lopezrodriguezsanti@gmail.com
 E os soños, soños son...

Aqueles intres...
O candil xa non alumea, nembergantes fica alí colgado encima da lareira, hasta fai pouco a carón dunhas varas de chourizos de cebola, hoxe só.

Estame recordando que houbo tempos en que era imprescindible, pintando sombras fantasmais nas paredes da cociña. Pendurado sobre a miña cabeza, permanece inerte entre o fume do canizo, ollando o devir dos tempos, esperando unha faisca que o acenda e lle dé vida.

Debaixo eu; nunha loita a vida ou morte coa miña computadora, alumeando palabras,desenterrando recordos, calculando canto falta para que este ritmo endemoniado nos faga voltar aqueles intres, ainda que millor que non volten.

Miro para arriba e vexo moverse,derrepente xurden aquelas noites de contos, de meigas e de trasnos, menos mal que só e un soplo de vento que se colou pola fiestra, pero consigo arrastrou aquela morriña que xa pensei enterrada.

Agora foise a luz e a pantalla amenaza con durar só unhos cantos minutos mais, pero non importa, no peto ainda teño unha caixa de mistos.
Comentarios (0) - Aqueles intres. - Publicado o 21-01-2017 20:26
Un día calquera...

Vagos recordos de tardes de verán , de pantalóns curtos ,
de cheiros a herba seca , dun par de alpargatas rotas ,
de choros , esta vez por soarme as mangas da camisa .
Tardes vestidas de festa e de xogos ata un estar canso.
Ledicia , amizade isa e a bandeira que nos arboramos ,
esperando a noite que nos arrule co canto dos grilos .
Os muros e os portelos que nos separan da aventura
fánsenos pequenos a hora de saltalos e superalos ,
non quedan niños , nin cereixas por moi alto que se escondan.
Só a noite co manto negro que se achega polos cumios
e capaz de parar as nosas risas e os nosos pés .
Mañá será outro día cargado de ilusions e de dúbidas
pero iso queda pra mañá , agora toca soñar entre sabas ,
espertar isa outra imaxinación que xurde da escuridade
e se viste de contos a veira da lareira e dun vello trespés ,
pero non , oxe seica toca pesadelo , tristura e bágoas ,
semella un escarmento polas risas da tarde enteira ,
pero só e un soño que me devolve a sinxela realidade.
Xa se óe o capón no seu acubillo , espreguizándose.
Na cociña ruxen as cuncas de leite que nos han de dar forzas.
Un berro seco sóa en toda a casa :"¿levántache nugallao? ".
As pizarras voltan o saco e xa piden chegar a escola
pero un gato no tellado da Sra Celia , fainos chegar tarde ,
a entrada Dña Manuela mira si levamos as orellas ven lavadas ,
e o que agardábamos : sin recreo pola tardanza , maldito gato .
Aburrida espera a que termine o castigo , debuxando no encerado ,
xa cheiran as sardiñas e a bica que nos esperan fumegando ,
a tarde volta de novo con pinceladas de lóstregos ,
con tronos retumbantes que nos fan quedar na casa ,
hasta que por fin o ceo tíntase de azul e o horizonte despexa .


Comentarios (0) - Un día calquera. - Publicado o 21-01-2017 18:30
[1] 2
© by Abertal


Santi López Rodríguez