Avante Galiza!
'Estamos fartos de saber que o povo galego fala un idioma de seu, fillo do latim, irmao do Castellano e pai do Portugués. Idioma apto e axeitado para ser veículo dunha cultura moderna, e co que ainda podemos comunicar-nos com mais de sesenta millóns de almas (...) O Galego é un idioma extenso e útil porque -con pequenas variantes- fala-se no Brasil, en Portugal e nas colónias portuguesas'.

(Castelão - Sempre em Galiza)



Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet





 SECÇONS
 FOTOGRAFÍAS
 Também ando por:
 PESQUISAR NO BLOGUE
 PESQUISAR EM BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 Artigos destacados

Enquisa a Ramón Maiz, Catedrático de Políticas
Dous días despois do 27-M, no seu despacho da facultade de Ciencias Políticas, Ramón Máiz acepta o convite da revista TEMPOS e arrisca interpretacións electorais de urxencia con todas as reservas do académico por diante. A análise precisa acougo e a paisaxe política do país, insiste o profesor, é complexa de máis para un mangado de preguntas no gume da actualidade. Con todo, baixa a música (clásica), pecha a porta e senta a respostar as primeiras preguntas. Véntaselle que agarda a ocasión perfecta para saír do retrato fixo e furar nos procesos e nos discursos. Por enriba de todo, o presidente da Fundación Iniciativas XXI, o think tank dos socialistas galegos, quere falar do bipartito.


O PP non vai gobernar ningunha das sete grandes cidades galegas, mais sube alí en número de votos. Perde peso a equiparación do voto urbano co voto de cambio?
O PP sube nas cidades e o PsdeG amplía a súa presenza no rural. Hai un cambio de xeografía electoral, e iso acontece porque hai un electorado urbano ideoloxicamente conservador, un electorado ao que non se lle pode aplicar xa a dependencia clientelar do rural e que si é interpelábel dende estratexias electorais de ámbito estatal. Por iso xogaron un papel fundamental temas non locais como o de ETA. É a estatalización da política municipal. Hai electores que votan por disciplina, por ubicación ideolóxica ou por lealdade de partido, independentemente do candidato. E logo hai candidatos, claro, tampouco non o podemos esquecer, que teñen gancho ou que fixeron campañas fortes, como poden ser Corina Porro ou Telmo Martín. Con todo, o que cómpre subliñar é que aquelas amplísimas zonas da Galiza rural que estaban eternamente con voto cautivo experimentan un cambio importantísimo.

Entramos nun periodo sen maiorías absolutas?
Si, e vese moi claro na mensaxe do electorado de esquerdas: desexa gobernos bipartitos, de coalición. Este dato é fundamental, e penso que non se está a insistir o suficiente. A coalición ás veces interprétase en termos de necesidade, e coido que hai que interpretala como unha vontade expresa do electorado. Por que demanda coalición? Porque desconfía das maiorías absolutas, de calquera, e porque a coalición permite máis control e máis participación, isto é, máis política e máis goberno municipal. Ollo, digo política, non xestión. Falo de novo municipalismo: máis discusión, máis participación, máis política deliberativa, toma de decisións, negociación... Aí hai unha mensaxe soterrada pero moi profunda que interpela ás prácticas dos partidos: non se trata de ver, como acontece decote, cal dos partidos é quen de capitalizar os logros no regate corto e no plano mediático. A mensaxe é outra. De feito, aínda que non teño base científica, penso que mentres o electorado de dereitas suspira polas maiorías absolutas, o de esquerdas demanda coalicións, quere outra política, máis política, política forte, democracia no sentido pleno.

Ao tempo, sen mariorías absolutas, os partidos libéranse dos liderados locais.
Dentro desa mensaxe do electorado de esquerdas hai tamén un certo desapego polos líderes locais de vello, aos que todo lle está permitido, que gobernan por enriba dos partidos, reinos de taifas que desafían a liña oficial do partido. Son pan para hoxe e fame para mañá, porque desestruturan e esnaquizan territorialmente os partidos. Ten que haber debate, mais tamén disciplina. Non se trata de que non haxa candidatos potentes, cousa fundamental, pero ese que se sitúa completamente á marxe e pensa que o seu éxito depende de disimular que pertence a un partido, até o extremo de empregar mensaxes equívocos, ese é tremendamente desnortador.

Pode haber na baixa do BNG un castigo a ese doble rol de goberno e oposición?
O BNG, ao meu ver, resistiu perfectamente ben. Baixa un pouco nas cidades, mais aguanta no rural. O problema aí, para min, é que hai un partido afeito á oposición, cunha superoferta de autodeterminación por unha banda e un discurso máis oficial pola outra, marcado pola necesidade constante de evitar que haxa unha distancia sideral ou unha ruptura entre o ideario político e o programa que presenta aos cidadáns. Non pode ter un ideario onde a autonomía sexa puramente accesoria porque a súa implicación na Xunta e nos concellos esixe xogar en serio. Non pode ter un discurso de autoconsumo, para a militancia, e outro, que non ten nada que ver, para o exterior. Supoño que está nese proceso de transición e que Anxo Quintana reforza ese cambio. Un non pode cambiar de programa sen cambiar de cultura política, e ao mellor o BNG no que vai en retraso é precisamente en axustar a cultura política da militancia, que tende a ver todo isto como unha concesión, como unha perda das esencias nacionalista, o que reflexa tamén unha idea prepolítica, culturalista e organicista de nación.

Impón a UE, como espazo de goberno multinivel, a superación dos discursos soberanistas en favor de estratexias concretas de acceso aos recursos?
O concepto de soberanía é un concepto obsoleto dende a propia Revolución Francesa. Dende a perspectiva do estado constitucional, e xa non digamos dun estado federal ou dunha Unión Europea federal, renqueante pero federal, temos que pensar, non en termos de soberanía nin de estados nin de novos estados máis pequenos que saen deses estados, senón nun sistema de goberno multinivel e en rede. Aí non hai lugar para un concepto teolóxico secularizado como o de soberanía, que se corresponde coa omnipotencia divina e é debedor desa idea de que hai un lugar único, último, prístino e orixinario de depósito do poder político. A propia modernidade liquidou a visión tradicional, sempre xerárquica, de buscar o último punto e ver a quen situamos alí, se ao monarca ou ao pobo ou á nación, no cumio dunha sorte de pirámide. Esta maneira de pensar pasou á historia, temos que pensar na distribución do poder entre distintos ámbitos territoriais e en termos de horizontalidade, de rede. Fronte á concentración, pluralidade de centros.

Todo isto ten moito que ver coa súa visión do federalismo.
Hai toda unha tradición federalista, que é a que eu demando para a UE e para España, que formula federalmente a multinacionalidade, non en termos de soberanía ou de autodeterminación no sentido unilateral senón de solidísimo autogoberno, non meramente administrativo senón con plenitude de competencias e recursos, aínda que tamén coa participación en proxectos máis amplos que implican cooperación e tamén conflito e competición. España sería un deses proxectos para Galiza, federal e multinacionalmente, ollo, nada que ver cos modelos de Alemaña ou dos Estados Unidos, e Europa sería outro. Cómpre resemantizar o nacionalismo. Co vocabulario da soberanía, e con todos os conceptos que hai detrás, estamos simplemente a invertir as teses do estado nacional, é dicir, estamos a pensar en espazos interiores homoxéneos nunha reconstrución a escala do estado nacional, e todo estado nacional é un estado nacionalizador. Porén, se pensamos na perspectiva federal, prescindimos da soberanía e da ecuación do estado nación. Acabáronse os espazos aclarados etnica e culturalmente, temos que asumilo, e iso é perfectamente compatíbel con entender que hai unha cultura específica, unha lingua, unha unidade cun desexo político. Mesmo se pode ir cara a unha reformulación da autodeterminación, mais non nesa perspectiva unilateral na que descargamos sobre un suxeito identitario supostamente homoxéneo toda a filosofía absoluta do suxeito. Iso é o nacionalismo: aplicar ás nacións os conceptos kantianos de autodeterminación e autogoberno, pensados para a absoluta autonomía do suxeito.

