As miñas webs.



OS MEUS TRABALLOS :
D.URBANO FERREIROA MILLAN




"Se queres deixar unha mensaxe"

San Fiz de Navío o balcón do Ribeiro


Santi López
 Categorías.
 Galería de fotos
 Arquivos

San Félix protector dos nenos.
Xunto cos remedios caseiros e as virtudes das plantas, na crenza popular dos nosos antepasados existía outro tipo de medicina sobrenatural ou supersticiosa : os santos, que eran invocados moi a miúdo pra recuperar a saúde. Son moitas e diversas as cerimonias que se celebran ao longo e ancho da nosa terra.
Na nosa parroquia temos o exemplo no noso patrón San Félix cuxa festividade cerebrase o dia 1 de Agosto, e a ela acuden todos os nenos e nenas da parroquia e da contorna co firme proposito de asistir a procesión e logo a misa. Baixo un repique de campás e un estruendo de fogos o Santo sae da Igrexa e nese momento as nais afananse en colocar os rapaces debaixo das andas do Santo, co só propósito de que o neno fale ben ou comence a falar canto antes, se e algo lacazán pra facelo. Os mais vellos decían que unha vez que o neno pasara esa proba tardaría moi pouco en falar.
Esta ceremonia descoñezo si se celebra en calquer outro sitio, o que si e verdade que noutras aldeas e pobos predominaba este ritual pra curar o tangaraño o culleitizo o mal de ollo e outros males.
Podo asegurar que poucos son os nenos da nosa parroquia e arredores que non pasaran por debaixo das andas de San Félix. Na
actualidade segue a celebrarse a procesión pero cada vez hay menos nenos que cumplan coa tradicción, pero eu coido que se debe mais a unha desmenución da natalidade que a falta de fe nesas costumes.



Foto cedida por Milagros Fernández Silva
Deixa un comentario (0) - Categorías Noso Patrón - Publicado o 09-08-2016 19:57
San Félix Mártir
Esta foto pertenece a la imagen original que hay en la Iglesia .Unha das innumerables vítimas da última das grandes persecucións do Imperio
romano contra o cristianismo; e un dos máis ilustres mártires españois inmolados polo
furor do pretor Daciano, encargado de executar a persecución no noso país. Festa: 1 de agosto.
Na vida de San Félix, o glorioso mártir xerundense, mestúranse profundamente a
historia e a lenda, ata tal punto que se fai difícil descubrir a súa verdadeira personalidade. As actas do seu martirio, xunto coas do seu compañeiro San Cucufate, foron adulteradas por mans piadosas pero totalmente indiscretas, carecendo do valor histórico necesario para debuxar sobre elas a silueta do noso biografiado. Seranos necesario, por conseguinte, con poucos datos intentar ver, tras o que nos contan as fontes, só escintileos do que foi e do que fixo San Félix.
El e o seu compañeiro de andanzas Cucufate, naceron no continente africano, na rexión
Scilitana, de familias acomodadas. En Cesarea marítima cursan os seus estudos e teñen os seus
primeiros contactos cos seguidores de Cristo, tantas veces declarados inimigos do Imperio e perseguidos con saña diabólica. Os ensinos evangélicas achan terreo abonado no corazón nobre, puro e xeneroso dos dous mozos, que deciden recibir o bautismo. A súa decisión e a súa entrega é tan definitiva que chegarán ata a dar a súa vida en testemuño perenne da divindade de Xesucristo.
Achámonos a finais do século III. A Roma pagá empeza a fenecer, para deixar lugar á Roma de Cristo, que cal nova ave fénix aparece cunha vitalidade inesperada que intentarán afogar inutilmente no seu propio sangue os crueis emperadores romanos. Nestes decenios a persecución azouta só algunhas provincias do vasto Imperio, e entre elas a Tarraconense. A orde de exterminio foi dada polos poderosos Diocleciano e Maximiano, que hai pouco se repartiron os territorios imperiais, que non poden ser gobernados cunha soa man.
Félix e Cucufate, saben que só unha cousa é necesaria: amar a Deus sobre todas as cousas
e que para amarlle hai que amar primeiro ao próximo. Queren ser consecuentes, e deciden
abandonar o seu país, onde aínda non chegou a orde imperial de exterminio, para axudar
aos cristiáns da Tarraconense a soportar a difícil proba en que se achan. Cheos de santo
amor e simulando o oficio de mercadores, pasan o Mediterráneo e chegan respectivamente a Ampurias e Barcino. Félix trasládase a Xirona, que será o centro das súas actividades heroicas. Veñen como din as actas do seu martirio simulando ser
mercadores, porque é o hábito máis propicio neste momento e porque levan entre mans o negocio mellor, que é a salvación eterna, e a mercancía máis necesaria, a fe en Cristo.

En Xirona, Félix promove tanta admiración entre o pobo pola súa integridade de vida e
pola súa fervente caridade, que converte moitos pagáns. Pronto a súa presenza e actividade
inquietan ás autoridades, que lle levan ante o tribunal do Pretor. Do tribunal pasa ao cárcere e logo de recibir sentenza condenatoria, é sometido aos máis atroces tormentos, dos que é varias veces liberado por intercesión angélica. Primeiro é vítima de diferentes torturas, despois é atado a uns cabalos e arrastrado polas
principais rúas da cidade. Curado milagrosamente, pasa novamente por diferentes
pobos e, trasladado á praia de San Feliu de Guíxols, bótanlle ao mar levando atada
unha roda de muíño ao pescozo. Novamente é salvado por intercesión duns espíritos
evangélicos que suavemente lle conducen á praia. Para rematar, termina heroicamente a súa
vida cando é sometido ao terrible suplicio de desgarrarle a carne con garfios de ferro.
Isto ocorrería cerca do ano 304 e pouco despois do martirio do apóstolo de Barcelona San
Cucufate no Castelo Octaviano, hoxe San Cugat do Vallés.
Parece claro que San Félix non pertenceu á clerecía, nin desempeñou algún ministerio
sacro. Era un simple seglar que se converteu en misioneiro. O seu fervor era tan grande, que
non dubidou en abandonar a súa terra natal, a súa familia e as súas riquezas, para testemuñar a súa fe en Cristo, para axudar aos nosos antepasados na fe a permanecer fieis ante a
persecución, ata ata entregar a súa vida e ser con iso simiente de novos cristiáns.
No noso século XX, século que viu aparecer no seo da Igrexa cunha forza xamais esperada o apostolado seglar, Félix, a pesar da densa lenda que cobre toda a súa vida, é un modelo perfecto para os que hoxe, dentro e fóra das organizacións católicas, intentan seguir a orde do Señor: «Ide, ensinade a todas as xentes....
Pronto a fama do seu martirio esténdese por toda a cristiandad, e cen anos despois o primeiro gran poeta cristián, Prudencio, no seu Peristephanon, o libro dos mártires, citaralle dicindo: A pequena Xirona, rica en corpos santos, mostrará os venerables restos de San Félix.
Os Pais da Igrexa Visigótica contarannos os seus milagres e os feitos extraordinarios obrados xunto á súa tumba e o rei Recaredo irá en peregrinación a Xirona para ofrecerlle unha coroa votiva de ouro. Xirona continúa gardando os seus preciosos refugallos e sobre o seu sepulcro construíu un gran templo para recordar á cristiandad a fe e o amor do seu apóstolo mártir.
Deixa un comentario (1) - Categorías Noso Patrón - Publicado o 06-05-2010 17:25
© by Abertal



Santi López Rodríguez