DE LINGUA EN LINGUA


BLOGUE DE LINGUA GALEGA DO CPI DE PONTECESURES
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 WEBS RECOMENDADAS
 FOTOBLOGOTECA
 DESTACADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO

A MESA SUICIDA


Na clase de 1ºA de ESO, había 27 mesas.Todas eran altas menos unha. Aquela mesa, estaba triste, pero á vez enfadada co carpinteiro que a fixera, pois para aforrar tempo e madeira, construíuna máis pequena que as demais.
Unha mañá, cando os alumnos de 1º estaban en piragüismo, as outras mesas aproveitaron para falar e burlarse dela. Ela, farta de que a tratasen así, decidiu suicidarse tirándose por unha das fiestras. Cando recobrou o sentido, deuse conta de que só tiña unha pata rota, e ocorréuselle a idea de ir ao río a xunto cos alumnos da clase na que estaba. Ao chegar alí, díxolles que quería ir para unha aula de infantil, porque alí polo menos sería igual que as demais mesas. Pero os rapaces de 1º dixéronlle que ían pensar algo, e que ao día seguinte llo dirían. A mesa foi de novo para a clase, e agardou alí ata o día seguinte. Cando os alumnos a espertaron, dixéronlle que o seu problema tiña un fácil arranxo, facer unha cirurxía estética para deixala tan alta coma as demais. Ela non estaba moi segura, pero aceptouno de todas maneiras. Os rapaces aledáronse, pero agora viña o maior dos problemas: de onde ian quitar os cartos?.
Despois de pensar e pensar, a un deles ocorréuselle organizar unha colecta para pagarlla, e a todos lles pareceu unha magnífica idea. Cando lograron xuntar os cartos, levaron a mesa a un cirurxián, primeiro el revisouna, e díxolles que era moi difícil que quedara como as demais. Despois de varias operacións, a mesa deuse por vencida, pois nunca a deixaban tan alta como as demais. Cando saiu da 6º operación, a mesa decidiu non volver a entrar no quirófano, pero os rapaces insistironlle tanto, que acabou indo outra vez, asegurando que esa era a derradeira vez que o faría.
Os alumnos estaban impacientes esperando por ela. Cando viron sair ao cirurxián, preguntáronlle que tal fora esa vez, e el con cara triste, díxolles que falecera na metade da operación. Eles, moi tristes, preguntáronlle o porqué, e o cirurxián díxolles que o seu axudante, en vez de pórlle anestesia, inxectáralle un gas moi tóxico. Os alumnos moi apenados, decidiron facerlle unha estatua na súa honra, e levantárona ao lado do Pino Manso


Carla Constenla Barral e alumnado de 1º ESO
Curso 2010/2011
Comentarios (12) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 28-10-2010 13:50
# Ligazón permanente a este artigo
ESPREITADA
Xa sei, xa sei... Puiden chamar a alguén para comentarllo, para non estar na casa soa, pero a pesar diso tremíanme demasiado as pernas como para facelo.
Todo pasou unha noitiña de outono ao carón da lareira na casa que herdara tras a morte de meus pais. Era unha pequena casa na aldea de Carreiras, rodeada por unha morea de árbores autóctonas. A escuridade consumía a casa en canto se puña o sol. Pero sempre me gustara a soidade que ofrecía aquel lugar.
Xa comezaran a saír os primeiros cogomelos e castañas. Iso era o que máis me gustaba do outono. Botara toda a tarde recollendo estes manxares para cear pola noite. Despois de picar e lavar toda a colleita que fixera, saín fóra da casa para apañar unha pouca madeira e así prender a lareira. Todo ía ben ata que detrás miña sentín coma se uns ollos me fitaran.
Moitos de vós diredes que sería algún veciño, pero iso era pouco probable porque a miña era a última casa na que remata o camiño e a vivenda máis próxima estaba a trescentos cincuenta metros. Erguínme sen ningunha présa e ollei ao meu redor. Ninguén. Alí non había ninguén. Nin un paxaro, nin un rato, nin sequera un morcego.
Volvín axeonllarme para seguir enchendo a caixa con máis leña. Pechei a porta ao entrar.
As pernas tremíanme, non sabía se co frío ou co medo. Eu non son unha desas persoas que se asustan con facilidade, pero sentía alguén rondar fóra da casa, espreitándome nas sombras, cavilando como dar conta de min. Que estou a esaxerar? Non, non estou.
Ceei ben e, cando xa non tiña máis fame, deiteime enriba do sofá que quedaba preto da lareira para repousar a comida.
Eran as doce menos vinte máis ou menos cando un golpiño na fiestra da cociña me fixo espertar. Erguinme tan ás présas que case caio do sofá. Decidín que era mellor que fose para a cama, non fora ser que comera demasiado ou que os cogomelos fosen alucinóxenos.
Baleirei a xerra de auga na lareira para apagar o lume e camiñei coa cabeza baixa ata o cuarto de baño que había ao final do corredor, fronte á porta de entrada á casa. Non sentín a necesidade de pechar a porta xa que só ía cepillar os dentes e eu era a única que habitaba naquela casa. Non sei como, a miña vista quedou fixa nas chaves que había penduradas na porta porque se movían freneticamente. Todo o meu corpo ficou quedo e obrigueime a enxugar a boca e liscar decontado para a cama.
Cando saín do baño, as chaves continuaban a axitarse. Corrín todo o que puiden e pecheime no meu cuarto. Non son covarde! Só precavida. Cerrei tan forte a porta que os cristais da xanela retumbaron. Foi un alivio pechala, pero levei un bo susto cando me comezaron a chiar os oídos. Camiñei coas mans nas orellas cara á cama e sentei nela. No momento no que o chiar comezou a amainar, aproveitei para pór o pixama e meterme na cama.
Xireime de forma que quedei mirando a xanela. Era unha noite bonita, cunha magnífica lúa chea nun infinito ceo estrelado. Sopraba unha airexa fría, propia do tempo.
De súpeto o reloxo marcou as doce da noite. Un corvo berrou ao lonxe. Volvín sentirme vixiada. Pechei con forza os ollos e tapeime coas mantas ata as orellas. Que non, que non... Que non son covarde.
Oín uns pasos fóra da casa, xustamente no soportal traseiro. O corazón semellaba que ía estourar. Sentinos como un camiñar pausado, seguro e letal, como o camiñar dun predador antes de saltar pola súa vítima.
Tapei as orellas. Non quería seguir oíndo. Quedei durmida.
Cando espertei, a iso das sete menos vinte da mañá, o primeiro que fixen foi prestar atención aos ruídos do mencer e o único que oín foi o latricar dun can ao lonxe. Isto foi o que me ocorreu. Revisei a casa e os arredores coa luz do día para ver se fora algún ladrón, pero nada de nada, estaba coma sempre.


MARÍA GUERRA LAFUENTE
3º ESO
Comentarios (6) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 20-10-2010 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal