Avante Galiza!
'Estamos fartos de saber que o povo galego fala un idioma de seu, fillo do latim, irmao do Castellano e pai do Portugués. Idioma apto e axeitado para ser veículo dunha cultura moderna, e co que ainda podemos comunicar-nos com mais de sesenta millóns de almas (...) O Galego é un idioma extenso e útil porque -con pequenas variantes- fala-se no Brasil, en Portugal e nas colónias portuguesas'.

(Castelão - Sempre em Galiza)



Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet





 SECÇONS
 FOTOGRAFÍAS
 Também ando por:
 PESQUISAR NO BLOGUE
 PESQUISAR EM BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 Artigos destacados

Agaléga, o arquipélago "galego" do oceano Índico

Ilhas Mascarenhas é a designaçom dada ao um conjunto de ilhas que formam um vasto arquipélago sito no sudoeste do Oceano Índico, a leste de Madagascar, estendendo-se por mais de 1200 km através de uma área oceânica situada entre Agalega, Reuniom, Tromelin e Rodrigues.

Apesar do nome comum, as Mascarenhas nom constituem um verdadeiro arquipélago, sendo antes um conjunto de vários arquipélagos vizinhos, agrupando ilhas com estrutura geológica e história muito diferenciadas, embora com uma origem comum e constituindo uma regiom biogeográfica distinta (ecorregiom das Mascarenhas)... algo assim como a Macaronésia.

As ilhas receberam o nome de Mascarenhas em honra de Pedro Mascarenhas, navegador, diplomata e mais tarde vice-rei da Índia Portuguesa (com sede em Goa), que, por volta de 1512, teria comandado um grupo de navios portugueses que as avistaram.

O território das Agaléga consiste de duas ilhas principais (Ilha do Norte e Ilha do Sul) com uma área total emersa de 27 km², localizadas na periferia oeste de um largo atol coralino. A Ilha do Norte é a maior e mais populosa, nela se situando, para além do pequeno aeródromo que serve as ilhas. O centro administrativo da ilha está situado em Vingt Cinq. A populaçom total é de cerca de 300 habitantes. A principal produçom das ilhas é o coco, exportado para a ilha Maurícia, onde se situa a capital da República: Porto Luís.



Localizaçom do arquipélago A'Galega:

Ver mapa maior




Quanto à origem do nome de Agaléga, há três versões:

- É possível que o explorador português Pedro de Mascarenhas tivesse nomeado as duas ilhas em 1512, quando descobriu as ilhas de Maurício e Reuniom. Ele teria nomeado as ilhas d'Agalega e Santa Maria, na honra de duas das suas naves, a Galega e a Santa Maria.

- A segunda versom, que é a melhor documentada, leva a João da Nova, navegante da Galiza ao serviço da Coroa Portuguesa. Nascido em Maceda (Alhariz-Maceda, Galiza), teria fugido a Portugal com o fim de escapar das Revoltas Irmandinhas. Era conhecido polos navegantes pola alcunha de João Galego - baptismo documentado em Les Nouvelles Annales de Voyage (tomo 38, página 88). Diz-se que João Galego descobriu estes ilhéus em 1501, e deu-lhes o nome da Galega, que derivou por parte dos futuros colonos franceses em Agaléga.

- A terceira versom faz referência ao navegante português Diogo Lopes de Sequeira. Sir Robert Scott explica no seu livro Lumuria que este navegante descobriu as ilhas Agaléga em 1509 e deu-lhes por nome Baixas da Gale, significando gale - galerna, do bretom 'gwalarn' - um forte vento do noroeste (que bate com frequência no mar Cantábrico). O nome referiria-se à formaçom de umha borrasca de que teria modelado as costas de ambos os ilhéus. Após este descobrimento, as cartas náuticas da regiom teriam nomeado as ilhas como Gale, Galera, Galega e, finalmente, Agalega.
Comentários (4) - Secçom: Historia da Galiza - Publicado o 01-04-2013 15:34
# Ligaçom permanente a este artigo
Os primeiros humanos da Galiza
Na Galiza, os vestixios máis antigos de humanos son útiles tallados en cuarcita (da sociedade paleolítica) que se localizan en todo o litoral, destacando os atopados nas Gándaras de Budiño (Pontevedra). A escaseza de covas dificulta a localización de lugares de hábitat e sen poucas zonas ben prospectadas; cando isto ocorre, como é o caso dos arredores de Vilalba, atópanse indicios de presencia humana, o que indica que o poboamento iríase estendendo cara o interior a medida que avanza o período paleolítico.

Arredor do 6.000 a.C. comezan a detectarse na vertente mediterránea da Península indicios do cambio que supuxo a revolución neolítica: cultivo da terra, doma de animais, inicio da metalurxia, útiles máis complexos,... mais na Galiza a introdución da agricultura segue presentando moitas dificultades no seu estudo por falta de vestixios claros.

