As miñas webs.




"Se queres deixar unha mensaxe"

San Fiz de Navío o balcón do Ribeiro



lopezrodriguezsanti@gmail.com


Santi López
 Categorías.
 Galería de fotos
 Arquivos

Don Manuel González y Mosquera
DON MANUEL GONZALEZ E MOSQUERA
Natural de San Félix de Navío foi bacharel en Leis pola universidade de Valladolid , que aparece nun documento do ano 1799 , do Consello de Castela , Inventario de Avogados dos Reais Consellos . Aparece aquí nomeado porque solicitaba fixésenlle o exame de avogado.
Deixa un comentario (0) - Categorías Fillos ilustres - Publicado o 06-05-2010 17:20
Sandulces

Nun documento editado por Emilio Sáez e Carlos Sáez , Colección Diplomática de Celanova . Universidade de Alcalá 2000 .
Rodrigo Velasquez xunto cos seus irmáns permuta a Pedro Abad de San Paio de Antealtares a propiedade da vila de San Doces sita en terras de Castella , por outra en terras de Baroncelli , a beiras do Támega : " Concidimus tibi Petro abbati ( ... villi ) nomee Sandurces (... per suos terminos )antiquo , ide , est : per pena rotunda ... usque ad p(?) in terra Castella , inter Pastouria et Osamu et non procul a fluio Mineo uel castro Carango ."
Segundo anotación anónima Sandurces é Sandulces (San Fiz) . Se pomos que Osamu = Osmo ( debaixo de San Amaro ) e a Pastouria = Partovia (encima de San Amaro ) quédanos que Sandulces está no medio e non lonxe do río Miño , como realmente di o escrito .
Nota aclaratoria : Tras a morte de Ramiro III de León , Bermudo fué proclamado pacíficamente rei de León e este lega novamente o goberno dos estados de Galicia a Rodrigo Velasquez .

Nun artigo publicado en 1933 en " Vida Galega " a aldea figura como vila de Sandulces.
Deixa un comentario (0) - Categorías Etimoloxía e Historia - Publicado o 06-05-2010 17:18
Outeiro
A palabra Outeiro deriva de Altarium < alterio < auterio e orixínase de altar , esto e , evoca colinas sagradas , paganismos moi antigos .
Altarium e o lugar donde a antiga relixión colocaba as " aras " , altares , de ahí a prohibición bíblica seguida o pe da letra por a nova relixión " Suprimireís todos los lugares donde los pueblos que vais a desalojar han dado culto a sus dioses , en las altas montañas , en las colinas y bajo todo árbol frondoso ; demolereis sus altares , rompereis sus estelas ..." Deuteronomio 12,2-3 .
Si temos en conta toda descripción etimolóxica que dimos pra o nome Navío , aquí en Outeiro ben podía situarse ese lugar de culto do que xa fixemos mención , o lugar que mais se presta para altar de ofrendas serían os penedos das " Avellaneiras " , con unha visibilidad inmellorable hacia o poniente donde emerge triunfal o penedo de " Pena Corneira " , como sabemos o gran mehir de forma fálica que coroa os montes do Ribeiro .
Por outra parte , istes penedos , serían un perfecto mirador para escudriñar o firmamento , tan relacionado cos antiguos castreños .
Non debemos olvidar tampouco que o carón destes penedos hoxe sitúase a Igrexa parroquial , como en tantos outros pobos de Galicia que leventaron igrexas o lado de antiguos lugares de culto.

Deixa un comentario (0) - Categorías Etimoloxía e Historia - Publicado o 06-05-2010 17:11
A orixe do nome "Navío"
Tumbo do Momasterio de San ClodioO nome Navío pudo xurdir do nome da deusa(Navea) Na - bean que ven sendo " a muller nai " e unha deusa só galega non se atopa este nome nin na Galia , nin no Eire nin entre os deuses britónicos , e a deusa da choiva , das augas . No caso de Nabia / Navia , e posible imaxinar que nos dialectos das inscripcios Nabiae , esta era a forma apelativa de uso xeral pra " valle " .
Partindo da premisa de que os celtas so teñen unha divinidade femenina e que esta ten numerosos epítetos , paso a analizar o epíteto " Navia " : Jupiter Elicius que L.Monteagudo García e Andrés Peña Graña habian relacionado coa categoría divina Nabia , pois era o facedor da chuvia , equivalente a Zeus Náfios , osea Zeus Navios , de donde tomaría seu nome a diosa Navia cuyo significado sería " el afluyente " " El chorreante " deus soberano do mundo que preside a asamblea divina .Por tanto Navia sería unha diosa precéltica , que suele aperecer asociada a ríos , as aguas e os espacios acuáticos , sería a guardiana do acceso o outro mundo .
Con estes antecedentes non e dificil imaxinar como os castreños imaxinaban a deusa Nabia , ésta podía ter a forma dun gran " callao " , o maior canto rodado que habitaba nas augas , nos valles e nas montañas de " Callaecia " .
Son numerosas as inscripciós que aparecen sobre esta deusa , por exemplo en Asturias aparece unha " Caturo Pintam(i) Nabioe libens a(nimo)p(osuit) que traducido e : " Caturo ,un pobre devoto ,- Navia , la diosa propicia - , el río y el pueblo la recuerdan " .Pero o nome de Navia repítese e aperece en Galicia e Portugal como propio de rios e pobos . En Lugo outra inscripción reza : " Naviae ob mer is marc vs val po bo " que dí : " Marco Valerio ofrece este voto a Navia por sus méritos " .
Tamén no Norte de Portugal aparece en numerosos lugares a deusa Navia .

Na documentación diacrónica , atopamos numerosas referencias de San Fiz de Navío na CDSC dende o ano 1187 . Repítense sempre as formas Navio/Nabio , agás un documento de 1271, que presenta a forma San Fiiz de Labio , que podía corresponder a unha evolución semellante a que supon E.Rivas para explicar o topónimo de Lavacolla , que consiste en facer derivar -lava , de raiz preindoeuropea nava , semellante a snau e cun significado parecido de val entre montes, valgada ou auga .
A través dos documentos de San Clodio do Ribeiro vemos como as denominacións de San Fiz de Navío parten de Fiiz (1272,1317)e Fiis (1317,1398,1421,1423,1456,1457), para se facer predominante a nasal nas derradeiras décadas da escritura medieval : Fiis (1489,1491) , Fiins (1477,1487,1490,1491,1492,1499), Fins (1494).

Porén o Padre Samuel Eiján dice que no sería raro que a misma raiz dos vocábulos Aviae ( con diptongo ) para expresar río , como tamén Avión para sinalar o lugar orixinario das augas do mesmo , proviñese o nome de San Fiz de Navío ( N-avio ) , único na toponimia española , polo cal pasa o regato afluinte do Avia , chamado Riobóo , que da nome no seu curso a un pobo da parroquia de Osmo .


A imaxen foi sacada da páxina web do
" Arquivo Histórico Provincial de Ourense .
Deixa un comentario (0) - Categorías Etimoloxía e Historia - Publicado o 06-05-2010 17:10
Navío nos mapas antigos

Así é como aperecía San Fiz de Navío nunha carta Xeométrica presentada en 1834 á súa Maxestade Raiña Gobernadora Dona María Cristina de Borbón .

Este mapa foi realizado por Don Domingo Fontán , pertence a un anaco da Carta Xeométrica de Galicia .


Si queredes coñecer un poco mais da vida do autor podedes visitar a páxina web .Fundación Domingo Fontán
Deixa un comentario (0) - Categorías Retrospectivas - Publicado o 06-05-2010 17:09
A Virxen do Perpetuo Socorro .
Patroa dos Pais Redentoristas e de Haití.
A icona orixinal está no altar maior da Igrexa de San Afonso, moi preto da Basílica de Santa María a Maior en Roma.

O icono da Virxe, pintado sobre madeira, de 21 por 17 polgadas, mostra á Nai co Neno Jesús. O Neno observa a dous anxos que lle mostran os instrumentos da súa futura paixón. Agárrase forte coas dúas mans da súa Nai Santísima quen o sostén nos seus brazos. O cadro recórdanos a maternidade divina da Virxe e o seu coidado por Jesús desde a súa concepción ata a súa morte. Hoxe a Virxe coida de todos os seus fillos que a ela acoden con plena confianza.

Historia

No século XV un comerciante adiñeirado da illa de Creta (no Mar Mediterráneo) tiña a bela pintura da nosa Señora do Perpetuo Socorro. Era un home moi piadoso e devoto da Virxe María. Como chegaría ás súas mans devandita pintura, non se sabe. Confiaríaselle por razóns de seguridade, para protexela dos sarracenos? O certo é que o mercador estaba resolto a impedir que o cadro da Virxe destruísese como tantos outros que xa correran con esa sorte.

Por protección, o mercador decidiu levar a pintura a Italia. Empacó as súas pertenzas, arranxou o seu negocio e abordou un navío dirixíndose a Roma. En ruta desatouse unha violenta tormenta e todos a bordo esperaban o peor. O comerciante tomou o cadro da nosa Señora, sostívoo no alto, e pediu socorro. A Santísima Virxe respondeu á súa oración cun milagre. O mar acougouse e a embarcación chegou a salvo ao porto de Roma.

Cae a pintura en mans dunha familia

Tiña o mercador un amigo moi querido na cidade de Roma así que decidiu pasar un intre con el antes de seguir adiante. Con gran alegría mostroulle o cadro e díxolle que algún día o mundo enteiro renderíalle homenaxe á nosa Señora do Perpetuo Socorro.

Pasado un tempo, o mercador enfermouse de gravidade. Ao sentir que os seus días estaban contados, chamou ao seu amigo ao seu leito e rogoulle que lle prometese que, logo da súa morte, colocaría a pintura da Virxe nunha igrexa digna ou ilustre para que fose venerada publicamente. O amigo accedeu á promesa pero non a chegou a cumprir por compracer á súa esposa que se había encariñado coa imaxe.

Pero a Divina Providencia non levara a pintura a Roma para que fose propiedade dunha familia senón para que fose venerada por todo o mundo, tal e como profetizara o mercador. A nosa Señora aparecéuselle ao home en tres ocasións, dicíndolle que debía pór a pintura nunha igrexa, pola contra, algo terrible sucedería. O home discutiu coa súa esposa para cumprir coa Virxe, pero ela burlóuselle, dicíndolle que era un visionario. O home temeu desgustar á súa esposa, polo que as cousas quedaron igual. A nosa Señora, por fin, volvéuselle a aparecer e díxolle que, para que a súa pintura saíse desa casa, el tería que irse primeiro. De súpeto o home púxose gravemente enfermo e en poucos días morreu. A esposa estaba moi apegada á pintura e tratou de convencerse a si mesma de que estaría máis protexida na súa propia casa. Así, día a día, foi aprazando o desfacerse da imaxe. Un día, a sua filla de seis anos veu cara a ela apresurada coa noticia de que unha fermosa e resplandeciente Señora habíaselle aparecido mentres estaba mirando a pintura. A Señora díxolle que lle dixese á súa nai e ao seu avó que A nosa Señora do Perpetuo Socorro desexaba ser posta nunha igrexa; e, que se non, todos os da casa morrerían.

A nai da nena estaba espantada e prometeu obedecer á Señora. Unha amiga, que vivía cerca, oíu o da aparición. Foi entón a ver á señora e ridiculizóu todo o ocorrido. Tratou de persuadir á súa amiga de que quedase co cadro, dicíndolle que se fose ela, non faría caso de soños e visións. Apenas terminara de falar, cando comezou a sentir unhas dores tan terribles, que creu que se ía a morrer. Chea de dor, comezou a invocar á nosa Señora para que a perdoase e axudásea. A Virxe escoitou a súa oración. A veciña tocou a pintura, con corazón contrito, e foi sanada instantaneamente. Entón procedeu a suplicarlle á viúva para que obedecese á nosa Señora dunha vez por todas.

Accede a viúva a entregar a pintura

Atopábase a viúva preguntándose en que igrexa debería pór a pintura, cando o ceo mesmo respondeulle. Volveu aparecer a Virxe á nena e díxolle que lle dixese á súa nai que quería que a pintura fose colocada na igrexa que queda entre a basílica de Sta. María a Maior e a de S. Juan de Letrán. Esa igrexa era a de S. Mateo, o Apóstolo.

A señora apresurouse a entrevistarse co superior dos Agostiños quen eran os encargados da igrexa. Ela informoulle acerca de todas as circunstancias relacionadas co cadro. A pintura foi levada á igrexa en procesión solemne o 27 de marzo de 1499. No camiño da residencia da viúva cara á igrexa, un home tocou a pintura e foille devolto o uso dun brazo que tiña paralizado. Colgaron a pintura sobre o altar maior da igrexa, onde permaneceu case trescentos anos. Amado e venerado por todos os de Roma como unha pintura verdadeiramente milagrosa, serviu como medio de incontables milagres, curacións e grazas.

En 1798, Napoleón e o seu exército francés tomaron a cidade de Roma. Os seus atropelos foron incontables e a súa soberbia, satánica. Exiliou ao Papa Pío VII e, co pretexto de fortalecer as defensas de Roma, destruíu trinta igrexas, entre elas a de San Mateo, a cal quedou completamente arrasada. Xunto coa igrexa, perdéronse moitas reliquias e estatuas venerables. Un dos Pais Agostiños, xusto a tempo, lograra levar secretamente o cadro.

Cando o Papa, que fora prisioneiro de Napoleón, regresou a Roma, deulle aos agostiños o mosteiro de S. Eusebio e despois a casa e a igrexa de Sta. María en Posterula. Unha pintura famosa da nosa Señora da Graza estaba xa colocada en devandita igrexa polo que a pintura milagrosa da nosa Señora do Perpetuo Socorro foi posta na capela privada dos Pais Agostiños, en Posterula. Alí permaneceu sesenta e catro anos, case esquecida.

Achado dun sacerdote Redentorista

Mentres tanto, a instancias do Papa, o Superior Xeral dos Redentoristas, estableceu o seu cede principal en Roma onde construíron un mosteiro e a igrexa de San Afonso. Un dos Pais, o historiador da casa, realizou un estudo achega do sector de Roma en que vivían. Nas súas investigacións, atopouse con múltiples referencias á vella Igrexa de San Mateo e á pintura milagrosa da nosa Señora do Perpetuo Socorro.

Un día decidiu contarlle aos seus irmáns sacerdotes sobre as súas investigacións: A igrexa actual de San Afonso estaba construída sobre as ruínas da de San Mateo na que, durante séculos, fora venerada, publicamente, unha pintura milagrosa da nosa Señora do Perpetuo Socorro. Entre os que escoitaban, atopábase o Pai Michael Marchi, o cal acordábase de servir moitas veces na Misa da capela dos Agostiños de Posterula cando era neno. Aí na capela, vira a pintura milagrosa. Un vello irmán leigo que vivira en San Mateo, e a quen visitara a miúdo, contoulle moitas veces relatos acerca dos milagres da nosa Señora e adoitaba engadir: "Ten presente, Michael, que A nosa Señora de San Mateo é a da capela privada. Non o esquezas". O Pai Michael relatoulles todo o que había oído daquel irmán leigo.

Por medio deste incidente os Redentoristas souberon da existencia da pintura, no entanto, ignoraban a súa historia e o desexo expreso da Virxe de ser honrada publicamente na igrexa.

Ese mesmo ano, a través do sermón inspirado dun xesuíta acerca da antiga pintura da nosa Señora do Perpetuo Socorro, coñeceron os Redentoristas a historia da pintura e do desexo da Virxe de que esta imaxe súa fose venerada entre a Igrexa de Sta. María a Maior e a de S. Juan de Letrán. O santo Xesuíta lamentara o feito de que o cadro, que fora tan famoso por milagres e curacións, desaparecese sen revelar ningún sinal sobrenatural durante os últimos sesenta anos. A el pareceulle que se debía a que xa non estaba exposto publicamente para ser venerado polos fieis. Lles imploró aos seus oíntes que, se algún sabía onde se achaba a pintura, informásenlle dono o que desexaba a Virxe.

Os Pais Redentoristas soñaban con ver que o milagroso cadro fose novamente exposto á veneración pública e que, de ser posible, sucedese na súa propia Igrexa de San Afonso. Así que instaron ao seu Superior Xeral para que tratase de conseguir o famoso cadro para a súa Igrexa. Logo dun tempo de reflexión, decidiu solicitarlle a pintura ao Santo Pai, o Papa Pío IX. Narroulle a historia da milagrosa imaxe e someteu a súa petición.

O Santo Pai escoitou con atención. El amaba dulcemente á Santísima Virxe e alegráballe que fose honrada. Sacou a súa pluma e escribiu o seu desexo de que o cadro milagroso da nosa Señora do Perpetuo Socorro fose devolto á Igrexa entre Sta. María a Maior e S. Juan de Letrán. Tamén encargou aos Redentoristas de que fixesen que A nosa Señora do Perpetuo Socorro fose coñecida en todas partes.

Aparece e venérase, por fin, o cadro da nosa Señora

Ningún dos Agostiños dese tempo coñecera a Igrexa de San Mateo. Unha vez que souberon a historia e o desexo do Santo Pai, gustosos compraceron á nosa Señora. foran os seus custodios e agora devolveríanlla ao mundo baixo a tutela doutros custodios. Todo fora planeado pola Divina Providencia nunha forma verdadeiramente extraordinaria.

A petición do Santo Pai, os Redentoristas obsequiaron aos Agostiños unha linda pintura que serviría para substituír á milagrosa.

A imaxe da nosa Señora do Perpetuo Socorro foi levado en procesión solemne ao longo das vistosas e alegres rúas de Roma antes de ser colocado sobre o altar, construído especialmente para o seu veneración na Igrexa de San Afonso. A dita do pobo romano era evidente. O entusiasmo das vinte mil persoas que se apiñaron nas rúas cheas de flores para a procesión deu testemuño da profunda devoción cara á Nai de Deus

A toda hora do día, podíase ver un número de persoas de toda clase diante da pintura, implorándole á nosa Señora do Perpetuo Socorro que escoitase as súas oracións e que lles alcanzase misericordia. Reportáronse diariamente moitos milagres e grazas.

Hoxe en día, a devoción á nosa Señora do Perpetuo Socorro difundiuse por todo o mundo. Construíronse igrexas e santuarios na súa honra, e establecéronse archicofradías. O seu retrato é coñecido e amado en todas partes.

Signos da imaxe da nosa Nai do Perpetuo Socorro
(coñecida no Oriente bizantino como a icona da Nai de Deus da Paixón)

Aínda que a súa orixe é incerto, estímase que o retrato foi pintado durante o décimo terceiro ou décimo cuarto século. A icona parece ser copia dunha famosa pintura da nosa Señora que fóra, segundo a tradición, pintada polo mesmo San Lucas. A orixinal venerábase en Constantinopla por séculos como unha pintura milagrosa pero foi destruída en 1453 polos Turcos cando capturaron a cidade.

Foi pintado nun estilo plano característico de iconas e ten unha calidade primitiva. Todas as letras son gregas. As iniciais á beira da coroa da Nai identifícana como a ?Nai de Deus?. As iniciais á beira do Neno ?ICXC? significan ?Xesucristo?. As letras gregas na aureola do Neno: owu significan ?O que é?, mentres as tres estrelas sobre a cabeza e os ombreiros de María santísima indican a súa virginidad antes do parto, no parto e despois do parto.

As letras máis pequenas identifican ao anxo á esquerda como ?San Miguel Arcanxo?; o arcanxo sostén a lanza e a cana coa esponxa empapada de vinagre, instrumentos da paixón de Cristo. O anxo á dereita é identificado como ?San Gabriel Arcanxo?, sostén a cruz e os cravos. Nótese que os anxos non tocan os instrumentos da paixón coas mans, senón co pano que os cobre.

Cando este retrato foi pintado, non era común pintar aureolas. Por esta razón o artista redondeou a cabeza e o veo da Nai para indicar a súa santidade. As halos e coroas douradas foron engadidas moito despois. O fondo dourado, símbolo da luz eterna dá realce ás cores máis ben vivas das vestiduras. Para a Virxe o maforion (veo-manto) é de cor púrpura, signo da divindade á que ela se uniu excepcionalmente, mentres que o traxe é azul, indicación da súa humanidade. Neste retrato a Madona está fóra de proporción co tamaño do seu Fillo porque é -María- a quen o artista quixo salientar.

Os encantos do retrato son moitos, desde a inxenuidade do artista, quen quixo asegurarse que a identidade de cada un dos suxeitos coñecésese, ata a sandalia que colga do pé do Neno. O Neno divino, sempre con esa expresión de madurez que convén a un Deus eterno no seu pequeno rostro, está vestido como adoitaban facelo na antigüidade os nobres e filósofos: túnica cinguida por un cinto e manto botado ao ombreiro. O pequeno Jesús ten no rostro unha expresión de temor e coas dúas manitas aperta a dereita da súa Nai, que mira ante si con actitude recolleita e pensativa, coma se estivese recordando no seu corazón a dolorosa profecía que lle fixese Simeón, o misterioso plan da redención, cuxo servo sufriente xa presentara Isaías.

Na súa dobre denominación, esta bela imaxe da Virxe recórdanos o centralismo salvífico da paixón de Cristo e de María e ao mesmo tempo a socorredora bondade da Nai de Deus e nosa.
Esta breve descrición fué tomada da páxina web das servas dos corazóns traspasados de Jesús e de María

las siervas de los corazones traspasados
Deixa un comentario (0) - Categorías Nosa Patrona - Publicado o 06-05-2010 17:03
[1] 2
© by Abertal



Santi López Rodríguez