Avante Galiza!
'Estamos fartos de saber que o povo galego fala un idioma de seu, fillo do latim, irmao do Castellano e pai do Portugués. Idioma apto e axeitado para ser veículo dunha cultura moderna, e co que ainda podemos comunicar-nos com mais de sesenta millóns de almas (...) O Galego é un idioma extenso e útil porque -con pequenas variantes- fala-se no Brasil, en Portugal e nas colónias portuguesas'.

(Castelão - Sempre em Galiza)



Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet





 SECÇONS
 FOTOGRAFÍAS
 Também ando por:
 PESQUISAR NO BLOGUE
 PESQUISAR EM BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 Artigos destacados

Mandela, Otegi e a Audiência Nacional
Arnaldo Otegi disse o 9 de junho de 2005 que Euskal Herria poderia conseguir pola negociaçom o cenário democrático que merece e engadiu: 'devemos-lho aos presos políticos bascos, refugiados e tantos camaradas que temos deixado na luita e conseguiremo-lo'. Essa frase é utilizada pola Audiência Nacional espanhola, tribunal herdeiro do TOP franquista, para condena-lo a dous anos de cárcere e dezasseis de inabilitaçom.

Da sentença surpreende que os magistrados Ángela Murillo (presidenta e relatora), Teresa Palacios e Juan Francisco Martel discutam um ponto que para além assinalam expressamente que nom é penal. No intento de refutar os argumentos de Arnaldo Otegi, incorrem num erro histórico escandaloso: Na sua intervençom en Zornotza, Otegi falou de Nelson Mandela, que passara 27 anos na prisom, lembrando que Gatza levava por aquel entom 25 (hoje já quase 30). Os assinantes da sentença consideram que esta comparaçom é 'imprópria e manifestamente falsa' e nom duvidam em deixar por escrito que Nelson Mandela é 'um autêntico herói, que permaneceu na prisom por motivos ideológicos, exclusivamente por isso, mas nunca utilizou a violência nem a suportou em pós de conseguir a supresom do apartheid'.

Em 1961, trás a ilegalizaçom do Congresso Nacional Africano, Nelson Mandela criou a organizaçom Umkhonto we Sizwe (Lança da Naçom), que na sua apresentaçom pública anunciou: 'seremos o braço armado do povo contra o governo e as suas políticas de opresom racial. Seremos a força de choque do povo que luita pola sua liberdade, os seus direitos e a sua liberaçom final'.

Mandela recebeu instruçom guerrilheira em diversos lugares da África e organizou cursos para outros camaradas. Trás a sua detençom foi condenado a prisom perpétua por sabotagem contra o Estado e no juízo, no famoso Discurso de Rivonia, declarou: 'visto que a violência no nosso país semelhava inevitável, seria incorrecto e pouco realista que os líderes africanos seguíssemos a predicar a paz e nom-violência em momentos em que o governo enfrentava as nossas demandas pacíficas com a força'. Aclarou, porém, que a decisom foi tomada como último recurso trás ser fechadas as vias pacíficas.

Umkhonto we Sizwe nom deixou a actividade armada até 1990 e em 1994 os seus militantes foram integrados no novo exército sul-africano.

Cinco anos antes, o presidente Pieter Willem Botha ofereceu a Nelson Mandela a sua liberdade a cambio de renunciar à luita armada. A sua resposta foi eloquente: 'Que liberdade se me oferece, enquanto continua proibida a organizaçom da gente? Só os homens livres podem negociar. Um preso nom pode entrar nos contratos».

De facto, até junho de 2008 Nelson Mandela e o seu partido, o CNA, estiveram na lista terrorista dos USA. E, por esse motivo, o prémio Nobel da Paz e os membros do seu partido tinham de pedir, até essa data, um permisso especial para entrar no seu território.




Mais info aqui.
Comentários (0) - Secçom: Reflexions - Publicado o 04-03-2010 17:14
# Ligaçom permanente a este artigo
Como nos ven aos galegos?
Moitas veces esquecémonos de que somos un povo espallado polo mundo. Moitas veces non reparamos na nosa realidade fóra da Galiza. Pero, sobre todo, non temos en conta a visión que teñen dos galegos nos lugares (moitas veces lonxanos, outras veces non tanto) onde hai un galego, onde hai alguén que fala a nosa lingua.

Que pensan de nós os arxentinos, uruguaios, brasileiros...? E os madrileños, cataláns e bascos? Primeiro entran os prexuízos, aquelas crenzas que se transmiten de pais a fillos, cuestións que se presupoñen vox populi, pero que á hora da verdade quedan eclipsadas e pasan a ser meras curiosidades ou, se cadra, aquilo do que primeiro se esquecen.

O traballo do que emigrou: deixar un bo sabor de boca do que significa ser galego, cousa que, xeralmente, non é agradecido nin doado, pero que é tremendamente satisfatorio cando acadas éxitos, xa que te sabes representante de toda unha nación; de todo o noso país; de todas as nosas xentes.

Hai diferentes maneiras de ver a un galego, incluso diferenciadas polo tempo. A vella imaxe do galego traballador, que estaba alí en París, Bruxelas, Berlín etc gañando a vida pra mandarlle cartos periódicamente aos seus (e moitas veces vivindo unha vida penosa). Esta visión, seguramente, situaríamola cronoloxicamente nos anos do franquismo e, ademáis coincidiría coa apertura dun sinfín de negocios galegos (restaurantes, bares e outros), que lle deron unha proxección gastronómica e social a todo aquilo que se definía como ?galego?. Tamén esta foi a época da gran puxanza dos Centros Galegos, que se erixían como as grandes entidades sociais de refuxio dos galegos no exterior, onde compartían a súa morriña e, simplemente, interactuaban entre eles (de aí saíran moitas parellas, e moitas amizades). Dalgunha maneira, esta época, situémola xeográficamente en Bos Aires, París ou Barcelona, ten características moi similares, mais unha cousa destaca por encima de todo: os galegos, como comunidade cultural, social e, política, non existíamos.

E sí, falo de comunidade cultural, social e política, das tres patas da existencia real dun povo, aínda que estea fóra. Sen querer ferir as sensibilidades de ninguén, os galegos, ata os anos 90, fomos uns reprimidos política, social, e culturalmente. Só estabamos orgullosos dos nosos platos, das nosas bebidas e dos nosos bailes populares; que constituíron un folclore. Ata que a xente, comezou a entrar en sentido.

Da degustación á cultura
O GALEGO, volveu ser a lingua propia dos Centros Galegos e das Federacións de Entidades Galegas (cousa que, en moitos casos, parecía imposible). AS ACTIVIDADES CULTURAIS deixaron de ser solo comilonas e degustacións. Estas dúas cousas, en maior ou menor medida, vanse cumplindo pouco a pouco e máis dende o impacto que representou o movemento ?Nunca Máis? e o cambio de goberno (no que afecta a subvencións e atención ás entidades do exterior). Aínda así, esquecémonos da parte máis importante da presenza galega no exterior: a vertente política. Temos un triángulo que completar, temos que ser galegos e estar orgullosos de selo, dentro da nosa (libre) opción política.

¿CÓMO NOS VEN? Unha gran parte da poboación venos como a nacionalidade histórica que non merecería selo, como a Galiza filla de Fraga e do PP, como a comunidade envellecida que só ten gaitas. Tamén dubidan sobre a realidade da nosa lingua, - preguntando en moitas ocasións se o galego está normativizado (xa non normalizado) ? pero tamén da solvencia e fortaleza do nacionalismo, así como da propia conciencia de país. Semella curioso que a pedagoxía se teña que converter en imprescindíbel á hora de contar que o BNG é de esquerdas (non de dereitas, como pensan moitos que é ?cando digo moitos, digo moitos cataláns, neste caso- , cando ollan o pacto ?Galeuscat?) e que ten unha base social sólida na Galiza.

Non debemos deixar que se fale só de nacionalismos catalán e vasco; non debemos deixar que nos pasen por encima á hora de ser protagonistas nos titulares dos telexornais. Debemos organizarnos, debemos afirmarnos políticamente alí onde nós estemos. É por iso, que, a conciencia individual, debe facer presente ao nacionalismo galego na emigración. Os galegos, non temos fronteiras; non poñamos nós trabas ao que somos...


Um artigo de Silvio Falcón.
Comentários (0) - Secçom: Reflexions - Publicado o 14-05-2008 17:06
# Ligaçom permanente a este artigo
El nacimiento de la nación española
Artigo tirado do blogue de Iñaki Anasagasti:

Pasó sin pena ni gloria la celebración el viernes 2 de mayo del bicentario de lo que algunos consideran el nacimiento de la nación española y el inicio de una guerra contra los franceses que ha sido bautizada como la guerra de la independencia. Fue más importante saber si Rajoy y Esperanza Aguirre se saludaban, que los discursos y los actos que bajo el lema de ?Un pueblo, una Nación? organizó la Comunidad de Madrid.

Comunidad de Madrid que no existía como aspiración en los años ochenta y que el entonces presidente Calvo Sotelo propició con los socialistas para ir aguando las demandas de autogobierno de vascos y catalanes. ¿La capital de España una autonomía?. ¡Por favor! Era la exclamación mayoritaria de los madrileños aquellos años ochenta. Madrid ya tenía sus funcionarios, sus ministerios, sus museos, sus empresas estatales, sus embajadas, sus ferias de muestras y suficiente financiación con todo ello para ir a demandar esa vulgaridad autonómica. De hecho los castellanos les dijeron a los madrileños en Toledo que se buscaran la vida por su cuenta pues si Madrid formaba parte de Castilla les iba a aguar su pequeño poder y allí se fueron los Barranco y los Leguina a improvisar una Autonomía y a encargar un himno tipo Chiki-chiki y una bandera que parecía diseñada por Ho Chi Minh. Pasado el tiempo ya son un pueblo y una nación en si mismos y una plataforma de poder fantástica para el PP y para las peleas entre Gallardón y Esperanza Aguirre.

De ahí que la festividad del dos de mayo la haya visto la mayoría de la población como la celebración de un invento reaccionario ya que la modernidad no era precisamente la que personificaban el rey Carlos IV, su valido Godoy ni el malvado de Fernando VII, sino el hermano de Napoleón al que denigraron llamando Pepe Botella cuando el hombre debía ser abstemio.

Pero es el nacimiento de una Nación. Es lo que ahora nos dicen. Quiere decir que España, el estado español tiene doscientos años, que no es para tanto. No son los quinientos que nos repiten, sino 200 y fue cuando se quedaron sin los Borbones.

Sesenta y tres años después Sabino Arana dijo aquello de que ?Euzkadi es la Patria de los vascos? y esos grandes pensadores hispanos se ríen de que aquello fue una invención. ¿Por qué es una invención Euzkadi y no el grito de un alcalde en Móstoles muy poco antes?.

Alfonso Sastre comentaba hace poco en una entrevista que ?el tabú de la unidad de España existe y que España no es una unidad de destino en lo universal como decía Primo de Rivera, sino una asociación histórica formada de un modo problemático y no muy acertada en muchas ocasiones a través de bodas?.

España como tal estado nace en contraposición de los franceses. Eso es lo que nos dicen los historiadores de dos de mayo. ¿Por qué Euzkadi no puede nacer en contraposición de la traición de Bergara?.

Una buena reflexión.
Comentários (1) - Secçom: Reflexions - Publicado o 09-05-2008 17:07
# Ligaçom permanente a este artigo
Galeguiños
Há umha cousa da que me dei conta enquanto me comecei a interessar na política (por umha banda) no nacionalismo (por outra) e na língua (a 3 bandas... relacionadas, mais nom necessariamente unidas). Os galegos nom somos galegos, somos galeguiños... e nom só o somos, senom que potenciamos essa visiom de nós a cada passo.

Somos assi, galeguiños, quando miramos só por nós mesmos; somos assi, galeguiños, quando rejeitamos o nosso; somos assi, galeguiños, quando botamos a culpa dos nossos problemas aos mais; somos assi, galeguiños, quando nos pechamos em nós mesmos... quando nos cerramos em banda, quando a nossa mente nom é quem de ver mais alá... somos assi, galeguiños.

Todo isto havia ser mui maravilhoso, estupendo, folclórico e super-autóctone de nom ser que por ser galeguiños dam-nos polo cu a duas bandas de três em três.

- Se tem uma empresa de eólicos, nom o duvide senhor empresário, venha à Galiza e faça quartos a eito!! Direi-che umha cousinha... assi, entre nós, que somos amigos. Eu tenho um monte lá naquel curuto no que ventea fino; home... nom é meu de todo, porque aqui tira-nos a pequena propriedade, já sabe... um dia falaram de associar-nos, mais eu com o Manoel da Penela nego-me a fazer nada; mire usté e digo-lho coa confiança que me da que me vaias dar vinte pesos, o pai desse mamalóm já tivera problemas com meu avó, porque na leira do Rego Cativo compartem marco, e esse filho de puta devia pensar que os marcos se podem mover coma quem cambia de voto segundo governe meu "amigo"... e eu ao Don Xosé tenho-lhe muito respeto porque me asfaltou o caminho da casa, mas Don Antonio prometeume que me havia de dar a licença para fazer o galpóm de cartóm-pedra.
Boeno, ao que iamos, que se vostede quere eu convoco umha reuniom com os proprietários e digo-lhes que nos ofrece vostede 1000 ouros por barba... mas eu faço-lhe este favorinho se vostede me di quanto lhe pagou a Afonso das Granhas... que eu queria lamber uns pesos mais ca el, vostede já me entende, nom si?? Boeno logo, dame a mão entom caralho, que para isso somos amigos!!

É surpreendente a quantidade de amigos que temos os galeguiños...

- Pues a mi eso del gallego y tal me gusta que se proteja y está muy bien... pero es que claro, si se lo imponen a los niños en la escuela pues ya no me parece tan bien, porque, luego salen fuera de Galicia... y qué hacen??
El gallego está muy bien porque así hablan con sus abuelos y con los niños de la aldea. Yo además te soy muy progresista y defiendo las lenguas minoritarias, no te creas tú, eh! Que aquí en España tenemos una gran riqueza cultural.
Además... es una lengua tan bonita... y tan melodiosa... Eso sí, el acento gallego no me gusta nada, eh! Y no es racismo ni nada de eso, no te creas, que yo a los negritos siempre les mando la ropa por Cáritas. Pero es que luego ves a un niña así desas con 15 años que ya empiezan a ponerse sus cositas y a maquillarse... y cuando abre la boca le sale un acento gallego destes, tu ya sabes... así cerrado de monte... y chica, es que la cagan!!

Como molamos los gallegos!!

- Iso non é galego, é portugués!! Colonizados de merda! Os que escribimos coma min somos os galegos auténticos e valémonos por nós mesmos e non necesitamos nin españois nin portugueses!! Viva Galiza Ceibe!! Na Galiza en galego... e non en portugués!!
*o mesmo tipinho cruzando os Ancares/Minho/Atlântico: Hola! Mire, perdone, es que no soy de aquí, me podría indicar esta dirección?

O galego está moi ben na Galiza... mais só na Galiza. Sorte que temos o castelán para saír ao estranxeiro, que se non...

- Hoygan, la portada del Chuza tiene demasiado tag Portugal y estamos en Galiza!! Traidores aportuguesados!!

Todo isto, of course, sem ter mirado o tag España.


Em fim... todo galego de bem guarda no seu interior sua respectiva quota de lusofobia.

Iso non é galego, é portugués!!
Eso no es español, es argentino!!
That's not English, that's American!!


É fantástico ser galeguiños... propoño campaña de galeguización nas nosas carreteras... pon un E na tua vida!! E, de Esquizofrenia.

Galiza nazón esquizofrénica!!



P.S.- Si... artigo inspirado nos chios das últimas horas.
Comentários (0) - Secçom: Reflexions - Publicado o 23-04-2008 22:32
# Ligaçom permanente a este artigo
O que importan as cousas: a reacción ideolóxico-política
Tan importante é que vexan a TVG no Eo-Navia? De primeiras, non. O problema é o que se agocha detrás da decisión, tomada lonxe do Eo-Navia, de que non é bo para os eonaviegos ver unha televisión que non sexa feita en Asturies. Cada vez que a terra de entrambasaugas se reafirma na súa asturianidade dicindo que non a calquera cousa que lembre a Galiza no fondo estase a entregar nas mans dunha planificación económica moi centrada no triángulo Avilés-Uviéu-Xixón que aínda non é quen de encaixar do todo a peculiaridade socioeconómica (non só sociolingüística) do Eo-Navia.

Moita xente de Tapia, A Veiga, A Caridá, etc. recoñecíache que os xornais asturianos tiñan deixado da man de Deus á comarca eonaviega. ?Se non fora pola Voz...!? Tamén gozaba de moitos programas da TVG ou da Radio Galega nos que, por moito que empregaran un galego normativo, éralles máis acaído que a imaxe que deles daban en Uviéu. Xa se sabe: ?De Luarca para allá...? Fronte a iso, escoitar referencias en programas da televisión ou radio galegas aos irmáns e amigos asturianos de Castropol, El Franco, Navia, etc. resultaba máis agradábel. Por moi asturianos que se sentiran. Como é normal, os medios de comunicación do Principado, e diferentes sectores da cultura e política asturianos, reaccionaron. Nada que dicir. Ora ben: como o fixeron? Na estratexia adoptada confluíron varios vectores: ideolóxicos, políticos, económicos, lingüísticos e culturais.

Xa noutras ocasións temos comentado que en Asturies, as teses nacionalistas non tiveron moi boa acollida. Os partidos estatais con implantación en terras asturianas son de corte claramente xacobino: algunhas referencias á unidade da patria (da grande, claro) son dignas do máis puro e rancio centralismo, por moito que en ocasións se mesture con vangardas obreiras internacionalistas ou no seu caso con burguesías potentes que non se poden pechar na ?aldea?. En clave asturianista, unha visión unitaria e homoxénea do que debe ser Asturies tamén choca de fronte coa asunción da especificidade eonaviega. A única vía que atopa o nacionalismo asturiano é a da asimilación pura e dura. Un novo covadonguismo agroma cada vez con máis forza (polo menos mediática): o ?Asturias es España, y lo demás tierra conquistada? é agora sustituído por ?Asturies ye el centru, y lo demás tierra que asimilar".

Nun plano estrictamente político-partidario a dialéctica Asturies-Galiza reflicte uns posicionamentos instrumentais dos que cada quen se serve segundo o rol que desempeña na vida política asturiana. Así, mentres o PSOE estaba no goberno en Uviéu e o PP en Compostela, os populares asturianos pedían contas ao goberno autónomo a respecto dos intentos colonizadores da TVG e do nacionalismo radical galego. Como era de agardar, e sen ningún ánimo de buscar solucións ao problema de fondo, o PSOE botaba en cara ao PP que eles gobernaban en Santiago, que por que non lle pedían explicacións ao Sr. Fraga. [Amentar a este señor en moitas zonas de Asturies era como mencionar a bicha , sobre todo para aqueles e aquelas que fixeran prácticas de atletismo polas rúas carballonas, xixonesas, avilesinas, das cuncas mineiras..., diante duns homes de gris.] A escusa era perfecta. Para os dous. Pero ningún deles encaraba o problema de fondo. Tan só azurraban ás súas respectivas bancadas. Cando o PP acadou a presidencia do goberno asturiano tan só mudaron os papeis xogados por uns e outros.

Salto cualitativo
O salto cualitativo produciuse cando o nacionalismo galego accedeu ao goberno en Compostela. Ao longo dos anos 90 foise observando con preocupación (e certa envexa, tanto positiva como da outra) o ascenso do nacionalismo galego. Con todo, o paraugas Fraga aportaba moita tranquilidade. Certos persoeiros foron mudando a súa percepción do Fraga ex-ministro franquista á do Don Manuel excelente xestor e magnífico dique de contención do perigoso nacionalismo veciño. Pois ben: coincidindo, como nunca se dera, o mesmo partido en Compostela e en Uviéu (non é digno de mención o tripartito de Laxe pola súa brevidade) o partido opositor tiña todo ao seu favor para sacar o maior proveito posíbel: o PP. Nunca tal cousa se vira. Nun primeiro momento, o PSOE entraba ao trapo a todas as denuncias de inxerencia galega. Pouco a pouco foise decatando de que esa era unha vía suicida. Mais aínda seguen coa teima do nacionalismo radical de extrema esquerda. Como se non compartiran responsabilidade de goberno cos seus compañeiros de partido en Santiago.

Todo bo mariñeiro sabe que o vento é moi traidor, que o que hoxe empurra ao teu favor, mañá pode puxar na túa contra. Ben traballo costa saber en Asturies que os señores Feijoo e Quintana se entrevistan, dialogan, tentan negociar (tamén o Estatuto, aquel co que, segundo dicían, o BNG quería anexionar non sei que terras!). Que opinarán algúns da oferta do presidente dos populares galegos ao BNG para acordos puntuais que permitan gobernar á forza máis votada? O sistema tripartito de partidos en Galiza está a estabilizarse cada vez mais. E cada vez vese menos lonxe o trato entre iguais no mesmo. Serán quen de comprendelo na comunidade veciña? Poderán o PP e o PSOE galegos facérllelo comprender aos seus compañeiros asturianos? E iso non empece ren o dereito lexítimo de ditos partidos a discrepar do BNG na súa concepción da lingua e da cultura. Pero tamén se trata de defender condicións de igualdade para as empresas galegas. Por que non van poder facer elas o que si fan outras no mesmo contorno socio-económico? Non podemos seguir consentido anatemas antigalegos coa escusa de que só van dirixidos contra ?esos?.


Un artigo de Farruco Graña.
Comentários (0) - Secçom: Reflexions - Publicado o 10-07-2007 16:35
# Ligaçom permanente a este artigo
© by Abertal
"Se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma"
(Castelao)


Apoiamos a Candidatura do Patrimonio Inmaterial Galego-Portugués


Creative Commons License
Esta obra está licenciada sob uma Licença Creative Commons.



Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0