DE LINGUA EN LINGUA


BLOGUE DE LINGUA GALEGA DO CPI DE PONTECESURES
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 WEBS RECOMENDADAS
 FOTOBLOGOTECA
 DESTACADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO

DOUS CONTOS DE DENTES
Mellor implantes de titanio

-Como me doen os dentes! Como me doen as moas!- Queixábase o Conde Drácula. De tantos séculos que viviu, ao final picáronselle os dentes.
E seguíase queixando:
-Isto pásame por tomar sangues tan doces.
Decidiu ir ao dentista, e este díxolle:
-Estes dentes non teñen arranxo. Están moi estragados. Ten que poñer uns novos.
O dentista añadiu que os mellores eran os de titanio, pero que tamén eran moi caros. Pero o Conde contestoulle que non quería gastar moito, porque ía comprar un cadaleito novo. Entón o dentista púxolle unha dentadura de quita e pon, desas que de noite se gardan nun vaso con auga.
A noite seguinte, cando o Conde Drácula saíu a cear, viu unha rapaciña nova e engaiolouna coa súa mirada penetrante. Chimpoulle unha mordiscada no pescozo, chuchoulle o sangue e cando se apartou, viu que os dentes lle quedaran enganchados na rapaza. Avergoñado tapou a boca coa man. Ao día seguinte voltou ao dentista e díxolle:
-Póñame os de titanio, que o cadaleito comproo de segunda man.


Segundo conto:
O medo de señor Antón

O señor Antón era un home de 86 anos, apenas lle quedaban dentes, porque xa os perdera ao longo da súa vida. Un día comendo unhas noces escapóuselle un cacho de casca, atragoouse e non podía respirar. O seu neto máis novo, tívolle que facer a manobra de Grembich. Colleu tanto medo que xa non quería comer carne con óso, nin tampouco pescado polas espiñas, nin pan con codia, nin froita dura nin con pel, nin froitos secos, nin fabas, nin garabanzos, nin caramelos, nin turrón duro... Ata bebía por palliña a grolos pequenos. A sopa e o caldo con culler pequena, o biscoito e as galletas desmigadas e as verduras en puré. Deixou de comer tantas cousas e comía tan pouco, que adelgazou vinte quilos. Xa era un home fraco e agora parecía un esquelete.
Entón a súa veciña díxolle:
-Ai! Don Antón, por non morrer esganado a morrer esfameado.

Raquel Estévez Brea
2º E.S.O
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 10-04-2014 13:05
# Ligazón permanente a este artigo
OPINIÓN: OS INCENDIOS FORESTAIS
GALICIA EN CHAMAS
Os incendios en Galicia foron crecendo estes últimos anos queimando gran parte dos nosos bosques, vivendas, etc. Isto ocasionou tamén moitos debates políticos polas múltiples queixas que se lle dan aos concellos por non evitar que os nosos bosques se perdan.
As consecuencias dos múltiples incendios ocasionan tanto danos persoais como materiais e ambientais. Moitas persoas morreron no intento de apagalos e axudar a veciños a extinguilo lume. Tamén trae problemas ambientais e materiais, pois o fume contamina o aire e os bosques traen moita riqueza na madeira, nos froitos silvestres, na biomasa, na micoloxía, etc. que pode ser danada.
As causas que poden provocar incendios poden ser naturais, aínda que poucas veces o é, ou sociais como o abandono rural de zonas agrarias que despois son destinadas a bosques. A sequía estival ocasiona que haxa incendios, pero tamén pode ser obra de pirómanos, que lles gusta ver como o lume acaba con todo, ou neglixencias da xente, que sin querer poden tirar un cigarro mal apagado ou facer unha fogueira en zonas prohibidas. Moitas persoas teñen intereses económicos na queima de bosques, porque poden queimar unha zona para logo construir alí.
Algunhas solucións para este problema poden ser que os equipos de extinción conten con máis xente que axude a apagar os incendios e máis cualificada. As leis deberíanse modificar para evitar que un incendio dea beneficios, é dicir, que se poida construir nunha zona forestal unha mina ou edificios. As sancións deberían ser máis duras, no caso de que o incendio sexa provocado, para que non se lles volva ocurrir queimar nada. Os montes deben estar máis limpos para que non ardan, e o concello debería mandar xente para limpar todo creando brigadas.

CANDELA LAFUENTE LÓPEZ 3º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 10-04-2014 13:02
# Ligazón permanente a este artigo
ARTIGO DE OPINIÓN: OS CONCURSOS INFANTÍS
Eu vou opinar sobre os programas nos que participan menores de idade. Hai menores que acoden a este tipo de espazos televisivos obrigados polos país, porque queren que os seus fillos sexan capaces de conseguir o que eles non puideron.
A min isto non me parece adecuado porque a maioría dos nenos non acoden pola súa vontade senón por compracer aos pais. Hai que recoñecer que nalgúns casos non é así xa que hai rapaces que, dende pequenos, van a clases de piano, canto, etc., e participan nos programas porque eles o deciden.
Ambos os dous casos poden ser prexudiciais para os rapaces porque se divirten, si, pero o feito de competir con outros concursantes infantís pódelles causar sufrimento.
A maioría dos pais non pensa nas consecuencias que lles pode traer isto aos nenos. Algúns incluso, só pensan nos beneficios económicos que conseguen os fillos. Ese é o principal problema xa que pode causar problemas na súa educación.
Como exemplo podemos poñer "La voz kids", que é un programa moi divertido con moitísimos espectadores pero, a miúdo, os nenos pasan por estes problemas.
Para evitalo, os pais deberían poñerse no lugar dos seus fillos de vez en cando e comprendelos. Así saberían que algúns rapaces non son felices participando nestes programas e os que o son, poden ter no futuro comportamentos competitivos insáns.

Verena Vieites Fernándes

3º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 08-04-2014 11:50
# Ligazón permanente a este artigo
ANTEPASADO E DESCENDENTE


No ano 2025 había dous anos que se inventara a máquina do tempo e ao pricipio só a xente importante a podía usar. Álex era un rapaz activo que vivía nunha gran metrópole. Ía a un colexio no que o director, un personaxe moi importante no mundo da tecnoloxía, lles daba a certos alumnos a máquina do tempo. Este artiluxio consistía nunha pulseira cunha xema capaz de que teletransportar ao seu propietario a certo lugar espazo-tempo desexado polo usuario.
Unha vez Alex, sen querer, apertou a xema teletrasportándose a unha época na que coñeceu a un antepasado seu. Este chamábase Mauro, que era detective, e contoulle a Alex como era alí a vida. Alex tamén lle contou como era a vida en 2025. A xema da pulseira empezou a alumear, o cal quería dicir que tiña que volver ao ano 2025 . Cando Alex regresou ao seu tempo, decidiu repetir a visita ao seu antepasado todos os días e contarlle o que ía pasando na Terra ao longo da historia.

Pablo Oliveira Chenlo
3º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 07-04-2014 11:58
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal