| Blog do alumnado de Técnicas de Expresión Escrita do CPI Alcalde Xosé Pichel de Coristanco |
|
Regueifeiros hainos e hóuboos, e de moita sona, en toda a comarca bergantiñá e algúns célebres tamén no noso concello. Xogando con esta palabra "regueifeiros" e mudándolle o f polo z traendo ao nome a forma Galiza, creamos este reGueiZeiros co que bautizamos o noso blog, ao que lle agoiramos longa e intensa vida. |
|
|
| O meu perfil |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| SUPERHEROES ANÓNIMOS |
|
 Aquela tarde, como outra calquera, saín á rúa. Andaba soa e distante, nada do que observaba era do meu interese; entón, de repente vin un home perdido e sen dirección, un espírito solitario axudado por un bastón.Topou comigo,como con outros tantos que só pararon uns segundos, e díxome:
-Perdoa, son cego e creo que estou perdido.
-Tranquilo amigo, non te preocupes, dime onde vas que vou contigo.- Contesteille eu.
El mostrábase moi amable e recordo moi ben que me contou un bo chiste sobre un home cego.
Ía de camiño e decidín acompañalo ao seu barrio, xa que, ademais, ese día non tiña nada que facer.
-Chámome Nacho e paso pola túa rúa a diario, a miña irmá tráeme sempre ao edificio da ONCE porque traballo alí.
O noso primeiro encontro levounos a outros, a nosa amizade non tivo problemas en aparecer cedo e isto fixo que seguiramos quedando para poder parolar e coñecernos máis. Entre os nosos cafés e as nosas tertulias faloume da súa esposa e das súas fillas, describíaas, mentres que na súa face relucía o seu sorriso, e non reparaba á hora de bicar o seu anel.
Contoume que con trinta anos sentiu desaparecer a súa visión, pero el ben sabe que iso non fixo que desaparecese a súa inquedanza e mantívose coma sempre, sen deixar o seu sorriso atrás. Díxome que quedara así a causa dunha enfermidade estraña e hoxe, sen máis, ten que apañarse sen a sorte que temos moitos outros. Pero recoñece que iso non é o temor que máis o dana, senón que é esquecer o rostro daqueles que o acompañan desde sempre.
Nacho, un superheroe ao que ninguén mira, a xente por non querer molestalo trata de esquivalo. Pero el camiñará seguro porque sabe que segue aquí. Veralo pasar e daraste de conta de que todos somos iguais, cada un temos un problema, mira os teus, mira os meus, así é como a vida nos ensina; a miña alma é grande, pero, cal pequena? O noso destino engánanos, fainos crer que imos seguir sempre igual pero logo cambia o teu rumbo sen posibilidade algunha de retrocesos.
Pero a arte de adaptarse e vivir sempre o tiveron os superheroes anónimos que ti mesmo ou ti mesma poderás ver en calquera curruncho da túa rúa, tanto cegos, xordos, parapléxicos... Por iso eu considero que todos nós debemos axudar a estes heroes da adaptación. Debemos admiralos polo seu valor e non podemos deixalos atrás por culpa dunha sociedade pouco solidaria, non merece a pena deixalos illados nos seus cuartos sen poder amosar todas as súas probabilidades de triunfar no noso día a día.
Noemí Echegaray Suárez (4º B)
3º premio no Concurso de Relatos ASPAMITE |
|
|
|
|
| 1 Comentario(s) |
|
| 1 |
mola o teu relato
#blgtk08#/>
FELICIDADES!!!!!! |
|
|
Comentario por (25-09-2008 16:10) |
|
|
| Deixa o teu comentario |
|
|
|
|
|