Durante o calcolítico ou Idade do Cobre tivo aparición a cultura megalítica. Na Galiza consérvanse varios miles de construcións megalíticas, especialmente as de finalidade funeraria: antas (construcións con cámara de grandes pedras que poden ter un corredor de entrada) e mámoas (túmulos de terra de planta redondeada e sección semicircular que protexen a construción interior). Ó longo do tempo estas construcións foron evolucionando dende as iniciais (3500 a.C.), formadas só pola cámara, ás que se completan cun corredor (2500-2200 a.C.) e xa as de fase final, de menor tamaño e plantas rectangulares (2000-1800 a.C.). Os enxovais funerarios (atopados nas escavacións de antas como Dombate, Argalo ou Parxubeira) estaban formados por fermosas pezas de pedra lascada e pulimentada, cerámicas lisas e decoradas de variadas formas, doas de colar, figuriñas a xeito de ídolos,... Ademais das antas, consérvase na Galiza algunha pedrafita e, até hai uns anos, varios círculos líticos (está na actualidade en perigo un en As Pontes por mor da construción dunha autovía). Coincidindo coa fase final do calcolítico e os inicios do bronce (2300-1400 a.C.) estendeuse por gran parte da Península e de Europa un tipo de vasilla, o vaso campaniforme, así chamado pola forma que presenta e que na Galiza está asociado aos megálitos (tamén foron atopados varios en As Pontes, un dos cales foi perdido pola USC).

Na Galiza, a metalurxia do bronce (1800-1000 a.C.) está documentada pola aparición de pezas (espadas, coitelos, braceiras...) moi descontextualizadas, de xeito que descoñecemos case todo o referente aos hábitats e costumes daqueles pobos. A esta cultura atribúese o meirande tesouro en ouro prehistórico galego -o tesouro de Caldas de Reis-, así como tamén moitos gravados en pedra ó ar ceibe -os petroglifos-, moi abundantes na actual provincia de Pontevedra, e que destacan os motivos animais (especialmente cervos) e xeométricos (círculos, espirais).
Comentários (5) - Secçom: Historia da Galiza - Publicado o 20-04-2007 19:14
# Ligaçom permanente a este artigo
Historia da Galiza
Decidín crear esta nova sección pra contá-la Historia da nosa nazón do xeito máis obxetivo que me sexa posíbel.

Resulta habitual, por influxo do nazonalismo, que a Historia dun Estado ou Nazón comece co estudo das primeiras manifestacións culturais que se desenvolveron no espazo xeográfico no que xurdirá, moito máis tarde, a formación política actual. Esta concepción valora a Historia coma unha das principais bases que serven para explicar, e mesmo xustificar, a existenza dunha determinada nazón, aportando argumentos que tódolos seus habitantes deben coñecer.

Baixo esta idea, ocúltase unha visión organicista e providencialista dos acontecementos que inevitábelmente, dende o máis remoto pasado, conducen á formación de España, Catalunya, Euskal Herria ou Galiza coma suxeitos políticos inmortais, non tendo en conta que a Historia non está determinada, senón que a deciden os seres humanos coa súa actuación e toma de decisións día a día.

Así mesmo, seguindo esta concepción, prodúcese inevitábelmente unha selección e terxiversación do acontecido, destacando aqueles feitos que conducen ao propósito pretendido, minusvalorando aqueles outros que poñen de manifesto a diversidade de destinos ou apropiándose en exclusiva dun pasado compartido con outras formacións políticas xa desaparecidas ou independentes na actualidade. Convén, pois, afrontá-lo estudo do máis afastado pasado con precaución e evitar apriorismos que só provocan confusión.

Foron os Romanos os que, ao longo das súas campañas de conquista, déronlle nome aos diferentes territorios que caeron baixo o seu dominio. Para denominar á totalidade da Península empregaron o nome de Hispania, termo do que aínda hoxe descoñecémo-la súa orixe e do que procede o actual de España. Antes, os gregos, denominaron as terras situadas na zona mediterránea co nome de Iberia, denominación que tamén serviviría para designar a toda a Península. No caso de Gallaecia, orixe da actual Galiza, os romanos empregaron este nome para referirse a tódalas terras situadas ao norte do río Douro, variando o seu linde leste co paso do tempo.
Comentários (0) - Secçom: Historia da Galiza - Publicado o 24-03-2007 15:21
# Ligaçom permanente a este artigo
© by Abertal
"Se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma"
(Castelao)


Apoiamos a Candidatura do Patrimonio Inmaterial Galego-Portugués


Creative Commons License
Esta obra está licenciada sob uma Licença Creative Commons.