Avante Galiza!
'Estamos fartos de saber que o povo galego fala un idioma de seu, fillo do latim, irmao do Castellano e pai do Portugués. Idioma apto e axeitado para ser veículo dunha cultura moderna, e co que ainda podemos comunicar-nos com mais de sesenta millóns de almas (...) O Galego é un idioma extenso e útil porque -con pequenas variantes- fala-se no Brasil, en Portugal e nas colónias portuguesas'.

(Castelão - Sempre em Galiza)



Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet





 SECÇONS
 FOTOGRAFÍAS
 Também ando por:
 PESQUISAR NO BLOGUE
 PESQUISAR EM BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 Artigos destacados

Galegos na corte do Rei Carolo
Ó resto de España caémoslle ben, ou cando menos non lle caemos mal. Incluso toleran que sexamos unha miguiña nacionalistas. E todo porque somos pobres. E a pobreza, a non ser que sexa estrema, tende a facerse invisible. Pobres fómolo sempre e, do que é mal, seguirémolo sendo a non ser que atopemos unha bolsa de petróleo nunha desas escavacións do AVE. E, ben mirado, tampouco estaría nada mal dar con algo máis ca castros, mámoas e trisqueles cada vez que furamos a terra nai.

Somos pobres, digo. O noso PIB non chega ó 5% da cifra estatal, e por aí anda tamén a porcentaxe que representa a nosa poboación. A data de hoxe, a nosa renda per cápita só supera á dos andaluces, estremeños e casteláns-manchegos; pero eles levan trinta anos cos accesos rematados e, no caso andaluz, con AVE incluído. Somos pobres, e por riba poucos. Se foramos moitos, aínda sendo mais pobres, teriamos máis peso político xa que as papeletas democráticas pesan igual sexa cal sexa o peto do que as depositou.

Somos pobres, insisto. E sen embargo, temos tres ministros no novo goberno estatal –o que representa unha cota do 18% do Consello de Ministros-, temos a José Blanco –creador e señor de todas as cousas socialistas, entre elas o presidente Zapatero-, temos a Rajoy Brey –xefe da outra metade de España-, temos a monseñor Rouco Varela –xefe de todos os católicos españois, é dicir, de case todos nós- e, ¡recoiro! aínda temos a don Manuel aboiado polo Senado, que por certo preside tamén unha galega. Mirado así, ¿a que non parece que sexamos tan pobres e tan poucos?

Porén sómolo e seguirémolo sendo. Porque unha cousa é ser dun sitio e outra moi distinta exercer de tal. Unha cousa é ser cristián porque alguén che meteu de pequecho a cabeza na pía sacra, e outra moi distinta ir á misa e gardar os preceptos. José Blanco, Isabel Espinosa, Cesar Molina, Elena Salgado, Rajoy Brey, Rouco Varela, Manuel Fraga, Abel Caballero, Carmela Silva, incluso o futuro Papa, son galegos “¡que duda cabe!”, que diría o mítico Arsenio de Arteixo. Pero só porque o azar quixo que viran as primeiras luces do mundo nalgún recuncho de Galicia. Pero punto, aí para de contar. Porque Galicia non representa unha prioridade nas súas vidas mais aló dun sitio onde pasar unha tempada de sol, marisco e lecer, un lugar tranquilo onde sobrelevar os achaques da xubilación ou, ó fin, o nicho familiar onde ser soterrado despois dunha vida ó servicio do basto imperio.

É por eso que cando a nova Presidenta do Senado confesa que o seu nomeamento “é bo para Vigo e para Galicia”, un pregúntase: ¿e por que diaños ten que ser bo? ¿Porque vostede o di, así sen mais? ¡Canta fachenda e afouteza!, señora Carmela Silva. Primeiro demóstreo, e logo falamos. Porque tamén o comandante Cerillita era galego e non fixo nada por Galicia en corenta anos. E no só eso, que tivemos que mercarlle o Pazo de Meirás porque senón nin nos viña ver, o moi trangallas.


Um artigo de José Luís Sucasas.
Comentários (2) - Secçom: África - Publicado o 08-05-2008 17:01
# Ligaçom permanente a este artigo
Principios revolucionarios
Cortamos, pegamos e traducimos ao castelán, para devolver a cortesía, varios fragmentos completamente reais do manifesto Galicia Bilingüe.

LIBERDADE

Fragmento primeiro: “A Administración debe absterse de impor hábitos lingüísticos aos cidadáns, e de establecer cotas mínimas de falantes. Calquera coacción ou imposición neste sentido debe ser rexeitada, por constituir unha clara vulneración da súa liberdade individual.”

Tradución (estilo Pío Moa): “La única imposición que ha habido en la Historia de España ha sido la de las lenguas regionales. Los hábitos lingüísticos en la Galicia actual se han naturalizado por un proceso de decantación. En cuanto los gallegos tuvieron la oportunidad de elegir al adquirir cultura, gracias a las reformas del Régimen de Franco, y a pesar del retroceso educativo en la España constitucional, escogieron ser castellanoparlantes. Por lo que respecta a la actualidad, los jóvenes prefieren el español a pesar de que sus padres les forzaron a usar su dialecto campesino -hoy convertido en jerga política- con espíritu contrario al más elemental progreso. En los países civilizados los niños eligen libremente la lengua de su preferencia ya antes de hablar.”

IGUALDADE

Fragmento segundo: “Cremos que só os falantes das linguas son suxeitos de dereito, e non as linguas en si.”

Tradución (estilo jam-session/Losantos): Todo esto a nadie le importa, a pesar de lo que diga Arturo Pondal. Ya se ha manifestado el Defensor del Pueblo: los niños lo que tienen es que aprender a eructar o estudiar matemáticas. Y puesto que hablan ustedes de Derecho, aunque lo más parecido a un tratado de leyes que han visto en su vida son las instrucciones para ir en el ascensor, sepan que la Constitución establece con toda claridad que nadie en España tiene el deber de conocer otra cosa que el castellano. Que algunos iluminados pretendan hacer hablar a nuestros hijos (a nuestros hijos, que tanto trabajo de tantas generaciones ha costado que dejen de rebuznar) esa cosa del gallego es algo que se podría recurrir en el Tribunal Constitucional. De hecho no tardaremos. Y no alucinen ustedes con la engañifa del bilingüismo. Si tuviésemos algún interés real en el respeto, la igualdad, el patrimonio cultural y todo eso, Galicia Bilingüe se habría constituido como asociación hace muchos años. Pero ya ven: aparecemos casualmente ahora.

FRATERNIDADE

Fragmento terceiro (e fin): “Os cidadáns deben ter dereito a utilizar calquera lingua que sexa oficial no territorio en que residan nas súas relacións coa Administración, e esta deberá dirixirse aos cidadáns na lingua oficial que estes elixan.”

Tradución (estilo Alatriste): “Si yo a usted le hablo en castellano haga el favor de responderme como yo le hablo, tía pastelera. Figúrese que soy funcionario y que me trasladan cada tres años: ¿me voy a aprender todas esas lenguas que se hablan por ahí porque se le ponga a usted en los cojones? Dígaselo a un juez, venga. Dígale que se dirija a usted en gallego o que no declara. Dígamelo a mí, que soy teniente picoleto, cuando le sople trescientos euros de multa por pisar la continua. O mejor se lo suelta a su profesor de Derecho Mercantil: `señor profesor, como ciudadana gallega que soy elijo que me dé las clases en gallego´. Elija usted, elija, tonta del culo.”

Outro día falamos do Pazo de Meirás, que non precisa tradución.


Um artigo de Xabier Cordal.
Comentários (1) - Secçom: África - Publicado o 27-04-2008 23:22
# Ligaçom permanente a este artigo
Goa, um recanto galego-português na Índia
Artigo de José Paz Rodríguez:

Desde o passado dia 19 de março encontro-me em Goa. É a primeira vez que cá venho. Tinha que ter vindo antes. Desde Dezembro de 1961, em que foi anexionado à força pola Índia, é um estado indiano, mas totalmente diferente ao resto da República. Para chegar aqui tomei o aviom em Deli da companhia Go-Air. Ja gostei muito da amabilidade das açafatas goiesas e de todo o pessoal da companhia. Um táxi levou-me do aeroporto, que está a 30 quilómetros da capital Panjim, até a minha nova morada. Na Pousada Afonso do bairro de Fontainhas (sic) estavam à minha espera Alírio Afonso e a sua esposa, que falam ambos galego. Já polo caminho nom saia do meu assombro. Pola beleza da paisagem. Polas formosas praias rodeadas de infindade de palmeiras. Polos campos verdes dum verde intenso. Polos rios e rias, muito semelhantes às nossas. Polas casas que ia vendo, muitas de elas paços. Por um momento frotei os meus olhos e dixem-me a mim mesmo se estava sonhando ou era realidade o que estava vendo.

Um recanto galego-portugues na India! Mesmo quando acordo pola manhá e me levanto parece-me estar no Porto ou no Recife brasileiro. Quase todo o bairro de Fontainhas tem na sua grande maioria casas de estilo colonial, que se conservam bastante bem. Com varandas, balcons e telhados como os nossos. Com infindade de letreiros e rótulos com nomes e apelidos nossos: Rodrigues, Fernandes, Sousa, da Cunha, da Costa, Ferreira, Gomes, Mascarenhas, Abreu, Colaso, Noronha, Cabral, Afonso, Meneses... As palavras rua e casa repetem-se continuamente. As pessoas maiores de 50 anos todas falam galego-português. É realmente uma delícia poder exprimir-me no meu idioma em plena Índia. Aqui é onde te dás realmente conta da asneira que é dizer que galego e português som idiomas diferentes. Que grande mentira! Eu aqui nom tenho nos dias que levo nenhum problema para mover-me por Goa. Sempre encontro alguém com quem poder falar em galego. Na rua, na cafetaria, na praia, no bar, no restaurante, no barco que cruza o rio Mandovi, na barbearia que leva este nome, nas muitas igrejas cristianas que há, onde há missas em galego também.

Tirei muitas fotos de monumentos, de ruas, de múltiplas casas de estilo colonial, de paisagens, de gentes, de crianças, de rapazes jogando a bilharda... Seria bonito algum dia organizar em Ourense umha mostra das mesmas. Já tenho muitos amigos. Em primeiro lugar o leitor de português da Universidade de Goa, Dilip Loundo, natural destas terras e formado no Brasil e Portugal. A bibliotecária da biblioteca central de Goa, Mª Lourdes Bravo da Costa Rodrigues, profundamente lusófona, igual que o seu esposo Lionel e as suas fillhas, que estám a ensinar português às suas crianças pequeninas. Esta bibliotecaria tem um conhecimento bibliográfico enorme da historia de Goa e da Índia portuguesa, junto com todo tipo de publicaçons periódicas. Também tem escrito vários livros, um muito interessante de arte culinária, com infindade de receitas de pratos luso-indianos.

Todos os que sabem português também conhecem o konkani, que e o idioma próprio de Goa. Conhecim também, e já me convidou a morar na sua casa de campo, o médico Fernando Meneses e a sua esposa Celsa. Este doutor trabalhou no hospital de Goa e na sua escola, a mais avançada de toda Ásia. Tem umha memória prodigiosa e lembra todos os aconteceres da anexom no 61 de Goa por parte da Uniom Indiana. Mora numha localidade chamada Goa Velha. Um lugar de mangueiras, flores e bananeiras. A comida em Goa e fantástica e muito diferente à do resto da Índia. Tens o que quixeres para escolher e há infindade de restaurantes. Ademais, para nós som muito baratos. Os sumos de manga e ananás com leite som realmente deliciosos. Os temas da gastronomia e das festas som tam importantes em Goa que merecem um artigo monográfico a parte. Igual que os maravilhosos monumentos da antiga cidade situada a dez quilómetros da capital Panjim, sobre os que noutro artigo falaremos. Voltaremos de seguro a Goa, onde teremos que estar todo um mês para conhecer todos os recantos e encantos, as gentes, os templos, a sociedade. E, especialmente, para investigar na biblioteca sobre Telo de Mascarenhas, tagoreano como eu, que fez a traduçom de várias obras do Tagore ao galego-português.

No dia 26 tenho que ir para Deli, pois no dia 29 tenho que pronunciar umha conferencia sobre Robindronath no India International Centre da capital indiana. Antes escreverei mais sobre outros aspectos de Goa. E também sobre Brindaban e Mathura, onde também estivem no domingo de Ramos. Ali estám os templos hinduistas dedicados a Krishna, o deus do amor. Um outro artigo há de versar sobre o esplêndido templo de ouro de Amritsar dos sijs, do qual fiquei maravilhado quando o visitei.
Comentários (1) - Secçom: África - Publicado o 19-04-2008 16:13
# Ligaçom permanente a este artigo
Unha nación no mundo
Para alén das circunstancias e motivacións específicas de cada tempo e de cada país, as aspiracións de autogoverno das nacións sen Estado pertencen ao proceso, non pretedeterminado, de configuración dos Estados. Unha parte deles constituiu o resultado da independencia de nacións antes integradas en monarquías ou imperios alleos, como Irlanda ou Finlandia. Outros déronlle continuidade a antigas monarquías uninacionais, como Dinamarca ou Portugal. Con un territorio movedizo, como en muitos outros paises, Alemaña é a consecuencia da unificación de paises de cultura e historia común. O Estado español ou a República francesa formáronse no territorio patrimonial restante ou en crecimento de monarquías patrimoniais a través dun proceso de centralización e uniformación baixo un carácter nacional dominante e negando os demais.

Tendo unha tradición institucional e cultural e unha natureza material, económica, xeográfica ou social semellante, as aspiracións de nacións europeas como Escocia, Gales, Flandes, Cataluña, Euskadi ou Galiza pertencen ao mesmo decurso histórico. Ainda que en circunstancias diferentes, encóntranse agora nunha situación comparábel á que tiñan Noruega ou Eslovenia antes de conseguir unha institución estatal propria.

O problema colocado polas nacións sen Estado non ten nada a ver coa ideoloxía mistificadora dominante nos Estados estabelecidos, que pretenden constituirse como representación da racionalidade e identifican as aspiracións das nacións coa irracionalidade e o extravío histórico. As aspiracións das nacións sen Estado responden a algo tan razoábel como a necesidade de contar cos elementos institucionais e políticos decisivos e tidos como necesarios para afirmaren a súa identidade e para pensaren, programaren e responsabilizárense do seu porvir, elementos dos que dispoñen e gozan os Estados e lle son negados as nacións sen Estado convertindo en problemáticas a expresión da súa vontade politica, a permanencia do seu carácter lingüístico e cultural e a capacidade para promover libremente o seu progreso económico e social.

Sendo isto así, nas súas aspiracións ao autogoverno o movimento nacional galego ten que asumir retos decisivos. Nacido no século XIX, cando se independizaban a maioría dos actuais Estados europeus, hoxe como sempre ten que fortalecer a vontade nacional contra o poder e a dominancia material do Estado. Vese obrigado a fundamentar o carácter institucional e político do pasado diferenciado de Galiza -sen o cal non se pode explicar a historia dos reinos peninsulares-, pondo en causa unha lectura histórica estatal que apresenta ao Estado como unha nación única, identificándoa con España e negando ás demais. Frente á insidia da propaganda estatal debe defender a capacidade económica como país para sustentar unha institución de autogoverno ou un Estado proprio. Ten que salientar o carácter nacional e universal da lingua propria contra a identificación como língua minoritaria e subordinada. Neste tempo, frente á vontade centralizadora e uniformizadora do Estado, necesita pór de manifesto o significado da pertenza á Unión Europea sen fronteiras e o efecto desta realidade nas aspiracións nacionais, na cultura e na economía galegas e en particular na relación entre Galiza e Portugal.

As circunstancias deste tempo e o estado da sociedade oferecen unha mellor ocasión para Galiza empreender a senda que conduce a súa plena constitución como nación política, superando a condición de ser apenas unha provincia española en forma de Comunidade Autónoma. Non é esta unha decisión que se refira, unicamente a aspectos simbólicos ou institucionais. Ser provincia supón subordinar a propria personalidade á estatal dominante, estar presente no mundo só a través do Estado español do seu poder e a súa cultura, aceitar unha historia oficial que nega a propria, dar por boa a consideración ideolóxica de o galego ser unha língua minoritaria, procurar o respeito e a axuda desde a capital estatal, Madrid, como a vía de solución aos problemas, adoptar como propria a idea extraña de Galiza estar situada no cú do mundo. Ser nación é xustamente o contrario, contando con un autogoverno resultado da autodeterminación, por muito que isto sexa o produto dun pacto histórico que teña en conta a realidade plurinacional da convivencia na Península e en Europa. Ser nación é pensar o mundo, ser do mundo, solidariamente e contra o militarismo, desde a propria terra e en dialéctica coas circunstancias de cada tempo.

Sendo isto así, non parece que o movimento nacional galego organizado políticamente avance hoxe na boa direción. A corrente dominante abandonou de facto unha perspectiva hexemónica como camiño da construción nacional e a transformación social, tendendo a reducir a súa función en Galiza e no Estado a unha influencia condicionante dun poder de Madrid que basicamente non é posto en causa. Agora non é mesmo quén de recoller a pluralidade de manifestacións sociais, culturais e económicas que situándose na perspectiva de Galiza como nación inzan a sociedade galega. Estancouse nunha posición política subordinada cando, paradoxalmente, a sociedade galega está mais preparada que nunca para avanzar na construción nacional.


Um artigo de Camilo Nogueira.
Comentários (1) - Secçom: África - Publicado o 04-04-2008 18:46
# Ligaçom permanente a este artigo
Non emigrantes: cidadanía fóra do territorio
A emigración volve ser tema de debate entre os galegos. Foi un dos nosos sinais de identidade: a idea que tiñamos de nós era de que eramos un país de emigrantes, un país do que había que marchar porque non se podía vivir nel.

É unha idea terribel, mais a nosa identidade, a idea que temos de nós está feita de cousas abondo terribeis. Non ficou clara aínda bastante que a nosa emigración foi un exilio, quero dicir que ese marchar da Terra non foi voluntario na súa maior parte, foi forzado pois o noso era un país no que un non se podía gañar a vida e porque era unha sociedade afogada e afogante tras o golpe de estado do 36 que desencadeou a guerra. Así pois, foi exilio, foi consecuencia dunha causa política: a opresión histórica do noso país que o condenou ao atraso, isto agudizado nos anos do franquismo.

A emigración deses anos, especialmente a emigración á América do Sur, foi recuperada para a nosa memoria, para a nosa imaxinación pola anterior administración autonómica, especialmente polo señor Fraga Iribarne. E así os galegos que vivimos na Galiza volvemos ver na televisión cada día imaxes dos nosos paisanos e parentes de alén mar, persoas que escaparan da crise do noso país e que agora padecían a crise do seu novo país, a Arxentina, Uruguay…, que os acollera. Isto debeuse a que, quen o había dicir, eses gobernantes comezaban a traer de alí unha materia prima moi valiosa, a materia prima que goberna a democracia: os votos. De alí empezaron a vir votos a sacos e carretadas. Non se sabía moi ben como era pero case todos eran favorabeis ao señor Fraga Iribarne. E tanto entusiasmo había que até votaba xente que xa morrera había anos. Esa imaxe da emigración empobrecida e baixo graves problemas era real, outra cousa era como era utilizada pola dereita para manterse no goberno, mais así e todo seguía a ser unha imaxe ben triste: outro retrato do noso fracaso colectivo. Fracasamos cando tivemos que emigrar e fracasamos tamén aló na emigración. Parecía cousa dun destino fatal.

Pertenza a un lugar
Hoxe o noso país segue a exportar xente, a emigración aínda segue, aínda non hai traballos ou traballos atractivos para a nosa xente. Na Galiza non nacen meniños, aínda non nos demos botado fóra dese ciclo no que o país se desangra e perder poboación. Mais coido que vai ser unha final de ciclo e que xunto a esa emigración que aínda existe está a nacer xa un fenómeno novo, hai un espacio polo mundo de galegos e galegas que teñen preparación, estudos, profesións, que falan idiomas, xente tan preparada como a xuventude dos países máis desenvolvidos. Esas persoas teñen os instrumentos para poder vivir e integrarse neses países e mesmo están satisfeitos de o facer, mais queren ter dobre nacionalidade: queren seguir a ser galegos e galegas. Ou mellor, queren ser galegos dun modo máis efectivo que os que vivimos no país. Estando fóra comprenden que a pertenza a un lugar e a unha colectividade é algo valioso e queren que iso, seren galegos, sexa unha parte do seu destino.

De modo que asistimos ao nacemento dun novo modo de ser galegos, un modo moi contemporáneo, pois o máis contemporáneo nas cidades feitas de xente chegada de todas partes é manter un lazo coa orixe. Integrarse no novo lugar e, ao tempo, manter unha liña aberta de comunicación informativa, afectiva e práctica co país de orixe. Pouco e pouco habemos comprender que a identidade persoal é un ben valioso e tan necesario como vestir ou comer, e neste mundo globalizado a cada vez vai ser máis estimado. E, naturalmente, os medios de manter o vencello co país de orixe son as tecnoloxías do noso tempo, e as que virán, tanto os voos máis baratos como a Rede. Internet é o que permite armar os fíos individuais nun espacio común: esa diáspora de novos cidadáns. Cidadáns sen territorios que queren, máis que antes, pertencer á Terra.

Un artigo de Suso de Toro.
Comentários (1) - Secçom: África - Publicado o 17-05-2007 20:20
# Ligaçom permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal
"Se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma"
(Castelao)


Apoiamos a Candidatura do Patrimonio Inmaterial Galego-Portugués


Creative Commons License
Esta obra está licenciada sob uma Licença Creative Commons.