<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1"?> 
<rss version="2.0"> 
<channel> 
<title>Sine Nomine</title> 
<link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/</link> 
<description></description> 
<language>ga</language> 
<managingEditor>sinenomine2004@yahoo.es</managingEditor> 
<webMaster>soporte@blogoteca.com</webMaster> 
<docs>http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss</docs> 
 <item>
   <title>Sometidas en el nombre de Dios</title>
   <description><![CDATA[<div align=center>El tratamiento de la mujer en las Iglesias va desde la ordenación a la violación de derechos - Tras la discriminación está el control de su sexualidad - La falta de vocaciones puede impulsar el cambio<br />
</div><br />
El País- M. Á. SÁNCHEZ-VALLEJO 10/04/2009<br />
<br />
<div align=justify>Si la mujer es la mitad del cielo, como dicen en China, aquí, en la Tierra, el protagonismo femenino en el ámbito de las religiones oscila entre el infierno de las teocracias -la de los talibanes en Afganistán, por ejemplo-, el paraíso de algunas Iglesias protestantes, que permiten la ordenación de ministras, y el limbo en que se encuentran en la mayoría de confesiones: sin papel, supeditadas o relegadas a un oscuro tercer plano, cuando no víctimas de violaciones cometidas en nombre de algún dogma. Si la paridad en Occidente avanza con la ayuda de leyes, plantear siquiera una justa correspondencia con los varones en la mayoría de religiones del mundo supone aún una utopía. Sólo unas pocas confesiones minoritarias, de creación o implantación recientes, conceden a la mujer un papel algo más que testimonial. Son casos contados.<br />
<br />
La reciente cumbre de la Alianza Atlántica dio la última voz de alarma al respecto. El nuevo código de familia chií adoptado por el Parlamento de Kabul (Afganistán) supone una condena para las mujeres de la etnia hazara, la mayoritaria de esa confesión. El documento da luz verde a la violación dentro del matrimonio y consagra la absoluta tutela del varón sobre la mujer. Nada de libertad de movimientos, ni derecho a la educación y la salud sin el control omnímodo del hombre. Pero no es necesario ir tan lejos: los matrimonios concertados -en el Islam o el hinduismo-, los códigos que prescriben una determinada vestimenta y conducta y, en el peor de los casos, los horribles crímenes de honor son rémoras que no sólo discriminan, sino que convierten a las mujeres en víctimas de confesiones que no las contemplan como sujetos de derecho, sino como una posesión del varón.<br />
<br />
¿Son machistas las religiones? ¿Son todas ellas discriminatorias hacia las mujeres? "No hay ninguna sociedad en la que las mujeres hayan tenido dignidad ni derechos fundamentales. De la misma manera, no conocemos ninguna religión que no discrimine. Las religiones nunca contradicen a sus sociedades", afirma Amelia Valcárcel, catedrática de Filosofía Moral y Política de la Universidad Nacional de Educación a Distancia (UNED). Valcárcel señala que, pese a la existencia de muchos tipos de creencias, "ninguna religión es feminista, porque en ninguna de ellas a la mujer se le ha reconocido su libertad individual, y por tanto no ha tenido un papel prevalente. Sin embargo, algunas son más duras que otras". En su acepción de conjunto de normas que apuntalan la construcción social, ahí está el ejemplo del férreo sistema de castas del hinduismo. "Reencarnarse como mujer en el hinduismo significa que en una vida anterior se falló mucho y hay algo que purgar. Y no hablemos de las viudas hindúes, a las que antes se arrojaba a la pira funeraria del marido", señala Valcárcel. La práctica, prohibida ya por la legislación india, sigue vigente en numerosos lugares del país.<br />
<br />
Las tres religiones monoteístas, o religiones del Libro -cristianismo, judaísmo e Islam-, acaparan la mayor parte de las críticas por discriminación, pero graduar en escalas de desprecio el comportamiento de cada una de ellas con las mujeres es arriesgado. Para Amelia Valcárcel, "el Cristianismo, al principio, era relativamente libre, pero en los siglos III y IV se impusieron los textos misóginos que arrinconan a la mujer. En el Corán hay cosas fortísimas, aparte de sacralizar la poliginia , el repudio o la prohibición de salir a la calle sin cubrirse".<br />
<br />
¿Otra vez el velo, agitado como bandera? Escribe la intelectual y feminista egipcia Nawal Al Saadawi: "El problema es el velo de la razón. Hay que evitar perderse en debates inútiles como el del velo y abordar los verdaderos problemas". Por poner unos pocos ejemplos: los abortos selectivos -práctica habitual hasta hace nada en India y China-, los infanticidios femeninos, la falta de recursos, el menor acceso a la alimentación, la salud o la educación, enumera Amelia Valcárcel. Lo confirman datos de 2007 de UNIFEM, la oficina de la ONU para la mujer: entre 113 y 200 millones de mujeres están demográficamente "desaparecidas" en todo el mundo, víctimas de abortos selectivos e infanticidios o por no haber recibido la misma cantidad de comida y atención médica que sus hermanos varones. Capítulo aparte merece la consideración de la ablación o mutilación genital femenina, "que ya se practicaba en el Antiguo Egipto y no es monopolio de países musulmanes, pues también se hace en otros cristianos", detalla Valcárcel. En datos, según UNIFEM, más de dos millones de niñas son mutiladas genitalmente cada año. En la mayoría de los casos, quien ordena blandir el cuchillo lo hace convencido de que cumple con un precepto religioso.<br />
<br />
El eje de la discriminación religiosa hacia las mujeres pasa consuetudinariamente por la vagina. "Tiene mucho que ver con el control individual y sexual de la mujer", dice Valcárcel. Igual que muchas tribus primitivas, en que la transmisión del parentesco se hacía por vía matrilineal, en determinadas religiones son también las mujeres quienes transmiten la pertenencia a ellas, de ahí que el control sobre su actividad sexual -y sobre los frutos de ésta-, resulte tan perentorio, además de sacralizado.<br />
<br />
En las corrientes más conservadoras y rigoristas del Islam, la mujer es vista como fuente de desorden. De perdición. Otra vez el Islam. Hablábamos del pañuelo, y ahora del miedo atávico al poder natural -o sobrenatural, según quien mire- del cuerpo femenino, algo que no es exclusivo de este monoteísmo. Pero el Islam no debe ser colocado en el punto de mira como religión más discriminatoria, sostiene la intelectual tunecina Latifa Lakhdar. "Esa idea revela una cierta ignorancia".<br />
<br />
La religión musulmana, que representa el monoteísmo más reciente, se sitúa en continuidad con los otros dos monoteísmos que lo han precedido. El judaísmo rabínico y el cristianismo de San Pablo no son más igualitarios respecto de las mujeres. "Lo que marca la diferencia no es algo intrínseco a la esencia de la religión en cuestión, sino más bien el proceso sociopolítico propio en que se inserta", cuenta Lakhdar, formada en La Sorbona.<br />
<br />
Esta feminista establece el fiel de la controvertida balanza en lo que denomina "equilibrio de fuerzas". "Las mujeres, tras el establecimiento y la consagración histórica del sistema patriarcal, son las grandes vencidas de la historia y, por tanto, de la religión, porque los hombres han acaparado el fenómeno religioso y lo han instrumentalizado según el principio de preeminencia que les ha concedido la historia para someter a las mujeres", apunta Lakhdar. Y de ese desequilibrio de fuerzas, recuerda, ni siquiera se libran "las sociedades occidentales democráticas y liberales", donde persisten "bolsas de resistencia a la emancipación femenina". ¿Un caso concreto? "La polémica por el derecho al aborto".<br />
<br />
Si en lo relativo a la formación intelectual y la acción moral las mujeres -las occidentales, al menos- están, en teoría, homologadas a los varones, ¿a qué obedece el desfase, o retraso, a la hora de desempeñar un papel activo en sus Iglesias? "Activo quiere decir oficial", recuerda la historiadora de las religiones canadiense Morny Joy, de la Universidad de Calgary; es decir, un papel reconocido por la comunidad y en especial por sus líderes (como, por ejemplo, la posibilidad de que sean ordenadas ministras y hasta obispas en algunas Iglesias anglicanas). "Pues supongo que, igual que hay tan pocas mujeres sentadas en consejos de administración de empresas, por el mismo motivo no las hay en las Iglesias: por temor a la pérdida o reparto de poder, un poder establecido", señala Maria Dolors Figueras, del Colectivo Mujeres en la Iglesia, que aboga por la paridad de sexos en la Iglesia Católica. "Si el obispo<br />
<br />
Casaldáliga ha pedido públicamente la plena igualdad de hombres y mujeres en la Iglesia, y el cardenal Carlo Maria Martini está también a favor, somos cada vez más las mujeres que demandamos lo mismo desde dentro, porque la Iglesia somos todos, no sólo el clero o la curia. De hecho, en América Latina y África, muchas mujeres participan activamente en sus comunidades. La iglesia de base somos todos, y ya se sabe que para mover una pirámide hay que hacerlo por la base", dice. Todas las expertas consultadas establecen un paralelismo entre la equiparación de hombres y mujeres en la sociedad civil y el secular retraso con que avanza la religión. "Han tenido que pasar siglos", recuerda Figueras, "pero en la sociedad civil está casi conseguido el marco legal de la paridad, sobre el papel al menos. En la iglesia sucederá lo mismo, pero con mucho retraso". Amelia Valcárcel considera que en las sociedades poscristianas, en las que se ha producido el divorcio entre Iglesia y Estado, hay al menos un lugar para el debate, en referencia, entre otros asuntos, a las recientes manifestaciones sobre la ley del aborto. "Porque en otros países no se puede ser ni siquiera ateo, ni apostatar, ni convertirse a otra religión. Y hay un grupo de naciones donde nacer mujer es una desgracia".<br />
<br />
Lapidaciones, castigos a base de latigazos o amputaciones, repudios, divorcios unilaterales emprendidos por el varón -a veces con un mensaje de móvil a la esposa-, pérdida por parte de la mujer de la tutela de los hijos mayores de siete años en caso de separación o repudio. Códigos de familia sacados de la peor interpretación posible del Corán; testimonios orales en un juicio que valen la mitad que el de un hombre, o herencias reducidas a la mitad si la que la recibe es mujer. La variedad de discriminaciones y marginaciones para con las mujeres es infinita, pero como subraya Amelia Valcárcel, "estas cosas tan brutales suelen ser siempre de trazo grueso".<br />
<br />
Otros aspectos más sutiles enmarcan el modelo tradicional de mujer en lo que se conoce como "las tres K" (en alemán, Kinder, Küche, Kirche: niños, cocina e iglesia); es decir, un ser vicario, volcado en la atención y la asistencia y privado de acción. En estos términos se manifestaba ante la asamblea parlamentaria del Consejo de Europa, en 2005, la eurodiputada suiza Rosmarie Zapfl-Helbling, del Grupo Popular Europeo, para denunciar la variedad de discriminaciones que las creyentes encuentran en el Viejo Continente. "Los monoteísmos dominantes en Europa, con la excepción, quizá, de los luteranos, no apoyan verdaderamente la igualdad de géneros. Al igual que hombres y mujeres pueden ser iguales ante Dios, representan roles muy diferentes en la Tierra", recalca la eurodiputada, quien lamenta la exclusión de las mujeres a la hora de "tomar decisiones y asumir responsabilidades" en las Iglesias, en especial en la católica y las ortodoxas.<br />
<br />
El papel de la mujer en las Iglesias actuales varía, pues, entre la reivindicación de la paridad y la violación de sus derechos en nombre de la religión. Zapfl-Helbling recordó en su alocución que la porosidad de los límites entre Estado e Iglesias permite, a veces, que también los no creyentes sufran el impacto de políticas restrictivas, inspiradas en códigos religiosos, y cita como ejemplos las legislaciones de países como Malta e Irlanda, eminentemente católicos, o el referéndum sobre la ley de fertilidad asistida en Italia, en 2005. Sin necesidad de ir tan lejos, ni de traer a colación el caso del bebé nacido recientemente en Sevilla para curar a su hermano mayor, sí pueden citarse las restricciones a la salud sexual y reproductiva de las mujeres según el país, y la religión, a los que pertenezcan.<br />
<br />
Así las cosas, y dando por sentado que las religiones "no ayudan a la emancipación, porque son una fuerza social muy inerte y conservadora", subraya Amelia Valcárcel, ¿es o no una solución el sacerdocio femenino? Es más, ¿es la única meta? "Lo es para las personas religiosas feministas", cree Valcárcel. "Para aquella mujer que lo desee, la meta puede ser ordenarse, aunque a mí la pirámide no me convence. Si la posibilidad de ordenarse significa que no hay discriminación, adelante", dice Maria Dolors Figueras. La teóloga Margarita Pintos, que se inscribe en un cristianismo sin adscripción, "aunque procedente de la tradición católica", sostiene que la ordenación "no es la única meta, pero sí una muy importante para hacer de la Iglesia un espacio en el que la discriminación por razón de género y de sexo quede superada. Además, las mujeres somos mayoritariamente las transmisoras de la fe a través de los hijos, y también como catequistas. Por eso creo muy importante una buena formación teológica de las mujeres, para no ser correas de transmisión del sistema patriarcal que inunda las religiones".<br />
<br />
Cuando, en 1979, la hermana Theresa Kane interpeló al papa Juan Pablo II, de visita en EE UU, sobre los méritos de las mujeres y su capacidad para ser ministras de Cristo, el pontífice replicó que la figura ideal para las mujeres en el seno de la Iglesia católica era la virgen María. Fue una manera de zanjar un debate que, al contrario que en el anglicanismo, apenas si ha alzado el vuelo. Puede no hacerlo nunca, o hacerlo a regañadientes, como política de hechos consumados, si el descenso de vocaciones crece, y otras cuestiones candentes como el celibato forzoso, vacían de seminaristas las aulas. "Podemos llegar a eso por necesidad, como podemos llegar también a tener sacerdotes casados. En el momento en que no los haya célibes, les permitirán casarse. La iglesia obedece a hechos consumados. Pero a mí no me gustaría que eso se produjese por necesidad o falta de vocaciones, sino por convencimiento", sostiene Figueras.<br />
<br />
En el horizonte, pues, aparece un abanico de reformas necesarias para equiparar en derechos y obligaciones a hombres y mujeres no sólo en la calle o la familia, sino también en el interior de iglesias, mezquitas o sinagogas. Aunque Valcárcel subraya la resistencia al cambio, la socióloga Latifa Lakhdar cree "un sueño, pero no una utopía" la aplicación de las reformas políticas que permitan evolucionar "hacia regímenes democráticos, transparentes y respetuosos con la soberanía ciudadana de sus pueblos y que puedan permitir la emergencia de sociedades con fundamentos propios, no simplemente reproductoras de la alienación religiosa".<br />
<br />
Casi nada. Un presente de trampas y un futuro proceloso. Pero abierto a los matices y, tal vez, a las verdades relativas. Las renombradas teólogas salidas del Concilio Vaticano II -la alemana Utta Ranke, la brasileña Ivonne Gebara, etcétera- trabajan en silencio. "En esto no todo es blanco o negro, ni sí ni no. No se trata de conseguir dos teologías, sino de dotar a la existente de una mirada femenina", señala Figueras. Como en otros ámbitos de la vida moderna, el reparto de papeles se impone también, tímidamente, en el mundo de lo sagrado.<br />
Las confesiones más igualitarias<br />
<br />
En mayo de 2006 medio centenar de mujeres fueron nombradas en Marruecos murchidats, o conductoras de la oración. Algunas corrientes modernas del judaísmo permiten la existencia de mujeres rabinos. La primera fue, en 1972, Sally Priesand. Las mujeres también pueden ser cantoras, así como presidentas de congregación.<br />
<br />
La reverenda Li Tim-Oi fue la primera mujer ordenada sacerdote en la Comunión Anglicana. La consagración tuvo lugar en Hong Kong en 1944.<br />
<br />
Actualmente hay ministras en la Comunión Anglicana; en algunas Iglesias anglicanas como la de Canadá y la episcopaliana de EE UU hay también obispas (esta última eligió a 15 mujeres como obispas en abril de 2008). En julio de 2008, la Iglesia de Inglaterra -cuya cabeza es la reina Isabel II de Inglaterra- acordó permitir la consagración de obispas.<br />
<br />
Los cuáqueros fueron los primeros que repararon en la capacidad femenina para formar parte y dirigir la congregación. Ya en 1666, la cuáquera Margaret Fell se pronunció a favor de la ordenación y del papel de liderazgo femeninos de sus comunidades.<br />
<br />
En torno a 1890, un colectivo femenino reformista redactó la Biblia de las mujeres, con una interpretación contemporánea.<br />
<br />
Las confesiones más igualitarias son de implantación reciente; carecen de la estructura vertical y fuertemente jerarquizada de otras confesiones. Se trata de los bahai's y los brahma kumaris. Los primeros consideran que "la religión puede y debe servir como un agente de promoción femenina". La comunidad de los brahma kumaris fue fundada en 1937 y echó a andar con un comité de dirección integrado por ocho mujeres jóvenes. Hoy sigue siendo liderada por mujeres.<br />
</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=59576</link>
   <category>Lido na prensa</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=59576#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=59576</guid>
   <pubDate>Fri, 10 Apr 2009 19:18:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>DERRADEIRA XORNADA DO IV CICLO DE CINE E HISTORIA</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>Sesión do 19 de febreiro: O Sexo Inexistente<br />
O Celuloide Oculto <br />
Presentación: Paz Leirós<br />
O tema da sesión de hoxe é  a represión sexual, en especial, a represión sexual das mulleres. Pretende ser unha reflexión sobre o poder da relixión e da Igrexa e da censura na nosa vida.<br />
Nunhas xornadas de “Exercicios laicos” non podía faltar este tema. De feito nos exercicios espirituais que se facían antes, estaba presente o sexo como culpa, pecado… como algo negativo.<br />
O documental que imos ver é “O Celuloide Oculto” de Rob Epstein do ano 1995.<br />
 Por que escollimos “O Celuloide Oculto”?<br />
Aínda que non trata de maneira específica sobre a muller, si que nos permite ver os estereotipos asociados ó xénero, os modelos sociais e a maneira de construír a ficción cinematográfica. O que significa ser home ou muller e o que pensamos sobre a homosexualidade. <br />
O documental está centrado  na ocultación das mulleres e dos homes homosexuais ó longo do cine norteamericano.A idea é como o cine reflectiu  (ou como nos presentou) a homosexualidade e o papel da censura (Código Hay). O que se nos amosa e o que se nos oculta. Que pasa cando non apareces nunca no cine, cando eres invisible?<br />
Parécenos interesante porque é unha reflexión sobre o poder do cine e das imaxes nas nosas vidas.<br />
 A partir de aquí podemos trasladarnos á historia máis recente e ver cal era a situación do noso  país con respecto a estas cuestións na época do Franquismo, do Estado nacionalcatólico cando a moral e as normas da Igrexa católica eran lei para toda a sociedade. En relación con isto, teríamos que preguntarnos: Cal era a imaxe da muller ideal no franquismo e para a igrexa católica? Cal foi o impacto das crenzas relixiosas nas vidas das mulleres? Que ideas sobre a natureza das mulleres impartiu a Igrexa católica? E sobre a moral?<br />
A represión ía máis alá da falta de liberdades políticas ou sindicais, senón que decidía sobre os nosos desexos, sobre que desexos podiamos ter ou non.<br />
A censura na España de Franco era moito máis estrita e contundente que a que veremos no documental de hoxe. A Lei do 2 Novembro de 1938 afirmaba que: “Siendo innegable la influencia que el cine tiene en la difusión del pensamiento y en la educación de las masas, es indispensable que el Estado vigile en todos los órdenes en que haya riesgo y se desvíe de su misión”. E como consecuencia disto, miles de películas foron censuradas (Por exemplo, “Sor Citroen”) ou totalmente prohibidas ( “Con faldas y a lo loco”, por ser según o censor,“una película de maricones”). No ano 1963 establécense normas sobre o que a censura prohibía: as relacións sexuais ilícitas, o divorcio, o aborto… todo o que dane á Igrexa católica ó seu dogma e moral. O que máis preocupaba ós censores era o sexo. No cine non se podían ver as relacións sexuais, nin as legais ou autorizadas polo réxime; das prohibidas non se podía nin sequera falar. En 1970 na modificación da Lei de vagos e maleantes, defínense os homosexuais como perigosos. No ano 1977 desaparece a censura ( a previa).<br />
A  cuestión que nos podemos facer, ante este panorama, sería:  De que maneira lle afectaron ás mulleres os cambios do réxime franquista? E ós homes?<br />
Carmen Martín Gaite na súa obra: “Usos amorosos de la posguerra española”, analiza esta situación  e fala sobre a hipocrisía e a dobre moral, sobre as dificultades de establecer unha comunicación entre as mulleres e os homes.    <br />
E remata cunha frase que escollemos a modo de conclusión:                         <br />
Lo más grave no era la represión sexual sino la represión de la sinceridad entre los hombres y las mujeres. La imposibilidad de llegar a ser amigos y conocer sus respectivos deseos, miedos, decepciones y esperanzas. Para dejarse querer.<br />
<br />
A continuación,  proxectouse unha  versión reducida do documental “O Celuloide Oculto”, de 60 min (cortada, que non censurada). <br />
A segunda parte da sesión comezou co relatorio titulado O Sexo Inexistente, a cargo de <br />
Nanina Santos Castroviejo.                                                                            <br />
 Licenciada en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, é profesora de música do ensino medio. Dende a súa creación, en 1983, forma parte da equipa de redacción de Andaina, revista galega de pensamento feminista.                                 <br />
 Nos seus tempos de estudante na Universidade, integrouse na esquerda na oposición ó franquismo e na defensa das liberdades políticas e sindicais: Forma parte da Federación de Comunistas que posteriormente se integrará no Movemento Comunista de Galiza (MCG), unha organización que tivo un papel moi relevante no impulso do feminismo galego nos anos 70 e 80 dentro e fóra das súas filas.                                                    Nanina Santos Castroviejo participa no ano 1976, xunto con outras mulleres, na creación da Asociación Galega da Muller (AGM), unha das organizacións feministas pioneiras en Galicia, que vai dinamizar a sociedade galega coas súas reflexións, consignas e mobilizacións. Ten colaborado cos seus artigos en Galiza en Loita  e noutras publicacións. E hoxe, ademais do seu traballo na equipa de redacción de Andaina, escribe en distintas publicacións:  A Nosa Terra, Inzar Razóns, Página Abierta. E tamén nalgúns libros de autoría colectiva: Controversia sobre a muller galega; sobre a homosexualidade; sobre a cultura. <br />
Tamén é unha das promotoras de Otras Voces Feministas corrente de opinión de ámbito estatal nacida en 2006 con intención de facer oír opinións diferentes ás do feminismo que máis se escoita, sinaladamente en cuestións de violencia e prostitución.<br />
O Sexo Inexistente<br />
O relatorio comezou cunha cita de J. L. Flandrin sobre o feito de que estamos modelados pola cultura: “Non hai home natural, no senso de que todo comportamento humano foi modelado por unha cultura. ...cando oio falar de sexualidade a moitos historiadores, teño a impresión de que esquecen que ó negar o pasado a atención que merece, impídenos liberarnos del”. E sobre este mesmo aspecto incide Simone de Beauvoir cando di que a muller non nace, faise. <br />
Ó longo da exposición  destácase a forza e a presenza do catolicismo nas nosas vidas e, especialmente, no que se refire á sexualidade.<br />
A carta do actual papa Ratzinger do ano 2004, dirixida ó movemento feminista mundial, está centrada en demostrar a importancia de que Deus sexa varón e que se teña encarnado nun home; e que o papel da muller debe ser de subordinación (“ hágase en mi según tu palabra”), pon de manifesto que o discurso da Igrexa católica na actualidade segue a ser o mesmo que o da Xénese.<br />
Estes principios xudeo-cristiáns seguen a influír aínda a día de hoxe. <br />
A sexualidade, o sexo nos fundamentos da cultura occidental de raíz cristiá é algo noxento, baixo e pecaminoso, e o seu goce aparella castigos. O sexo non é cousa de mulleres, polo menos de mulleres “decentes”. Se o sexo non ten un fin procreativo, se non está dentro do matrimonio, non é lícito.<br />
No século XIX aparecen movementos de liberación sexual nos que se afirma a importancia do sexo na vida das persoas. Havelok Ellis é un médico inglés que investiga sobre a sexualidade e usa por primeira vez a palabra homosexualidade. Fala tamén da masturbación. Marie Stopes, feminista inglesa partidaria da reforma sexual. Margaret Sanger que fundou a revista “The Women Rebel”. <br />
E no século XX pódese falar dunha Revolución Sexual que fará saír o sexo do lugar no que o cristianismo e a cultura dominante do occidente europeo o tivera recluído.<br />
Porén o fascismo e o nazismo, coa exacerbación da agresividade, o militarismo e a forza asociada á virilidade e ó desprezo da muller, suporá un retroceso.<br />
No caso da España franquista os 40 anos da ditadura van liquidar os avances da IIª República, e darán á igrexa católica un poder omnímodo no ensino, na prensa, no cine e a través da censura. <br />
A Revolución Sexual dos anos 60 e 70 libera ó sexo das cadeas que o tiveron atado á inexistencia e á cladestinidade. A reivindicación da sexualidade de lecer, non procreativa, de gozo e comunicación... É unha revolución, pero unha revolución moi masculina.<br />
Será co Movemento Feminista dos anos setenta cando as mulleres se convirtan en suxeitos sociais e políticos: de nós imos falar nós. Dos nosos desexos. <br />
A defensa dunha sexualidade gratificante ten sido un elemento central na loita feminista (“Sexualidade non é maternidade”);  o descubremento de que a insatisfaccion sexual, cando non a violencia sexual, ten raíces fondas na sociedade patriarcal.<br />
E estes cambios chegan tamén á sociedade galega. En 1975 teñen lugar as 1ª Xornadas de liberación da muller, impulsadas polo Movemento Democrático das Mulleres. <br />
A experiencia nos ensina que canta máis igrexa, menos sexo e menos liberdade sexual, máis subordinación das mulleres e preeminencia dos varóns. A liberdade da muller e as liberdades sexuais poden avanzar se a igrexa retrocede. A igrexa católica , coma as outras igrexas é fundamentalista por definición e excluinte.<br />
En relación co documental “O Celuloide Oculto”, o seu interese está en que cuestiona o feito de que o normal é ser heterosexual, e o resto son perversións. Esto ten que ver cos máis de mil anos de cultura cristiá que impuxeron a obrigatoriedade de ser heterosexual. Ademais, tamén interesa non só pola cuestión da tolerancia senón porque supón un ataque á imposición dunha determinada sexualidade.  <br />
A día de hoxe, nos nosos institutos de Secundaria, os adxectivos máis usados polos adolescentes para referirse ás mozas que saen do padrón establecido, son : “puta”; e para os rapaces, “marica”.<br />
A puta, a lesbiana e o marica, son os cintos de seguridade para que as mulleres, (e os homes), non saquemos os pés do testo.<br />
O pasado segue pesando.<br />
Por último, como exercicio laico, e dende o punto de vista feminista, propón que nos afirmemos, que nos atrevamos a confiar nas nosas decisións, a cometer erros. “Somos malas, podemos ser peores”.<br />
<br />
PROPOSTA DE SINENOMINE:<br />
Para rematar esta última xornada de “Exercicios Laicos” do IV ciclo de cine e historia, Sinenomine propónlles as persoas  asistentes, a posibilidade de crear unha asociación en defensa do laicismo en Galicia. O nome desta asociación sería Galaica.<br />
Finalmente para pechar o ciclo, Antom Nieto le o poema de Agustín García Calvo, “Sonetos teolóxicos”.</div><br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<hr><br />
<table width="50%" border="0" align="center" cellspacing="15"><tr><td><div align="center"> <font color="#CC3300"><i><b>1.-O celuloide oculto</b></i><br />
<embed src="http://www.megavideo.com/v/WQ6OZ325bd26963f25fe0f8585fb253d3ec994cc.6118585130.0" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="288"></embed><a href=http://www.adnstream.tv/video/HuXcCakFoj/Gay-hidden-side-on-movies-El-Celuloide-Oculto target=_blank class=tEnlac>Ollar noutro sitio</a></div></td><td><div align="center"> <font color="#CC3300"><i><b>2.-Nanina Santos</b></i><br />
<embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.es/googleplayer.swf?docid=-595227690356877398&hl=es&fs=true" style="width:288px" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" type="application/x-shockwave-flash"> </embed></div></td></tr></table><br />
<hr>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=56462</link>
   <category>IV Ciclo de Cine e Historia</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=56462#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=56462</guid>
   <pubDate>Tue, 24 Feb 2009 14:06:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>CUARTA XORNADA DO IV CICLO DE CINE E HISTORIA</title>
   <description><![CDATA[Sesión do 12 de febreiro<br />
<br />
<div align=justify>O exercicio proposto para esta cuarta xornada consistiu en debater sobre as esixencias que postula para a escola pública un estado laico. Consonte a estrutura común do Ciclo desenvolveuse en dúas seccións:<br />
<br />
1.-Proxección do documental <i><b>Jesus Camp</b></i> do ano 2006, dirixido por <b>Rachel Grady</b> e <b>Heidi Ewing</b> e nomeado candidato ao Óscar en 2007. Nel preséntanse baixo unha mirada coidadosamente obxectiva e exhaustiva, e, xa que logo, abondo eficaz aínda que tamén abondo redundante, as prácticas de adoutrinamento planificado das conciencias levadas a cabo no campamento de verán KIDS ON FIRE<a name=a1><a href=#b1 class=tEnlac><sup>1</sup></a></a> SCHOOL OF MINISTRY, organizado para rapaces menores de idade pola seita evanxélica pentecostal/carismática nas aforas de <i>Devils Lake</i> en Dakota do Norte. <br />
<br />
O documental céntrase na figura dunha sinistra predicadora infantil, Becky Fisher, que utilizando con certa habilidade técnicas de manipulación baseadas na procura de situacións de histeria colectiva para producir estados de alleamento e perturbación da conciencia, e facendo uso da linguaxe dos media dirixidos especificamente á xuventude (música, danza...), aproveita sen escrúpulo ningún a vulnerabilidade dos menores para conformar unha especie de milicia fanatizada co obxectivo de facer fronte ao que denominan guerra cultural, non só contra presuntos fanatismos exteriores, senón mesmo contra o que consideran extremistas liberais. Como contrapunto sitúase no documento a Mike Papantonio, un cristián metodista empeñado na denuncia a través da radio da crecente influencia política e social dos grupos de presión económica organizados en torno ás seitas evanxélicas, que pon en risco, segundo el, a secularización do Estado e, en último termo, a democracia nos EE.UU..<br />
<br />
2.-Relatorio intitulado <i><b>Laicismo e escola</b></i> a cargo do profesor <b>Henri Peña-Ruíz</b>, doutor en filosofía, profesor titular do <i>Instituto de Estudos Políticos</i> de París e membro da <i>Comisión Stasi</i> para a aplicación do principio de laicidade na República. Ao longo da exposición o relator foi degraendo cunha claridade e mestría conceptual digna de encomio os trazos que han caracterizar a laicidade como marco lexitimador e proxecto político de emancipación e convivencia social. O principio de laicidade foi así presentado non como unha mera posibilidade fáctica ou un carácter opcional sobrevindo –máis ou menos desexable ou necesario nas nosas sociedades crecentemente plurais– nun Estado xa constituído, senón como principio de racionalidade que abre e avía o ámbito do común como espazo público para a constitución e lexitimación do político en canto tal. Nesta razón ético-política, na que se recolle a mellor tradición do pensamento republicano e ilustrado, fúndase a construción e reconstrución permanente dun espazo comunitario xerador de valores e principios regulativos universais e, á vez, acolledor en réxime de igualdade das diferenzas e intereses particulares compatibles coa preservación do marco e a salvagarda do interese común.<br />
<br />
Unha vez clarexado o anterior resultou doado situar a posición que debe ocupar a relixión nun Estado laico e, xa que logo, na escola pública, a partir do principio universal da liberdade de conciencia e cadanseu interese particular constituído polas opcións de espiritualidade presentes ou posibles na comunidade política. Segundo o relator cómpre protexer normativa e simbolicamente a integridade e neutralidade dos espazos públicos fronte as acometidas dos distintos intereses particulares; e isto precisamente coa finalidade salvagardar, para alén da igualdade entre todos eles, a efectividade do principio universal que ampara o seu dereito á diferenza. A concreción normativa deste marco conceptual, tanto para o Estado como para a escola pública, ocupou o resto da exposición e das cuestións que se formularon no coloquio.  </div>   <br />
<br />
<hr><br />
<table width="50%" border="0" align="center" cellspacing="15"><tr><td><div align="center"> <font color="#CC3300"><i><b>1.-Jesus Camp</b></i><br />
<embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=2289647861343939846&hl=es&fs=true" style="width:288px" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" type="application/x-shockwave-flash"> </embed></div></td><td><div align="center"> <font color="#CC3300"><i><b>2.-Henri Peña-Ruíz</b></i><br />
<embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.es/googleplayer.swf?docid=-4141707888794161775&hl=es&fs=true" style="width:288px" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" type="application/x-shockwave-flash"> </embed></div></td></tr></table><br />
<hr><br><a name=b1>(1)</a> Acrónimo da <i>Foundation for Individual Rights in Education</i>  <a href=#a1 class=tEnlac>^</a> </a><br>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=56000</link>
   <category>IV Ciclo de Cine e Historia</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=56000#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=56000</guid>
   <pubDate>Tue, 17 Feb 2009 19:42:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>TERCEIRA XORNADA DO IV CICLO DE CINE E HISTORIA</title>
   <description><![CDATA[<div align=center>IGREXA E PODER EN ESPAÑA- Xoves 5 de febreiro<br />
</div><br />
<div align=justify>Adicamos a sesión de Exercicios laicos do xoves 5 de febreiro a achegármonos a “Igrexa e poder en España” coa pretensión de debater e reflexionar sobre a crecente interferencia e belixerancia –de neoconfesionalismo falaba o noso invitado– das institucións católicas na escena política española, actitude que, despois de temperar nos anos setenta o discurso eclesiástico para marcar certa distancia co tardofranquismo, ven derivando cara a posicións máis intransixentes e elevando o ton ata se converter na frecuencia máis estridente nos media e o ruído máis vociferante na rúa.<br />
<br />
Malia que a intromisión da relixión no sistema escolar será obxecto da seguinte sesión, pareceunos oportuno proxectar a reportaxe de Cuatro Quién teme a la Educación para la Ciudadanía, realizada ao fío da implantación desta materia na ESO a comezos do pasado curso. Nel puidemos ver a división interna entre as propias organizacións da escola confesional, o aliñamento entusiasta da C.E.E. coas posicións máis reaccionarias –nos sentidos etimolóxico e político do termo–, a proclamación da liberdade civil perante o poder público para de seguido reclamar a submisión tamén civil á autoridade relixiosa, ou a apelación ao valor absoluto –e, daquela, a exclusión de todos os demais– dos principios morais dictados pola Igrexa coma intérprete única e infalible dunha presunta lei natural que remiten ao mesmo deus (permítaseme escribir deus con minúscula ata que non dea verificada a súa existencia e o eleve á condición de nome propio). Quedaba igualmente testemuña no documental das concesións feitas polas administración educativa ante unha presión máis escandalosa que estendida, como ao cabo estamos a comprobar, e foi a intervención de Juan José Tamayo a única voz crítica que se escoitou contra unha aparente flexibilidade que conduce á claudicante reconversión dunha materia escolar cívica noutra clase de relixión bis.<br />
<br />
Precisamente era o profesor Juan José Tamayo (Amusco, Palencia, 1946) o noso invitado na segunda parte da sesión. Doutor en Teoloxía e Filosofía e Letras, director desde 2002 da cátedra de Teoloxía e Ciencias das Relixións “Ignacio Ellacuría” na universidade Carlos III de Madrid –centro público que, unido á súa condición secular, manteno a salvo das represalias inquisitoriais do aparato eclesiástico que teñen silenciadas outras voces heterodoxas–, profesor invitado en catorce universidades españolas e un número maior de centros latinoamericanos, é ademais activo militante das correntes cristiás críticas como fundador e actual secretario xeral da Asociación Española de Teólogos e Teólogas Juan XXIII e directivo da Asociación Pro Derechos Humanos de España. Tal compromiso político traduce un dilatado labor de investigación e reflexión no terreo da historia e a filosofía da relixión, dirixido “á reconstrucción dun discurso sociolóxico da relixión en clave emancipatoria” centrado na dimensión ética, o diálogo interrelixioso e a función social da relixión, área esta que lle ten levado a análise das teoloxías políticas da Igrexa católica, e particularmente da recente deriva neoconfesional que el detecta en España. Ten traballado asemade sobre teoloxía da liberación e diálogo interrelixioso, e tamén se interesa polos procesos de secularización e retorno da relixión onde enmarca os fundamentalismos, apuntando os dereitos humanos como “un dos vellos contenciosos sen resolver que teñen as relixións”. Autor de medio cento de publicacións sobre todas esas cuestións, podemos salientar entre as últimas “Islam. Cultura, religión y política” que ven de editar Trotta este ano, a dirección de “Nuevo Diccionario de Teología”, tamén en Trotta en 2005, obra de empeño con sesenta e nove especialistas que pretende historificar os conceptos relixiosos e sacudirlles dogmatismos, e “Desde la heterodoxia. Reflexiones sobre laicismo, política y religión” en Laberinto, 2006, edición dunha escolma de artigos editados polo seu fillo como homenaxe aos seus 60 anos.<br />
<br />
Reanudada a sesión trala proxección da reportaxe, o profesor Tamayo tomou a palabra para trazar unha panorámica do papel e as posicións de poder da Igrexa en España, partindo da tese de cinco transicións do franquismo á democracia –política, social, territorial, cultural e relixiosa–, a última das cales quedou atrancada no propio texto constitucional ao recoñecer á Igrexa católica un trato particular. Ese pecado orixinal, e a sinatura, do Concordato de xaneiro de 1979, para Tamayo pre e anticonstitucional, son os barros dos que proceden as lamas actuais, o enrocamento da Igrexa no que ela coida dereitos e que Tamayo non dubidou en cualificar de privilexios, desgranando entre eles a presenza na escola dunha materia confesional –que el propón substituir polo estudio científico do fenómeno relixioso–, o enterro do compromiso de autosostemento da propia Igrexa cunha financiación a cargo do estado –que multiplica por trinta os 150 millóns de euros do IRPF ata sumar 5.000 millóns se incluímos todo o gasto público destinado a institucións católicas–, e o non menos preocupante poder colexislativo que implica a negociación co clero das leis civís de numerosos ámbitos, ou a súa deslexitimación cando estas non satisfan as súas expectativas.<br />
<br />
Pensa tamén o noso invitado que a Igrexa vive unha aguda crise –“entre as máis profundas da súa historia”– ante a secularización da sociedade e o notable afastamento das prácticas tradicionais. Certamente, a suma de vodas civís e parellas de feito supera xa aos matrimonios relixiosos, e a porcentaxe de bautizos sobre nacementos non deixa de baixar achegándose ao 50%. E pon en relación esta crise coa deriva neoconfesional dunha xerarquía eclesiástica que se traduce, entre outras manifestacións, nunha lecutra fundamentalista da moral relixiosa, discriminatoria coas mulleres e intransixente no sexo, na ocupación da rúa cun aliñamento político explícito, e no que Tamayo denominou confesionalización por áreas, termo co que designa a estratexia da C.E.E. de fragmentar obxectivos e intensificar a presión e/ou a resistencia en determinadas frontes de batalla.<br />
<br />
Rematou a exposición o profesor Tamayo con algunhas propostas, desde a súa posición de cristián crítico, para una nidia separación de Igrexa e Estado que culmine a transición relixiosa pendente nun auténtico estado aconfesional –rexeitou, apoiándose ademais na xurisprudencia do Constitucional, a distinción entre laico e aconfesional, que considera unha artería dos bispos– propio dunha sociedade secularizada. A primeira sería incluír, na reforma constitucional da que se fala, un cambio no artigo 16.3 para omitir a referencia á Igrexa católica, seguido da definición dunha ética laica como criterios mínimos compartidos pola sociedade civil, e un estatuto de laicidade que garante a plena igualdade entre confesións.<br />
<br />
Aberta a quenda de intervencións do público, unha delas deu ocasión para que o profesor Tamayo recoñecera e subsanara o seu esquecemento dos non crentes como unha opción ideolóxica lexítima que tamén debería recollerse no estatuto de laicidade ao que viña de facer referencia. A presumible inconstitucionalidade dos pactos co Vaticano tamén sairon a colación nunha interpelación que pediu ao noso invitado que trasladara aos seus compañeiros da universidade Carlos III a elaboración e presentación dun recurso ante o Tribunal Constitucional, compromiso que asumiu Tamayo. Outra pregunta suscitou a ausencia do máximo responsable –deus– no discurso do conferenciante, que Tamayo excusou argumentando que a relación entre a divinidade e o poder –que esbozou como unha instrumentalización falsaria da primeira pola segunda– requería unha profundización que non lle fora posible na exposición presentada. Finalmente, un asistente formulou unha comparación, algo confusa, entre sindicatos e igrexas como axentes que negocian cos gobernos ao marxe da soberanía parlamentaria, apuntando a complicidade dos segundos para denunciar certa victimización do estado no discurso laicista, extremo que Tamayo refutou opinando que, se negar cálculos electorais nas concesións do poder político e a procura de réditos inmediatos polas dúas partes, o estado é en última instancia o perdedor do neoconfesionalismo resultante.<br />
</div><br />
<hr><br />
<table width="50%" border="0" align="center" cellspacing="15"><tr><td><div align="center"> <font color="#CC3300"><i><b>1.-Quen teme á EpC?</b></i><br />
<embed src="http://www.youtube.com/v/Sf65aem611g&hl=es&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="288"></embed></div></td><td><div align="center"> <font color="#CC3300"><i><b>2.-Juan José Tamayo</b></i><br />
<embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.es/googleplayer.swf?docid=2727122153551018891&hl=es&fs=true" style="width:288px" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always"></embed></div></td></tr></table><br />
<hr>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=55599</link>
   <category>IV Ciclo de Cine e Historia</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=55599#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=55599</guid>
   <pubDate>Thu, 12 Feb 2009 18:49:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>LA MEMORIA NO TIENE HUECO EN EL INSTITUTO</title>
   <description><![CDATA[<div align=center>La memoria no tiene hueco en el instituto<br />
El maquis y la represión del franquismo apenas aparecen en los libros de texto</div><br />
<br />
D. BARCALA / C. VALMORISCO - MADRID http://www.publico.es/espana/actualidad/198664/<br />
memoria/hueco/instituto<br />
<br />
<div align=justify>"Desaparecen los dictadores de la escena y aparecen inmediatamente los organizadores del olvido". El escritor argentino y víctima de una dictadura militar, Juan Gelmán, define así a los que reman en contra de la memoria colectiva. Asegura que ocurre "en todas las latitudes" y España no es una excepción. La represión del franquismo sigue oculta en los manuales de Historia de Secundaria y Bachillerato a base de tópicos que reflejan una visión irreal de la dictadura.<br />
<br />
Las principales editoriales están plagadas de ejemplos. La Guerra Civil fue, según un texto de Edelvives, un conflicto "fratricida" originado como "consecuencia" del caos de la II República. Para la editorial Vicens Vives, el Franquismo fue "una larga posguerra" que enfrentó a "dos bandos", tal y como se lee en los libros de Santillana. La editorial Edelvives asegura que uno y otro lado provocaron las "mismas víctimas".<br />
Las asociaciones reclaman la Guerra Civil como materia específica<br />
<br />
La Asociación para la Recuperación de la Memoria Histórica (ARMH) reclamó en 2006 al Ministerio de Educación que incluyera una asignatura específica de la Guerra Civil en la nueva Ley Orgánica de Educación (LOE). Pero losdecretos que desarrollan los contenidos obligatorios para Secundaria y Bachillerato reflejan que la petición cayó en saco roto.<br />
<br />
Según detalla el currículo de Historia de España de 2º de Bachillerato, aprobado por Educación en 2007, el alumno deberá "valorar (...) los factores que contribuyeron a de-sencadenar un enfrentamiento fratricida". En cuanto al decreto para Geografía e Historia de 4º de ESO, este insiste en un enfoque de la materia ligado, sobre todo, a la perspectiva económica.<br />
<br />
En opinión de Francisco García, secretario general de la Asociación de Profesores de Historia, esta "visión clásica y economicista" de la historia responde a un intento de "eliminar susceptibilidades".<br />
<br />
La petición de la ARMH para establecer una asignatura específica de la Guerra Civil se basó, sobre todo, en los contenidos que los libros de texto omiten. La represión, el exilio, las depuraciones políticas y los 96 muertos por actuación policial y/o de tramas ultras entre 1976 y 1980 son hechos narrados por Julián Casanova en el libro Morir, matar, sobrevivir. La violencia de la dictadura de Franco, pero desconocidos para los alumnos de entre 16 y 18 años.<br />
<br />
Un estudio alemán sobre los libros de texto españoles refuerza esta teoría. Según sus conclusiones, los 44 años de II República, Guerra Civil y Franquismo, apenas ocupan el 9% de los contenidos del siglo XX.<br />
<br />
Cine en las aulas<br />
<br />
Las iniciativas para que la memoria histórica se integre en la formación académica obligada de un alumno se han sucedido en los últimos años. La directora de cine Helena Taberna, autora de La buena nueva (2008), ha presentado un proyecto didáctico audiovisual que va en esta línea.<br />
Historia de España sólo es obligatoria en el Bachillerato de Humanidades<br />
<br />
"No puedo entender cómo algunos que se califican de progresistas critican a los que hemos hecho una película de la Guerra Civil. Esa gente que dice con cansancio otra peli de lo mismo, ¿no les parece que el Holocausto también se repite y nadie dice nada?", analiza Taberna. "Es fundamental que se expliquen estos asuntos a las futuras generaciones desde un lenguaje audiovisual", afirma.<br />
<br />
Otro análisis, del profesor de Historia Fernando Hernández, examinó los contenidos de los libros de Secundaria de tres editoriales que él califica como "progresistas" (Santillana, Vicens Vives y Oxford). Todos sacan la misma conclusión: "El Franquismo, tras una fase de penuria y aislamiento, sienta las bases del desarrollismo económico".<br />
¿Qué se aprende en el instituto de la II república, la guerra civil y la dictadura de franco?<br />
<br />
Vicens Vives: un manual sensible a la República<br />
<br />
Se trata de uno de los textos más sensibles a la memoria histórica. A diferencia de la mayoría de libros, menciona la represión del régimen, la oposición del movimiento maquis y las víctimas de los campos de concentración nazis. Como el resto de manuales de 2º de Bachillerato, dedica un amplio espacio al franquismo, pero la represión sobre los presos es un tema menor.<br />
<br />
Akal: la represión franquista no existe<br />
<br />
Este manual recomienda textos del historiador neofranquista Stanley G. Payne. Dedica 50 páginas a la Guerra Civil y el franquismo. Las muertes de la represión apenas se reducen a un "cuadro detalle" en el capítulo de balance. Y no explica quién, cómo ni por qué se fusilaba. Los ‘paseos’ tienen el mismo espacio que el dedicado a Mariquita Pérez, "el juguete más ansiado en los cincuenta".<br />
<br />
Santillana: la "limitada oposición" al régimen<br />
<br />
Aunque se refiere al "fuerte carácter represivo" de la dictadura, al número de ejecuciones y presos e, incluso, a la "depuración de la Administración", en este manual de 4º de la ESO, la resistencia antifranquista apenas ocupa una línea. El "enorme derramamiento de sangre" de la Guerra Civil explica –según el texto– "la limitada oposición" al régimen.<br />
</div><br />
<br />
<br />
<div align=center>ENTREVISTA A ENRIQUE DÍEZ<br />
"Las cunetas y las fosas no están en los libros de texto"</div><br />
<br />
Enrique Díez enseña Didáctica en la Universidad de León y es autor de 'Unidades Didácticas para la Recuperación de la Memoria Histórica', un libro de texto para 2º de Bachillerato, financiado por el Foro de la Memoria de León y el Ministerio de la Presidencia<br />
<br />
CLARA VALMORISCO - Madrid - http://www.publico.es/espana/actualidad/198665/cunetas/fosas/libros/texto<br />
<br />
<div align=justify>Enrique Díez enseña Didáctica en la Universidad de León y es vicepresidente del Foro de la Memoria de esta provincia. De esta combinación de dedicaciones así como del trabajo conjunto con el profesor de Historia de la misma universidad, Javier Rodríguez, surge Unidades Didácticas para la Recuperación de la Memoria Histórica, un libro de texto para 2º de Bachillerato que ha sido financiado por el Foro de la Memoria de León y el Ministerio de la Presidencia.<br />
<br />
¿De dónde surge la iniciativa para elaborar este libro?<br />
Sobre todo, de la constatación de que la perspectiva de las víctimas, de los que están abajo, no aparece en los libros de texto. Por eso decidimos emprender una investigación orientada, no sólo a la crítica, sino a una propuesta constructiva.<br />
<br />
¿Cómo perciben los alumnos la Guerra Civil y el franquismo?<br />
Primero, como una historia del pasado, que es como muchas veces se les transmite desde la sociedad. En general existe un desconocimiento profundo y, cuando se les pregunta sobre él, la respuesta más repetida suele ser que hay muchos contenidos a los que, por falta de tiempo, no se llega en clase. Al final, se pasa de puntillas sobre esta parte de la Historia y muchos alumnos no tienen ningún conocimiento al respecto, o el que tienen es muy fragmentado.<br />
<br />
¿Qué cosas no cuentan los libros de texto?<br />
El vacío está, sobre todo, en lo que se refiere a la represión franquista y al papel de las personas que lucharon contra ella. Se detallan mucho las guerras y las batallas, pero la historia de la resistencia antifranquista sólo se trata de manera esporádica y en los libros más recientes. Es verdad que algunos hacen referencia a temas como el paseo, pero hay muchas cosas que han desaparecido.<br />
<br />
¿Cuáles, concretamente?<br />
Las cunetas, las fosas y la represión sistemática de los sospechosos y de sus familias no está en los textos. Además, hay temas tabú como las incautaciones de bienes o el enorme papel legitimador de la Iglesia. En general, se habla de los "desmanes de ambos bandos" y al final lo que queda es una concepción tan simplista como que había dos partes enfrentadas de las que ganó una. Todo esto es algo que hay que recuperar e incorporar a los libros.<br />
<br />
¿Por qué es importante hacerlo?<br />
Para no repetir errores y para cerrar heridas. No es una postura revanchista. Es sólo que no se puede desconocer lo que pasó, no se pueden olvidar las barbaridades, ni negar nuestra propia historia. Hay que aprender a convivir y buscar puntos de encuentro de manera democrática y pacífica.</div><br />
<br />
<br />
<br />
<div align=center>La temática nazi satura a los alemanes<br />
Los alumnos estudian el Holocausto desde los 14 años</div><br />
<br />
GUILLEM SANS MORA - Berlín - http://www.publico.es/198667/tematica/nazi/satura/alemanes<br />
<br />
<br />
<div align=justify>Los alumnos de las escuelas alemanas tienen "una impresión subjetiva de saturación" por la gran cantidad de información que reciben en clase sobre el nazismo y el Holocausto. A esta conclusión llega Sandra Fanroth, asesora educativa del Centro Ana Frank de Berlín, en un informe de investigación que acaba de remitir a la Universidad de Amsterdam.<br />
<br />
Esta temática empieza a abordarse de forma sistemática en las clases de Historia, cuando los alumnos tienen 14 años. "Entonces ya es demasiado tarde, porque el tema está muy presente en los medios alemanes, en la televisión, en documentales y películas", consideró Fanroth en una conversación con Público. Esta investigadora cree que habría que "dosificar" mejor el contenido, porque "se pretende enseñar demasiado en poco tiempo".<br />
Una serie de tv sobre el Holocausto en 1978 obligó a cambiar los libros<br />
<br />
El tema, por otro lado, sigue siendo difícil para profesores y alumnos. "Hoy, la distancia temporal con los acontecimientos históricos es grande. Para las jóvenes generaciones, quienes cometieron los crímenes del nazismo no son ya sus abuelos, sino sus bisabuelos. A pesar de ello, el tema aún provoca una enorme tensión y desazón en las clases, porque los alumnos saben, o intuyen, que miembros de sus propias familias fueron criminales", señala.<br />
<br />
Fanroth ha estudiado la evolución de los libros alemanes desde el fin de la II Guerra Mundial. Los aliados, sobre todo Estados Unidos, "forzaron" la introducción del nazismo en los manuales. Pero en cuanto las fuerzas de ocupación occidentales se hubieron marchado, se produjo "un claro retroceso". En la época del primer cancillerde la democracia, el democristiano Konrad Adenauer, el nazismo "se callaba o se encubría".<br />
Movimiento estudiantil<br />
Con el presidente Adenauer, el nazismo se "callaba o se encubría"<br />
<br />
A finales de los años sesenta, el movimiento estudiantil alemán reclamó hacer tabla rasa con el nazismo. Protestó con ira contra un sistema en el que antiguos nazis ocupaban puestos de responsabilidad en la política, la Justicia y la Administración, pero el verdadero punto de inflexión no llegó hasta 1978. El impacto en Alemania de la miniserie de televisión estadounidense Holocausto, con intérpretes como Meryl Streep, fue mayúsculo. Tanto es así, dice Fanroth, que los libros de texto se revisaron a partir de ese momento.<br />
<br />
Los alumnos alemanes también visitan regularmente los antiguos campos de concentración. A partir de la década de 1960, Alemania occidental empezó a habilitar estas instalaciones como memoriales y museos, para evitar que acabaran en ruinas. En algunos centros se completa la formación con literatura que aborda la persecución a los judíos.<br />
<br />
Pero la confrontación viva con la propia historia en los colegios alemanes no se limita al nazismo. Los alumnos se ocupan también de la dictadura de la República Democrática Alemana y visitan museos relacionados con el Muro de Berlín o cárceles de la Stasi, la policía secreta comunista.</div><br />
<br />
<br />
PUNTO DE VISTA<br />
<div align=center><div align=center>La Alemania de Hitler, la Argentina de Videla, la España de Franco</div><br />
<br />
Los jóvenes escolares de este conjunto borroso llamado España saben más del nazismo que del franquismo</div><br />
<br />
<br />
ANTONIO AVENDAÑO - http://www.publico.es/espana/actualidad/198681/alemania/hitler/argentina/videla/espana/franco<br />
<br />
<div align=justify>Los jóvenes escolares de este conjunto borroso llamado España saben más del nazismo que del franquismo y seguramente más de la Segunda Guerra Mundial que de la Guerra Civil española. Al más torpe de los muchachos de nuestras aulas le es conocido el celo criminal con que los nazis buscaban judíos hasta debajo de las piedras para cargarlos en los trenes de Eichmann con destino al Este. O que a los judíos de Alemania les eran confiscados todos sus bienes por el mero hecho de ser judíos.<br />
<br />
Es casi seguro igualmente que el más despierto de esos muchachos no ha oído jamás contar que en la primera España franquista la gente del régimen cazaba republicanos como si fueran conejos, les quitaban sus bienes y les daban muerte con la misma absoluta falta de remordimiento y de piedad con que lo habían hecho poco antes los miembros de las SS o los ucranianos comprometidos en el exterminio de los judíos europeos.<br />
<br />
Si a cualquiera de esos chicos les pidieran que citaran algún país donde a cientos de familias derrotadas les habían robado a sus hijos para entregárselos a las familias vencedoras, puede que alguno de ellos contestara como un resorte: ¡Argentina, Argentina, eso pasó en la dictadura argentina! Si luego el profesor les explicara que esas mismas cosas abominables ocurrieron en su propio país unas cuantas décadas atrás, los pobres chicos abrirían los ojos como platos y apenas darían crédito a sus oídos. Pensarían que su profesor se había vuelto loco.<br />
<br />
Pero no hay de qué preocuparse: nadie desconcertará a nuestros alumnos; nadie les confundirá diciéndoles que alguna vez España fue Alemania. O fue Argentina. Los chicos seguirán volviendo a casa tranquilos, con la certeza de saber que en el pasado su país habrá cometido errores, sí, pero gracias a Dios no tiene nada de qué avergonzarse. No como otros.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=55343</link>
   <category>EDUCACIÓN</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=55343#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=55343</guid>
   <pubDate>Mon, 09 Feb 2009 21:46:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>SEGUNDA XORNADA DO IV CICLO DE CINE E HISTORIA</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>Sessão: 29-I-‘09      <b>Crer ou razoar?</b></div><br />
<div align=right>Apresentação: Antom Nieto</div><br />
<br />
<div align=justify>Um velho debate: Nas origens do que hoje conhecemos por Cultura Ocidental, lá pelo século VII a.C., começava a história da nossa Razão contra a explicação alegórica baseada nos deuses, que pretendia dar conta de tudo o que há. A explicação racional tentava substituir à mítica, mas poucos foram que não recorreram a seres celestiais para resolver problemas bem terrenais. Platão (V-IV a.C.), com o seu Demiurgo, Aristóteles (IV a.C.), com esse primeiro motor que chamou de Deus, são claros exemplos disto, mas há que ressaltar que houve outros que recolheram o autêntico desafio, logrando sair adiante sem o atraiçoar. Leucipo, Demócrito (V a.C.), sem usarem parábolas fantásticas, falando tão só de partículas indivisíveis, átomos, aproximar-se-iam à solução: matéria, e vazio, assim se faziam e desfaziam as cousas todas, mais nada. Seguiram Epicuro (IV-III a.C.), e seu discípulo avantajado Lucrécio (I a.C.), começando o que se conhece na filosofia como Materialismo, corrente condenada por ateia.<br />
A Idade Média avivou o debate, como a dissensão as chamas. Tudo o que na Grécia clássica era uso da razão, lógico, passou a ser mitológico, para maior serviço de um suposto criador –autêntica aberração para os gregos que defendiam que do nada nada se podia gerar: tudo o que era, era desde sempre.<br />
Razão ou Fé, Filosofia ou Teologia, essa era a questão. Agostinho de Hipona (IV-V a.C.) o resolveu a favor da Fé: o compreende para creres, crê para compreenderes, não servia mais que para salvaguardar a Verdade Única. Tomé de Aquino (XIII) pretendendo conciliá-las, dar-lhes autonomia, afinal resolvia que se a razão chegar a conclusões enfrentadas à Revelação, necessariamente equivocadas, teria que rectificar. Era a via antiqua, a outra, a moderna, aberta pelo singular filósofo Guilherme de Ockham (XIV), rompeu com o pseudodilema: cada uma pelo seu lado: omnipotência de Deus, e conhecimento humano baseado na experiência, no singular e concreto, acabaram-se as demonstrações do Indemonstrável. Por essa fenda empírica, coava-se a nova ciência que traria a Renascença. Umberto Eco refletira-o de maneira brilhante na novela O nome da rosa, onde se representava a polémica velha na discussão de Jorge de Burgos (via antiga) com Guilherme de Baskerville (moderna) justificando seus assassinatos após envenenar o suposto livro do Aristóteles: O riso é fraqueza, a corrupção, a insipidez da nossa carne. É a distração do campesinhado, a licença do bêbado... aqui inverte-se a função do riso, eleva-se a arte, abrem-se-lhe as portas do mundo dos doutos, converte-se em objeto de filosofia, e de pérfida teologia... O riso libera ao aldeão do medo ao demônio... Quando ri, enquanto o vinho goteja na sua garganta, o aldeão sente-se amo, porque inverteu as relações de dominação... O riso distrai, por alguns instantes, ao aldeão do medo. Mas a lei impõe-se através do medo, cujo verdadeiro nome é o temor de Deus. E deste livro poderia saltar a chispa luciferina que prenderia um novo incêndio em todo o mundo; e o riso seria a nova arte... capaz de aniquilar o medo. Ao aldeão que ri, enquanto ri, não lhe importa morrer... E deste livro poderia surgir a nova e destrutiva aspiração a destruir a morte através da emancipação do medo. E que seríamos nós, criaturas pecadoras, sem o medo, talvez o mais propício e afetuoso dos dons divinos? <br />
Um debate velho: O velho Deus não é já o verdadeiro Deus. Há um novo ao que lhe corresponde melhor esse nome, o conceito construído ao longo dos tempos para vir dar no máximo Poder, o que está Acima, o que está em toda parte, que todo o pode, e a quem todo o mundo suplica ajoelhando-se diante d’ Ele abrigando toda a sua esperança nos Seus Altares de cada dia, não usando o seu nome em vão, amado sobre todas as cousas: Capital, esse Deus Único que é tão difícil negar. Mas, mas... não há Deus <div align=right>nem há Lei que a contradança<br />
                                                    não se possa bailar. Tua morte é tua.<br />
                                                   Teu não saber é toda tua esperança.     (A. García Calvo)</div><br />
<br />
<b>Palestrante: Marilar Aleixandre</b>.  <br />
Bióloga, professora de liceu durante 13 anos. Após<br />
fazer sua tese sobre a aprendizagem da evolução passou a trabalhar na USC em 1991, onde é catedrática de didáctica das ciências. A sua <br />
investigação versa sobre a argumentação, o uso de provas, e o pensamento crítico nas aulas de ciências da secundaria, sobre o que tem publicado bastante, sobretudo em inglês. Está a dirigir uma tese sobre as atitudes e os conhecimentos quanto ao determinismo biológico. Colabora com equipas de Minas Gerais, Bristol e Pensilvania.<br />
No que respeita á literatura, tem publicado poesia: Catálogo de velenos, Prémio Esquío – agora em português -, ou Mudanzas, 2007, uma rescrita das Metamorfoses desde a voz das mulheres, prémio Caixanova. Como narradora : Lobos nas illas, Teoría do caos, prémio Xerais, e a novela juvenil A Cabeza de Medusa, sobre a violação social que segue à física, prémio  Fundación Caixa Galicia 2008. O último é um pequeno relato a jeito de contraprograma do Natal sobre um encontro imaginário entre Marx e Darwin, intitulado Karl e Charles no Red Lion.<br />
<br />
<b>Crer ou razoar: Darwin, evolucionismo e intolerancia      Marilar Aleixandre</b><br />
As ideas e teorías científicas sempre están condicionadas polo contexto social no que xorden, e en relación coas ideas dominantes nel. As ideas novas adoitan enfrontarse a resistencias para seren aceptadas, especialmente se a alternativa ten unha base ideolóxica ou relixiosa. A noción darwinista da orixe das especies implica que o ser humano é unha especie máis, un animal máis, non o chanzo máis alto na escaleira da natureza; que pertence aos primates, que a mente é un producto da actividade do corpo. Este discurso racional desmonta a narrativa mitolóxica da creación, opón ás causas sobrenaturais causas naturais, sitúa aos seres humanos como parte da natureza, non sobre ela.<br />
O evolucionismo supón pois unha verdadeira revolución intelectual que inflúe noutras pólas do pensamento en moita maior medida que teorías científicas comparábeis. A súa historia, desde hai 150 anos, e mesmo antes de ser publicada, é un exemplo de como, en grande medida, a construcción do coñecemento científico tivo que facerse ao longo da Historia en batalla desigual contra os intolerantes que exerceron todo o seu poder para impedir o libre desenvolvemento das ideas. Ás veces descríbese esta loita como unha confrontación entre materialismo e "idealismo", mais eu creo que os que queimaron a Giordano Bruno, os que se opuxeron Á orixe das especies, non tiñan nada de 'idealistas', senón que defendían posicións de poder.<br />
Un breve percorrido pola vida de Darwin é útil para responder a preguntas como ¿por que tardou máis de vinte anos en facer públicas as súas ideas? ¿por que na Orixe das especies non se fai referencia á especie humana? ¿por que acaba o libro cunha referencia ao 'creador' el, que xa se confesaba agnóstico? <br />
Darwin albergaba, antes da viaxe do Beagle, ideas creacionistas porén, debido ás súas observacións da distribución de animais, como os pimpíns das Galápagos ou os arneiróns, integrándoas coas teorías de Lyell e Malthus, foi construíndo unha explicación da variedade das especies por transformación que desbotaba o creacionismo. Mais desde que comezou a dar forma ás súas ideas era consciente do rexeitamento que suscitarían entre a sociedade conservadora da súa época e do seu contorno. Temos a fortuna de que Darwin deixou numerosos cadernos onde ía anotando o desenvolvemento das súas ideas, os acontecementos da súa vida. Así podemos saber que, desde que regresou da viaxe do Beagle, tiña pesadelos nos que aparecía a persecución dos astrónomos.<br />
O 4 de outubro de 1838, no caderno M, logo de diversas entradas sobre as relacións de parentesco entre humanos e simios, escribe: "A mente é unha función do corpo". Nese intre, vinte e un anos antes da publicación da Orixe das especies, xa concibía os seres vivos nun proceso de mudanza, ideas que pouco a pouco vai compartindo cos máis íntimos: "Estou case convencido, ao contrario do que pensaba nun principio, de que as especies (é como se confesase un asasinato) non son inmutábeis" (Carta a Hooker, 1844).<br />
É explicábel que Darwin albergase temores: en 1751 Buffon fora condenado pola facultade de teoloxía de París e obrigado a retractarse, por escribir unha historia natural que prescindía do diluvio e propoñía para a Terra unha idade de 74.000 anos. En 1809 Lamarck, o máis claro antecedente do evolucionismo morría pobre e criticado. Robert Grant, talvez a primeira persoa partidaria da evolución que coñeceu Darwin, foi expulsado da Sociedade Zoolóxica de Londres en 1835, por denuncias de Owen, quen o acusaba de ser partidario da revolución francesa. Nalgúns casos o progresismo científico e o social ían da man. Non foi exactamente o caso de Darwin quen pertencía a unha familia liberal (whig), distante das posicións dos radicais.<br />
Hai tres casos que Darwin coñeceu de perto. A Zoonomia do seu avó Erasmus Darwin foi colocada no Índice de libros prohibidos. En 1827, aos dezanove anos, sendo estudante en Edimburgo, pertenceu a Sociedade Pliniana e nela, o mesmo día en que Darwin presentou dúas observacións de organismos mariños, unha proposta de Browne que contiña a idea de que "a mente é material" (semellante á que Darwin escribiría máis adiante no seu caderno) foi tachada do libro de actas. En 1844 Robert Chambers publicou de forma anónima os Vestixios da historia natural da creación, que adiantaba a tese da transmutación (o nome de evolución é posterior), e que suscitou un intenso debate e duras críticas dos creacionistas. Non é de estrañar que Darwin retrasase a publicación das súas ideas, que sufrise vómitos, mareos, palpitacións e outros síntomas que o asaltaban en situacións de tensión. Talvez, de non ser pola carta onde Wallace anunciaba que chegara independentemente ás mesmas conclusións, aínda se retrasaría máis.<br />
Os seus temores non eran infundados pois, a pesar de non mencionar explicitamente a especie humana, A orixe das especies suscitou unha enorme polémica desde a súa publicación en 1859. Podemos lembrar que neses anos as Igrexas impoñían as súas ideas como únicas posíbeis noutros países: en Galicia, en 1856, despois do Banquete de Conxo, o poeta Aurelio Aguirre foi chamado polo bispo, debido a que no brinde se referira a Xesús como "fillo dun modesto carpinteiro", e forzado a retractarse. Algúns anos despois, en 1864, douscentos seminaristas de Lugo romperon a pedradas os cristais da imprenta de Soto Freire para lle impedir que publicase no Almanaque un texto de Rosalía de Castro, El Codio, que non se conserva.<br />
O ensino da evolución encontrou desde os primeiros momentos serias dificultades. Foi aquí na universidade de Santiago de Compostela, en 1875, onde Augusto González Linares, defendeu por vez primeira en España as teses darwinistas. A consecuencia foi unha circular de Orovio, o neocatólico ministro de Fomento, que prohibía explicalas, negando a liberdade de cátedra. González Linares ignorouna e foi expulsado da cátedra. A evolución apareceu e desapareceu do ensino coa alternancia dos partidos no poder. Noutros países sucedeu algo semellante, e aínda houbo intentos recentes de suprimila en Polonia e na Italia de Berlusconi.<br />
En resumo: Darwin acabou rexeitando unha crenza por un razoamento. A etiqueta de "Deseño intelixente" (que por certo nin sequera inventaron, é debida a Paley, en 1802) é unha forma máis de introducir o creacionismo pola porta de atrás. Queda aberta a discusión de se hai que abordar explicitamente na clase as ideas creacionistas. Desde logo non como propón Michael Reiss, biólogo e sacerdote anglicano, que tivo que dimitir do seu posto na Royal Society por comparar creacionismo e darwinismo como dúas visións do mundo. Algúns darwinistas, como Eliot Sober, cren que si é necesario abordalas, mais precisamente para mostrar por que non son científicas.<br />
</div><br />
<hr><br />
<table width="50%" border="0" align="center" cellspacing="15"><tr><td><div align="center"> <font color="#CC3300"><i><b>1.-A ciencia en dúbida</b></i><br />
<embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.es/googleplayer.swf?docid=-5065487973352436939&hl=es&fs=true" style="width:280px" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" type="application/x-shockwave-flash"> </embed></div></td><td><div align="center"> <font color="#CC3300"><i><b>2.-Marilar Aleixandre</b></i><br />
<embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.es/googleplayer.swf?docid=-4501355858767236010&hl=es&fs=true" style="width:280px" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" type="application/x-shockwave-flash"> </embed></div></td></tr></table><br />
<hr>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=55033</link>
   <category>IV Ciclo de Cine e Historia</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=55033#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=55033</guid>
   <pubDate>Thu, 05 Feb 2009 11:07:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title> AS MULLERES TAMÉN EMIGRAN (exposición)</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>As últimas semanas tivemos no Colexio D. Aurelio de Cuntis a exposición ‘As mulleres tamén emigran’ da <a href=http://www.galicia.ccoo.es/f10m/ target=_blank class=tEnlac>Fundación 10 de Marzo</a>. É o froito do traballo dun Seminario Permanente no que participamos cinco profesores de CC SS de Educación Secundaria, coa inestimable axuda do profesor e especialista na materia, Raúl Soutelo.<br />
<br />
A exposición fórmana 18 paneis, entre eles un a xeito de portada e outro cos créditos, agradecementos e bibliografía consultada. Despois dun panel de Introdución que nos sitúa na historia das migracións desde a perspectiva das mulleres —‘aí están, na produción e na reprodución’— en 15 paneis se fai un percorrido cronolóxico polas migracións femininas en Galicia ao longo do século XX, dividido en tres etapas: Emigración a América; Emigración a Europa e Inmigración.<br />
<br />
Cada unha das tres etapas conta con cinco paneis temáticos: CAUSAS (Elas tamén embarcaron, Para mellorar a vida, Por unha vida digna); VIAXE (Cruzando o Atlántico, A marcha a Europa, Non só en pateras); TRABALLO (Traballando no que se podía, A traballar no que as de alí non querían, Traballando no que as de aquí non queren); INTEGRACIÓN (Da aldea á cidade, Pensando en volver; Loitando por vivir) e REGRESO (Á volta de facer as Américas, Co cu entre dúas cadeiras, Só algunhas retornan).<br />
<br />
O obxectivo fundamental foi o de elaborar un recurso didáctico, visualmente atractivo, para o alumnado de Secundaria, centrado nas esquecidas da Historia oficial e académica, as mulleres, partindo do presente. Cada panel inclúe un texto breve e significativo e tres ou catro imaxes, a maioría fotos. Para os textos procurouse contar con testemuños directos das mulleres emigrantes, extraídos de fontes bibliográficas ou de enquisas feitas polos autores da exposición. Na selección de imaxes fíxose o esforzo de escoller aquelas que fosen significativas, con contido, que non fosen só ‘decorativas’. Textos e imaxes son unha ferramenta para entender as características xerais das migracións pero tamén para coñecer a vida cotiá e os sentimentos das mulleres obrigadas a buscarse a vida fóra da súa terra.<br />
<br />
Outro obxectivo non menos importante foi rachar cos prexuízos que, sobre a inmigración actual, están espallados entre o alumnado e a poboación en xeral. A inmigración non debe ser percibida como unha ameaza senón coma unha consecuencia das desigualdades económicas. A disposición dos paneis pode facerse seguindo unha orde temática, comparando cada aspecto, dos sinalados arriba, nas tres etapas. Así podemos comprobar que non hai diferenzas importantes na vida das mulleres (nin dos homes) que emigraron antes e agora. As nosas antepasadas tiñan as mesmas aspiracións, os mesmos temores, os mesmos esforzos, a mesma morriña, o mesmo desprezo, a mesma ilusión, que as nosas veciñas chegadas doutro país. E, sobre todo, o que teñen en común é o dereito a ter unha vida digna.</div><br />
<a href=http://centros.edu.xunta.es/cuntiscpi/?q=node/226 target=_blank class=tEnlac><br />
CUESTIONARIO PARA TRABALLAR A EXPOSICIÓN</a><br />
<div align=right>Heladio</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54889</link>
   <category>EDUCACIÓN</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54889#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54889</guid>
   <pubDate>Tue, 03 Feb 2009 18:58:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>PRIMEIRA XORNADA DO IV CICLO DE CINE E HISTORIA</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>O 21 de xaneiro tivo lugar a primeira das xornadas do IV ciclo de cine e historia.<br />
<br />
Despois da recepción e entrega da documentación, tivo lugar o acto inaugural no que participaron a concelleira de Educación do Concello de Santiago, o Director da Escola Universitaria de Relacións Laborais, e os representantes de Nova Escola e Sine Nómine, Xosé Lastra e Mercedes González.<br />
<br />
Os organizadores e organizadoras do Ciclo amosamos a nosa solidariedade coa causa Palestina:<br />
 “As organizadoras e organizadores das Xornadas non queremos inicialas sen facer patente o noso apoio e solidariedade coa causa palestina así como a nosa repulsa polo xenocidio que se está a cometer por parte do Estado de Israel coa pasividade, cando non complicidade, de organizacións internacionais como a ONU ou a UE.<br />
<br />
Centrámonos logo xa no tema do día, República, orde e relixión. Heladio Fernández foi o encargado de presentar ao primeiro invitado, Fernando Pastor, da Asociación Escuela Laica (Valladolid). Explicou como cando estabamos preparando as xornadas saíu nos medio de comunicación a noticia da sentencia  favorable a un pai dun colexio de Valladolid que pedía  a retirada da aula, na que estudaba a súa filla de seis anos, dun crucifixo. Pensamos que sería dun gran interese contar con Fernando ao inicio destas xornadas. <br />
<br />
Fernando Pastor na súa intervención falou sobre o proceso iniciado cando hai dous anos decidiu pedir a retirada do crucifixo da aula. Subliñou algúns aspectos da sentencia na que se declara que manter un crucifixo nunha escola pública vulnera os dereitos fundamentais recoñecidos pola Constitución. E denunciou o feito de que a Junta de Castilla y León decidira finalmente recorrer a sentencia, cousa que tamén fixo a organización Ecristianos. Nas súas reflexións fixo fincapé na manipulación que ás veces se fai de termos como a liberdade relixiosa. Desde o  primeiro momento sofre presións e un acoso por parte, entre outros,  dun sector da Comunidade Educativa do colexio público Macías Picavea pero, como sinalou no debate, a súa filla séntese cómoda coas compañeiras e compañeiros da aula.<br />
Despois da intervención de Fernando, Carme Alvariño explicou o contido do resto da xornada.  “Para comezar este IV ciclo de Cine e Historia dedicado ao laicismo, consideramos que un bo exercicio laico era facelo lembrando o que significou a II República española e a súa aposta por un estado laico e a secularización da sociedade. A dificultade era a topar unha película ou documental idóneo, despois de múltiples intentos temos que recoñecer que non o conseguimos. O que imos proxectar agora foi cedido pola filmoteca Nacional, trátase dunha película de 1933 –non se conserva completa- de Alfonso Benavides” .<br />
“No material que se incorporou ao CD incluímos dous documentais producidos por Ibisa “os fillos do pai” e “coa Igrexa topamos” e dirixidos por Valentín  Carrera e Helena Gálnika. Un corte dos mesmos imos poñelo despois da película. Desde aquí agradecemos á produtora Ibisa e a Valentín Carrera a súa disponibilidade. Pensamos que son dun gran interese para ver o que veu despois da II República. Coa mesma finalidade, incorporamos tamén outro documental que é o debate entre Hilari Raguer, Fernando Garcia de Cortázar e Santós Julia “Guerra civil e cruzada” que forma parte do programa “El laberinto Español” e que nos foi facilitado polo Club de Amigos da Unesco de Madrid”.<br />
 <br />
Posteriormente  proxectouse a película “Madrid se divorcia” (1933, Alfonso Benavides) e un corte do documental Doa Doa sobre o control social da Igrexa na posguerra.<br />
<br />
O Catedrático de Historia Contemporánea da USC Xosé Manuel Núñez Seijas foi o encargado de situarnos historicamente na Segunda República, coa súa charla “República, orde e relixión”. Na súa intervención fixo unha análise do posicionamento das diferentes forzas políticas sobre a cuestión relixiosa, así como das medidas tomadas durante a Segunda República no seu intento de acadar un estado laico. Medidas como o divorcio, a secularización dos cemiterios ou a aposta por un ensino laico que provocaron a reacción dos sectores máis conservadores se ben, subliñou, foron as perdas económicas as que máis molestaron á Igrexa.<br />
<br />
Para rematar a dilatada xornada,  abriuse un debate, limitado polo tempo con que contabamos, no que os/as asistentes fixeron preguntas e consideracións a Fernando Pastor e a Núñez Seijas. Foi o primeiro, Fernando, o encargado de pechar a xornada.<br />
</div><br />
<hr><br />
<font color="#CC3300"><b>VÍDEOS DAS INTERVENCIÓNS</b><br />
<br />
<table width="50%" border="0" align="center" cellspacing="1"><tr><td><div align="center"> <font color="#CC3300"><i><b>1.-Inauguración do Ciclo</b></i><br />
<embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.es/googleplayer.swf?docid=919795296289394792&hl=es&fs=true" style="width:280px" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" type="application/x-shockwave-flash"> </embed></div></td><td><div align="center"> <font color="#CC3300"><i><b>2.-Fernando Pastor</b></i><br />
<embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.es/googleplayer.swf?docid=-8821953545869948434&hl=es&fs=true" style="width:280px" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" type="application/x-shockwave-flash"> </embed></div></td></tr></table><br />
<br />
<div align="center"><font color="#CC3300"><i><b>3.-Xosé Manoel Núñez Seixas</b></i><br />
<embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.es/googleplayer.swf?docid=-1473043160766743818&hl=es&fs=true" style="width:280px" allowFullScreen="true" allowScriptAccess="always" type="application/x-shockwave-flash"> </embed></div></font><br />
<hr>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54364</link>
   <category>IV Ciclo de Cine e Historia</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54364#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54364</guid>
   <pubDate>Tue, 27 Jan 2009 20:52:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>FERNANDO PASTOR</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>Fernando Pastor foi o encargado de abrir o IV Ciclo de Cine e Historia, organizado por Sine Nomine.<br />
<br />
Fernando Pastor, membro de <a href=http://www.europalaica.com/ target=_blank class=tEnlac>Europa Laica</a> e da Asociación Cultural Escuela Laica de Valladolid (ACEL), é pai dunha alumna do Colexio Público Macías Picavea. Xa no ano 2005, cando levou a súa filla ao Colexio, observou que había crucifixos nas aulas. Xunto a outros pais fixo unha petición, para que os retiraran, aos órganos de goberno do Colexio, que foi denegada, e ás autoridades educativas da Junta de Castilla y León, que tamén rexeitaron a súa solicitude. Ante isto, víronse obrigados a acudir aos tribunais de xustiza.<br />
<br />
En novembro do 2008 saíu a sentenza do xulgado de Valladolid que obrigaba á retirada dos símbolos relixiosos das aulas e dos espazos comúns do centro educativo. Foi a primeira sentenza que obrigaba a un colexio público a retirar os símbolos relixiosos. Entre outros argumentos o xuíz emprega os seguintes: 'Os símbolos relixiosos vulneran os dereitos fundamentais de igualdade, liberdade relixiosa e aconfesionalidade do Estado recollidos na Constitución española, que alude á laicidade e neutralidade do Estado'; 'A presencia destes símbolos nas zonas comúns do centro educativo, no que reciben educación menores de idade en plena fase de formación da súa vontade e intelecto, pode provocar nestes o sentimento de que o Estado está máis cercano á confesión coa que gardan relación os símbolos presentes que a outras confesións'.<br />
<br />
Coa publicación da sentenza, o caso saíu á luz pública. Trinta anos despois de ser aprobada a Constitución aínda non rematamos coa Transición democrática como ocorre noutras cuestións aínda máis graves, como o recoñecemento ás vítimas do franquismo, a apertura das fosas dos desaparecidos ou o esclarecemento do que ocorreu cos nenos raptados polo réxime. Boa parte da sociedade española négase a condenar á Ditadura como o que realmente foi, un Estado fascista no que, por suposto, non se respectaban os dereitos humanos. A Igrexa católica foi cómplice dese Estado, controlando a Educación. A presencia do crucifixo, xunto a foto de José Antonio Primo de Rivera, nas aulas, máis cun símbolo relixioso é tamén un símbolo do franquismo.<br />
<br />
As reaccións á sentenza amosaron o integrismo de persoas e institucións que se negan a recoñecer o dereito á liberdade de conciencia. A Conferencia Episcopal falou dunha 'sociedade enferma' e de 'cristo fobia'. A Junta de Castilla y León non só non acatou a sentenza, senón que a recorreu, ao igual cunha asociación chamada E-cristiáns.<br />
<br />
A resposta das autoridades educativas do Estado e da propia Consellaría da Xunta de Galicia, denota unha actitude covarde e irresponsable. A Administración ten a obriga de facer cumprir a lei, tal e como di Enrique Ruíz nun <a href=http://www.elplural.com/opinion/detail.php?id=28005 target=_blank class=tEnlac>artigo de apoio a Fernando Pastor</a>: 'es la administración educativa la que debe resolver el asunto de los símbolos religiosos en las escuelas públicas y concertadas, subvencionadas con dinero público. De lo contrario está provocando que esta cuestión se convierta en una insensata "guerra jurídica de trincheras", colegio a colegio, con la consiguiente alteración del clima escolar'. Lonxe disto, tanto en España como en Galicia, as responsables de Educación socialistas lávanse as mans, deixando a decisión en mans dos consellos escolares.<br />
<br />
O máis lamentable foi a actitude da Directora do Macías Picavea e dalgúns pais que acosaron e insultaron non só a Fernando, senón tamén a súa filla Yolanda. Na foto vemos a unha desas nais cun cartel onde acusa de Fernando de ser o culpable de que non haxa celebracións relixiosas no colexio: 'Niños, este año nos quedamos sin Belén, sin Reyes, sin Semana Santa, gracias a Fernando'. Os argumentos son estúpidos pero o máis triste e indignante é que haxa persoas iluminadas capaces de atreverse a insultar a outra sen ningún pudor, e peor aínda, que o faga cando están entrando os nenos na escola. Non parece un comportamento moi cristián. Fernando Pastor o único que fixo foi exercer os seus dereitos como cidadán, non insultou a ninguén.<br />
<br />
En Sine Nomine estamos especialmente contentos coa presenza de Fernando no noso ciclo. Non só polo que nos contou, senón tamén para amosarlle o noso apoio e solidariedade ante unha situación persoal tan dura como a que viviu. Moitos pensamos coma el, pero quizais non fariamos nada por non meternos en leas. El non, el decidiu actuar e vai seguir ata que, por fin sexan retirados os símbolos relixiosos das aulas. Grazas e adiante.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54342</link>
   <category>IV Ciclo de Cine e Historia</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54342#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54342</guid>
   <pubDate>Tue, 27 Jan 2009 15:26:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>CON LA IGLESIA HEMOS TOPADO</title>
   <description><![CDATA[Pascual Serrano/ Le Monde Diplomatique 19/01/2009 <br />
<br />
<br />
<div align=justify>Imaginemos una organización de relevancia internacional implicada durante la guerra fría en la denominada red Gladio que tenía previsto impedir con cualquier método por ilegal que fuera, que en Europa, en especial en Italia, la izquierda comunista llegase democráticamente al gobierno. Esa misma organización tras las Segunda Guerra Mundial protegería a los nazis, y en España operó con el terrorismo de ultraderecha durante la transición y en la trama golpista del 23-F. En Italia sus relaciones con la mafia son estrechas. Entre sus miembros, los casos de pederastia son numerosos a lo largo de todo el mundo, siempre bien protegidos y ocultados por los dirigentes.<br />
<br />
Esta organización, no solamente es legal, incluso tiene un Estado dictatorial que nunca es condenado por tribunal internacional alguno, ni Naciones Unidas. En España el Estado le da cuatro mil millones de euros todos los años más otros seis mil millones de otras administraciones. Y eso no es todo, está exenta de la mayoría de los impuestos: contribución territorial, sobre rentas y patrimonio, sucesión, donación y transmisión patrimonial…<br />
<br />
Para quien no lo haya adivinado se trata de la Iglesia católica. Y el libro de Alfredo Grimaldos, La Iglesia en España, desgrana y documenta con exhaustividad escalofriante todo ese poder. Treinta años de desaparecido el nacionalcatolicismo franquista en España, el gobierno sigue financiando a la Iglesia, celebrando misas de Estado, enviando a sus representantes electos a procesiones y conmemoraciones religiosas, los crucifijos en los colegios públicos deben ser objeto de sentencia judicial para que sean retirados, el Estado paga sacerdotes castrenses y profesores de religión, los ministros juran su cargo frente crucifijos, los aeropuertos y hospitales públicos tienen capillas católicas, los ayuntamientos rehabilitan y mantienen las iglesias y los edificios religiosos. Y es que en 2008 y con un gobierno socialista, el refrán “Con la Iglesia hemos topado” sigue tan vigente como siempre.</div><br />
<br />
Alfredo Grimaldos. La Iglesia en España. <a href=http://www.edicionespeninsula.com/es/noticia/la-iglesia-en-espana-uno-de-los-pilares-de-la-vida-politica-social-y-cultural_20249.html target=_blank class=tEnlac>Editorial Península</a>. Madrid 2008.]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54071</link>
   <category>IV Ciclo de Cine e Historia</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54071#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/sinenomine/index.php?cod=54071</guid>
   <pubDate>Thu, 22 Jan 2009 19:38:00 +0100</pubDate>
 </item> 
</channel> 
</rss> 
