DE LINGUA EN LINGUA


BLOGUE DE LINGUA GALEGA DO CPI DE PONTECESURES
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 WEBS RECOMENDADAS
 FOTOBLOGOTECA
 DESTACADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO

O DELIRIO

Unha vez un home que se encontraba moi mal, chamou o médico e díxolle que, se o curaba, lle daría o mellor porco da ceba. O médico aceptou o trato e o home ó fin curou.
Cando chegou a ceba, o médico foi á casa do home e preguntoulle que cando lle daba o cocho. O home, tan pancho, contestoulle:

- ¡Ai, vaia por Deus! ¡Que maliño estaba! ¡Mire como deliraba!

Lucas Carou Eitor

2º ESO A
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 16-10-2015 11:31
# Ligazón permanente a este artigo
LÚA
Lúa é unha gata con demasiado carácter, xoguetona e tamén birolla, de ollos azuis. A Lúa tirouna unha señora na finca da miña nai (no medio das coliflores). Nós collémola e metémola na casa, onde ía estar quentiña e segura. Lúa sempre amou aos animais, sexa un poliño, un coello... dálle igual, aínda que o que sempre desexou foi ter gatiños. Que pasou? Pois que lle trouxen unha gatiña pequena que rescatei da rúa. Chameille Manoplas. Lúa, cando a viu, namorouse, empezou a darlle moitos, pero que moitos, bicos. Adoptou a Manoplas. Agora nunca se separan. Sempre dormen xuntas e, como Manoplas sempre dorme comigo, durmimos as tres xuntas. Ben, teño que deixarvos, Lúa necesita comer!

Zaira Estévez Fuentes
2º ESO B
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 13-10-2015 13:42
# Ligazón permanente a este artigo
ANTÓN QUERE SER MILLONARIO
Antón é un xove rapaz de dezaseis anos que sempre quixo ser millonario. Esta teima vénlle de dez anos atrás, cando estaba co seu pai vendo o telexornal das tres da tarde (xusto ao chegar do colexio). Estaban dicindo que había outro novo millonario no país. Antón preguntoulle ao seu pai que significaba ser millonario e el contestoulle que esa era xente que dun día para outro conseguía moitos cartos por herdanzas familiares, por lle tocar un premio ou por traballar arreo durante moitos anos. A Antón ocorréuselle que el tamén podía conseguilo e díxolle a seu pai que ao día seguinte mesmo empezaba a traballar na carpintería de Andrés. Seu pai respondeulle que para contratalo alí facía falta ter a titulación da ESO, así que debería agardar dez anos máis.
Cando por fin cumpriu os dezaseis, levárono para traballar media xornada polas tardes. Andrés pagáballe, o primeiro mes, uns trescentos euros de mil que lle pagaba aos outros empregados máis veteranos.
Pasaron así os días, ía facer os dous meses e Antón decidiu que xa era hora de descansar. Dende aquel día non volveu traballar xamais, pois a teima de ser millonario só quedara como unha lembranza da infancia.

Raquel Oliveira Chenlo
2º ESO B
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 13-10-2015 13:30
# Ligazón permanente a este artigo
AS FESTAS DA VILA
As festas comezan hoxe. Todos están emocionados por ver A Panorama e Musica para Vellos . Tamén hai xogos como a petanca ( para a mocidade ) e o fútbol ( para os máis vellos ). Isto faise para que os vellos saiban o que é correr e a mocidade o que son as dores de costas. Iso si , sempre con coidado, non vaia ser que a un cativo se lle ocorra lanzarlle unha pedra a outro . Para as vellas hai actividades de coser e de saltar ao potro da súa peor inimiga. Este xogo faise porque xa sabemos que teñen unha pillería ...
Pola noite hai cantidade de botellóns para os novos ... coma se fosen as rebaixas do Cascon Bertas. Pero non só os rapaces fan botellóns, tamén os vellos e as vellas para buscar unha escusa e bailar coas mozas de 20 anos , que aos vellos gústanlles as mozas.
No último día das festas os velliños da vila xúntase para ir ao monte a facer unha excursión, mentres os máis cativos están a xogar na praza principal. Alí todo son berros; mentres os vellos están fóra da casa, as vellas aproveitan para falar mal deles e tamén dicindo que todo o fan as mulleres (aínda que iso é mentira pero o que pasa que as vellas sempre queren que as demais lles dean a
razón ) Cando faltan 5 minutos para que as festas rematen , vellos e vellas , rapaces e rapazas, homes e mulleres reúnense no cruceiro e berran todos: "MEU DEUUUUS, QUE XA ACABAN ESTAS FESTAAAAS".

Manuel Castrelo Codesido
2º ESO A
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 13-10-2015 10:38
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal