As miñas webs.




"Se queres deixar unha mensaxe"

San Fiz de Navío o balcón do Ribeiro



lopezrodriguezsanti@gmail.com


Santi López
 Categorías.
 Galería de fotos
 Arquivos

Biografía
Comecei a respirar esta puta contaminación un vinte e sete de Agosto de mil novecentos cincuenta e pico nun diminuto pobo de San Fiz,iso si ,cousa que moi pouca xente pode dicir. Anos aqueles en que grazas a deus as teles e os medios de comunicación escaseaban ,a miña infancia transcorría entre as avellaneiras e "o coxo" e algunhas escapadas que facía a " longariña".O meu mundo reducíase a eses catro lugares, parecíame que máis aló de "o barazal" non había vida ,que o mundo tan grande que nos pintaba Dona Manuela estaba nese triángulo máxico .Polas noites deitábame pensando que Venezuela ou Etiopía serían aqueles pobos que se vían de lonxe , o que máis tarde, ao ver a realidade e ampliar o meu horizonte ,produciríame moita risa.
Tamén bailaba na miña pequena e recentemente estreada cabeza a idea que unha mañá de domingo o cura contounos alí no alto do púlpito como o máximo coñecedor daqueles misterios e cunha voz forte e altiva : o inferno ;se aquel lugar que a min me resultaba extremadamente difícil situar , a pesar de ver algún que outro forno de pan
funcionar , pero en ningún momento vin ser
humano algún arder entre aquelas chamas , polo que decidín que o inferno estaría polo menos en Australia.

Cada noite e cada amencer para min eran como o libro da vida que me ía deparando sorpresas unha das primeiras foi ver como seres queridos e admirados, un certo día aparecían na súa cama tendidos e todos os meus tíos , primos e familiares afanábanse en chorar para logo pola tarde deixar o seu corpo metido nun buraco cunha
tapa para que non puidese saír , os meus ollos infantís expiaban tras do muro do cemiterio
sen dar crédito ao que vía. Co paso do tempo comprendería eses angustiosos momentos e empezaba a ver claro o que podía ser o inferno.
Tamén eran o inferno aquelas sestas de agosto coas que a miña nai me castigaba , pero máis grande era o seu cansazo , que aos poucos minutos de comprobar que eles durmían, os meus pasos encamiñábanse silenciosos aos niños de formigas , alí ías clasificando por tamaños e secuestrabas para logo ao seu pesar establecer cruentos combates entre elas que polo xeral terminaban con varias patas arrincadas e algunha
que outra antena, as vencedoras eran separadas e enxauladas nuns diminutos buracos que xa tiña preparados nunha parede , que cando con gran sorpresa descubría algún dos meus irmáns ou a miña nai , puñan novamente en liberdade .

Sestas tamén aproveitadas para ir á procura de niños , para o que debo dicir que eu tiña grandes habilidades. Estábanse sentando as bases da miña futura admiración pola natureza ,só me separaba o infundado medo que sentía por unha
nidada de poliños que paseaban inquedos polo curral de Peregrina e que ao advertir a miña
presenza era coma se visen ao propio demo, o cal era un misterio para a tendeira non así para min, que sabía o porqué desa situación e non era outro que o que a súa nai a galiña considerábame persoa non grata ao intentar certo día de facerme con algún dos seus polos. A parte dalgunha que outra escaramuza , a natureza mostrábase benévola comigo e cada escapada durante a sesta un novo acontecemento abordábame , certo día ao observar algúns insectos que pululan nas flores do xardín que a miña irmá afánase por coidar , pregúntome: que fan uns escaravellos montados encima doutros ? a resposta atoparía máis adiante nalgún programa de tele que se lle escapou da censura ao Sr. Paco e atopar a similitude con certas parellas de humanos enfrascados en revolcos e besuqueos.

Innumerables invernos e recortados veráns vanse sucedendo e ante a atenta mirada dos meus pais, a preocupación da mestra para que aprendamos, e os tiróns de D. Constantino que van dando forma ás miñas orellas, vou facéndome un neno grande
proba diso son as escapadas cada vez máis distantes que facemos e así imos conquistando día a día terreos maiores e máis afastados para as nosas fechorías . As fronteiras vanse ensanchando e a Corredoira xa forma parte das nosas vidas , de momento é o lugar máis afastado ao que acudo polo xeral con Oscar , Cholo e Manolo que van cada día coas súas vacas ao monte. No chan debuxamos un pequeno campo de fútbol e é alí onde xorden as primeiras rifas e pelexas entre nós o que nos leva a adquirir un determinado rango dentro do grupo en función de quen é o máis forte. O campo de batalla
trasladámolo ás veces á escola pero é alí onde eu me sinto máis forte pois a pesar da miña curta idade o mapa de España non se me resiste e canto como o que máis aquilo de o Miño nace en fonte miña, provincia de Lugo, pasa por ...

Todo iso faime gañar a admiración de Dona Manuela e Don Constantino que se empeñan en que o meu futuro son as letras e deste xeito un bo día convencen aos meus pais para que acudan ao Seminario a matricularme. Eu moi ao seu pesar penso polo contrarío que o meu futuro está alí , en San Fiz , escalando os muros máis altos en busca dalgún niño , ou subindo á cerdeira de Dona María a coller unhas poucas de cereixas que naqueles tempos prohibíanllenos cun castigo de tal magnitude que me río agora dos presos de Guantánamo . Ao final non hai opción e resígnome a acompañar a Fofiño ao colexio de curas . Preséntase ante min un paréntese na miña vida entre sotanas e coscorrones segundo a versión de Vicentito que leva un ano entre eles e que por certo non pinta moi ben o espectáculo que alí se nos vai a representar.

Así unha tarde nubrada dun Outubro calquera do ano 70 , despídome da aldea , familia , os meus bichos , e da miña nai que llorosa abandóname á sorte dentro dun monumental recinto pero iso si tinguido de negro polas catro esquinas . Deste
xeito e botando por monteira a miña morriña dispóñome a capear o temporal como podo . Os meus primeiros pasos polo patio non son moi agradables pois os demais internos atopábanse xogando un partido de fútbol e un espontáneo Maradona irrompe no estadio , non era outro que o meu inseparable Fofiño, e propínalle un punteirazo ao balón que estaban preparando para lanzar unha falta , o que provoca en todos os xogadores unha carga contra nós que grazas á saúde das miñas pernas , que ese día advertín , que eran de gacela, salvámonos non sen levar algún que outra losqueada.

A vida dentro do internado transcorría con máis pena que gloria entre misas e rosarios e algún que outro vía crucis como o que tiñamos que sufrir con D.Berardo que se empeñaba nunha formación militar fóra do común , coa súa non menos famosa pelota de ping pong que era a testemuña de cargo de máis dun soplamocos que nos propinaba polo simple feito de saírnos da fila ou de non querer ir a misa.

As vacacións do Nadal eran as datas máis próximas para abandonar , polo menos por uns días aquel claustro , no que todos estabamos controlados e ata dispuñamos dun número que nos identificaba, o meu era o 551, o que nos facía
parecer inquilinos dun campo de concentración , a parte das nosas cabezas peladas ao cero , que alumnos doutros centros recordábannos nalgún dos nosos paseos por Orense , con aquela odiosa musiquiña Cara de tonto pelo rapado seminarista cravado.

O bulicio do mundo continua , mientra que van pasando uns fermosos anos que a min me manteñen á sombra de sotanas que me miran ,vixíanme , contrólanme , castíganme e que ao final me decepcional.Fermosos anos que van deixando
profundas pegadas , anos que transitan
silenciosos e que só deixan marca na miña cara que parece ser que o neno que levo dentro deixou de ser neno,polo menos así o din todos e un deles é o espello que día a día e con asombro asiste ao reconto duns diminutos pelos que van saíndome no bigote , creo , se mal non recordo que xa son uns catorce.

Ao final consigo evadirme dese pechado mundo e veñoo a caer a un sofisticado Instituto Mixto , onde comezo a ser eu sen esa sombra negra ao meu lado . Ao principio resúltame estraño o ver ao meu lado de xeito conxunto a unha moza , logo da
educación represiva que sufrín durante aqueles anos de Seminario, pero ao final afasche e velo como todo o mundo cousa normal.Entre exames e papeis vai transcorrendo o meu tempo de estudante, ata que : enchufes , marañas e inxustizas dan ao traste coas miñas aspiracións , ao final arroxo a toalla e apártome dos libros de texto , mellor devandito, apártanme.Non sei a quen botarlle a culpa se a esa deficiencia no Ensino ou a esa España de pandereita da que entón presumían moitos políticos.

Cando máis forte respiraba esa liberdade un dez de Xaneiro de mil novecentos e algo ¡ paf !cáeme o tortazo maiúsculo:a mili ; se iso digo ,como todos din que hai que dicir ao cal eu só digo punto e aparte. Estes puntos suspensivos son a historia dunha guerra, unha guerra sucia e innecesaria que non ten nome.Unha guerra que non pasa á historia nin con data nin lugar determinado, pero si unha guerra que che degrada e que sostés día a día contigo mesmo. Apelativos que poderían aparecer ao longo desta historia
quedarían curtos ao cualificar a certas persoas declaradas por min non gratas. O desfile dos acontecementos diarios marcan na miña vida unha tatuaxe que xamais se borrará, que nunca poderei arrincar, alí acéndese ese lume que levas dentro, alí sae a relucir a fera que todos levamos oculta.Os catrocentos e pico días que compuxeron esta loita son en grao sumo variado.Tropezarías con días que de boa gana borrarías do calendario. e atoparíasche con outros que foron pasando sen pena nin gloria ao abrigo dunhas boas litronas compartidas con algún entrañable compañeiro de faena.
É aquí onde comezo a notar unha necesidade imperioso de escribir todo isto que me está pasando,quizais pola falta de expresar todos eses sentimentos ante a falta de confidentes que aquí podes ter. O bolígrafo continúa asucando polos papeis e máis papeis, sementándoos coas máis atrevidas bobadas que grazas a deus nunca
verán a luz do día .

Deste xeito aquí atópome no medio deste globo terráqueo mal chamado mundo , dando voltas e máis voltas, polo menos iso din os científicos. Festas, música , unha moza , outra moza , unha pepsi , son os ingredientes que non faltan no
meu camiñar diario e que aos poucos se van aliando e sumando días na miña conta corrente.
Hoxe acabo de empezar un novo día e aínda que un pouco durmido pregúntome :¿ Non haberá outro xeito de comezar o día que non sexa levantándose da cama?

Tras a mili abandono os meus estudos,non os meus libros,que serán amigos inseparables durante este longo camiñar;camiñar que agora se dirixe diariamente cara a Carballiño , o meu actual destino.Teño por compañeiro fiel un guardapolvos azul que reza nun peto "Mobles S.José", falta o neno Jesús, que a virxe aparéceme a miúdo cando sacudo con todas as miñas forzas un dedo cun martelo que forma parte do meu novo ajuar , deste xeito entre parafusos,cabeceros e de cando en vez algún que outro responso que o Sr.cura vai debullando camiño da Igrexa .Así van pasando os anos entre idas e vindas , ao compás cotián do telexornal que hoxe anuncia loitas
fraticidas entre utus e tutsis e mañá un sonoro triunfo do Madrid na copa de Europa.

Xa non vexo tantos paxaros como antes, nin fago tantas escapadas á fonte a observar todos aqueles bichos que antes me chamaban a atención , que me estará pasando Será que me estou facendo maior...Non creo. Pero a verdade é que agora me atraen outras "cousas" que tiran máis de min que os paxaros e as formigas, bo non pode ser pero de momento non hai perigo , pois a miña cabeza só alcanza a ter actualizado o calendario das festas que se celebran nos arredores.

Hoxe volveron á miña cabeza aqueles pensamentos que de pequeno me asaltaban, que pasaba con toda esa xente que levaban ao cemiterio e deixábanos alí encerrados Por fin descubrín algo máis do "inferno" hoxe sufrino nas miñas carnes , nas dos meus seres máis próximos e podo dicir que preferiría ser outra vez neno para simplificar ao mínimo eses feitos e restar un pouco de dor que cos anos che desgarra cada vez máis.Xa pola noite e na escuridade que oculta as abundantes
bágoas que non me atrevín a derramar de día , penso que o diario do meu curmán pechouse cun punto final , un punto final que pecha unha chea de historias , quizais como a miña, un sen fin de esperanzas ,sen dúbida distintas á miña , cantidade de sentimentos , parecidos aos meus.

A vida non perdoa , nin se para , nin se detén ,o reloxo do tempo marcha inexorable cara adiante , a rutina cotiá envólveo todo ; pasa o verán , chega o inverno .Vodas , bautizos e enterros sucédense cada un cunha carga emotiva
diferente .Cada acontecemento destes vai marcando unhas distancias insalvables entre os
que antes eramos compañeiros e amigos ,quedan xa moi atrás correríalas da infancia xa sólamente compartimos algún que outro partido de fútbol en "O picouto"

Hoxe coñecín unha moza marabillosa e non tardarei moito ,se a miña timidez permítemo,en pedirlle que salga comigo.Heino coseguir pero hai unha pega , é dez anos menor que eu, non importa aparento moitos menos.A partir de hoxe teño unha nova tarefa que é a de escribirlle cada semana unha carta , no remite teño que pór Teresa.

Hoxe escribín a primeira e ante a falta de noticias me didico a facerlle debuxos, que por certo dánseme ben.Está nun colexio de monxas e xa que logo só nos vemos os domingos , excepto cando o seu papa non quere traela a San Amaro,
que é o noso punto de encontro.Non tardamos en pensalo e decidímonos a pasar por xunto do cura , pero non para saudalo,non, algo máis serio e que termina en voda ,co pouco que me gustaban a min as gravatas.Para ser sincero agora as penas parece que se dividen entre dous e son máis levadías e as alegrías multiplicanse por dous. Para min , aínda que non fun un gran
matemático, o segredo do matrimonio reside nesas catro regras aritméticas , suma , resta , multiplicación e división , o segredo reside en sabelas cojugar.
A elas polo xeral gústalles que che somes aos seus antojos, que lle restes importancia aos seus enfados que che multipliques por catro nos quefaceres de casa e que che dividas por vinte á hora de traballar.

A vida sorpréndenos un ano despois cun agasallo en forma de boneco chorón; non sabes se ten fame,sede,frío ou é que por natureza nacen con ganas de chinchar desde o primeiro minuto da súa vida , van pasando os días e vaslle collendo o
tranquillo; son como os " tamagochis",xa somos uns perfectos entendidos na materia.O peor é que as noites a pesar de estar no inverno e ser longas, redúcense á mínima expresión , entre biberóns e choriqueos espertas xa no traballo .

A chamada do mar fixo o seu efecto e hoxe atópome coa miña familia nun bonito lugar da costa onde a luz é máis intensa e o cheiro a salitre envólveo todo.Si estou na Coruña estreando os meus primeiros días no meu novo traballo.O amencer mestúrase con frío,balbordos e cafés que se xuntan e confúndense formando así o ambiente da "rula" do Porto. A poxa comeza , e o caos apodérase de todo e de todos ,os móbiles a lume vivo,os prezos que se escapan,os nervios que se desatan porque se me foi un lote de pescada a moi bo prezo,en pouco máis dunha hora o soado dito "todo o peixe está vendido" faise realidade . A vida volve á normalidade ,os ánimos se serenan e nos círculos xa só se comentan os detalles da venda. Un merecido descanso lévame ás beiras doutro e outro amencer, a música monótoma dos subastadores repiquetea unha e outra vez máis ata que un "meu" fréaa repentinamente .Van pasando os días :días distintos,días iguais,días
parecidos ,pero ao fin, días que van descontando dese calendario que eu estreei un vinte e sete de Agosto , un calendario do que non sabes cantos anos ten,nin cantos meses , nin moito menos cantos días, o que si sabes certo é de que ten un final ; un final incerto , imprevisible , inexperado.

Cada vez que me enfronto a un folio en branco , a suor empapa a miña fronte,o lapiz lánzase atrevido a asucar liñas infinitas , pero o meu medo ,a miña timidez ,a miña falta de valentía fan que o papel morra estrujado no esquecemento da papeleira.Inténtoo de novo , outra onda de imaxinación adorna agora o papel ,agora transmite , emociona , pero só pensar que podo estar escribindo e que estas liñas poden ver a luz do día , atérrame.

¿Como facedes vós os escritores? ¿Onde deixades colgada a timidez e a vergoña? Xa sei:facédelo tal como vos sae da dentro , das entrañas,dos espazos máis recónditos do ser,da imaxinación , da forma máis sinxela que é contar sensacións , contos , sentimentos ,da forma que o podían contar os antigos primitivos , gravando cun punzón círculos concéntricos nas pedras, E quen os entenden e descifran? só eles saberían o que significan.O mesmo sinto eu ,son o que mellor podo reflectir nun papel os meus sentimentos, non será tan bonito , non estarán tan adornados ,pero a min dinme moito pois , son meus.

Quizais queden curtas as palabras do dicionario para describir un pedazo da túa vida que desde a infancia nunha pequena aldea vas gastando ao ritmo de frenéticas saídas e postas de sol . Quizais ao volver a vista atrás se empañen moitas imaxes do pasado que agora che recordan , pero o que se perduran son esas vivenzas , eses amigos , eses irmáns ou pais que che acompañaron nese longo camiñar e agora poden dar fe deses días malgastados , vividos , estrujados ao
máximo ,sacándolles o proveito das súas vinte e catro horas.



Deixa un comentario (0) - Categorías A miña bitácora - Publicado o 06-05-2010 17:26
Deixa o teu comentario
Nome:
lopezrodriguezsanti@gmail.com:
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal



Santi López Rodríguez