DE LINGUA EN LINGUA


BLOGUE DE LINGUA GALEGA DO CPI DE PONTECESURES
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 WEBS RECOMENDADAS
 FOTOBLOGOTECA
 DESTACADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO

COUSAS PEQUENAS

Nun banco dun parque unha rapaza miudiña de pelo cor acibeche entretíñase observando a un neniño, que xogaba cun aparello que emitía sons infernais. Nese intre, o rapaz golpeouno contra o chan desfacéndoo en mil anacos e empezou a chorar. A rapaciña do pelo acibeche acercouse.
- Por que choras? - díxolle abaneando o seu pelo que escintilaba co sol.
- Estaba xogando e ía gañar! Só tiña que matar a unha xoaniña xigante, pero quedei sen batería! Agora teño que esperar dous días ata que meu pai me compre outra maquiniña! Que vou facer mentres tanto?
A rapaza, que traía consigo unha mochila, sacou dela un globo vermello. Inchouno e deullo.
-Toma, regálocho.
- E que vou facer con isto? Nin sequera ten botóns!
Ela soltou o globo, que saíu voando facendo círculos no aire. O rapaz, de súpeto, saíu correndo detrás del rindo.

Era unha mañá cálida, e os vellos saían a dar un paseo. A rapaza correteaba entre a herba húmida polo orballo. De súpeto viu a un velliño, triste, coa mirada fixa no chan. A rapaza acercouse.
- Por que estás tan triste?
- Ai! Acabo de perder os meus aforros nunha aposta! Vou morrer sendo pobre!
A rapaza sacou da mochila unha caixiña de música antiga.
- Anda! Pero se é a miña caixa de música! Perdina cando era un cativo, así coma ti. Moitas grazas, meu anxo.
Do rostro do vello desapareceu a tristura.
Non se volveu ver esta cativa. Moitos dicían que era un anxo e outros, un demo. O certo é, que ese rapaz co globo medrou sendo feliz, e o velliño morreu, pero feliz. Porque o que importa na vida non son as últimas tecnoloxías, nin os cartos, se non a felicidade que se encontra nas cousas pequenas.

CANDELA LAFUENTE LÓPEZ 4ºESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 10-03-2015 13:02
# Ligazón permanente a este artigo
DE XAN A COSME

Ola! Son Xan. Teño 15 anos e son un rapaz valente, decidido, simpático, guapo, alto e teño tanta axilidade coma o mono Paquito do zoo da cidade. Pois en realidade non, xa me gustaría ser a min ese rapaz. É verdade que son alto, o máis alto dos meus irmáns, pero non son nin valente, nin decidido, nin tampouco simpático, e o de guapo só mo di a miña nai. Máis ben son tímido, caladiño e non me gusta destacar. Prefiro pasar desapercibido para que non me molesten. O meu pelo é algo longo e tan crecho que, se me cae un lapis na cabeza, desaparece. Tamén son moi delgado, cando me queren dar un abrazo é coma se se abrazasen consigo mesmos.
Teño dous irmáns e eu son o do medio. Primeiro naceu Cora. O nome non é moi bonito que digamos pero ao meu pai gustoulle. De pequena era rebuldeira, non deixaba de chorar e sempre tiña que ter ela a razón en calquera disputa. Agora ten 20 anos e é unha muller feita e dereita. É tan delgada coma min e bastante alta cos tacóns. A amabilidade e a simpatía fai dela unha boa muller. Eu quéroa moito e os meus traballos do colexio non serían tan bos de non ser pola súa axuda. Óscar é o irmán pequeno. O seu nome é de orixe celta e significa guerreiro saltón. Non lle vén tan mal, pois non deixa de saltar e aos meus pais ocasiónalles moita guerra. É espelido coma el só e moi traballador. Só ten 9 anos e parece tan maduro coma min. O seu pelo é tan crecho coma o meu e teno bastante longo tamén. A miña nai chámase Samanta. É deseñadora e iso fai que sempre vaiamos moi ben vestidos. Nunca nos berrou, nin a min nin aos meus irmáns. Só lle facía falta facernos un aceno coa man ou mirarnos cos seus ollos de desaprobación e xa nos metía o medo no corpo. Se teño algún problema, ela sempre está aí para o que me faga falta e sempre me escoita con moita atención, sexa o que sexa o que lle queira dicir. Por último está meu pai. Chamábase Emilio, e digo chamábase porque morreu pouco despois de nacer Óscar nun accidente de tráfico. Era un home moi bo e traballador, aínda que algo tímido coma min. Nunca deixaba de traballar, pero encantáballe xogar con nós e contarnos historias de medo a min e a Cora para que non durmísemos de noite. Óscar non o chegou a coñecer, pero ten unha foto del e non se separa dela. Quero moitísimo á miña familia e non a cambiaría por nada no mundo. Sempre están aí, e se teño algún problema non dubidan en axudarme.
Agora mesmo estamos arranxando as cousas da mudanza, pois acabamos de mercar unha nova e pequena casiña. É acolledora, bonita e, para nolos tres, chéganos. A outra era moi grande e decidimos vendela para unha familia máis numerosa. Mañá vai ser a miña primeira clase no colexio novo. Gustaríame dicir que estou impaciente, pero é todo o contrario, só quero pasar desapercibido e non meterme en problemas. Xa é moi tarde e aínda non acabamos de amañar as cousas. Mañá teño clase e non quero chegar tarde ao meu primeiro día, polo que vou para a cama. Ao levantarme, vístome rápido e vou para a parada do autobús. Xa o vexo dende lonxe e xa me estou poñendo dos nervios. Oxalá non tivera que ir á clase, facer amigos non é o que mellor se me dá. Subo ao autobús e todos miran para min e murmuran polo baixo, eu estou moi asustado e quedo parado nada máis subir. De súpeto non me dou conta e o condutor arranca bruscamente facéndome caer ao chan. Todos rin e sinálanme. Que ben acabo de empezar o curso! De repente unha rapaza achégaseme a min e axúdame a levantarme.
- Ola, estás ben? Vaia golpe! Non lle fagas caso a estes paspáns. Ven, séntate comigo.
Eu collín a mochila e senteime con ela sen dicir palabra.
- Chámome Mabel, es o novo, verdade? Como te chamas?
- Xan.- Respondinlle tartamudeando.
- Vaia, se es tímido, non te preocupes que te espabilo eu! - Rímonos os dous e chegamos ao colexio.
Sempre me custara moito ler, cando intentaba ler un libro ou unha revista sempre me confundía nas letras e nas palabras. Ler en alto era unha misión imposible para min, pero no anterior colexio deixábano pasar e nunca tiña que facelo. Agora era distinto. Na miña primeira clase paseino moi mal. Sentei do lado de Mabel e a profesora, neste caso de lingua Española, mandoume ler en voz alta o poema que tiña diante. Eu púxenme moi nervioso e non puiden nin pronunciar correctamente o primeiro verso.
- Que pasa? Que non sabes ler con 15 anos que tes? - dicíame e eu poñíame mais nervioso.- Deixa, anda, deixa, que lea outro. - Eu calei e outro rapaz seguiu lendo.
Sentinme moi mal e con ganas de chorar. Aquela profesora era ruín e mala. Comprobeino durante toda a semana cando daba clase. E non só comigo, con tódolos rapaces e rapazas. Sempre nos botaba a bronca por algo, fose o que fose, pola letra, pola entoación ao ler, se iamos ben vestidos ou non... Ao final acabei por non falar nesa clase, pois se todo o que dicía ía estar mal, para que dicir nada.
Despois destes problemas, a miña nai decidiu actuar, pois o de non ser capaz de ler con 15 anos non era normal. Ao final o que teño é dislexia, son incapaz de ler ben e non sei que me vai pasar na escola. Os profesores xa estaban informados, pero aínda así pasábao moi mal no colexio. Os meus novos compañeiros metíanse comigo e ríanse de min. Tirábanme as cousas ou rompíanme os deberes que tiña feitos. Gastábanme bromas de moi mal gusto e metíanse comigo por ter dislexia. Ao final o que facía era esconderme nos baños toda a mañá e polos corredores intentaba que non se me vira, tarefa complicada pois era un dos rapaces máis altos. Cos profesores tamén tiña moitos problemas, non só coa de lingua Española. O profesor de Bioloxía era un vello dos que se criou nas escolas nas que, se non facías as tarefas diarias ou se berrabas mais da conta, dábanche unha labazada que te acordabas del toda a vida. Sempre ridiculizaba aos alumnos, cousa que eles vían normal porque xa lles dera clase varios anos, pero eu acababa de chegar e nunca vira tal cousa. Eu sempre facía as cousas mal, sempre tiña ou un til mal colocado ou un óso da perna colocado nun do brazo. Debo aclarar isto dicindo que a min o tema dos ósos non se me dá nada ben e unha tarefa do día era debuxar un brazo dun esqueleto humano sinalando tódolos ósos que souberamos. Eu a maioría inventeinos. As únicas persoas que me animaban eran a miña familia, que sempre me axudaban a facer os deberes e a que non me dera por vencido e seguise cos estudos. E despois estaba Mabel, a única rapaza que me falaba no colexio e me trataba ben. Ao final decidín non falar, non só na clase de lingua Española, senón en tódalas clases, pois todo o que dicía e facía estaba mal. Xa non respondía na clase cando me preguntaban e tampouco falaba moito con Mabel, que pasaba as mañás enteiras intentando que dixera algo e animándome. Ría moito con ela, era moi simpática, pero eu seguía sen dicir palabra.
A min o que me gusta é a música. Toco o piano e bastante ben. Miña nai mercáramo ao saber da miña paixón pola música. Encántame os Beatles e tamén Freddie Mercury. Cando estou só poño a miña habitación patas arriba e vólvome tolo. Sempre soñei con ser cantante ou músico de pop, aínda que son algo tímido. Tamén compoño, teño algunhas cancións escritas que canto mentres toco no meu novo piano, pero son moi malas. A música que compoño non só vai acompañada del, tamén toco a guitarra e a batería. Estes instrumentos xa os tiña dende pequeno, pero o que mellor se me da é o piano. O que fago para compoñer é gravarme tocando individualmente cada instrumento. Despois mesturo os sons cun programa de internet e póñome a cantar. As miñas cancións adoitan ser modernas e bailables. Cando estou na miña habitación, Cora sempre entra e ponse a bailar comigo. Ela e a miña nai din que teño moi boa voz e que podería chegar a ser alguén importante. Pois non sei, son patoso, algo tímido e disléxico. Eu músico? Nin en soños.
A clase de Música era onde mellor o pasaba e onde máis me esforzaba. A profesora tampouco axudaba moito, pero eu tiña voz e tiña que recoñecelo. Hoxe tiñamos que facer un traballo e lelo na clase. Era sobre o que quixésemos, ben podíamos falar sobre a vida de Wolfgang Amadeus Mozart, ou de como se tocaba a trompeta. Eu non tiña nada para expoñer, pois se o dera feito non o podería ler ou quitaríanmo os abusóns da clase. Así que chegou a miña quenda.
- Xan Pereira - ese era eu - Ten vostede algo que presentar ou vai quedar aí calado sen facer nada coma sempre?
Ao escoitar isto unha rabia intensa que nunca sentira invadiume o corpo, empecei a pórme vermello e non de vergoña. Decidín acabar por unha vez cos malos tratos dos compañeiros e dos profesores que pensaban que eu non valía nada e non ía facer nada de proveito. Estaba farto, sabía que moi bo estudante non era, pero hai algo que fago ben, e iso é cantar mentres toco o piano.
- Si - a miña primeira palabra en 3 meses dende que decidira deixar de falar. Levanteime e fun ata o piano. Os meus compañeiros, ou mellor dito acosadores, que me fixeran a vida imposible dende que comezara o curso, agora mirábanme sorprendidos. Tamén Mabel, que fora a única que me apoiara xunto coa miña familia, mirábame pero cun sorriso de orella a orella. Collín e senteime diante do piano. A profesora mirábame sorprendida. Empecei a tocar. Era unha canción que eu mesmo compuxera, de título "Enfurecido". A canción era triste e trataba dun rapaz coma min, farto dos problemas que tiña e como a xente o infravaloraba. É unha canción moi mala, debo recoñecer, pero serviume para mostrar o que quería. Empecei a cantar xunto co son do piano. A aula quedou en silencio escoitándome. Púxenlle todo o sentimento que tiña e máis. Era a primeira vez que cantaba con público e estaba moi nervioso, pero tiña confianza e puiden acabar a canción sen ningunha entoación fóra de lugar. Ao acabar, Mabel levantouse e púxose a aplaudir, foi a única, pois todos estaban pasmando mirando para min, incluso a profesora. Nese intre decateime de que nese colexio non ía a aprender o que necesitaba para ser músico ou cantante. Tocou o timbre e fun o primeiro en saír da aula e marchar para a casa. Non collín o autobús, necesitaba pensar e camiñar.
A miña casa estaba a 2 quilómetros, pero non tiña présa e dei un rodeo. Mabel veu detrás miña. Colleume polo brazo, estaba eufórica.
- Que lección lle deches á profesora de música! Non deu chío dende que saíches da clase! Xa verás coma non se volven meter contigo eses paspáns!
- Non van ter a oportunidade.
- Como? Non te entendo.
- Non vou volver. Voume dedicar á música, que é o que quero.
- Pois fas ben, eu non perdería aquí o tempo, para o ano tamén marcho. Os profesores non axudan, e deberían apoiar aos alumnos. A única que me cae ben é a de Plástica, podes falar o que queiras na clase que non che di nada.
- Iso será pola cantidade de pastillas que toma para os nervios, a pobre non se dá conta de nada.
- Anda, se es ata simpático e todo! O día que te coñecín non eras así.
- Iso foi pola torta que me peguei no autobús.- respondinlle rindo.
Fixen moi boa amizade con esa rapaza, facíame rir, a ver se vai ser verdade o que me dixo nada máis levantarme do chan do autobús. " Vaia, se es tímido, non te preocupes que te espabilo eu! " Pois si que me espabilou si.
Ao chegar á casa, comenteille á miña familia o que sucedera e estiveron de acordo con que deixara os estudos. Miña nai díxome que preto da casa había un local onde ensinaban música a novas promesas, é dicir, rapaces con boa voz que poderían triunfar algún día. Eu díxenlle que me encantaría ir e aprender o que non aprendín neste instituto. Ao día seguinte non asistín á clase e a miña nai foi arranxar os papeis para deixar o instituto. Esa mesma tarde iríamos ao novo colexio de música.
Ao chegar alí encontreime cunha muller moi amable, pero seria. Preguntoume que era o que sabía facer. Díxenlle que tocar o piano e cantar. Fíxome un aceno e sinaloume un. Era precioso, moito máis caro que o meu. Empecei a tocar e a cantar. Non me apartou o ollo de enriba, eu non sabía se lle gustaba, se o estaba facendo mal ou ben. Entón empecei a elevar o ton e paseino en grande. Bailaba e todo. A muller miraba para min desta vez cun sorriso moi amplo. Ao acabar dirixiuse á miña nai e a Mabel, que nos acompañara, e falou con elas. Despois saímos e pregunteilles se lle gustara, que qué dixera de min.
- Que qué dixo? Que tes unha voz espléndida, unha voz única que só podes ter ti. Encantoulle! Dixo que mañá podías empezar, que te ían ensinar a compoñer e como controlar os tons da túa voz. Dixo que ías saír de alí formado para poder ter unha profesión como compositor e cantautor.
Eu emocioneime moitísimo e abraceime a Mabel e a miña nai. Dende aquel día todo cambiou.
Pasei tres anos estudando e compoñendo. Saía da escola e ía directo á casa para compoñer. Non facía outra cousa que non fose cantar e volverme tolo na miña habitación escoitando música e bailando. Xa tiña varias cancións feitas e gravadas cos instrumentos. A miña profesora dicíame que non podía estar compoñendo e tocando para que despois ninguén vise o que facía. Así que decidín ir a discotecas a ver se poñían a miña música, xa que era moi bailable a aos xóvenes seguro que lles gustaría. Ía ás festas e soaba, á xente gustáballe, pero non daba encontrado cunha casa que me publicara un disco. Pasei moito tempo intentando que se me recoñecese o traballo.
Xa tiña 20 anos cando un día fíxose realidade o meu soño. Fomos a un pub, Mabel, Cora e eu, so para pasalo ben. Pero entereime de que un editor estaba por alí e decidín facerme notar. Subín ao karaoke, un moi cutre, pero se lles dabas un disco podías cantar a canción que quixeses. Tamén había un par de músicos, e só tiven que ensinarlles un par de notas para que tocasen mentres eu actuaba. Cantei coma nunca cantara, bailei, berrei e paseino en grande cunha das miñas cancións. Á xente gustáballe e bailaba mentres eu facía un pequeno concerto de karaoke. Cando acabei todos aplaudían e pedían outra e eu seguía e seguía ata que deron as 5 da mañá. Despois baixei do pequeno escenario e encontreime cun home máis ben regordete.
-Como te chamas rapaz?- díxome pasando a man polo seu bigote.
-Xan, señor.-respondinlle sen tartamudear nin dubidar o máis mínimo.
-Eu son Pedro e podo facer que un rapaz coma ti se transforme nunha estrela mundialmente coñecida. Interésache probar e gravar un disco? A túa voz é única e terás moito éxito. Que me dis?
Eu abraceime á miña irmá e a Mabel, díxenlle que por suposto, traballaría con el encantado.
-Pero necesitas un nome artístico, polo que sexas coñecido, ti que dis? - estiven cavilando un anaco.
-Cosme - solteille de repente - si, gústame, C de Cora, a miña irmá maior, O de Óscar, o meu irmán pequeno, que xa non era tan pequeno, S de Samanta, a miña nai, M de Mabel, a miña mellor amiga, e E de Emilio, o meu pai, que de estar aqui estaría moi orgulloso. Quero representar con este nome a tódalas persoas que quero e que me apoian faga o que faga.
Aquel día a miña vida daba un xiro brusco e todo cambiaba para mellor. Oxalá me vexan os meus acosadores do colexio e a profesora de música triunfar!

CANDELA LAFUENTE LÓPEZ 4ºESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 10-03-2015 12:58
# Ligazón permanente a este artigo
CONSTÁTASE O DESCENSO DO USO DO GALEGO NA PUBLICIDADE PRESENTE NA TVG
O director da canle autonómica constata a preocupante escasa presenza do galego na publicidade:

http://www.sermosgaliza.gal/articulo/politica/publicidade-galego-reduce-sua-presenza-na-rtvg-anos/20150227131941035315.html
Comentarios (0) - Categoría: DE ACTUALIDADE - Publicado o 28-02-2015 12:18
# Ligazón permanente a este artigo
FOLGA ESTUDIANTIL CONTRA AS REFORMAS NAS TITULACIÓNS UNIVERSITARIAS
http://praza.gal/movementos-sociais/8888/o-estudantado-sae-a-rua-contra-o-decreto-32-e-a-privatizacion-do-ensino/
Comentarios (0) - Categoría: DE ACTUALIDADE - Publicado o 27-02-2015 13:38
# Ligazón permanente a este artigo
O LADO ESCURO DOS TREBELLOS TECNOLÓXICOS
http://praza.gal/ciencia-e-tecnoloxia/6013/somos-conscientes-do-dano-causado-polos-nosos-smartphones-ou-ordenadores/
Comentarios (0) - Categoría: DE ACTUALIDADE - Publicado o 27-02-2015 13:35
# Ligazón permanente a este artigo
COMO ESCRIBIR UN HAIKU E UN MICRORRELATO
Avanzamos na proposta de elaborar un mural de temática meteorolóxica da que falamos estes días. O primeiro paso do traballo é captar un instante fotográfico de interese meteorolóxico centrado nalgún lugar emblemático de Pontecesures e o seu contorno, titulalo empregando cando menos unha palabra do campo semántico do tempo atmosférico e redactar un haiku que retrate a sensación que che provocou. Neste enlace dannos algúns consellos para o noso taller literario:


http://es.wikihow.com/escribir-haiku

Outra variante literaria para o noso cartel pode ser redactar un microrrelato ambientado nun lugar de Cesures e nunha determinada situación climática. Na seguinte ligazón dannos unhas instrucións para que nos saia mellor:

http://microrrelatosterror.wikispaces.com/INSTRUCCIONES+PARA+HACER+UN+MICRORRELATO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 14-01-2015 18:15
# Ligazón permanente a este artigo
BENVIDA AO 2015
Dámoslle a benvida a un novo ano, para que veña maino de malas novas e acugulado de bos presentes. Comezamos a nosa andaina con este artigo que publica o xornal Praza, co que se nos convida a reflexionar, tras a voráxine consumista do Nadal, sobre os esteoritos sexistas que se lles transmiten aos máis novos por estas datas.

http://praza.gal/movementos-sociais/8555/os-nenos-tamen-xogan-con-isto-os-xoguetes-non-tenen-sexo/
Comentarios (0) - Categoría: DE ACTUALIDADE - Publicado o 07-01-2015 20:10
# Ligazón permanente a este artigo
O ÚLTIMO SAMAÍN

Todo empezou hai unha semana. Daquela era todo moi normal. Estabamos ensaiando a obra do colexio para o concurso de relatos de medo do Samaín. Eu non participaba na obra teatral pero encargábame do decorado que previamente me describiran un pouco por encima. Xa acabaramos por aquel día e na clase de galego ocorréuseme unha idea moi interesante. Ao saír do cole, estiven facendo os bonecos con moito reparo para que coubesen no seu sitio. Pensei en poñerlles mecanismos pero eran moi complicados, así que barallei na cabeza un sistema de cordas e poleas. Non llo dixen a ninguén porque ía ser unha sorpresa aínda que alguén seguro que me vería coas cordas. Pensaba en poñer morcegos que voasen polo escenario mediante fío de pescar transparente, que o vampiro se incorporase do cadaleito e que o home lobo camiñase mediante unhas pequenas rodas na base e unha pequena corda. Aínda que non era gran cousa, dáballe vida á interpretación. Ao día seguinte, cheguei ao escenario antes de tempo para instalar os meus aparellos. Cando chegaron os demais, xa tiña as cordas colocadas. Só me faltaba meter o vampiro na súa tumba. Agora que tiña todo o móbil en cadanseu lugar dediqueime ao decorado das árbores, do fondo e do chan.

Agora acabo de saír do cole. Como estiven tan ocupado estes dous últimos días, non tiven tempo de presentarme. Chámome Nicolás. Teño 13 anos e, como puidestes notar, gústame moito a arte plástica e o galego. Non son moi alto senón de estatura media. Teño o pelo escuro, cun ton marrón e a xente dime moitas veces que os meus ollos verdes son bonitos. Teño, ou paréceme a min, un moi bo gusto para a combinación de roupa e de complementos. Por iso creo que me puxeron a decorar a obra. Tardei os dous días seguintes en acabar o decorado. Agora que durante os recreos estou libre, dedícome a pensar onde puxen o meu “segrediño” para o profesor de galego. O caso é que me acordou e, ao saír do cole, fun dereitiño ao terceiro caixón da miña mesa do cuarto, onde fago os deberes. De alí saquei un conto que levaba escribindo dende o verán e, agora que case estamos no Samaín, chegou a hora de poñerlle un título, o meu nome e entregalo. O da “sorpresiña” era que lle dixen ao profe que non ía presentarme ao concurso, así que, unha alegría tampouco lle viría mal, que vise que, cando lle dixen que non me presentaba, quedou un pouco decepcionado.

O conto ía do espírito do Samaín, que ía matando a toda a xente que non cría nel na súa propia noite. Saía ás 12 en punto e ía casa por casa, acoitelando xente, sen piedade... O sangue saía a regueiros por todas as portas abertas das casas sen unha cabaza ou sen o espírito do Samaín, enchendo a rúa dun río vermello que trastornaba a milleiros de crentes cando sentían o último berro...

Á falta de tres horas para entregar o conto ao xurado, co Samaín esperando na mochila, deime conta de que tiña un erro e, cun boli de cor negra escura, moi escura, que encontrara tirado no cemiterio cando fora orar polo meu avó falecido, corrixino. Ao rematar de escribir, cambiou de cor a un verde sinistro e brillante e logo volveuse negro escuro, moi escuro. Non lle dei importancia, pero nese momento, veume Andrés, o profesor de lingua castelá, e preguntoume que estaba escribindo, así que eu, por motivos instintivos, rompín as follas e respondín: “Nada, señor Andrés, non tiña importancia”.
No seguinte recreo botei os vinte minutos escribindo de memoria o conto na biblioteca, co boli negro escuro, moi escuro. Dei acabado a tempo, metino na mochila e marchei correndo. Dentro dela, sen que eu me dera de conta, brillou ese ton verde arrepiante. Faltaba unha clase, a de bioloxía, e tiñamos que ir ao laboratorio, que quedaba un pouco afastado da biblioteca, na outra punta do cole. Cando ía tocar o timbre de cambio de hora, á falta de dous minutos, entrou Xoán, o profe de galego.
-Permítesme un minuto, Samuel? -preguntou o profe de galego.
-Si, por suposto – respondeu Samuel.
-Ben, quen queira presentarse ao concurso de relatos de medo do Samaín, como xa avisei hai uns días, teñen que ir inscribirse e presentar o conto -indicoulle Xoán á clase.
E marchou. Eu, como non quería que se decatase, metín o conto dentro da chaqueta e pregunteille a Samuel se podía ir ao baño. Pasei polo lado de Xoán e metinme no servizo. Esperei a que desaparecese polas escaleiras, saín do baño e seguín recto. Cheguei alí e entreguei o conto. Puxen o meu nome e marchei a fume de carozo.

Ao saír do cole, viña falando co meu mellor amigo Manuel e pediume que lle contase o das cordas.
-E ti como sabes iso, se era unha sorpresa?- pregunteille.
-Xa sabes que fun o primeiro en chegar despois túa. Vin como pechabas de golpe o pano do decorado e, cando marchaches, picoume a curiosidade. Sen que ninguén me vira, fun botarlle unha ollada. Non o puiden ver moi ben porque non estaba en funcionamento, pódesmo escribir e entrégasmo mañá? Prométoche que non llo digo a ninguén. É que hoxe teño présa, chao!

Cando cheguei á casa, escribino nun papel pequeno e enrugado que tiña no lixo dos papeis, con ese boli negro escuro, moi escuro, volveuse verde sinistro e brillante, como sempre, e logo, outra vez negro escuro, moi escuro. Cando acabei os deberes, como non tiña nada que facer, púxenme a escribir con boli negro escuro, moi escuro, porque me aburría. Escribín que ese dia ía encontrar dous euros debaixo do armario. Volveuse negro arrepiante e brillante, e logo negro escuro, moi escuro. Entón, caeume a goma que estaba mordendo debaixo do armario, fun por ela, e encontrei dous euros, pensei que era unha coincidencia, e non lle den importancia, aínda que quedei sorprendido.

Ao dia seguinte era o concurso. Estaba eu nunha cadeira, chegou Xoán pola porta e viume, achegouse a min e preguntoume:
-Que fas ti aquí? Non terías que estar na clase? -Non, eu participo no concurso, agarde un momentiño e verá. Era unha sorpresa para vostede.
Viuse moi ben o orgulloso que estaba, o seu medio sorriso descubría o seu intento de procurar estar serio sen emocionarse, como dicindo: “Moi ben, Nicolás, grazas pola sorpresa”. Empezou a obra e Xoán sentouse no seu sitio. Nicolás, estaba un pouco nervioso, quería gañar para que o seu profesor de galego se sentira moi orgulloso del. Tamén o estaba para ver se os seus “mecanismos” funcionaban. Empezou a obra, todo ía normal, ata que...

***

Ese día, ao espertarme, un calafrío percorreume as costas. Non sabía por que era, pero sabía que algo malo ía pasar, non sabía o que, pero estaba seguro de que ía pasar algo malo. O día de Samaín ten que ser divertido, pero este ano non foi así. Estabamos na biblioteca, no concurso de relatos, estaba tendo lugar a obra de entrega de premios. Faltaban só uns diálogos para que entrasen os meus aparellos. Estaba moi nervioso. Nese momento oíuse un ruído como de moitas ás revoloteando, un son agudo e apagado, que case non se oía, e de súpeto apareceu unha banda de morcegos, pero non de plástico e con cordas. Eran de verdade. Con eses dentes e ese corpo de rato, saíron disparados e puxéronse a sobrevoar toda a biblioteca. Todos estabamos mortos de medo e a un neno mordeulle unha desas alimañas voadoras. Empezou a botar escuma pola boca e caeu en redondo da cadeira. Un riso sinistro escoitouse dende a tumba do , abriuse e dela saíu el, de verdade, saíu e dixo:
-Coidado, por detrás!
Todos miramos cara a atrás asustados e oímos:
-Booooooh!!!
Era o vampiro. “Pero como pode estar aí se estaba no escenario?” pensei morto de medo. Entón converteuse en morcego e púxose a falar cos demais, empezaron a caer cara a abaixo nunha manobra ofensiva, mordendo e chupando o sangue de moitas das persoas. Eu, cubrindo a cabeza coas mans, fun correndo debaixo dunha mesa. Dende ela, vin os pés de Manuel. Só lle vía ata a xeonllo, así que lle dixen:
-Manuel, por aquí, debaixo da mesa!
E nisto cae de xeonllos e case deseguido, cae de todo, co tronco no chan. Eu metino debaixo da mesa e deille a volta e... botaba escuma pola boca, da que sobresaían uns . Eu non o podía crer, unha bágoa de tristeza e medo caeume pola cara.

Eu estaba debaixo da mesa, atemorizado, cunha tortura psicolóxica terrible, trastornado ao ver os cadáveres de moitos amigos e amigas; oín un ruído moi forte nese momento, parecido a un ouvido.
Por debaixo da mesa vin unhas pernas peludas, que camiñaban lento, raro, e... cara a min!! Eu estaba morto de medo, varios calafríos percorréronme as costas, e o meu pantalón non podía estar máis mollado. O home lobo, ao ver que xa estaban todos mortos, menos un, foi a polo máis fresquiño, libre de virus de morcego. Cheiroume a cinco metros, debían ser os pantalóns, e viña cara a min cun andar sinistro. Tiña que pensar algo rápido, de súpeto, encontrei un cable que pertencía a un ordenador, rompino pola metade e enchufeino. Coa parte que tiña o cobre ao descuberto apuntei ao único sitio que se me ocorreu.

Saín correndo pola porta, deixando atrás a un home lobo deitado no chan, doéndose e coas mans na entreperna. Corrín todo o que puiden, e pensei: “Pero non había tamén morcegos? Onde se meteron mentres apareceu o home lobo?”

Polo camiño, fun vendo xente tirada no chan, con escuma na boca e sangrando polo pescozo. Ao ver que só quedaba eu vivo, marchei para a casa. Pola rúa tamén vin xente morta, non pensaba que un Samaín, o propio día, puidera ser tan malo. Entrei na miña casa e vin ao meu pai sentado, lendo o periódico. Fun correndo a darlle un abrazo porque me estaba volvendo tolo vendo a tanta xente morta. Estáballe dando o abrazo e notei húmido o brazo. Mireino e vin a “cousa” branca, aínda non lle vira a cara a papá pero ao ver aquilo no meu brazo marchei de alí correndo e chorando. Sabía que a miña nai fora de compras a non sei onde e non volvía ata a noite, así que me temín o peor. Metinme na cama e quedei alí ata a noite. Ás 12:30 da noite, oín que se abría a porta. Pensei que era a miña nai e levanteime chorando da cama pero cando cheguei á porta do meu cuarto, por debaixo dela, aínda sen abrir, filtrouse unha luz branca. Tiña tanto medo que estaba pálido, tiña frío, e me empezara a sangrar o nariz, empecei a sacudirme coma un boneco ata que a porta se abriu soa. Alí estaba, brillaba cun ton branco nunca visto, no lugar do corazón, unha lapa de lume; cunha pedra parecida á que utilizaban os celtas nos sacrificios, toda vermella, chea de sangue, e tres bólas de lume azuis voando diante. Acercouse a min, ergueu a pedra e, nese momento, detívose todo, o calafrío, o terror, o tembleque, todo! Púxenme máis branco aínda, da cor da que se me puxeron os ollos, caín rotundo no chan, sentín unha dor intensa no corazón, deime conta de que sería o último Samaín, por unha razón: porque non cría; parecíame de nenos o “couso” do * Hallowen. E xusto por iso, tíñao diante de min, cravándome unha pedra no meu corazón de, alí estaba o... ESPÍRITO DO SAMAÍN.

Jorge Temperán Potel
2º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 17-12-2014 11:56
# Ligazón permanente a este artigo
DESCENDE PREOCUPANTEMENTE O USO DO GALEGO NA MOCIDADE
É o momento de pararnos a pensar que é o que se fai (ou o que non se fai) para que os datos de uso do galego entre a xente nova que publica o INE para o 2013 sexa tan alarmante. Neste artigo analízanse os resultados e publícase unha gráfica moi reveladora da situación:

http://praza.gal/movementos-sociais/8390/o-devalo-da-lingua-na-mocidade-non-se-deten/
Comentarios (0) - Categoría: LIBRO DE RECLAMACIÓNS - Publicado o 13-12-2014 22:50
# Ligazón permanente a este artigo
PEPE TEN QUE EMIGRAR
Non sei como contarvos que teño un gran problema. Para comezar, presentareime. Chámome Pepe e son de Galicia, e ben orgulloso que estou. Fai un ano que quedei no paro. Isto é un gran problema para min e para moitos dos galegos. Nos tempos que vivimos cada vez hai máis galegos que teñen que emigrar por non atopar un traballo, xa que na nosa terra, Galicia, non hai suficiente traballo. Antes, era todo o contrario. Cada vez chegaban máis inmigrantes, para buscar emprego, porque nos seus países non tiñan para todos eles. Noutros tempos, Galicia era un bo lugar para traballar, e nós, os galegos e galegas, vímolo pola gran cantidade de inmigrantes que chegaban.
Agora, por desgracia, en Galicia non quedan tantos postos de traballo como había antigamente; polo tanto, vémonos obrigados a emigrar a outros países para poder encontrar un emprego e así poder manter as nosas familias. Noutros lugares tampouco quedan moitos, xa que pola crise foron diminuíndo os postos de traballo e agora as empresas non contratan a tanta xente como antes. Por esta causa os galegos, temos que emigrar para buscar emprego e arranxarnos a vida como poidamos para poder vivir con dignidade.
E aquí estou no porto, despedíndome da miña familia con moita dor, porque sei que a vou botar moito de menos. Desexádeme sorte.
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 10-12-2014 13:00
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal