As miñas webs.




"Se queres deixar unha mensaxe"

San Fiz de Navío o balcón do Ribeiro



lopezrodriguezsanti@gmail.com


Santi López
 Categorías.
 Galería de fotos
 Arquivos

As tradicións.

As tradicións perduran, ainda que este ano por mor da pandemia, non sexa coma todos os anos anteriores.
Entre estas dúas fotos hay cincuenta anos de diferencia, con todo, as costumes e a fé na Patroa Virxen do Socorro, seguen a ser as mesmas.
Antigamente a procesión saía da Igrexa e baixaba polo campo da festa da Carballa hasta dar a volta ao rededor do cruceiro que estaba a carón da escola. Hai uns anos, dito cruceiro foi trasladado o cruce de camiños que vai un hacia Ventoselo e outro hacia a Carballeira, polo que na actualidade mudou o recorrido da procesión.
Estas tradicionais festas da Patroa, así como a procesión e os festexos, teñen un gran arraigamento entre os veciños da parroquia, son uns días de asueto despois dos duros traballos da sementeira e da procura dos frutos, e antes de escomenzar a tan desexada vendima que encherá as bodegas dos colleiteiros e traerá uns cantos euros extra os petos dos veciños.
Son unhas datas que enchen todas as casas de familiares, amigos e forasteiros que en gran número son emigrantes noutras terras alén dos mares.
Nestas datas de convivencia íntima con familiares e amigos o pobo mostra esa outra cara amable, servicial e humilde que o resto do ano tamén posúe pero que se ve empañada pola dureza das tarefas do campo.
O recorrido da procesión remata as portas da Igrexa, con ese momento tan esperado que e a "poxa" donde os devotos poxan para ver quen se fai cos chanzos da carroza pra metela na Igrexa, compre decir que os mais achegados a Santa son os mais caros.
Deixa un comentario (0) - Categorías Nosa Patrona - Publicado o 25-09-2020 13:45
A Virxen do Perpetuo Socorro .
Patroa dos Pais Redentoristas e de Haití.
A icona orixinal está no altar maior da Igrexa de San Afonso, moi preto da Basílica de Santa María a Maior en Roma.

O icono da Virxe, pintado sobre madeira, de 21 por 17 polgadas, mostra á Nai co Neno Jesús. O Neno observa a dous anxos que lle mostran os instrumentos da súa futura paixón. Agárrase forte coas dúas mans da súa Nai Santísima quen o sostén nos seus brazos. O cadro recórdanos a maternidade divina da Virxe e o seu coidado por Jesús desde a súa concepción ata a súa morte. Hoxe a Virxe coida de todos os seus fillos que a ela acoden con plena confianza.

Historia

No século XV un comerciante adiñeirado da illa de Creta (no Mar Mediterráneo) tiña a bela pintura da nosa Señora do Perpetuo Socorro. Era un home moi piadoso e devoto da Virxe María. Como chegaría ás súas mans devandita pintura, non se sabe. Confiaríaselle por razóns de seguridade, para protexela dos sarracenos? O certo é que o mercador estaba resolto a impedir que o cadro da Virxe destruísese como tantos outros que xa correran con esa sorte.

Por protección, o mercador decidiu levar a pintura a Italia. Empacó as súas pertenzas, arranxou o seu negocio e abordou un navío dirixíndose a Roma. En ruta desatouse unha violenta tormenta e todos a bordo esperaban o peor. O comerciante tomou o cadro da nosa Señora, sostívoo no alto, e pediu socorro. A Santísima Virxe respondeu á súa oración cun milagre. O mar acougouse e a embarcación chegou a salvo ao porto de Roma.

Cae a pintura en mans dunha familia

Tiña o mercador un amigo moi querido na cidade de Roma así que decidiu pasar un intre con el antes de seguir adiante. Con gran alegría mostroulle o cadro e díxolle que algún día o mundo enteiro renderíalle homenaxe á nosa Señora do Perpetuo Socorro.

Pasado un tempo, o mercador enfermouse de gravidade. Ao sentir que os seus días estaban contados, chamou ao seu amigo ao seu leito e rogoulle que lle prometese que, logo da súa morte, colocaría a pintura da Virxe nunha igrexa digna ou ilustre para que fose venerada publicamente. O amigo accedeu á promesa pero non a chegou a cumprir por compracer á súa esposa que se había encariñado coa imaxe.

Pero a Divina Providencia non levara a pintura a Roma para que fose propiedade dunha familia senón para que fose venerada por todo o mundo, tal e como profetizara o mercador. A nosa Señora aparecéuselle ao home en tres ocasións, dicíndolle que debía pór a pintura nunha igrexa, pola contra, algo terrible sucedería. O home discutiu coa súa esposa para cumprir coa Virxe, pero ela burlóuselle, dicíndolle que era un visionario. O home temeu desgustar á súa esposa, polo que as cousas quedaron igual. A nosa Señora, por fin, volvéuselle a aparecer e díxolle que, para que a súa pintura saíse desa casa, el tería que irse primeiro. De súpeto o home púxose gravemente enfermo e en poucos días morreu. A esposa estaba moi apegada á pintura e tratou de convencerse a si mesma de que estaría máis protexida na súa propia casa. Así, día a día, foi aprazando o desfacerse da imaxe. Un día, a sua filla de seis anos veu cara a ela apresurada coa noticia de que unha fermosa e resplandeciente Señora habíaselle aparecido mentres estaba mirando a pintura. A Señora díxolle que lle dixese á súa nai e ao seu avó que A nosa Señora do Perpetuo Socorro desexaba ser posta nunha igrexa; e, que se non, todos os da casa morrerían.

A nai da nena estaba espantada e prometeu obedecer á Señora. Unha amiga, que vivía cerca, oíu o da aparición. Foi entón a ver á señora e ridiculizóu todo o ocorrido. Tratou de persuadir á súa amiga de que quedase co cadro, dicíndolle que se fose ela, non faría caso de soños e visións. Apenas terminara de falar, cando comezou a sentir unhas dores tan terribles, que creu que se ía a morrer. Chea de dor, comezou a invocar á nosa Señora para que a perdoase e axudásea. A Virxe escoitou a súa oración. A veciña tocou a pintura, con corazón contrito, e foi sanada instantaneamente. Entón procedeu a suplicarlle á viúva para que obedecese á nosa Señora dunha vez por todas.

Accede a viúva a entregar a pintura

Atopábase a viúva preguntándose en que igrexa debería pór a pintura, cando o ceo mesmo respondeulle. Volveu aparecer a Virxe á nena e díxolle que lle dixese á súa nai que quería que a pintura fose colocada na igrexa que queda entre a basílica de Sta. María a Maior e a de S. Juan de Letrán. Esa igrexa era a de S. Mateo, o Apóstolo.

A señora apresurouse a entrevistarse co superior dos Agostiños quen eran os encargados da igrexa. Ela informoulle acerca de todas as circunstancias relacionadas co cadro. A pintura foi levada á igrexa en procesión solemne o 27 de marzo de 1499. No camiño da residencia da viúva cara á igrexa, un home tocou a pintura e foille devolto o uso dun brazo que tiña paralizado. Colgaron a pintura sobre o altar maior da igrexa, onde permaneceu case trescentos anos. Amado e venerado por todos os de Roma como unha pintura verdadeiramente milagrosa, serviu como medio de incontables milagres, curacións e grazas.

En 1798, Napoleón e o seu exército francés tomaron a cidade de Roma. Os seus atropelos foron incontables e a súa soberbia, satánica. Exiliou ao Papa Pío VII e, co pretexto de fortalecer as defensas de Roma, destruíu trinta igrexas, entre elas a de San Mateo, a cal quedou completamente arrasada. Xunto coa igrexa, perdéronse moitas reliquias e estatuas venerables. Un dos Pais Agostiños, xusto a tempo, lograra levar secretamente o cadro.

Cando o Papa, que fora prisioneiro de Napoleón, regresou a Roma, deulle aos agostiños o mosteiro de S. Eusebio e despois a casa e a igrexa de Sta. María en Posterula. Unha pintura famosa da nosa Señora da Graza estaba xa colocada en devandita igrexa polo que a pintura milagrosa da nosa Señora do Perpetuo Socorro foi posta na capela privada dos Pais Agostiños, en Posterula. Alí permaneceu sesenta e catro anos, case esquecida.

Achado dun sacerdote Redentorista

Mentres tanto, a instancias do Papa, o Superior Xeral dos Redentoristas, estableceu o seu cede principal en Roma onde construíron un mosteiro e a igrexa de San Afonso. Un dos Pais, o historiador da casa, realizou un estudo achega do sector de Roma en que vivían. Nas súas investigacións, atopouse con múltiples referencias á vella Igrexa de San Mateo e á pintura milagrosa da nosa Señora do Perpetuo Socorro.

Un día decidiu contarlle aos seus irmáns sacerdotes sobre as súas investigacións: A igrexa actual de San Afonso estaba construída sobre as ruínas da de San Mateo na que, durante séculos, fora venerada, publicamente, unha pintura milagrosa da nosa Señora do Perpetuo Socorro. Entre os que escoitaban, atopábase o Pai Michael Marchi, o cal acordábase de servir moitas veces na Misa da capela dos Agostiños de Posterula cando era neno. Aí na capela, vira a pintura milagrosa. Un vello irmán leigo que vivira en San Mateo, e a quen visitara a miúdo, contoulle moitas veces relatos acerca dos milagres da nosa Señora e adoitaba engadir: "Ten presente, Michael, que A nosa Señora de San Mateo é a da capela privada. Non o esquezas". O Pai Michael relatoulles todo o que había oído daquel irmán leigo.

Por medio deste incidente os Redentoristas souberon da existencia da pintura, no entanto, ignoraban a súa historia e o desexo expreso da Virxe de ser honrada publicamente na igrexa.

Ese mesmo ano, a través do sermón inspirado dun xesuíta acerca da antiga pintura da nosa Señora do Perpetuo Socorro, coñeceron os Redentoristas a historia da pintura e do desexo da Virxe de que esta imaxe súa fose venerada entre a Igrexa de Sta. María a Maior e a de S. Juan de Letrán. O santo Xesuíta lamentara o feito de que o cadro, que fora tan famoso por milagres e curacións, desaparecese sen revelar ningún sinal sobrenatural durante os últimos sesenta anos. A el pareceulle que se debía a que xa non estaba exposto publicamente para ser venerado polos fieis. Lles imploró aos seus oíntes que, se algún sabía onde se achaba a pintura, informásenlle dono o que desexaba a Virxe.

Os Pais Redentoristas soñaban con ver que o milagroso cadro fose novamente exposto á veneración pública e que, de ser posible, sucedese na súa propia Igrexa de San Afonso. Así que instaron ao seu Superior Xeral para que tratase de conseguir o famoso cadro para a súa Igrexa. Logo dun tempo de reflexión, decidiu solicitarlle a pintura ao Santo Pai, o Papa Pío IX. Narroulle a historia da milagrosa imaxe e someteu a súa petición.

O Santo Pai escoitou con atención. El amaba dulcemente á Santísima Virxe e alegráballe que fose honrada. Sacou a súa pluma e escribiu o seu desexo de que o cadro milagroso da nosa Señora do Perpetuo Socorro fose devolto á Igrexa entre Sta. María a Maior e S. Juan de Letrán. Tamén encargou aos Redentoristas de que fixesen que A nosa Señora do Perpetuo Socorro fose coñecida en todas partes.

Aparece e venérase, por fin, o cadro da nosa Señora

Ningún dos Agostiños dese tempo coñecera a Igrexa de San Mateo. Unha vez que souberon a historia e o desexo do Santo Pai, gustosos compraceron á nosa Señora. foran os seus custodios e agora devolveríanlla ao mundo baixo a tutela doutros custodios. Todo fora planeado pola Divina Providencia nunha forma verdadeiramente extraordinaria.

A petición do Santo Pai, os Redentoristas obsequiaron aos Agostiños unha linda pintura que serviría para substituír á milagrosa.

A imaxe da nosa Señora do Perpetuo Socorro foi levado en procesión solemne ao longo das vistosas e alegres rúas de Roma antes de ser colocado sobre o altar, construído especialmente para o seu veneración na Igrexa de San Afonso. A dita do pobo romano era evidente. O entusiasmo das vinte mil persoas que se apiñaron nas rúas cheas de flores para a procesión deu testemuño da profunda devoción cara á Nai de Deus

A toda hora do día, podíase ver un número de persoas de toda clase diante da pintura, implorándole á nosa Señora do Perpetuo Socorro que escoitase as súas oracións e que lles alcanzase misericordia. Reportáronse diariamente moitos milagres e grazas.

Hoxe en día, a devoción á nosa Señora do Perpetuo Socorro difundiuse por todo o mundo. Construíronse igrexas e santuarios na súa honra, e establecéronse archicofradías. O seu retrato é coñecido e amado en todas partes.

Signos da imaxe da nosa Nai do Perpetuo Socorro
(coñecida no Oriente bizantino como a icona da Nai de Deus da Paixón)

Aínda que a súa orixe é incerto, estímase que o retrato foi pintado durante o décimo terceiro ou décimo cuarto século. A icona parece ser copia dunha famosa pintura da nosa Señora que fóra, segundo a tradición, pintada polo mesmo San Lucas. A orixinal venerábase en Constantinopla por séculos como unha pintura milagrosa pero foi destruída en 1453 polos Turcos cando capturaron a cidade.

Foi pintado nun estilo plano característico de iconas e ten unha calidade primitiva. Todas as letras son gregas. As iniciais á beira da coroa da Nai identifícana como a ?Nai de Deus?. As iniciais á beira do Neno ?ICXC? significan ?Xesucristo?. As letras gregas na aureola do Neno: owu significan ?O que é?, mentres as tres estrelas sobre a cabeza e os ombreiros de María santísima indican a súa virginidad antes do parto, no parto e despois do parto.

As letras máis pequenas identifican ao anxo á esquerda como ?San Miguel Arcanxo?; o arcanxo sostén a lanza e a cana coa esponxa empapada de vinagre, instrumentos da paixón de Cristo. O anxo á dereita é identificado como ?San Gabriel Arcanxo?, sostén a cruz e os cravos. Nótese que os anxos non tocan os instrumentos da paixón coas mans, senón co pano que os cobre.

Cando este retrato foi pintado, non era común pintar aureolas. Por esta razón o artista redondeou a cabeza e o veo da Nai para indicar a súa santidade. As halos e coroas douradas foron engadidas moito despois. O fondo dourado, símbolo da luz eterna dá realce ás cores máis ben vivas das vestiduras. Para a Virxe o maforion (veo-manto) é de cor púrpura, signo da divindade á que ela se uniu excepcionalmente, mentres que o traxe é azul, indicación da súa humanidade. Neste retrato a Madona está fóra de proporción co tamaño do seu Fillo porque é -María- a quen o artista quixo salientar.

Os encantos do retrato son moitos, desde a inxenuidade do artista, quen quixo asegurarse que a identidade de cada un dos suxeitos coñecésese, ata a sandalia que colga do pé do Neno. O Neno divino, sempre con esa expresión de madurez que convén a un Deus eterno no seu pequeno rostro, está vestido como adoitaban facelo na antigüidade os nobres e filósofos: túnica cinguida por un cinto e manto botado ao ombreiro. O pequeno Jesús ten no rostro unha expresión de temor e coas dúas manitas aperta a dereita da súa Nai, que mira ante si con actitude recolleita e pensativa, coma se estivese recordando no seu corazón a dolorosa profecía que lle fixese Simeón, o misterioso plan da redención, cuxo servo sufriente xa presentara Isaías.

Na súa dobre denominación, esta bela imaxe da Virxe recórdanos o centralismo salvífico da paixón de Cristo e de María e ao mesmo tempo a socorredora bondade da Nai de Deus e nosa.
Esta breve descrición fué tomada da páxina web das servas dos corazóns traspasados de Jesús e de María

las siervas de los corazones traspasados
Deixa un comentario (0) - Categorías Nosa Patrona - Publicado o 06-05-2010 17:03
© by Abertal



Santi López Rodríguez

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0