Trátase de descargar o nacionalismo de retórica identitaria?
O caso de Escocia é extraordinariamente interesante. Cal é o peso da retórica identitaria no nacionalismo escocés? Ningún. Rompeuse, sobre todo dende o Partido Nacionalista Escocés, con ese nacionalismo de retórica identitaria, de purismo, para empezar a pensar en termos estratéxicos e políticos de construción nacional e de impacto na UE. En definitiva, iso é achegarse a unha visión federal. En Canadá ou en Escocia a opción secesionista ou independentista é residual, fica para o caso de que fracase a convivencia dentro dunha estrutura federal de pleno recoñecemento de lealdade. Unha cousa é iso e outra cousa é pensar na autodeterminación como única meta. Iso impide conseguir obxectivos políticos, económicos, sociais e culturais concretos. É preciso deixar de pensar que a nación está aí, como un suxeito á procura de expresión. Se pensamos que a nación é algo que se fai día a día, na política ordinaria, que non é algo dado senón algo que se constrúe, entón todo cobra sentido e xa non estamos nunha fase táctica, a esperar o día do gran advenimento, senón a traballar na construción nacional.

Con todo, o acceso das rexións ao poder na UE aínda está mediatizado polos estados e, sobre todo, pola autonomía que esas rexións teñan no estado ao que pertencen. Podemos falar do caso escocés precisamente porque ten institucións de autogoberno. Que acontece co resto?
Si, claro, hai unha división extraordinaria e capacidades moi distintas, mais Europa, en canto sistema de goberno multinivel, tira precisamente pola federalización dos espazos. Alí non se está a construír un estado, é algo distinto. Coa pirámide non entenderemos nada. Europa non é Bruxelas. Europa está nos concellos, na Axenda 21, nas comunidades autónomas, e cada vez máis. Non só non hai concentración senón que hai descentralización, devolución de poderes, apoderamento das comunidades, a alí onde haxa unha nacionalidade histórica, cunha diferenza cultural, unha mobilización e uns partidos propios, é un factor extraordinariamente potente para conseguir o autogoberno.
Comentários (0) - Secçom: Política - Publicado o 22-06-2007 16:59
# Ligaçom permanente a este artigo
Os parvos
Os persoaxes parvos son idénticos no falar. Posúen a memoria dos papagaios ou dos gramófonos, e a intelixencia dos monos. Levan a alma uniformada con adobíos baratos. Viven espiritualmente “de gorra”. Débenlle as ideias a calquera libro de testo e débenlle o señorío a calquera xastre. Gostan do Casino de caballeros, das “terrazas do café”, dos “paseos de moda”. Militan en partidos de “dereita” e soñan coa volta do pasado. Estarían mellor en Madrid que no mesmo Ceo. Son monecos parlantes de fabricación nacional. Están feitos en serie, por Real Orden publicada na Gaceta.

Estes personaxes obedecen á súa condición de parvos, e odian o galeguismo, sen teren capacidad para comprendelo. Adoran o Estatuto unitario e centralista, ou sexa, a “sagra unidade da patria” (verbas máxicas, capaces de faceren parvear a calquera, incluso a un intelectual). Creen que as autonomías sempre rompen a unidade da súa patria, que é unha boliña que lle meteron na cabeza cando eran nenos. Creen que falar castelán é falar ben e falar galego é falar mal. Creen que os monárquicos son máis hespañoes que os republicanos. En resume: creen todo canto creían os seus difuntos fabricantes.

A mentalidade dos señoritos parvos concorda coa mentalidade das señoritas cursis. Ambos os dous disimulan o acento nativo e fían o seu señorío na standarización dos modos e maneiras. Ambos os dous afincan o seu orgullo no traxe que levan posto. Viven en mundos tan arredados do noso que non debemos concederlles a categoría de adversarios.

Irmáns: Fuxide sempre dos parvos. Non vos arrimedes a eles, porque poden roubarvos algo da vosa razón e transmitirvos a súa parvada. Deixádeos pasear, falar, danzar e medrar no seu mundo. E se algún parvo chega a ser autoridade non mostredes asombro, porque son cousas do sistema que combatimos e dos tempos en que nos cadrou vivir.


Castelao. Sempre en Galiza. Adro, IX (páxs. 28-29)
Comentários (0) - Secçom: Sempre en Galiza - Publicado o 22-06-2007 16:15
# Ligaçom permanente a este artigo
Historia da Esquerda Abertzale
A actualidade sociopolítica basca non se podería entender sen sabé-los sucesos que seguiron á caída do Franquismo. O asasinato de Carrero Blanco por parte da ETA foi fundamental na caída do réxime nacionalcatolicista; a Transición, na que tanto bombo se lle deu ó papel do rei Xoán Carlos I, tería sido imposíbel de non ser por este asasinato.

A esquerda abertzale, da que tanto se fala últimamente nos medios, ten unha traxectoria sociopolítica que descoñece a meirande parte dos que opinan nos programas de televisión, nas columnas dos xornais, nas radios,... e así é como xurden as barbaridades que se chegan a dicir desta entorna; porque o descoñecemento é a chave do medo, e hai moitísima xente á que lle interesa manter esa chave no seu peto, para así poder manexá-la poboación como lles saia dos collóns ó seu antoxo.

Só partindo do coñecemento podemos chegar a abrí-las nosas mentes e crearnos unha idea de nós, para que ninguén nos impoña as súas... e será entón cando si poidamos opinar sobre un tema, e non coma eses cantamañáns tertulianos de bazofias televisivas. Esos "todólogos" que todo o saben e todo o coñecen segundo eles, e que nada saben e todo descoñecen en realidade.

Velaquí unha documental (dividida en varios vídeos) para coñecer un pouco máis da historia de Euskal Herria:

De Carrero Blanco á Alternatiba KAS


Da Alternatiba KAS a "Orain Herria"


Descurso de Arnaldo Otegi 1/2


Descurso de Arnaldo Otegi 2/2
Comentários (1) - Secçom: Euskal Herria - Publicado o 22-06-2007 15:48
# Ligaçom permanente a este artigo
Sobre "inventarse unha lingua"
Hai uns poucos anos que se aprobou o novo decreto lingüístico sobre o galego... lémbrome que a nosa mestra de galego nos entregara unhas follas que contiñan os cambios realizados. A todos nos resultaran curiosos e/ou raros os cambios realizados, que intentaban liberá-lo galego da enorme cantidade de castelanismos que se foran introducindo na nosa fala; palabras coma cuxo, que pola zona das Pontes sempre quixera dicir tenreiro (neutra en toda a Galiza) ou xato (esta máis tirando cara Lugo) substituía o cuio que sempre se empregara polos lares eumeses... moitos foron os que dixeron que nos estaban a impor un galego de laboratorio e aportuguesado. As cousas non son así... o galego ten moi variados e ricos matices por mor da dispersión xeográfica, da nosa orografía; en Euskal Herria, por exemplo, sucede o mesmo... e chega a pasar que unha palabra que nun val quere dicir tenreiro no outro quere dicir año, nembargantes alí ninguén se escandaliza cando, buscando unificá-la lingua para facela máis forte e cohesionada, na normativa oficial se decidan pola máis común.

Ninguén carga contra a RAE (agás os galegos, polo ben que nos tratan) porque poña unha ou outra palabra, nembargantes a RAG está sempre no punto de mira... por parte dos españois (que non sei que carallo pintan eles no que nós decidamos sobre a nosa lingua...) que se o estamos aportuguesando; e por parte dos reintegracionistas que se o estamos españolizando (cos que persoalmente comparto parte dos argumentos). Vou poñer agora o exemplo que máis bombo tivo na sociedade... GRAZAS.

“Grazas” foi a palabra clave na nova normativa do galego... houbo unha chea xente que se sentiu ofendida mesmo persoalmente por esta normativa gramatical. A xente miraba mal a quen dicía grazas... o ser educado pasou a ser visto coma ser un maleducado. Eu a verdade é que moitas veces flipo coa sociedade, o aborregamento que pode chegar a acadar sáese dos meus límites de concepción do “normal”.

En canto saíu esta normativa eu (coma sempre fago cando descubro algunha nova cousas que me interesa) tirei de enciclopedias, internet e libros para ver en que se baseaba ese polémico Grazas. Resulta que non era un invento, era unha palabra existente aínda no sul da Galiza e norte de Portugal, nas dúas bandas miñotas. A única diferenza era a grafía, que no sul do Minho é a orixinaria galega, graças, e no norte do Miño... pois case que non se escribía porque a normativa ortográfica é a RAG oficial da Galiza. Dicían que era “aportuguesar” unha verba, cando o que se estaba a facer era galeguizala. A iñoranza ten estas cousas... é soberbia e descarada.
Se o que se pretendese facer fose aportuguesá-lo galego non regaleguizarían unha verba, senón que nos introducirían a da normativa lisboeta: Obrigado.

Pero como se falo do galego sempre haberá discrepanzas... vou poñer por exemplo o castelán, que ese (non sei debido a que) ninguén o discute.
Non existe nada no castelán de tódolos días que corresponda ás moitas palabras que hai en árabe para caballo ou camello, ás palabras en esquimó para neve, ou ás das linguas australianas para agujero ou arena; mesmo poderiamos dicir que para as do galego para lluvia. Os falantes de castelán teñen que recorrer a circunloquios se queren marcá-las distincións que estas linguas transmiten mediante palabras diferentes, tales como o tamaño, raza ou función dun camelo. Por outra banda, hai varias linguas que non poden igualá-las moitas palabras que o castelán posúe para identificá-las distintas clases de resultados que se poden ter cortando unha materia cun coitelo -raja, rodaja, rebanada, loncha, filete, tajada, lonja, rueda- e pode que teñan unha soa palabra para todas elas.

En ocasións a lingua carece de palabras para un novo obxecto, feito ou circunstanza e propóñense con maior ou menor éxito novas palabras. Vexamos varios termos propostos pola Real Academia Española para solventar algunhas carencias do castelán: adultez 'edad adulta', bricolador ou bricolero, complotar 'confabularse', museal 'relativo al museo', computadorizar, diligenciar, editorializar 'escribir editoriales en un periódico o revista', mensuración, concientizar. O tempo diranos se estas verbas se estenden entre os falantes... é dicir, se normalizan; parécelle raro a alguén a día de hoxe escoitar grazas na rúa ou na radio ou na televisión??

P.D.- Si, estes días creo que vou estar dándolle voltas a temas gramáticos e lingüísticos e todo iso... é o que ten tirarse tanto tempo diante dos apuntes, ó final rematas sendo monotema! Hehehe.


Xa dixen no artigo anterior algunhas das palabras en esquimó para “neve”. Se falásemos pintupí, unha lingua aborixe da Australia, teriamos unhas dezasete palabras para dicir “furado”... malia iso, somos capaces de traducí-las distincións. Velaí uns exemplos:
- Yarla: furado nun obxecto.
- Pirti: furado no chan.
- Pirnki: furado formado por unha repisa na rocha.
- Kartalpa: pequeno furado no chan.
- Yulpilpa: furado estreito no que viven as formigas.
- Mutara: furado especial nunha lanza.
- Nyarrkaipa: furado onde vive un animal pequeno.
- Pulpa: furado (“madrigueira” é un castelanismo, non existe en galego) que viven coellos, coelleira.
- Makarnpa: furado no que vive un goanna
- Katarta: furado que deixa un goanna cando rompe a superficie da terra despois da hibernación.

Unha lingua, sinxelamente, adáptase ás necesidades dos seu falantes... tras ver esta variedade de verbas para denominar un furado... alguén se atreve a dicir que o euskara é unha lingua rara? Alguén ten os collóns fuciños de dicir que non fala en galego porque lle resulta difícil?
Comentários (0) - Secçom: Língua - Publicado o 21-06-2007 18:28
# Ligaçom permanente a este artigo
A hipótese Sapir-Whorf
O idealismo romántico de finais do século XVIII, tal e como aparece na visión de Johann Herder (1744 – 1835) e Wilhelm von Humboldt (1762 – 1835), daba moito valor á diversidade de linguas e culturas do mundo. A tradizón foi recollida polo lingüista e antropólogo americano Edward Sapir (1844 – 1939) e o seu discípulo Benjamin Lee Worf (1897 – 1941), e deu como resultado unha visión entre linguaxe e pensamento que tivo unha enorme influenza durante as décadas centrais do noso século.

A “hipótese Sapir-Whorf”, como se lle deu en chamar, combina dous principios. O primeiro coñécese coma determinismo lingüístico: establece que a linguaxe determina o xeito en que pensamos. O segundo deriva deste, e coñécese como relatividade lingüística: establece que as distincións que son propias dunha lingua non se atopan en ningunha outra. Nun parágrafo que se cita con frecuencia, Whorf presenta o seu criterio do xeito seguinte:

Diseccionámo-la natureza segundo as liñas que traza a nosa propia lingua. Ás categorías e modelos que illamos do mundo dos fenómenos non os atoparemos aí polo feito de que todo observador os ten fronte a el; ó contrario, o mundo presentase como unha corrente calidoscópica de impresións que debe ser organizada polas nosas mentes, sobre todo polo sistema lingüístico que hai nas nosas mentes. Dividímo-la natureza, organizámola en conceptos e atribuímoslle un significado do xeito en que o facemos, en grande parte porque tomamos parte nun acordo para que se organice deste xeito, un acordo que vale en toda a nosa comunidade de falantes e que se acha codificado nos esquemas da nosa lingua. Por suposto, trátase dun acordo implícito e non asinado, mais os seus termos son absolutamente obrigatorios; non podemos falar en absoluto se non é someténdonos á organizazón e á clasificación de dados decretada polo acordo.”

Whorf ilustraba o seu criterio con exemplos tomados de varias linguas, e en particular do hopí, unha lingua amerindia. En hopí existe unha palabra (masa'ytaka) para todo aquilo que voa que non sexa un paxaro, o que inclúe a insectos, avións e pilotos. Pode resultar raro para alguén acostumado a pensar en inglés, pero, sostén Whorf, non é máis raro que o feito de que os falantes de inglés, e os de galego, teñan unha soa palabra para moitos tipos de neve, contrariamente ós esquimós, onde existen palabras distintas para designá-la neve que cae (qana), a neve sobre o chan (aput), a neve racheada (piqsirpoq), a ventisca de neve (quimuqsug), a neve a medio derretir,... a neve dura e compacta como xeo,... e así sucesivamente.
En azteca, unha soa palabra (con distintas desinenzas) cubre unha gama aínda maior de nocións: neve, frío e xeo. Se se toman en consideración nocións máis abstractas (como tempo, duración ou velocidade), as diferenzas fanse aínda máis complexas: o hopí, por exemplo, carece do concepto de tempo visto coma unha dimensión: non existen formas correspondentes aos tempos ingleses ou galegos, pero hai unha serie de formas que permiten falar de duracións distintas, dende o punto de vista do falante. Sería moi difícil entenderse, sostén Whorf, para un físico inglés, ou galego, e un hopí, dadas as grandes diferenzas que existen entre as linguas.

Exemplos coma estes fixeron que a hipótese Sapir-Whorf semellase moi verosímil, pero na súa forma máis radical, non é probábel que se atopen partidarios hoxendía. O feito de que sexa posíbel traducir con éxito dunha lingua a outra é un argumento de peso contra dita hipótese, ao igual que o feito de que a unidade conceptual dunha lingua coma a hopí poida, porén, ser explicada mediante o inglés, ou o galego. É innegábel que entre as culturas existen algunhas diferenzas conceptuais debido á lingua, pero isto non quere dicir que as diferenzas sexan tan grandes que a comprensión mutua sexa imposíbel. Unha lingua pode empregar moitas palabras para dicí-lo que outra lingua expresa con unha, mais ó final o circunloquio pode dar a entendé-lo mesmo.

Do mesmo xeito, non se pode deducir que, porque a unha lingua lle falte unha palabra, os seus falantes sexan incapaces de adquirí-lo concepto. Hai varias linguas que teñen poucas palabras para os numerais: nas linguas aborixes da Autralia, por exemplo, a miúdo fican limitados a unhas poucas palabras xerais como “todo”, “moito”, “pouco”, “un” e “dous”. Nestes casos, a veces se di que esas persoas carecen do concepto de número, que os aborixes “non teñen intelixencia dabondo para contar”, segundo se dixo nunha ocasión. Pero non é así, como se amosa cando estes falantes aprenden inglés coma segunda lingua: a súa capacidade para contar e calcular é perfectamente comparábel á dun falante nativo de inglés.

Nembargantes, normalmente acéptase unha versión máis suave da hipótese Sapir-Whorf. Pode que a linguaxe non determine o noso xeito de pensar, mais si inflúe non noso xeito de percibir e lembrar, e afecta á facilidade coa que realizamos traballos mentais. Varios experimentos amosaron que as persoas lembran mellor as cousas se estas corresponden a verbas ou frases doadamente adquiríbeis. E, sen dúbida, a unha persoa resúltalle máis doado efectuar unha distinción conceptual se esta corresponde claramente a palabras que existen na súa lingua. Dalgún xeito, pois, pódese salvá-la hipótese Sapir-Whorf con estes estudos, que se están efectuando no campo, aínda en fase de desenvolvemento, da psicolingüística.
Comentários (0) - Secçom: Cultura - Publicado o 21-06-2007 18:15
# Ligaçom permanente a este artigo
© by Abertal
"Se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma"
(Castelao)


Apoiamos a Candidatura do Patrimonio Inmaterial Galego-Portugués


Creative Commons License
Esta obra está licenciada sob uma Licença Creative Commons.