Lembranza dos alumnos de Carballo da promoción dos anos 60.



O meu perfil
jocameanvazquez@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O GALILLEIRO DO CINE REGA DE CARBALLO
Fotografía onde ollamos as butacas do galilleiro do Cine Rega,ao fondo están os xinelos de onde saian os raios da luz que proxectábase sobre a escena.https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/166503675558/o-galilleiro-do-cine-rega align=left vspace=5 hspace=5 border=0>
Comentarios (0) - Categoría: Reseñas de prensa - Publicado o 17-10-2017 18:08
# Ligazón permanente a este artigo
O MATRIMONIO MANUEL REGA VARELA
Na foto o fundador do CINE REGA de Carballo,MANUEL REGA VARELA coa súa dona ASUNCIÓN MORALES MESEJO,de paseo pola calle do Sol,acompañados polo seu xenro Marcelino Gómez Varela(Tito do Lerio).

Data da foto 26 Xuño 1946 na Festa do San Xoán.
Donada por Paco Prado.https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/166498185028/manuel-rega-varela align=left vspace=5 hspace=5 border=0>
Comentarios (0) - Categoría: Reseñas de prensa - Publicado o 17-10-2017 13:56
# Ligazón permanente a este artigo
SALA DO CINE REGA DE CARBALLO
Sala do cine Rega cando se estaba desmantelando
para adecuala para local de alquiler.https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/166477353058/sala-do-cine-rega align=left vspace=5 hspace=5 border=0>
Comentarios (0) - Categoría: Reseñas de prensa - Publicado o 16-10-2017 23:23
# Ligazón permanente a este artigo
URBANO LUGRÍS GONZALEZ
DEDICATORIA DE LUGRÍS A CARBALLO.VIDA GALLEGA,XUÑO 1956

Na primeira páxina do número 711 de Vida Gallega,o pintor do mar fai unha excelente ilustración adicada á vila de Carballo con motivo das súas festas do San Xoán.https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/166439258908/urbano-lugrís-gonzalez align=left vspace=5 hspace=5 border=0>
Comentarios (0) - Categoría: Reseñas de prensa - Publicado o 15-10-2017 22:16
# Ligazón permanente a este artigo
TRABALLADORES DA MINA DE CAOLÍN EN LAXE
Fotografía faí hoxe corenta anos do peche da mina de caolín de Laxe,sobre o ano 1977,onde doscentos homes do concello empleabanse na empresa onde varios camións percorrian os pobos e parroquias recollendo o persoal. Cobraban 3 pesetas ao día que llas daban todos os sabados,que era o día da paga.
Algúns empezaron como peóns de carga con trece ou catorce anos.
Públicado na Voz de Galicia do día 15 de outubro do ano 2017. https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/166425353898/traballadores-da-mina-de-caolín-en-laxe align=left vspace=5 hspace=5 border=0>
Comentarios (0) - Categoría: Reseñas de prensa - Publicado o 15-10-2017 13:53
# Ligazón permanente a este artigo
«Carballo permanece en mi memoria»JOSÉ MARÍA SIERRA ÁLVAREZ
La marcha de mi familia de Carballo en (creo) 1964 supuso para mí (y me parece que también para mis hermanos) un corte vital de un calado que sólo ahora empiezo a calibrar. La manifestación más clara de ello es que mis recuerdos de allá (es decir, de ahí) son muy escasos y fragmentarios, sepultados como quedaron en la experiencia formadora de Valladolid, la que subjetivamente se me aparece en primer plano. Lo que quedó (y ahí abajo sigue estando, suspendido y como congelado, duro como piedra, y tan mudo como ella), lo que quedó es, sin embargo, muy vívido. De Leus, desde luego: la humedad de los pasillos, la enorme estatura de Pallas, la mala leche de Regueira, la dulzura severa y humorada de Visi, la seriedad inteligente de Marina, los patios de recreo y sus entornos, el trompo, las chapas con imágenes de futbolistas protegidas por un cacho de cristal raspado contra una piedra y sujeto con jabón. Y, claro, las bolas (marmoleras, bolicheras, renoles y otras de puro barro, cuyo nombre se me escapa como el agua entre los dedos), jugar con ellas a cagalas o a debelas, los bolsillos abultados de algunos compañeros especialmente diestros en ello (¿Piusquiña, tal vez?) Pero es sobre todo Carballo mismo lo que mejor (o menos mal) permanece en mi memoria: el serrín y la laboriosidad de una carpintería (¿de los padres de Gari?), la carnicería y la casa de Rusiño, un futbolín, algún paraje de baño del río, una lareira detrás de nuestra casa en la calle del Sol (y los cortejos fúnebres que pasaban por ella, a ventanas cerradas), los cines, los moinantes (sobre los cuales encontré hace no mucho algún estudio antropológico), alguna pedrea más allá de Leus, las playas de Razo y de Balarés, y la inmensa variedad de animalillos que un niño descubría en ellas; el amor de mis padres, el nacimiento de mi hermana (en 1957), los juguetines que un hombre vendía al lado del Ayuntamiento a la voz de «son de la casa Gautichave de Buenos Aires», una librería y papelería, un desván con gallinas, la iglesia: la Iglesia, saturando los poros de nuestras vidas (don Venancio, el bueno de don Antonio). Y sobre todo, sobre todo el habla, que me cuentan que llegué a chapurrear y que, cada vez que la oigo, algo se me mueve muy adentro, aunque no sepa exactamente dónde. ¿Y sabes qué? Mucho me gustaría recordar algo de la política o, más bien, de las actitudes políticas entonces. Pero nada apenas queda (porque quizá casi nada hubo): al fin y al cabo, un niño (incluso un niño de una familia castigada por el franquismo) no podía sino intentar leer en los mayores, en sus palabras quedas y en sus silencios, pequeños signos casi incomprensibles: algo como un run-run en Marina, el pequeño terremoto político que para mis padres hubo de significar ver en A Coruña El evangelio según San Mateo, de Pasolini, algún comentario de mi padre acerca del caciquismo de Coristanco. Demasiado poco, como ves.


¿Y luego? Un medio amor gallego, el seguimiento semanal de A nosa terra durante algunos años, lo mucho que aprendí leyendo a José Antonio Durán, un estudio de sociología del trabajo sobre los talleres de Zara en Carballo (en el marco de un programa nacional titulado El trabajo invisible, a cargo del grupo de investigación Charles Babbage), una atención expectante a las mareas ¡Ah!, y Beiras. Allá a los muy comienzos de los años 80, mi departamento lo invitó a dar una conferencia en Santander sobre asuntos campesinos y de la pesca de bajura.
JOSÉ MARÍA SIERRA ÁLVAREZ Catedrático de Filosofia da la Universidad de Santander. https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/166426480008/josé-maría-sierra-alvarez align=left vspace=5 hspace=5 border=0>
Comentarios (0) - Categoría: Reseñas de prensa - Publicado o 14-10-2017 22:01
# Ligazón permanente a este artigo
PORTADA DO CINE REGA DE CARBALLO
Fotografía da portada do cine Rega de Carballo no ano 1992,da semana do cine.Foi a derradeira actividade do Cine Club.
A gestora do cine Club Carballo,convoca unha asamblea extraordinaria que se celebrará no Casino na que se explicarán os motivos para a disolución da entidade.https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/166356040688/portada-del-cine-rega-de-carballo align=left vspace=5 hspace=5 border=0>
Comentarios (0) - Categoría: Reseñas de prensa - Publicado o 13-10-2017 14:05
# Ligazón permanente a este artigo
ESCOLA DE DOSINDA CERQUEIRO
Fotografía onde ollamos a casa escola de DOSINDA CERQUEIRO AGRELO,na rúa do Sol nº 14 de Carballo,onde exercia a docencia con seus pais DOÑA CARMEN e DON RAMÓN,e mais tarde a súa irmán MARITÉ.https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/164981735758/escola-de-dosinda-cerqueiro align=left vspace=5 hspace=5 border=0>

Fotografía da mestra DOSINDA CERQUEIRO AGRELO cos seus alumnos na rúa Sol nº 14 de Carballo.
Pola súa escola pasáron moitas xeneracións de carballeses.Na foto de pé,pola esquerda o primeiro e M.Aguiar-Adela Rey- terceiro é José Ramón Martinez,ao lado Dosinda Cerqueiro,Chicha Barca e Rosa Osinde.
No medio a terceira é Estrellita Diaz e Carmela Diaz. Sentados o primeiro pola esquerda é Manolo Osinde. O primeiro pola dereita sentado é Manolo O Candado eo seu carón Paco Pichel. https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/164981891028/a-mestra-dosinda-cerqueiro-cos-seus-alumnos-na-rúa align=left vspace=5 hspace=5 border=0>

Fotografía de DOSINDA CERQUEIRO AGRELO ao día de hoxe,que está xubilada,e a maior parte do seu tempo pasao na costa levantina.

https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/164982036708/a-mestra-dosinda-cerqueiro-agrelo align=left vspace=5 hspace=5 border=0>
Comentarios (0) - Categoría: Reseñas de prensa - Publicado o 04-09-2017 22:06
# Ligazón permanente a este artigo
PRIMEIRA ESCOLA DO COLEXIO LEUS
Fotografía da Casa do Candado,a da esquina,onde na primeira planta tivo os orixens o Colexio Leus,ao lado a dereita en tempos pasados habia unha casa vella,onde tamén na primeira plata,segue o Colexio Leus,situada na rua Gran Via nº 9. Formaban parte dos mestres ademais de MANUEL BELLO PALLAS,DOSINDA CERQUEIRA AGRELO,VISITACIÓN SANCHEZ FERNANDEZ,e como xefe de estudios ROGELIO AÑÓN REY(finado fai pouco en xaneiro). Estamos a falar na decada dos cincuenta,mais tarde Dosinda Cerqueiro deixouno para establecerse en por ela,cando Manuel Bello Pallas decidiu mudar para a rúa Vázquez de Parga.https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/164980532043/primeira-escola-do-colexio-leus align=left vspace=5 hspace=5 border=0>

Fotografía da mestra Dosinda Cerqueiro Agrelo,cando era xoven e exercia a docencia na escola con Manuel Bello Pallas na casa do Candado na Gran Via nº9 de Carballo.https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/164980895388/fotografia-da-mestra-dosinda-cerqueiro-agrelo align=left vspace=5 hspace=5 border=0>

Fotografía de Rogelio Añón Rey,finado en xaneiro de este ano 2017 aos 82 anos de idade,que exerceu de xefe de estudios cos profesores Manuel Bello Pallas e Dosinda Cerqueiro Agrelo na escola que estaba ubicada na primeira planta da casa do Candado nº 9 da Gran Via de Carballo.https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/164981002963/rogelio-añón-rey align=left vspace=5 hspace=5 border=0>
Comentarios (0) - Categoría: Reseñas de prensa - Publicado o 04-09-2017 21:36
# Ligazón permanente a este artigo
JOSÉ RAMÓN NOGUEIRA ESMORÍS
https://josemanuelcameanvazquez.tumblr.com/post/166474153343 align=left vspace=5 hspace=5 border=0>

Hai uns días chamáronme uns amigos, tamén exalumnos da Leus, solicitándose se podía facer un artigo sobor da época dos nosos estudos, anos 60, en Carballo, e ademais, que tales recordos se enmarcaran na inesperada e dolorosa morte do meu amigo Canedo, Rusito. Xa que vincularei parte destes recordos ao meu amigo Canedo, asimesmo exalumno da Leus, xunto con tantos outros exalumnos, quero facer un cariñoso recordatorio aos seus pais, José e María, á súa dona Carmen e aos seus fillos Helena e Luís. Asimesmo, permitídeme unha licencia familiar para lembrar tamén a meu irmán Gelasio Nogueira, exalumno da Leus, certamente brillante alumno, falecido haci case tres anos, estendendo o recordatorio á súa dona, Daria, e aos seus fillos, Isabel e Ramón. Canedo e Gelasio, xunto con outros moitos, formáronse de inicio na Leus. Despois, os seus camiños leváronos a Santiago e a Barcelona. Sirva esta breve introdución para lembrar o significado histórico da institución escolar da Leus en Carballo. Vexamos. No 1967 deixei os estudos e, por tanto, a Leus. Fun traballar á Coruña; catro anos despois fixen COU nocturno no instituto da Coruña. Mais isto é outra historia. Recordo estas datas coma se fose hoxe, e debo dicir con total honestidade que o sistema educativo que atopei no instituto da Coruña en nada se parecía ao que vivira na Leus. Parecíame imposible que puidera ser tanta a diferenza entre un centro e outro. Curiosamente, o instituto era público e, a Leus, de carácter privado. A liberdade que atopei no instituto, o trato, o respecto, a ausencia de calquera tipo de violencia física ou moral era evidente en favor da institución pública. Esta idea que aquí expoño é compartida por moita xente. Sirva tamén como contraste no sistema educativo que, por sorte, parte da nosa xeración puido disfrutar do instituto de Carballo, por certo, inaugurado e posto en funcionamento con moito retraso histórico a consecuencia dos indebidos e inxustificados atrancos en favor de intereses económicos e de poder, prexudicando gravemente a centos de estudantes e familias de toda a comarca. Tiven e teño envexa dos meus amigos que si puideron estudar no instituto. O cambio foi radical! Sérveme esta pequena reseña, xunto á recente morte de Canedo, para poder ilustrar toda unha época e, por suposto, para facer recordatorio de varias xeracións que estudaron na Leus. Estas xeracións, non o esquezamos, fixeron non só un Carballo grande, o actual, senón que tamén axudaron a unha case eterna e fonda solidariedade entre todos nós, xunto cunha grata e permanente cercanía e cariño. Debo ser xusto e obxectivo para valorar, naquel contexto franquista, a existencia dunha educación certamente autoritaria, moitas veces -¡demasiadas!- violenta, á que estivemos sometidos, sen perxuízo, a todos os pesares, de que moitos, os máis, fomos capaces de saír adiante na vida.

Triunfar na vidaMoitas mulleres e homes de Carballo formáronse neste ambiente educativo e, todo hai que dicilo, acadaron triunfar na vida. Teño absoluto respecto por quen teña unha visión distinta daquela educación, mais debemos estar de acordo en que era moeda corrente en moitos centros educativos da época. Se ben aquela educación tiña un evidente sentido represor, tamén é verdade que foi combativa e que tal combate fíxose a través do humor, da ironía, do sarcasmo ou, como non, do cabreo... Quen non recorda aquelas frases míticas (e temerosas) do ‘direktor’? Uns exemplos:
Se iamos en fila e o direktor te vía entre os dez últimos, dábache un cachete e a reprimenda. Se ousabas dicir que sempre hai dez últimos, dicíache que procuraras ser ti. Direktor dixit. Como non recordar a violencia e berros sobre os alumnos. O mellor alumno da miña clase foi castigado por facer ben a división de decimais, pois, segundo o direktor, dixo «se tacha la coma» no lugar de «se borra la coma», expresado polo alumno. «Entender o pasado con certa nostalxia, mais tamén como moita alegría e ilusión, con humor e amor»


É certo, como así o constatou na súa actividade deportiva o noso amigo Canedo, que onde verdadeiramente destacabamos era na «Gimnasia». Explícome: dende a reválida de cuarto faciamos os exames finais no instituto da Coruña. Todos, alumnas e alumnos, tiñamos o aprobado xeral. Na nosa inocencia (ou maldade), vai ti saber, pensabamos que como eramos moi bos no «salto da morte», no «burro», na corda, ou no fútbol... que no instituto nos aprobaban por ser «elites deportivas» ou «cabezas de serie». O certo é que xamais viramos un «plinton» nin un «potro», nin un aro de baloncesto nin unha corda de ximnasia. «La novia»Tamén había momentos para as risas e o bo humor e, debo dicilo, para estudar. Nunha ocasión «ordenou» o direktor que alguén tiña que cantar. Tocoume a min. Era como ir «ao desfile de estrellas». Cantei La novia, e foi para toda a Leus. O premio do direktor: permiso para xogar toda a tarde. Esperpéntico! Vede pois que os Canedos, os Gelasios, e tamén todos nós, aprendemos, xogamos, sufrimos... mais en definitiva dounos para moitas cousas a vida. XuntanzaQue a xuntanza que imos ter nos axude a falar e a entender o pasado cunha certa nostalxia, mais tamén como moita alegría e ilusión, con moito humor e amor e, sobremaneira, disfrutar todos os que estamos e recordar sempre aos que foron e que sempre estarán no noso corazón. Un saúdo e unha aperta a todos.
Comentarios (0) - Categoría: Reseñas de prensa - Publicado o 04-09-2017 15:10
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal