DE LINGUA EN LINGUA


BLOGUE DE LINGUA GALEGA DO CPI DE PONTECESURES
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 WEBS RECOMENDADAS
 FOTOBLOGOTECA
 DESTACADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO

O QUE É SER GATO

Vós non sabedes o que é ser gato. Ser gato é: Ter sete vidas, das cales catro xa as gastamos en pelexas con outros gatos, parir non sei cantas veces ao ano cinco ou seis crías (se non son máis de cada vez que o facemos) e temos unha lingua mundial entre nós: con só unha palabra "Miau". Con ela solucionamos todo, non temos que aprender nada máis para falar entre nós.
Vós sabedes cantos gatos morren ao ano nas estradas? Moitos, e só dunha maneira, ser atropelados polos coches. O malo é que botamos as tripas para fóra. Un día un gato vello da casa do veciño, cruzou a estrada para coller un peixe que lle caera á peixeira, esquivando todo coche, ata que o atropelou unha moto, malia que o pobre xa case conseguira chegar.
Falando de peixe, a nós gústanos moitísimo ese cheiro que nos fai cóxegas no nariz, sexa da clase que sexa, e máis o polbo xa que somos gatos de Galicia. Tamén nos gusta o leite, frío, quente , morno, etc.
Outro perigo sonche as velliñas, que cada vez que facemos pelexa ou andamos cerca delas veñen con vasoiras e tírannolas.
Un día meu amo, que aínda é un rapaciño, puxo gatiños dentro dun ordenador. Eu quedei abraiado. Meus pobriños, estaban alí atrapados, pero felices e coquetos. Cando marchou meu amo, subín ao escritorio e púxenme fronte ao computador .Estendinlle a man a un dos gatos pero había unha cousa invisible diante deles. Quíxenlle rabuñar a esa cousa invisible e doume unha descarga eléctrica; ala, unha vida menos. Adeus, meus amigos, humanos e gatos ¡¡¡¡¡MIAUU!!!!.

Pablo Oliveira 3ºA
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 29-05-2015 13:34
# Ligazón permanente a este artigo
Historias da Nosa Terra II: A Cacería

Como todos os días, levántome da cama de palla e póñome a miña roupa para traballar no campo, feita de pel de cabra.
Collo o pan, que sempre me deixa a miña nai, enriba dunha basixa de barro, e saio da casa para levar o gando da miña familia a pacer ao borde do río.
Pero este día é distinto aos outros. Xa hai tres meses que cumprín os 16 anos, e como todos os nenos que cumpren os dezaseis, terei que facer, xunto con outros rapaces, unha serie de probas para poder ser homes de verdade.
Estamos case a principios de inverno e os cervos están na época de apareamento. A nosa misión é matar a dez cervos adultos, traer a súa cabeza e volver. Temos, como moito, sete días para atrapar, matar e levar as cabezas á aldea. Pero para iso aínda faltan varias horas, e teño que apurarme, porque aínda hai que levar o gando ao río. Polo camiño penso o que farei cando esteamos sós no bosque.
Despois de tres horas coas vacas, decido volver á aldea, porque se vai facer tarde, e quero chegar puntual, é un día moi importante para min e non quero estragalo.
Nada máis chegar á casa gardo ás reses. Despois de cerrar a porta do valado, marcho correndo ao castro do sabio ancián.
Ao parecer, cheguei demasiado puntual, aínda non había ninguén, pero pouco tiven que esperar. Cada vez chegaban máis persoas. Algúns eran nenos pequenos, anciáns, homes e mulleres que só viñan a mirar e a desexarnos sorte.
Unha vez que estabamos os 12 rapaces, o ancián dános a cada un un amuleto, un arco, 20 frechas e un coitelo mentres que unhas rapazas nos pintan a cara e o corpo.
Non reparei moito na nena que me estaba pintando o corpo, pero, cando empezou coa cara fixeime máis nela.
Era unha rapaza fermosa, duns 16 anos, coma min, tiña o pelo dunha preciosa cor castaña clara, os seus ollos eran case da mesma cor, aínda que máis escuros. É delgadiña, e tan alta coma min, leva un vestido de pel de vaca, forrado por fóra con pelo de coello. Era un vestido cerimonial, posiblemente xa o usara a súa nai.
Namoreime dela nada máis vela. Mentres me pintaba a cara pregunteille: “Ola, como te chamas?”.
-Chámome Alba. E ti como te chamas?
-Chámome Xián -respondinlle.
-Encantada, Xián. Por certo, es moi guapo.
E despois foise.
Púxenme colorado e rin un pouco polo baixo.
Cando todas as rapazas acabaron, o ancián empezou a dar o mesmo discurso de todos os anos. Eu non o atendía, só podía pensar en Alba. Unha vez acabado o discurso todos os 11 rapaces máis eu marchamos ao espeso e perigoso monte.
Despois dunha carreira de dez minutos, chegamos ata un claro. Como eu era o máis vello, decidiron que eu sería o xefe. Pero non todos estaban de acordo con esa decisión. Os que estaban en contra miña marcharon e formaron un novo grupo, un grupo de 4 rapaces.


O primeiro que hai que facer é un refuxio e facer lume. Mandei aos tres máis áxiles e mañosos que fixeran unha cabana, e o resto adrentámonos no bosque para explorar.
Cando empezaba a escurecer decidimos regresar ao campamento para contarnos todo o que vimos e o que tiñamos.

- A cabana xa está rematada e hai suficiente espazo para durmir todos nela -contou Aleixo orgulloso.
-Mentres buscabamos o material para facer a cabana, encontrei unha lanza e unha espada moi desgastadas, que estaban case enterradas- dixo Darío mentres as ensinaba.
-O lume tería que aguantar prendido toda a noite, pero por se acaso collín madeira e púxena ao lado da cabana- dicía Fernán mentres se levantaba ata onde estaba a madeira.
-Eu mais Afonso encontramos un pequeno grupo de cervos a trescentos pasos de aquí -asegurou Xián.
-Eu encontrei, non moi lonxe da cabana, unhas plantas que nos servirán para curar feridas -E sacou Afonso unha presa desas herbas.
-Pois eu non vin nada importante -contestou Ernesto mentres afiaba o seu coitelo.
-Nin eu -concluíu Gregorio.

Despois desta pequena charla decidín que sería mellor durmir agora para poder espertar mañá cedo. Mandei a Gregorio que fixera hoxe a garda e el aceptou.
Pasou a noite, e segundo Gregorio non houbo ningún contratempo.
Todos menos Fernán e Darío quedaron no claro, mentres que o resto marchamos a cazar.
Pasaron 6 horas, xa era a hora de xantar e o meu grupo só conseguiu cazar 6 perdices para comer, e non viron ningún cervo.
Ao acabar a comida volveron a marchar os mesmos a cazar, esta vez con mellores resultados. Organicei unha emboscada. O seu obxectivo, atrapar e matar aos dous cervos macho adultos. Cen pasos de onde estaban os cervos cavaron un buraco e tapárono con follas e ramas. Ernesto e Gregorio asustaron os cervos para que marcharan cara a onde estaba a trampa. Lográrono, caeron no buraco 5 cervos, entre eles os dous machos. Matáronos e gardaron as súas cabezas dentro da cabana.
O resto do día descansaron e comeron carne de cervo ata fartar.
Ao día seguinte volveron á caza os mesmos de sempre, e encontraron a outro grupo de cervos, pero esta vez non había ningún macho.
A medida que pasaban os días cada vez notábase máis que chegaba o inverno.
Xa quedaban dous días para acabar o prazo, e faltábanlle só un cervo, pero quedáronse sen frechas. Durante todo este tempo non encontraron nin rastro do outro grupo.
Día número nove pola mañá. Esta vez todos saíron en busca do último cervo. Afastáronse moito máis ca outras veces e chegaron a unha zona que nunca antes viran. Había un pequeno lago e unha cova, que non decidiron explorar por medo a que nela vivíse algún oso.
Fernán encontrou unhas pisadas, pisadas de cervo. E pouco tempo despois escoitáronse os seus bramidos. Todos correron ata o lugar onde os escoitaron.
Non tardaron moito en chegar. Encontraron a unha gran manada de cervos,e por sorte, había moitos machos.
-E agora que facemos?- preguntou Afonso mentres me miraba.
-Teño un plan!- exclamou Fernán.
-E en que consiste? -preguntou Ernesto.
- Pois, asustaremos aos cervos, iremos dividindo a manada en grupos cada vez máis pequenos e levarémolos ata a cova, intentando que os cervos machos non se escapen. Só necesitamos unha cabeza máis, pero, por se acaso levaremos máis dun á cova. Entendido? -ordenou Fernán.
Colocáronse todos detrás dos cervos, en dirección á cova.
-3... 2... 1... xa!! -berrei con forza e empezamos a correr.
Os cervos, asustados, intentaron escapar. O plan ía segundo o planeado.
- Xa conseguimos metelos dentro da cova, e agora que?- preguntou Afonso.
-Pois a por el, atacade todos á vez -ordenou Ernesto.
-Vale, vamos!- berrei
Todos botámonos encima do cervo e matámolo a coiteladas. Celebramos a nosa vitoria, pero, de repente, un oso saíu de dentro da cova. O oso deulle un zarpazo a Darío, que estaba de costas, e quedou sangrando no chan, sen moverse.
Coas lanzas intentamos que o oso non se achegase máis e iámosllas cravando no estómago. Fixemos o mesmo que co cervo: atacamos todos á vez, pero esta vez non foi tan fácil. O oso empurrou a Aleixo e deulle unha poutada no peito a Ernesto.
Tiña o oso de costas. Non me vía, estaba demasiado ocupado loitando contra os meus compañeiros. Era a miña oportunidade, levantei a lanza e craveilla no pescozo ao oso. Este caeu ao chan, retorceuse, berrou e , ao final, morreu desangrado.
Fumos xunto a Darío. Estaba morto. Ordenei a Afonso que levara o corpo fóra da cova, a Gregorio que fixera un buraco para enterrar o cadáver de Darío e a Duarte que lle curase a ferida a Ernesto.
Volvemos ata a cabana, esta vez sen ningún contratempo. Estamos tristes pola morte do noso compañeiro pero tamén felices por ter as dez cabezas de cervo.
Chegamos á cabana, collemos as cabezas e marchamos cara o pobo.
Corremos todo o que puidemos para chegar canto antes ata a nosa aldea, pero, cando saímos do bosque e xa podiamos ver a entrada da aldea, vimos que estaba toda queimada, en ruínas e chea de cadáveres.
-A aldea foi atacada mentres estabamos fóra! Onde está Alba? Alba! ALBA!!-berrei.

Continuará...

Xenxo Santiago Lorenzo
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 29-05-2015 13:25
# Ligazón permanente a este artigo
O CALIGRAMA DE ALBA

Comentarios (1) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 27-05-2015 23:38
# Ligazón permanente a este artigo
POESÍA VISUAL

Esta semana puxemos en práctica a nosa imaxinación en 2º de ESO para crear poemas visuais nos que a mensaxe se transmite a través da imaxe e a palabra. Aquí tedes o poema de Jennifer Garanger e o caligrama de Alba Mariño.
Comentarios (1) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 27-05-2015 23:32
# Ligazón permanente a este artigo
A METEOROLOXÍA, A NOSA FONTE DE INSPIRACIÓN
Recompilación de haikus e microrrelatos elaborados polo alumnado do CPI de Pontecesures baseándose en fotos súas do contorno nas que se aprecian distintos tipos de tempo. O traballo foi organizado dende as aulas de Lingua e Literatura Galegas e o ENDL do centro para o Plan Proxecta de Meteoroloxía.

Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 28-04-2015 12:40
# Ligazón permanente a este artigo
ROBERTO VIDAL BOLAÑO E O TEATRO A PARTIR DE 1975
Neste telexornal o alumnado do CPI dos Dices de Rois achégannos os datos máis relevantes da obra e vida do dramaturgo:




Completamos a información sobre o autor que nos ofrece esta presentación elaborada polo ENDL do IES Félix Muriel de Rianxo:

Comentarios (0) - Categoría: TEORÍA 4º ESO - Publicado o 09-04-2015 13:48
# Ligazón permanente a este artigo
UN RELATO SEN FIN
Non podía crer o que estaba pasando. Iria pensaba que era algo normal, pero eu, astuto coma sempre, sabía que algo raro estaba sucedendo. Só había que cavilar un pouco.
O meu nome é Anxo. Son un rapaz cun expediente académico perfecto. Gústame dicilo xa que é algo que se me dá moi ben. Teño catorce anos e son de Ourense, ao igual ca miña nai. Meu pai morreu cando eu só tiña cinco anos. Apenas me acordo del. Non teño irmáns, pero si unha curmá á que quero moito. É unha das persoas máis importantes da miña vida, igual que mamá, claro. Chámase Iria e ten quince anos. É un pouquiño máis vella ca min pero somos os mellores amigos. Contámonos todo e estamos sempre xuntos para o bo e para o malo.
O outro día, ela e mais eu decidimos levantarnos cedo para poder ir á igrexa e meditar un pouco. Hai xente á que lle pode parecer absurdo, pero a min axúdame moito a estar máis relaxado. Cando acabamos de meditar, fomos á taberna do meu tío Cecilio, un paisano moi honrado, almorzar un chocolate quente, para afrontar a xeada, e unhas boas torradas de pan, como me gusta a min, cun bo aceite...Mmmmm, que ben sabía!!! Cando rematamos de saborear ese manxar fomos dar unha volta pola vila e encontrámonos con Dona Roseta, unha vella veciña, que nos dixo:
-Vós, rapaces!!!Hoxe non tendes escola?
-Non, estamos de ponte -contestamos.
-Vouvos propor un xogo. Se conseguides superar todas as probas, gañaredes unha moi boa recompensa. Só vos digo que coa cantidade de cartos que é, poderedes comprar moitas cousas.
Nós por suposto que aceptamos, quen non vai aceptar se se fala de cartos? Seguímola sen saber a onde nos dirixiamos. Só pensabamos que iamos facer con tantos cartos. Cando chegamos ao lugar, non podía crer o que estaba pasando. Iria pensaba que era algo normal, pero eu, astuto coma sempre, sabía que algo raro estaba pasando. Só había que cavilar un pouco...
-Moi ben, Xan, gústame a túa historia. Tes que mellorar un par de cousiñas e terala perfecta -dixo o profesor de galego.

-Pero, pero...aínda non rematei -agregou indignado Xan.

-Xoana, leme o teu relato! -dixo o mestre, ignorando ao seu alumno.

Alba Miguéns Cordo
1º ESO B
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 26-03-2015 11:36
# Ligazón permanente a este artigo
COMO SE INVENTARÍA ISTO?

Nunca vos preguntastes por que hai vacacións de verán? E non é para descansar da escola, nin para separar un curso doutro, nin porque quixeran os profesores (como algún de vos pensará). Todo se remonta a uns 396 anos atrás:
Nunha escola pública, estudaba unha rapaza máis ou menos da vosa idade. O seu cabelo era curto e negro. Pero os ollos eran dun verde intenso coma o dos chícharos. Tiña o nariz pequeno (o que facía que fora unha persoa de grande beleza). Tiña uns dentes brancos coma o algodón, que destacaban no seu gran sorriso de orella a orella. Era delgadiña, pero bastante forte aínda que non o parecera. Como era tan fermosa,todos os rapaces da súa idade se namoraban dela, igual que un rapaciño de tres aniños se namora do seu tren de xoguete.
Pode ser que fora moi guapiña ela, pero, aínda que destacaba entre todas as rapazas no tema de fermosura, non era igual así nos seus estudos. Non sacaba moi boas notas e ía aprobando como podía pero... Bueno, mellor dito, que non lle gustaba a escola.
Antes, na súa época, había que ir igual á escola (todos os días do ano. Dende o 1 de xaneiro ata o 31 de decembro).
Ninguén se queixaba diso, pero ela si. Pois así era Isabel.
Non quería ir ás clases de matemáticas, xeografía, debuxo, etc. Non lle gustaba ningunha!
Dicía que ogallá non tivera que ir á escola e xa nacera aprendida!.
Resulta que un día, así sen máis, a rapaza enfermou. E, para non agravar máis a cousa, faltou durante medio mes á escola.
Pasaran xa dous meses e Isabel aínda non puxera pé no edificio.
Pero, o que non sabían, era que a lacazana da rapaza xa estivera ben dende había semanas.
O que pasou despois de días, días e días, foi que os pais da nena se decataron de todo. E, cun enfado tan grande coma un avión que transporta 521 pasaxeiros por viaxe, mandárona dun berro para a escola:
-ISABEL! PASA PARA O COLEXIO DUNHA VEZ SE NON QUERES QUE CHE PASE ALGO MALO DE VERDADE!
E, rápida coma un raio, a medorenta rapaza foi á escola.
Pero non ía deixar que a obrigasen a estar alí metida durante todos os días da súa vida.
Polo que a rapaza pensou que, para faltar ás clases, ía finxir cada ano que tiña unha doenza .
Cando os seus compañeiros e amigos se decataron, comezaron a facer o mesmo ca ela.
E así comezaron as vacacións de verán.
Quizais sexa algún de vós, queridos lectores, parente afastado de Isabel.
Por que non probades entón, a alongar máis as vacacións?
Se o facedes, poderedes chegar, incluso, a ter soamente tres días de escola. Pero quen sabe...

Xiana Magariños Barreiro
1º ESO B
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 23-03-2015 10:45
# Ligazón permanente a este artigo
O ESPELLO

Xan volveu do instituto á súa casa pola tarde. Como tardou en chegar, xa lle deran as nove. Rematou cos deberes e ceou. Agora xa podía durmir tranquilo.
Cando ía para o seu cuarto, no corredor algo lle chamou a atención: o espello de corpo enteiro, e preguntouse: "Que haberá ao outro lado?". As dúbidas puxérono nervioso, porque vía un rapaz no espello, pero cando quería entrar a través deste, sempre chocaba con el! Era imposible pasar ao outro lado!
Pero esta vez non se ía render. Intentou pasar por debaixo, pola esquerda, pola dereita..., pero nada, ata que deu a unha da madrugada. Estaba xa a piques de quedarse durmido, fatigado, cando viu que o rapaz que estaba diante súa, tamén estaba canso.
Foi entón cando o despistou, e puido así entrar ao outro lado.
Telmo Portas González
1º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 19-03-2015 11:55
# Ligazón permanente a este artigo
PATINANDO NO CEO

Eu empezaba un novo curso escolar no Instituto Brisa. Mentres estaba asombrado mirando a súa porta polo grande que era,vin que algo do ceo se dirixía cara a min cunha velocidade espectacular e, ao pouco, impactou comigo. Era unha adolescente, e pregunteime que faría no ceo esa rapaza? Pois esta pediume desculpas é contoume que facía no ceo. O caso era que no meu novo Instituto tiñan un deporte raro, asombroso, pero inimaxinado. Tratábase de… patinaxe aérea! Quedei perplexo.
Logo a rapaza presentouse: chamábase Camelia. Era fermosísima, case tanto como unha deusa. Camelia preguntoume se me quería apuntar á patinaxe aérea, pero eu contesteille que non me interesaba xa que parecía arriscado.
Na presentación, o director deu o aviso de que a patinaxe aérea deixaría de practicarse debido a que lle faltaba un só integrante para o grupo. Mirei para Cami, que estaba triste. Nese momento aceptei entrar no grupo. Cami alegrouse tanto que me deu unha aperta.
Ao día seguinte, encontreime coa miña nova compañeira no campo traseiro do Instituto, que me dixo que puxera os patíns, que realmete eran chulos, pero as rodas eran diferentes. Cando acabei de calzalos, a rapaza levoume ata unhas placas que nos ascenderon ao ceo. Alí arriba había outros estudantes adestrando. Eu non vía nada ata que Cami me deu unhas lentes especiais para ver a pista . Estiven practicando moito, porque resultaba divertido.
Un dos integrantes do grupo trouxo un cartel do campionato de patinaxe aérea deste ano. Vin a todos os meus compañeiros de grupo preocupados, pregunteilles o que pasaba, e eles dixéronme que o Instituto Tornado de Destrución era sempre o campión. Eu intentei que cambiaran de opinión, que este ano gañaríamos nós, máis eles aceptaron pero non totalmente.
Era o día do campionato. Os do outro instituto tiñan vantaxe sobre nós pero grazas a un desafortunado accidente do seu líder nunha das rodas, eu puxen todo o esforzo que cheguei a meta antes ca el . Iso quería dicir que……¡¡¡¡¡¡ERAMOS OS GAÑADORES!!!!!!
Camelia e o resto do equipo tiráronse enriba miña, cheos de alegría. Desde ese día máis estudantes se uniron ao grupo de Patinaxe Aérea.
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 10-03-2015 14:48
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal