Lembranza dos alumnos de Carballo da promoción dos anos 60.



O meu perfil
jocameanvazquez@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

POESIAS EN GALLEGO(A VISPORA DE SAN XUAN) 6
á un Xan que falaba
con tal muletilla
i a outro con :
¡No tenemoz ná...
¡Careño...Puñales!
á un que así xuraba...
Pépé...pé...a un tatexo
¡a outro Habanero
que rico se fai...
I hastra nunha casa
d´antigua tertulia
pintaron "Colexio
de nenas vestales"
¡Que xa foi pintar!...
Os mozos arrincan
tamén nesa noite
os bancos de pedra
qu´estan nos paseios,
i os albres en frol
i estan ós martilos
das portas das casas,
ou poñen atrancos
que estorben abrilas
ó espuntal o sol.
Algúns mais ousados
dan ós seus amigos
mil gromas e levan
das casas as sillas,
almohadas,colchons;
ou trocan as cousas
de váreas moradas
que mete entre todos
os que son roubados
un barrello atrós.
I en tanto nas calles
s´alcontran parrandas,
i as xentes que veñen
de mirar as froles
qu´en noite felís
seus cálices lindos
abrian as doce,
e deles salian
soavisimos cheiros
d´ignoto máis.
------------------- ¡LEMBRANZAS!-------------
¿Quén pode esquencer de vello
os seus tempos de rapás?
¿Quen pode esquencer a noite
a noitiña de San Xuan
co seu séquito de bruxas,
fogueiras,baños no mar,
augas de rosas,parrandas,
troulas,bailes..,i ainda máis ?
¡ Si hastra vellos como somos
os fogos imos brincar!...
Cos lumes tornan os ollos
á vida patriarcal,
a aqueles tempos primeiros
de remota antiguedá
cando os fenícios viñeron,
según moitos,á este chan,
¡alcendian´as fogueiras
o mesmo que hoxe se fai
polas vilas i as aldeas
sempre na entrada do vrán.
I o celebrar tan antigas
costumes,rompo a soñar
cos pazos da Idade Media
e co rexime feudal
que prestaba os seus encantos
ás festiñas do San Xuan.
Destonces servos da gleba
eran nosos probes páis,
pero tiñan pró seus fillos
limpa roupa e branco pan;
e cando foron colonos
tiveron fortuna e pas
¡habia menos famentos,
e tiñan mais libertá;
e tempo andando os cultivos
deron millo a fartar
¡houbo casas de labregos
que na noite de San Xoan
queimaban carros de toxos
e logo daban de cear.
A imigración non levaba
tanto garrido rapás;
custaba o viño tres cartos
(hoxe duas pezas do can)
i anque habia tamén probes,
os probes non eran mais...
Todos cristianos enxebres
en cada peito leal
gardaban a fé que troca
en un edén cada lar.
E con ela i as costumes
-col a noite de San Xuan-
i outras non menos antigas
remataban de formar
o espiritu religioso
i o caraute rexional...
¡Ai! Que desgracia,Dios mio..
Hoxe é a noite de San Xuan
e non vin caxáque lumes
na aldea¿Por qué será?
¡Xa caio na conta!Estamos
d´eleuciós municipás
¡i os vellos buscan votos!
¡ I os mozos andan a paus!...
ESTA POESÍA FOI PREMIADA COA ROSA DE PRATA E OURO NO CERTÁMEN GALEGO LITERARIO CELEBRADO EN PONTEVEDRA O DÍA 9 AGOSTO DE 1886.
Comentarios (0) - Categoría: Fundación Alfredo Brañas - Publicado o 17-10-2018 15:36
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal