DE LINGUA EN LINGUA


BLOGUE DE LINGUA GALEGA DO CPI DE PONTECESURES
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 WEBS RECOMENDADAS
 FOTOBLOGOTECA
 DESTACADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO

PEREGRINO

Era un señor, que xa tiña o pelo branco. Pareceume xeneroso. Tería eu arredor de oito anos cando este entrou pola porta do bar dos meus pais. Era un peregrino; estaba a facer o camiño de Santiago só. Miña nai preparoulle unha tapa especial, porque parecía que tiña fame. Polo visto viña de lonxe. Contounos algunhas historias da súa vida. A min deume moita pena cando nos contou que perdera a súa muller e a súa única filla. Que era a familia que tiña. Elas tiveran un accidente de coche. Todo o que tiña, en tan só un segundo xa non o tiña. E víase el só neste mundo. Sorprendeume o forte que era, el a pesar dos últimos desgrazados acontecementos que vivira, tiña esperanzas na vida. O caso é que antes de que lle ocorrera esta desgraza, ía facer o camiño de Santiago coa súa muller e a súa filla. Pero como iso non puido ser, decidira facelo só, en honor a elas.
Recordo que me regalara unha figura feita de arame… A forma da figura era dun peregrino, o cal se podía impulsar cun dedo e parecía que corría. Esta figuriña se non recordo mal ten unha historia tamén, a cal penso que nunca se me esquecera. Sempre que vexo a figuriña vénme a mente o peregrino daquel día, era tan simpático! Lémbrome como se ocorrera onte. As palabras do peregrino foron: ¨Cando túa nai che bote a bronca ou precises axuda, colle esta figura e impúlsaa. Cando o peregrino estea correndo… eu estarei vindo como un raio para axudarche¨.
Cando só tes oito anos isto chega a ser impresionante, como os contos de Disney, onde todo se converte en real. O certo é que despois de tanto tempo ao ver a figura, pregúntome: Que sería deste señor? Espero que tivera algo de sorte na súa vida. Porque era unha gran persoa, ensináballe un sorriso á vida, por moi mal que o estivera a pasar. Decateime que neste mundo hai persoas boas. Regálanche un sorriso e fan que ti te sintas ben.

Jenny Garanger Domínguez

3º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 25-05-2016 11:32
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal