As miñas webs.




"Se queres deixar unha mensaxe"

San Fiz de Navío o balcón do Ribeiro



lopezrodriguezsanti@gmail.com


Santi López
 Categorías.
 Galería de fotos
 Arquivos

San Fiz ...a meu modo de ver .
... " Os sombríos piñeirais da miña terra , as umbrosas arboledas , os camiños fondos , os carreiros floridos entre zarzales e herbas , as montañas que parecen recortadas por arquitectos , o río que serpentea entre misteriosas fonduras " ... " Quen che viu , negará a hermosura dos teus vales risueños , dos teus bosques de castiñeiros e nogueiras , das túas frescas hondanadas , dos teus cristalinos arroios que se precipitan dos teus altos montes , dos mil caprichos e accidentes de terra tan abrupta , tan variada , tan pintoresca ? "
Quen mellor que D. Urbano Ferreiroa describiría os encantos desta terra que máis tarde outros estudiosos de Galicia denominarían : " balcón do Ribeiro " .... Si ; ese balcón desde o cal víase a trasfega dos ribeiraos no seu afán por recoller a uva que máis tarde tras un cariñoso e lento proceso transformarase nese néctar dos deuses chamado " Viño do Ribeiro " .
Desde este balcón asistíase ao ir i vir de carros que logo transportaban ese viño a toda Castela e o resto de España , hai que destacar que en época romana , parte dese viño regaba as mesas de emperadores romanos , proba diso foron as rutas fluviais que partían de " A Barca " e a infinidade de calzadas que asucaban as nosas terras .
Balcón dende o cal obsérvase a forma fálica ou cilíndrica do enorme menhir natural de " Pena Corneira " , que segundo D.Eladio Rodríguez , escritor natural de San Clodio , " É algo que dá a sensación de obedecer a unha estudada e metódica colocación " . Seguimos paseando a vista por pobos e máis pobos do Ribeiro e parte da Comarca de Orcellón . O panorama é tan amplo que xa se albiscan eses nuboeiros que aparecen no horizonte pero que ao ser tan extenso non nos collen desprevidos . As postas de sol nese marco incomparable adivíñanse fantásticas , case sobrenaturais . Que veciño de San Fiz pode negar que nunca tivo un momento de acougo , recordo , melancolía , mirando ese magnífico telón de fondo .
Sigo nese balcón escoitando os lamentos do vento de inverno que chegan por " a Corredoira " maltratando os piñeirais de " a Longariña " e " a Carballeira "ameazando con derrubar castaños e nogueiras que adornan os nosos campos . Cando o temporal remite os cantos do merlo e o murmurio das augas de " ou Regacho dás Candorcas " son música para os meus oídos .
As campás tocan o ángelus , os carros páranse , os labriegos sacando a boina e fincando o xeonllo en terra , rezan unha oración para que a súa colleita non se astíe nos campos e por se isto fose pouco , o día da Patroa a Virxe do Perpetuo Socorro , levarana en procesión ata " as Puzas " , para pedir un pouco de auga que afogue os saloucos e reverdezca os campos .
Sigo mirando desde ese balcón a Osmo , pobo amigo todo o ano e rival durante dous días que dura a festa , non me sinto culpable , apelo á tradicción e o legado dos nosos antepasados , que nos contaban aquelas historias de rivalidade desde senllos campanarios que ao final ramataban co berro forte dun neno : " Osmo , non poledes " . Os nosos avós leváronse á tumba eses pequenos contratempos xa só permanecen no recordo , a modernidade , a tecnoloxía , o progreso empuxaron os nosos camiños por outros derroteiros .
Este balcón é a testemuña muda do paso do tempo , segue aí , xeración tras xeración , a el asomáronse os nosos avós , os nosos pais , asomeime eu durante un longo período e agora toca asomarse aos nosos fillos , que verán con outros ollos o panorama que se mostra .
A historia deste pobo quedará marcada neses muros de pedra que noutro tempo foron a casa dos nosos antepasados , nos frondosos piñeirais que cantaba D.Urbano Ferreiroa , nos rumores do regacho que se apresura a levar as súas augas a atoparse co pai Avia , pero tamén quedará gravada na memoria dos nosos fillos , para élo , debemos saber contarlla .

Todo pasa e todo queda cantaban os versos daquel insigne poeta e á miña mente acoden aqueles recordos dun pasado non afastado polos camiños deste fermoso pobo , aínda escoito a tremenda algarabía procedente de " A Carballa ", lugar onde xuntabamos as nosas ansias de vivir , cansabamos os nosos pequenos corpos e alimentabamos a fraternidad , correndo detrás dun balón ou espiando furtivamente a algunha compañeira que xa comezaba a mostras os seus encantos futuros . Uníanos o xogo , a amizade e os segredos e separábanos algunha regañina do cura porque a nosa pelota sempre ía a para entre as súas coidadas cepas , ou un castigo de Dna Manuela por non sabernos a táboa do sete .
Foron anos inesquecibles ao abrigo dunha pequena escola na que comezabamos a fraguar os nosos destinos , aínda que nós non fósemos conscientes de élo e a nosa principal reivindicación fose que os recreos eran curtos e habería que aumentalos , a pesar de que dita reclamación xamais se viu cumprida .
Continúa o lento camiñar dos anos e toca separarnos ; uns seguen no pobo , outros se van a estudar a fóra , uns abandonan os libros , outros se abrazan a éles , pero aos poucos o destino , cruel palabra , rompe esa harmonía fundamentada en moitos anos de amizade e camaradería e empúxanos a comezar camiños distintos , metas opostas . O destino afogou aqueles berros infantís , aquelas aventuras apaixonantes en " A Longariña " " A Carballa " ou en " O Barazal " , borrou aquelas tardes de astío que aproveitabamos para ir roubar algunha cereixa , ou a buscar algún niño de merlo . Ese destino xúntanos agora de ano en ano na procesión do Socorro ou nalgún cabo de ano , pero xa nada é igual ... Xa non somos os mesmos de antes ; o progreso , as présas , o coche e o móbil hannos maleado . Boas palabras , efusivos saúdos , cordiais apertóns de mans , pero xa ninguén se acorda daqueles xuramentos de amizade , daqueles segredos ben gardados , daqueles silencios cómplices antes de acusar a un amigo ...
Fomos os últimos habitantes da escola do pobo , ata hai pouco reconvertida nun bar , hoxe nun non se que , as últimas bicicletas que pedalearon aquelas sufridas costas , os últimos xogadores de " A Carballa " ... Hoxe todo apunta máis alto : os grupos escolares , as estradas asfaltadas e o fútbol en " O Picouto " . Hoxe xa só me queda perderme no medio deses recordos e así reavivar a chama que aínda queda dentro , pechar os ollos e escoitar :
" Ao corro da pataca ... "
" O patio da miña casa , é particular ..."
" Antón , Antón , Antón pirulero ..."
" Rei , rei , cantos anos durarei , vintecinco non nos ei ..."

....eses silencios que me falan de San Fiz .
Deixa un comentario (3) - Categorías A miña bitácora - Publicado o 25-05-2010 17:28
3 Comentario(s)
1 Felicidades por abrir Sa#blgtk08#n Fiz de Navío al mundo.
Comentario por Amando (11-10-2009 13:28)
2 Gracias por ponernos en el mapa!! te olvidaste de una opción: que unos #blgtk08#antiguos vecinos vuelvan...

Elisa López

Comentario por Elisa (07-01-2010 12:47)
3 A verdade é que me gusta e moito este xeito teu de describir os recantiños que, por seren tan familiares#blgtk08#, ás veces desposuímos da súa poesía.

Parabéns, Santi.

Un bico moi grande.
Comentario por A nena do paraugas (08-05-2010 07:12)
Deixa o teu comentario
Nome:
lopezrodriguezsanti@gmail.com:
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal



Santi López Rodríguez