As miñas webs.




"Se queres deixar unha mensaxe"

San Fiz de Navío o balcón do Ribeiro



lopezrodriguezsanti@gmail.com


Santi López
 Categorías.
 Galería de fotos
 Arquivos

A "morriña" padécese en calquer outra lingua

Hoxe vouvos facer unha pequena suxerencia: Estes días atrás entrei en contacto con xente do outro lado do charco e tamén doutras cidades europeas, son veciños da parroquia, de segundas e terceiras xeracións , pero nados neses países e que non se manexan moi ben co galego, por eso me pediron se podía publicar o Blog de San Fiz en castelán, o que respondín que non había atranco ningún.
Eses rapaces e rapazas mostran os mesmos sentimentos as mesmas sensacións e o mesmo cariño esta terra , que si viviran aqui. Nas súas verbas noto que tamén sofren a mesma " morriña".
Entón se non vos importa a partir de agora as seguintes publicacións serán en castelán.
Deixa un comentario (0) - Categorías Retrospectivas - Publicado o 22-11-2020 12:47
EMPRENDEDORES NA PARROQUIA. ANOS SESENTA

A comenzo dos anos sesenta , cando está en pleno auxe a emigración masiva, Galiza expulsa 500.000 habitantes, o que significa o 40% da emigración total habida entre 1860 e 1970.
Da mesma maneira os Plans de Desenvolvemento, que protagonizaron a política estelar do franquismo pra favorecer a Industria Privada, apenas tiveron incidencia real. Foron as iniciativas do capital privado galego, e non as iniciativas públicas as que protagonizaron o crecemento dos anos sesenta.
Unha destas iniciativas privadas xurdiu en Outeiro de San Fiz , además doutras da parroquia, hoxe vou falar desta : trátese dun pequeno taller de carpintería, posto en marcha o 15 de Marzal de 1969, como reza na inscripción do Rexistro de Industrias de Ourense da foto de portada.
Este pequeno talller chegou a dar traballo a 5 ou 6 empregados, cuxo principal obxecto era facer portas e fiestras, logo viñeron toda clas de traballos coa madeira, pasando por cubas, tinallas e barcaletas pro viño e reclinatorios pra Igrexa, hasta vin por alí algún confesionario.
Os anos setenta trouxeron os paneis de aglomerado e a construción en serie e acabaron fundindo estes pequenos talleres familiares. Por unha banda acentúase o desequilibrio entre a franxa atlántica e a costeira que concentra as industrias e o interior progresivamente deprimido. Por outra banda comenza un éxodo rural sen precedentes, que produce un envellecemento da poboación agraria que se fai sentir co tempo no conxunto de Galiza na actualidade.
Deixa un comentario (0) - Categorías San Fiz na historia - Publicado o 07-11-2020 15:52
Un cáliz e unha patena do mestre prateiro Clemente Miranda
Nun artigo anterior xa tiña comentado que o prateiro Clemente Miranda fixera un cáliz e unha patena para a Igrexa de San Fiz de Navío. Trátase dun prateiro valisoletano que desde o ano 1742 hasta o 1746 traballou por terras galegas.
Clemente Miranda conserva certos rasgos formales da pratería Rococó na súa estrutura e na sinuosidade dos perfís, ainda que a súa depuración ornamental na súa obra anuncia un cambio estilístico hacia o Neoclásico que triunfará nas décadas posteriores.
Pois ben, ahora acabo de atopar o documento que o confirma, no Arquivo Diocesano de Ourense, dentro do Libro de Fábrica da Igrexa de San Fiz de Navío.E dice textualmente:
ECHURA DE UN CALIZ POR CLEMENTE MIRANDA PLATERO, PARA LA IGLESIA DE SAN FELIX DE NAVIO
" He de haber ciento y noventa y tres reales y seis maravedíes que pagué por la hechura de un cáliz zincelado pie y vasa y sobre copa, con copa y patena dorados, el qual pesa veinte y tres onzas y media (digo) y cinco ochavas y media: y para el que se deshizieron dos cálices viejos que pesaron veinte y nueve onzas y cinco ochavas; y las cinco onzas y cinco ochavas y media que sobran las admite en cuenta el platero a diecinueve reales e importaré ciento y doce reales y veinte y ocho maravedíes, cuias dos partidas hazen trescientos reales que importó toda la hechura y dorado y porque despues me bajó treinta reales como consta en la zertificación que traje de Clemente Miranda. No cargo mas que ciento y setenta y tres reales y seis maravedíes"
Deixa un comentario (0) - Categorías Mobiliario Litúrxico - Publicado o 24-10-2020 12:56
As tradicións.

As tradicións perduran, ainda que este ano por mor da pandemia, non sexa coma todos os anos anteriores.
Entre estas dúas fotos hay cincuenta anos de diferencia, con todo, as costumes e a fé na Patroa Virxen do Socorro, seguen a ser as mesmas.
Antigamente a procesión saía da Igrexa e baixaba polo campo da festa da Carballa hasta dar a volta ao rededor do cruceiro que estaba a carón da escola. Hai uns anos, dito cruceiro foi trasladado o cruce de camiños que vai un hacia Ventoselo e outro hacia a Carballeira, polo que na actualidade mudou o recorrido da procesión.
Estas tradicionais festas da Patroa, así como a procesión e os festexos, teñen un gran arraigamento entre os veciños da parroquia, son uns días de asueto despois dos duros traballos da sementeira e da procura dos frutos, e antes de escomenzar a tan desexada vendima que encherá as bodegas dos colleiteiros e traerá uns cantos euros extra os petos dos veciños.
Son unhas datas que enchen todas as casas de familiares, amigos e forasteiros que en gran número son emigrantes noutras terras alén dos mares.
Nestas datas de convivencia íntima con familiares e amigos o pobo mostra esa outra cara amable, servicial e humilde que o resto do ano tamén posúe pero que se ve empañada pola dureza das tarefas do campo.
O recorrido da procesión remata as portas da Igrexa, con ese momento tan esperado que e a "poxa" donde os devotos poxan para ver quen se fai cos chanzos da carroza pra metela na Igrexa, compre decir que os mais achegados a Santa son os mais caros.
Deixa un comentario (0) - Categorías Nosa Patrona - Publicado o 25-09-2020 13:45
O " Coto de Outeiro"

O lugar de Outeiro da parroquia de San Fiz, noutrora fregresía de San Fiz de Navío e pertenecente a xurisdición de Roucos, gozaba dun estatus distinto o resto dos lugares da parroquia. En primeiro lugar a finales do século XVI, según un estudo do profesor Frutos Fernández González chamado : O padrón de San Clodio ano 1580, aparece a Granxa de San Fiz de Navío dentro do padrón das Pousas que San Clodio posuia na comarca do Ribeiro, esta granxa estaba situada no lugar de Outeir. Pertenecía a xurisdición de San Clodio e estaba composta por varias fincas adicadas oa viñedo, entre elas: As Pombeiras, a Almuiña e o Penso. Destas viñas partían carros cheos de pelexos de viño hacia o Mosteiro e logo dende alí a través do "camiño dos arrieiros" e do "camiño miñoto" acababan embarcadas no porto da Coruña e noutros destinos.
Xa a mediados do século XVIII aparece no Catastro de Ensenada de 1761, como "Coto de Outeiro" cuxo dono era D. Felipe Antonio de Toubes Villamarín, que vivia neste lugar co seu pai D.Francisco Vázquez de Toubes, e mais tarde casaría con Dña Leonor María Ordóñez y Mosquera. Pois ben, a fregresía de San Fiz de Navío pertenecía e tributaba o señorío e dominios dos Condes de Ribadavia e nembargantes o Coto de Outeiro tributaba a Felipe Antonio de Toubes .
Deixa un comentario (0) - Categorías Lugares de San Fiz - Publicado o 01-08-2020 12:06
Xoven desaparecida en San Fiz. Enero de 1867
Según a Circular nº27 do 25 de Xaneiro de 1867, o Goberno Provincial de Ourense está a indagar o paradoiro dunha xoven procedente do Hospicio de mulleres desta cidade. A xóven chámase Pascua de la Iglesia, de edade entre 14 e 15 anos,estatura regular, corpo delgado, pelo roxo, leva un vestido de frazada oscura, un jubón de paño e calza zapatos.
A orden pública dice literalmente : Según me participa el Alcalde de San Amaro, en 15 del corriente, dió parte D.Mariano Sánchez Toubes dueño y vecino de la Casa da Touza, en aquel distrito se ausentara de la misma en que se encontraba al servicio doméstico, Pascua de la Iglesia, procedente de la casa de las Mercedes de esta ciudad, cuyo hallazgo no pudiera conseguirse no obstante haber hecho las más vivas diligencias para ello.
En su virtud y accediendo a lo que dicho Alcalde solicita, he dispuesto hacer pública la falta de la expresada joven con inserción a continuación de sus señas a fin de que los señores alcaldes de esta Provincia, individuos de la Guardia Civil y vigilancia procuren indagar su paradero y habida que sea la detengan y la pongan a disposición de mi autoridad para con su presencia ordenar lo mejor que proceda.
Orense, 25 de Enero de 1867
El Gobernador accidental Manuel Alvarez Morán.
Deixa un comentario (0) - Categorías Retrospectivas - Publicado o 03-07-2020 10:20
Un mozo de San Fiz na " Quinta do Biberón".
Como ben sabedes, a " Quinta do biberón " foi o nome que se lle diu as levas (reclutamentos) que facía a República española de 1938-1939 en todo o territorio que ainda controlaba a España republicana durante os últimos anos da guerra civil española.
Movilizadas por Manuel Azaña a finais de Abril de 1938. Naquel momento foron chamados a filas 30.000 xóvenes vidos de todo o territorio nacional do lado republicano.
Pois ben, entre eles estaba o noso veciño do Sobrado : Adolfo Muradás Vázquez. En principio cubrían tarefas auxiliares pero logo xa participaban de pleno nas ofensivas militares , neste caso, na Batalla do Ebro. A maioría deles eran menores de idade, algún deles só con 14 anos , daí o nome. Ademais da Batalla do Ebro, tamén estiveron nas de Merengue e Baladredo e outros destinados o Batallón Alpino.
Adolfo acabada a guerra pasou a fecer o servicio militar e alí acadou a categoría de Sarxento de Infantería, Cabaleiro Mutilado Permanente, así o confirma un recurso contencioso administrativo presentado por él ante a Sección Quinta da Audiencia Nacional.
Deixa un comentario (0) - Categorías Etimoloxía e Historia - Publicado o 05-06-2020 14:26
Os penedos mais senlleiros do concello do San Amaro.

Hoxe toca dar un repaso pola toponimia do Concello, pero desta vez quero facer alusión as pedras e penedos que aparecen como tipoloxía accidentes na toponimia de galicia.
Existen infinidade de afloracións deste tipo en todo o Concello, ainda que eu remítome soamente os que aparecen na Toponimia de Galicia.
Todos coñecemos algún penedo de formas caprichosas onde a imaxinación chega hasta donde a queiramos estirar. Eu só fabrico alas, vos podedes chegar hasta donde vos propoñades.
Outro día falaremos desas rochas de formas diversas aderezadas con algunha que outra foto.
Deixa un comentario (0) - Categorías Sitios de interes - Publicado o 02-05-2020 17:35
O Monte dos Castros

Despois de moito tempo buscando referencias catastrales do Monte Dos Castros, xa que referencias visuales casi non quedan, agás de algún muro perimetral ou parte dun parapeto,cheguei a conclusión de que al menos son dous os castros existentes.
Por unha parte o topónimo reza Monte dos Castros, e por outra unhos documentos atopados no Catastro de 1761, dan confirmación a esta teoría, nesa relación de fincas figura unha co nome o Castro do lugar da Quintá, noutra figura co nome de Castro de Arriba e na última co nome de Castro de Abaixo, con todas as referencias das lindes do lugar.
Se atendemos as coordenadas destes castros encontraremos en primeiro lugar a ficha do topónimo, na cal fai referencia as coordenadas :
X.- 575437,94
Y.- 4691305,26
Estas corresponderían o Castro que se atopa a dereita do poste de alta tensión, o norte do Toco do Zorro.
As outras son :
X.- 575491,05
Y.- 4690993,22
Estas pertenecerían o outro castro situado por debaixo do chalet da Reguenga , que ainda conserva algún muro perimetral.
Queda por facer un estudo detallado sobre o terreo, pero este ten que esperar debido o confinamento.


Más fotos de los Castros en el album de fotos de San Fiz
Deixa un comentario (0) - Categorías Arqueoloxía - Publicado o 01-05-2020 11:13
O marco "do Picouto"
Hoxe quero mostrarvos unha posible "pedrafita" que fai de marco divisorio entre as parroquias de Beariz e San Fiz. Ainda que a súa orixe e incerta, temos a seguridade que se atopa xusto o lado das Mámoas ( M1) e (M2) do Picouto.
Cando visitei o lugar chamoume poderosamente a atención esta pedra grabada por un lado con unha "B" e por o outro con unha "S", e a decir verdade, recoñecina como marco divisorio, pero quedeime coa inquedanza de que podía ser unha "pedrafita" reutilizada en tempos mais recentes coma un marco divisorio.
Se tomamos como referencia o Marco da Anta en Cotobade, resulta calcado o do Picouto. En Cotobade figuran as letras "S" de Sacos e "C" de Carballedo , e no Picouto a "B" de Beariz e a "S" de San Fiz. En Cotobade está situada o lado da Mámoa Portela de Anta, no Picouto o lado das Mámoas (M1) e (M2).
Deixa un comentario (0) - Categorías Arqueoloxía - Publicado o 19-04-2020 13:36
A misteriosa " madriña " do Club Navío de San Fiz.
Despois de moitos anos buscando información sobre a foto do equipo do Club Navío de San Fiz e da súa "madriña", hoxe diu resultados. Gracias a unha publicación que atopei da Revista " Vida Gallega: ilustración regional", nela, aparece a foto do equipo de San Fiz e dice : " En el pueblo de San Félix de Navío se inauguró el día 9 de Mayo de 1933 a las 3 de la tarde un espacioso campo de fútbol, el cual bendijo el virtuoso párroco Don Miguel Rodríguez, asistiendo a dicho acto numerosas personas y celebrándose a continuación un amistoso partido, entre el titular de aquella localidad " Club Navío" y el "Celta de Razamonde", actuando de madrina la hermosa y elegante señorita Julia Rodríguez Mosquera que tuvo la gentileza de hacer entrega al capitán del equipo forastero, de un bonito ramo de flores y obsequiar a los locales con sendos escudos con los emblemas del equipo, bordados por ella misma con los colores regionales.
La lucha se deslizó dentro de la mayor armonía con dominio alterno de los dos bandos contendientes y finalizó con empate a un gol."
Por tanto xa sabemos que a madriña era Julia Rodríguez Mosquera, queda ahora por investigar a qué familia de San Fiz pertenecía.
Deixa un comentario (0) - Categorías Etimoloxía e Historia - Publicado o 12-04-2020 12:01
Libro Real de Eclesiásticos da fregresía de San Fiz
En relación o artigo publicado anteriormente, debo aclarar que eses diezmos e primicia iban a parar a Igrexa, e que ésta, no ano 1761, según o Libro Real de Eclesiásticos , estaba formada polos curas, presbíteros e familiares a cargo, que vivían na casa rectoral e outras casas anexas.
Paso a enumerar os distintos membros: "
* Don Manuel Tomás Guerrero y Enríquez, abad, cura párroco de esta fegresía. Su edad 70 años, tiene una criada mayor, otra menor, y un criado mayor de 18 años.
* Don Patricio Rivera, presbítero. Su edad 50 años, tiene dos criados.
* Don Juan Antonio de Soto, presbítero. Su edad 34 años, vive en compañía de su madre viuda Dña María Rosa Araujo.
Deixa un comentario (0) - Categorías Etimoloxía e Historia - Publicado o 04-04-2020 12:16
Diezmos, primicia e voto ...ano 1761

Se na actualidade nos queixamos dos impostos que pagamos, vou facer unha descrición das cargas que soportaban os fegreses de San Fiz alá polo ano 1761 . Según o Expediente de Comprobación de bienes, rentas y cargas. No capítulo XVI dice:
DIEZMOS: Declaran los peritos que los diezmos mayores y menores que el cura percibe de esta feligresía y su término, haciendo consideración por un quinquenio, podrán ascender en cada año a las cantidades de especies y frutos siguientes :De vino 53 mollos, de trigo 12 ferrados, de centeno 22 ferrados, de mijo grueso 12 ferrados, de cebada blanca 6 ferrados, de habas 4 ferrados, de castañas verdes 16 ferrados, de cebollas 10 cabos o rastras, de lana limpia 2 libras, además de 2 corderos, 6 pollos, 3 cuartillos de miel, media libra de cera amarilla y 1 cuartillo de manteca.
Que regulado todo por un quinquenio asciende a la cantidad de 1.492 reales de vellón y 33 maravedíes.
PRIMICIA : La primicia que la Fabrica de la Iglesia de esta Feligresía percibe de los vecinos, que es de cada matrimonio son : medio ferrado de centeno, media olla de vino y de los viudos y solteros la mitad de otra cantidad, podrá ascender por un quinquenio a la cantidad de 4 ferrados de centeno y 2 mollos de vino , que importan al año 70 reales de vellón.
VOTO : El voto que la mesa capitular de Santiago recibe de esta feligresía , considerado por el mismo quinquenio, podrá ascender a 20 ferrados de centeno cada año, que anualmente importan 80 reales de vellón.
Debo resaltar que estes só son pagos a Igrexa , ademais hay outros pagos polo aumento de cada par de bois 12 reales, por vacas con cría 4 reales, por vacas sin cría 4 reales tamén, a cada carneiro por razón de lana 1 real, e as ovellas pola mesma razón medio real.
Esto visto así asusta un pouco, pero mais adiante noutro artigo, enumerarei todos os eclesiásticos , con familiares e criadas que había nun pobo tan pequeno coma o de San Fiz.

Deixa un comentario (0) - Categorías Etimoloxía e Historia - Publicado o 01-04-2020 13:38
Documento de Xustificación de parentesco de Manuel García Centeno
Un documento atopado no Arquivo do Reino de Galicia, coa signatura CAIXA G7599346 , con data de creación 1856/1857, certifica o que nun artigo do Blog de San Fiz xa había explicado con anterioridade, era a relación existente entre D.Manuel Ventura Figueroa e algunhas familias de Sergude,Casasnovas e Osmo, concretamente : os García Centeno, García Carnero, García Tizón, García Millán, González García, e os actuales González Vázquez.
Dito documento e un expediente de información e xustificación de parentesco de Manuel García Centeno para os seus fillos: Miguel, Lino, Nicolás, Elisa, Benito, Germán e José García Centeno.
Trátase do procedemento polo cal a Fundación Ventura Figueroa recoñece a unha ou varias personas como familiares de Manuel Ventura Figueroa, permitíndolle desta maneira, o acceso as axudas de dotes ou de pensións. Gracias a esta demostración de parentesco, os que acreditasen dito parentesco podían financiar os estudos ou contar coa dote necesaria.
A Fundación foi creada no ano 1784 para dar cumprimento á vontade expresada no seu testamento de destiñar as catro quintas partes dos seus bens, a financiar os seus descendentes. Ríxese por un Padroado do que forman parte parentes do fundador e un representante da tutela do Estado como garante do fiel cumprimento da vontade do seu fundador.
Resulta moi interesante ler a historia de D.Manuel Ventura Figueroa Barreiro.
Deixa un comentario (2) - Categorías Etimoloxía e Historia - Publicado o 01-03-2020 10:12
O xacemento de San Verísimo ( Cenlle )

Este xacemento de San Verísimo de Cenlle, está composto a lo menos por tres túmulos funerarios : O xacemento de San Verísimo, a mámoa de A Corredoira M1 e a mámoa de A Corredoira. O primeiro está situado no propio coto donde antigamente se levantaba a capela de San Verísimo, xa desaparecida, a segunda e a mámoa M1 situada no comunal de Cenlle, e xusto o lado, pero no comunal de San Fiz, a mámoa da Corredoira.
Por desgracia, debido os traballos forestais e posteriores plantacions realizadas, o terreo está moi degradado. Por outra parte a construcción da pista que baixa a Osmo deixou moi afectado o lugar.
Nesta zona, na que se asenta o xacemento, durante a francesada , levouse a cabo unha das mais cruentas batallas entre os franceses e o batallón do Ribeiro. O groso do exército francés estaba nas ribeiras do Miño. E moitos dos nosos paisanos foron enterrados en Sanín, Santa María da Groba e Punxín , os funerais e honras celebráronse unha vez que os franceses se alonxaran destas terras.
Deixa un comentario (0) - Categorías Patrimonio histórico - Publicado o 01-02-2020 16:19
Catro casas influentes na linaxe dunha rapaza de San Fiz.

Mª del Carmen Rosa Sabina Sánchez e Toubes nace en San Fiz de Navío e é bautizada o 30 de Agosto do ano 1823. Filla de D.José Antonio Cayetano María Sánchez de la Peña e de Dna María del Cármen Toubes e Toubes. Neta paterna de D. Francisco Sánchez López e Dna Manuela de la Peña. Neta materna de D.Pedro Ignacio de Toubes Ordóñez e Dna Josefa Inés de Toubes e Acevedo.
No ano 1843 casa en San Fiz con D.Ramón María Teijeiro, nacido en Brués e que e alcalde e procurador xeral de Lalín. Fruto deste matrimonio nacen nove fillos.
María del Cármen Rosa Sabina Sánchez e Toubes e descendente das casas : Da Touza en San Fiz de Navío (San Amaro), da de Rielo en San Xoán de Palmou (Lalín), da de Carballeda en Santiago de Taboada (Silleda), e da de Viñoá en Santa María de Soutolongo ( Lalín ).
Esta rapaza e descendente directa das catro casas solariegas e en ela conflúen as tres da comarca do Deza e mais a da Touza .
Morre en San Fiz de Navío o día 29 de Maio do ano 1874.
Deixa un comentario (0) - Categorías Arquitectura civil - Publicado o 01-01-2020 12:36
Francisco Antonio Toubes Ordóñez. Mariño e Matemático.

Francisco Antonio Toubes Ordóñez.

Nace en San Fiz de Navío (San Amaro, Ourense), no ano 1759, e morre en Montevideo en 1811. Mariño e matemático.
Nacido no seo dunha nobre familia galega e de fonda tradición militar, foi o sexto fillo dos oito habidos do matrimonio de Felipe Antonio de Toubes e Villamarín, falecido en 1782, con Leonor María Ordóñez e Mosquera, falecida en 1763. Bautizado o 28 de xaneiro de 1759, e actuando como padriño Francisco Vázquez de Toubes, foron os seus avós paternos Francisco de Toubes, nacido en 1702, e María Rodríguez de Castro e Canda, nacida en 1700; foron os seus avós maternos, don Patricio Ordóñez Maldonado e dona Gregoria Mosquera. Tras unha primeira vocación relixiosa, ingresa na Real Compañía de Gardas Mariñas e Colexio Naval, inaugurado en Cádiz en 1717, segundo consta no Catálogo de Probas de Cabaleiros aspirantes. Os requisitos que debía reunir un aspirante a guardiamarina, segundo indicaba a Instrución de Patiño, eran os de ser fillo de fidalgo ou de militar con emprego de capitán ou superior, ter unha idade comprendida entre catorce e dezaseis anos e saber ler e escribir.
O 6 de setembro de 1784 formóuselle asento a Francisco de Toubes na Compañía do Ferrol e, pouco despois, sendo tenente de fragata da Real Armada, solicita permiso para contraer matrimonio con María Jerónima Rosa Teresa Franco, bautizada o 27 de agosto de 1771 na parroquia de San Julián de Ferrol, e filla do oficial 1º do Ministerio de Mariña Juan Franco Andrade e de dona Josefa Sánchez Freire. En 1784 publica Francisco de Toubes un manual de matemáticas titulado ?Exercitatio matemática in aritmética, álxebra et xeometría ? .
Ascendido a tenente de navío, pasa a formar parte da dotación da fragata Proba, unha das seis fragatas deseñadas polo arquitecto Bouyón e coñecidas como Mahonesas, e como tal vese involucrado nos sucesos ocorridos en Río de Janeiro os días 28 e 29 de 1808, con ocasión das infrutuosas tentativas realizadas pola señora infanta Carlota Joaquina Teresa de Borbón e Borbón (1775-1830). Esta, irmá do rei Fernando VII, infanta de España, esposa do rexente de Portugal, e princesa honoraria de Brasil, instalouse coa Corte portuguesa en Río de Janeiro, tras a invasión napoleónica de 1807. Ás catro da mañá do día 29 de novembro de 1808, no porto de Río de Janeiro, o brigadier da Real Armada e comandante da fragata Proba, Joaquín de Somoza Montsoriú, fixo chamar en Xunta extraordinaria e reservada a máis de vinte oficiais, entre os que se atopaba o tenente de navío da Real Armada don Francisco de Toubes. O obxecto desta convocatoria era a de participar a estes oficiais as intencións da infanta Carlota, que a falta do rei Fernando VII e dos infantes, detidos en Francia, e aducindo a inexistencia da lei sálica en España, tiña aspiracións á Coroa, para o que pretendía reter a fragata en Río de Janeiro. Despois dunha longa conferencia, esixiu o comandante o ditame dos xefes e oficiais que compoñían dita xunta, os cales conviñeron de forma unánime o que non se obedecese o resolvido pola infanta Carlota, por consideralo contrario ao Real Servizo e á Patria, e por corresponder o mando desa fragata unicamente ao rei Fernando VII. Así mesmo, dispúxose que a fragata dese vela ao primeiro vento favorable, a pesar de ter ao seu costado un navío de guerra portugués e de ter que atravesar a medianía dos castelos que estaban á saída da boca do Porto.

Este artigo foi copiado íntegramente dun traballo de CARLOS VISCASILLAS VAZQUEZ da Real Academia da Historia
Deixa un comentario (0) - Categorías Fillos ilustres - Publicado o 01-12-2019 13:43
Fidalgos en San Fiz no ano 1701

Na revista "Diversarum Rerum" nº7 (revista dos arquivos catedralicio e diocesano de Ourense) do ano 2012, aparece documentación da nobleza ourensana do ano 1701. E nun artigo de ALEXANDRE DE LOS RIOS CONDE, fai mención os fidalgos do pobo de San Fiz de Navío.
Conta Alexandre que o arquivo catedralicio custodia entre os seus fondos, moitas caixas de documentos que agardan a ser catalogados. Nelas atópase unha que sóamente pon nun lateral: "Hidalgos" e alberga case 300 documentos.
Nun deses documentos , tamén fechado entre os anos 1701-1702, coma case todos eles, enumera os fidalgos de cada parroquia, no referente a nosa e dentro da Xurisdición de Roucos dice así: O día 13 de Xunio de 1701 o xuiz ordinario D.Benito de Noboa e Ulloa en relación a orden do Duque de Barbanzón e a do Correxidor de Ourense, reuniu os veciños en concello no lugar de San Amaro de Montes o os de cada lugar foron dicindo si había ou non fidalgos.
Os de San Fiz de Navío dixeron que había 6 fidalgos, ainda que logo só nomearan a 5 , que eran :
* Lope Varela (dono da casa de Viduedo)
* Benito Ordóñez
* Juan José de Ocampo
* Jacinto Ordóñez
* Lorenzo Ordóñez
Un sexto* Cristobal Vázquez Taboada que os veciños de San Martín de Beariz anotaron que non pagaba tributos ordinarios.
Hay que recordar que estes fidalgos do noso pobo puideran ser fidalgos de "bragueta" polo simple feito de ter mais de 7 fillos, non apuntan por ningunha lado que sexan fidalgos notorios de sangue.
O que sí cabe destacar e que para ser un pobo pequeno tiña bastante representación entre os fidalgos, comparado , por exemplo, con Anllo que tiña dous, Beariz que só tiña un ou San Andrés de Camporredondo que non tiña ningún.
Este afán por querer que se lle recoñecese coma fidalgo ven porque os libraba de pagar impostos como pagaban os "pecheros" (labregos).


Deixa un comentario (0) - Categorías San Fiz na historia - Publicado o 01-11-2019 11:03
10º aniversario do blog de S.Fiz de Navío
Foi fai 10 anos, un 6 de Outubro de 2009 cando me enfrentei a tarefa de conectar a historia da nosa aldea cos veciños e simpatizantes deste bonito "balcón do Ribeiro".
O principio todo parecía sinxelo, pero plasmalo en fotos e palabras, xa non era tan doado. A pesares deso, como son bastante teimudo, seguín co propósito de facer a San Fiz visible nas redes e no lugar que lle corresponde na historia.
Comenzaron a chegar os primeiros "gústame" e os primeiros "corazonciños" e así entre emoticóns, tic tac do teclado e sorrisos, chegamos o 6 de Outubro de 2019.
Reflexionando un pouco, podo dicir que valeu a pena.

A TODOS OS SEGUIDORES DESTE BLOGUE, GRACIAS POR ESTAR AQUÍ LÉNDOME.
Deixa un comentario (3) - Categorías A miña bitácora - Publicado o 06-10-2019 10:59
Club Navío de San Fiz , 20 de Maio de 1933.
Case que todos os nosos recordos seadeiros parten do campo de fútbol do Picouto e da S.D.M San Amaro, pero vou refrescarvos a memoria.
Alá polo 20 de Maio de 1933 o diario "Vida Gallega" Ilustración Regional, editaba na súa editorial de deportes a foto que aparece na cabeceira, referíndose o equipo de fútbol de San Fiz de Navío coa súa madriña no centro, na devandita foto móstrase unha señora que chamaban a " madriña" e a súa función no clube non era outra que lavar a equipación dos xogadores e coidar dela durante toda a tempada, era indispensable en todo equipo que se preciase, e sempre saía na foto.
Unhos anos mais tarde o domingo 9 de Abril de 1944, no diario " El Pueblo Gallego ", na sección de deportes relata a final do campeonato da siguinte maneira : " Hoy, domingo, se desplazarán a Cenlle para jugar la final del campeonato el Club Navío, de San Fiz y el Deportivo Ourantes F.C.
El partido promete ser muy reñido, ya que el primero de estos equipos reforzará sus líneas con los mejores elementos de Carballiño y Dacón y el segundo alineará varios elementos de la Tercera División. El partido dará comienzo a las cuatro en punto de la tarde.
O único pesar que me queda e que despoís de moler a cabeza de meu pai durante mais de seis anos, a memoria non perdona, non me soupo recoñecer a nadie na foto, si se recorda deses reforzos de xogadores de Carballiño, Dacón e Partovia, e dos seus nomes, pero desta foto en concreto non se recorda.

" O olvido pode ser a mellor medicina pro dolor do corazón "
Deixa un comentario (0) - Categorías Retrospectivas - Publicado o 02-08-2019 17:05
© by Abertal



Santi López Rodríguez

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0