos antiestadounidenses. Si, pero non do pobo, senón do goberno deste necio".

Battiato ten escrito óperas clásicas - Messa arcaica - e para ballet - Campi magnetici -; pinta - firma os seus óleos co nome de Süphan Barzani - e fai 20 anos fundou unha pequena editora "porque quería publicar os libros de Gurdjieff".

"O home non debería poñerse límites. Eu pensaba ser un compositor sen a destreza para tocar o piano. Elexín unha sonata de décimo curso de conservatorio, que é como escalar unha montaña, e aos tres meses estaba tocándola con soltura. A xente non o podía crer". En 2003 dirixiu a película Perduto amore e, en 2005, Musikanten, na que Alejandro Jodorowsky facía o papel de Beethoven -"durante a rodaxe quería que o chamaramos Ludwig". O 22 de outubro estréase en Roma a súa terceira longametraxe, Niente è come sembra (Nada es lo que parece). "Ocúpome do que non se ocupa a contemporaneidade, que é da excelencia, de persoas excepcionail. Por qué ver na televisión o que fan 10 idiotas nunha illa...".

"Preguntarme si creo na reencarnación, é como preguntarme si creo na vida", afirma. "Non é algo racional, pero compréndelo ao mirar os ollos dun neno. Teño visto nenos vellos de dous mil anos". En 1991 escribiu na súa canción Pobre patria: "Os gobernantes, cantos perfectos e inútiles bufóns nesta terra que a dor devastou". "Nada cambiou, pero chegará un momento no que o político teña que ser alguén que se ocupe dos intereses dos ciudadans e non dos seus". Fai 10 anos, Battiato participou en Palermo na homenaxe a Giovanni Falcone, o xuiz asasinado pola Mafia. Nin Prodi nin D'Alema nin Berlusconi estiveron ali. "O terrible do sur de Italia é que moita xente pensa que non foi malo telo eliminado", laméntase.

O 10 de maio estará en Logroño, o 11 en San Sebastián e o 13 en Burgos. Seguro que irei a algún deles.

Na sección Tribuna de "La Voz de Galicia", Manuel Sánchez Dalama, escritor cubano exiliado en Galicia, reflexiona, ao meu parecer moi atinadamente, sobre outra visión da FILH:

El libro gallego que no viajó a La Habana

Un centenar de vírgenes libros envejecen en el fondo del armario de un buen amigo mío. El hombre publicó en Galicia, hace tres años, una novela-testimonio inspirada en el diario que escribiera cuando, por cometer el error de decir lo que pensaba, pasó una temporada en las galeras de La Cabaña: el mismo lugar donde hoy se celebra la Feria Internacional del Libro de La Habana. Mi amigo separó esos ejemplares de su novela para regalárselos a compañeros y familiares en Cuba; pero algo salió mal porque el libro, a pesar de su reflexivo lenguaje y de haber participado sin levantar ronchas en un par de ferias internacionales, ha tenido la desgracia de ofender el delicado olfato de los censores a sueldo del régimen cubano.

En este buen amigo pienso cuando leo las noticias acerca del exitoso y masivo desembarco de nuestra cultura en La Habana. Sería bueno que una novela sobre la Revolución, escrita y editada en Galicia por un cubano de origen gallego, se presentara en el mismo lugar donde se desarrollan buena parte de los acontecimientos que en ella se narran. Pero no está bien visto en Cuba, entre otras muchas cosas, comentar que la fortaleza donde ahora se celebra la Feria del Libro de La Habana fue hasta hace un par de décadas una atiborrada prisión, donde se llevaron a cabo cientos de juicios sumarios y rápidos fusilamientos. Es a partir del incipiente auge del turismo cuando el Gobierno revolucionario decidió ubicar a sus presos en sitios menos visibles y en 1991 la antigua prisión, previa remodelación, pasó a formar parte del llamado Parque Histórico Militar Morro-Cabaña. Entonces, como por arte de magia, surgió la amnesia oficial: de presos, fusilados y excesos nada aparece en las webs y publicaciones afines a la dictadura.

Según las autoridades cubanas, la expedición de la Consellería de Cultura ha donado cientos de miles de libros, casi todos en castellano, a sus bibliotecas. Y ni hablar de la música, conferencias magistrales, representaciones teatrales, exposiciones y los amistosos ágapes con que sus dos centenares de integrantes intimaron con el agradecido pueblo cubano. Algunos piensan que es preferible promocionar la pujante cultura gallega en lugares menos macabros que los maquillados fosos y galeras donde aún rebotan los ecos de los tiros de gracia. Y otros opinan que viajar tan lejos, y con tanta gente, para hacerse una sonriente foto con los ajados representantes de una dictadura agonizante, no es propio de la izquierda coherente. Exponer la cultura de la Galicia progresista, represaliada en su momento por el franquismo, en el país donde (¿alguien lo duda?) la más mínima discrepancia es abortada con drástica precisión, no parece propio de quienes se autoproclaman paladines de la libertad.

Ya no hay presos en La Cabaña, pero en Cuba se sigue encarcelando a quienes escriben o dicen palabras incómodas. Un ejemplo, entre muchos, es el de Normando Hernández, director del Colegio de Periodistas Independientes de Camagüey, condenado en el 2003 a 25 años de prisión y aquejado en estos momentos de graves problemas intestinales. Para los que son como Normando Hernández, y para los libros que amarillean en el fondo del armario de mi amigo, no hay cabida en la Feria del Libro de La Habana.

FEGAPE DENUNCIA A ENCARCELACIÓN DE PERIODISTAS EN CUBA E LAMENTAN A VISITA INSTITUCIONAL DA XUNTA

A Federación Galega de Periodistas (FEGAPE) lamenta e rexeita a recente visita a Cuba dunha delegación institucional e cultural galega, organizada pola Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, en resposta a unha invitación do goberno cubano.

A FEGAPE considera que a viaxe da nutrida delegación galega á illa caribeña (ó redor de duascentas cincuenta persoas), amáis do elevado coste que o desprazamento de tamaña comitiva supón ás arcas públicas, representa un verdadeiro despropósito, xa que ven a arroupar a actuación dun goberno dictatorial que non respecta dereitos nin libertades democráticas.

Despois de que o réxime castrista liberase nos últimos días a catro presos políticos, por motivos graves de saúde, que ainda así tiveron que exiliarse do país, no momento de sacar este comunicado, seguen a estar recluídos nos cárceres cubanos 234 presos de opinión, segundo informacións da Comisión Cubana de Derechos Humanos. Dos 234 presos, 23 son xornalistas, condenados á cadea por exercer o traballo profesional sen a preceptiva autorización dun réxime que desprecia e afoga as liberdades de información, expresión e opinión, e non tolera a prensa independente.

A FEGAPE lamenta que a representación galega que viaxou a Habana, integrada por políticos, escritores e xentes do ámbito da cultura de Galicia vaian a Cuba a facerlle o caldo gordo a unha dictadura que, durante máis de corenta anos con Fidel Castro e agora co seu irmán Raúl, mantivo e mantén ó país nun puño, afogando os dereitos humáns e as liberdades máis elementais dos cidadáns, e que ninguén dos integrantes da delegación abogara ou fixera mención algunha siquera a favor dos presos de opinión do réxime cubano.

A Federación Galega de Periodistas, co apoio da Federación de Asociacións de Periodistas de España (FAPE) e Reporteiros sen Fronteiras, denuncia e lamenta a inoportuna visita institucional e cultural da delegación galega a Cuba, sendo éste un dos países que lidera a clasificación dos que máis desprezan e persiguen os dereitos e liberdades democráticas.

Todos os que me coñecen, saben da miña debilidade pola música brasileira. Sempre pensei que Brasil é un fervedoiro de ritmos musicais, letras, sons... Hoxe cantei baixo o “telefonillo” da ducha con Cássia Eller.

Cássia Eller podía cantar con desgarro existencial –de feito a súa versión de “Smels Like Teen Spirits” conxela o sangue– ou ser unha especie de malévola filla díscola do Tropicalismo, ríndose de todo o que merecía risa. Podía xogar a ser home e xogar a ser muller, cantar en inglés ou portugués, mesmo francés (a súa versión de Non, je ne regrette rien, é unha das mellores que escoitei). Na edición do 2001 de Rock in Río imantou a unha multitude de 200.000 persoas, pero non tivo problemas en cantar nos meses seguintes nos pequenos clubes nos que conformou a súa personalidade escénica. Cássia Eller amaba os disfraces, pero nunca, dende que foi famosa, ocultou os vericuetos da súa personalidade. Todo o contrario, a súa forma de ser chegou a resultar chocante para a ampla moral brasileira. Morreu o 29 de decembro de 2001 en Río de Janeiro, despois de sufrir tres paros cardiacos consecutivos. Deixou unha obra chea de momentos que serán parte da grande historia da música brasileira dos 90. Eller foi una intérprete de rock considerable: grabou varias cancións de Los Beatles, grabou en inglés, e con un timming notable, temas de John Lennon solista (“Woman is the nigger of the world”), de Jimi Hendrix (“If six was nine”) e de The Rolling Stones (“I can’t get no (Satisfacción)”), entre outros.

O MEU MUNDO FICARÍA COMPLETO (CON VOCÊ)

Não é porque eu sujei a roupa bem agora que eu já estava saindo
Nem mesmo por que eu peguei o maior trânsito e acabei perdendo o cinema
Não é por que não acho o papel onde anotei o telefone que estou precisando
Nem mesmo o dedo que eu cortei abrindo a lata e ainda continua sangrando
Não é por que fui mal na prova de geometria e periga d'eu repetir de ano
Nem mesmo o meu carro que parou de madrugada só por falta de gasolina
Não é por que tá muito frio, não é por que tá muito calor
O problema é que eu te amo
Não tenho dúvidas que com você daria certo
Juntos faríamos tantos planos
Com você o meu mundo ficaria completo
Eu vejo nossos filhos brincando
E depois cresceriam, e nos dariam os netos
A fome que devora alguns milhões de brasileiros
Perto disso já nem tem importância
A morte que nos toma a mãe insubstituível de repente
Dela eu já nem me lembro
A derrota de 50 e a campanha de 70 perdem totalmente o seu sentido,
As datas, fatos e aniversários passam
Sem deixar o menor vestígio
Injúrias e promessas e mentiras e ofensas caem fora
Pelo outro ouvido
Roubaram a carteira com meus documentos
Aborrecimentos que eu já nem ligo
Não é por que eu quis e eu não fiz
Não é por que não fui
E eu não vou
O problema é que eu te amo
Não tenho dúvidas que eu queria estar mais perto
Juntos viveríamos por mil anos
Por que o nosso mundo estaria completo
Eu vejo nossos filhos brincando
Com seus filhos que depois nos trariam bisnetos
Não é por que eu sei que ela não virá que eu não veja a porta já se abrindo
E que eu não queira tê- la, mesmo que não tenha a mínima lógica esse raciocínio
Não é que eu esteja procurando no infinito a sorte
Para andar comigo
Se a fé remove até montanhas, o desejo é o que torna o irreal possível
Não é por isso que eu não possa estar feliz, sorrindo e cantando
Não é por isso que ela não possa estar feliz, sorrindo e cantando
Não vou dizer que eu não ligo, eu digo o que eu sinto e o que eu sou
O problema é que eu te amo
Não tenha dúvidas, pois isso não é mais secreto
Juntos morreríamos, pois nos amamos
E de nós o mundo ficaria deserto
Eu vejo nossos filhos lembrando
Com os seus filhos que já teriam seus netos

“A primeira noite
eles se achegan e collen unha flor
do noso xardín,
e non dicimos nada.

A segunda noite
xa non se esconden
pisan as flores, matan ao noso can
e non dicimos nada.

Ata que un día
o máis fráxil deles
entra só na nosa casa,
e roubanos a lúa, e
coñecendo o noso medo
arríncanos a voz da gorxa.

E porque non dixemos nada
xa non podemos dicir nada.”

Hai días que quería falar disto, pero por unha ou por outra, foime imposible. Quería falar dun anuncio de televisión. É dunha campaña de REPSOL que presenta imaxes de carreiras de motos, con fotos fixas de Pedrosa e algún outro piloto que non identifico. De fondo, a voz en off de José Sacristán lendo un texto que moitos coñecerán: unha parte do poema If de Kipling.

Fai uns cantos anos (moitos...), cando este que escribe comezou a súa andaina estudantil (que non universitaria), moitos dos meus colegas, tamén eu, tiñamos un enorme cartaz co poema completo. Era coma unha especie de himno, unha reafirmación dunha maneira de entender a vida, de consolarse ante os atrancos e de SER HUMILDE ANTE OS TRIUNFOS. Peréceme unha moi boa idea usar ese poema, creo que pouco coñecido para os máis xóvenes. Tamén nun panorama televisivo no que algúns spots son verdadeiros atentados á intelixencia, consola pensar que aínda quedan creativos con sensibilidade e bo gusto.

IF
Rudyard Kipling


Si guardas en tu puesto la cabeza tranquila,
cuando todo a tu lado es cabeza perdida.
Si tienes en ti mismo una fe que te niegan
y no desprecias nunca las dudas que ellos tengan.
Si esperas en tu puesto, sin fatiga en la espera.
Si engañado, no engañas.
Si no buscas más odio, que el odio que te tengan.
Si eres bueno, y no finges ser mejor de lo que eres.
Si al hablar no exageras, lo que sabes y quieres.
Si sueñas y los sueños no te hacen su esclavo.
Si piensas y rechazas lo que piensas en vano.
Si alcanzas el TRIUNFO ó llega tu DERROTA,
y a los dos impostores les tratas de igual forma.
Si logras que se sepa la verdad que has hablado,
a pesar del sofisma del Orbe encanallado.
Si vuelves al comienzo de la obra perdida,
aunque esta obra sea la de toda tu vida.
Si arriesgas de un golpe y lleno de alegría,
tus ganancias de siempre a la suerte de un día,
y pierdes, y te lanzas de nuevo a la pelea,
sin decir nada a nadie lo que eres, ni lo que eras.
Si logras que los nervios y el corazón te asistan,
aún después de su fuga, en tu cuerpo en fatiga,
y se agarren contigo, cuando no quede nada,
porque tú lo deseas, lo quieres y mandas.
Si hablas con el pueblo, y guardas la virtud.
Si marchas junto a Reyes, con tu paso y tu luz.
Si nadie que te hiera, llega a hacerte la herida.
Si todos te reclaman, y ninguno te precisa.
Si llenas el minuto inolvidable y cierto,
de sesenta segundos, que te llevan al cielo.
TODO lo de esta Tierra será de tu dominio,
Y mucho más aún ...
¡ Serás un HOMBRE, hijo mío !

1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] ... [15]