DE LINGUA EN LINGUA


BLOGUE DE LINGUA GALEGA DO CPI DE PONTECESURES
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 WEBS RECOMENDADAS
 FOTOBLOGOTECA
 DESTACADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO

"O DÍA QUE PERDÍN O MÓBIL E NON TIVEN INTERNET"

Un día que paseaba polo parque coas miñas amigas deime conta de que xa era tarde, que tiña que ir para a casa e, como non me dera présa, miña nai íase enfadar. Levaba unha chaqueta posta co móbil e cos cartos no peto. Empecei a correr porque xa chegaba tarde e non quería que mamá discutira comigo. Cando cheguei, ía coller o móbil para chatear cos meus amigos, pero decateime de que non estaba. Empecei a buscar por toda a casa, pero non aparecía e pensei que o puidera perder polo camiño. Cando llo dixen a mamá enfadouse por non ter coidado coas cousas. Fomos buscalo á vila e non o dabamos encontrado, así que volvemos para a casa. Loxicamente sen móbil non tiña internet e non podía falar cos meus compañeiros a través das redes sociais. Pola noite sentíame mal por perder o móbil. Tamén estaba aburrida porque todas as noites adoitaba falar con todos. Ao día seguinte, miña nai traballaba ata as nove da noite e eu quedei estudando na casa, aínda que, debo admitir que en vez de estar centrada nos estudos, estaba preocupada polo móbil. Chegada á noite, miña nai chegou a casa e entrou no meu cuarto, díxome que íamos ir comprar outro teléfono, xa que ese non aparecía...
Eu estaba contenta porque íamos ir a por un novo. Era luns pola mañá. Miña nai e mais eu fomos á vila a comprar e, por casualidade, mamá contoulle a un amigo seu, que era o dono dunha tenda preto do parque, que eu perdera o móbil. O home díxolle que o sábado, diante da súa tenda encontrara un, que pasaramos por alí para ver se era o meu. Cando chegamos á tenda ensinoume o teléfono e, efectivamente, era o meu. Estaba sen carga, así que, ao chegar á casa púxeno a cargar. Logo, cando o acendín, tiña moitísimas mensaxes do Whattssapp preguntándome se me pasara algo (xa que eu adoitaba estar moito conectada) e moitas chamadas perdidas. Fun contestando un a un, contándolle o que me pasara e todos quedaron máis tranquilos.

Verena Vieites Fernandes
4º ESO Curso 2014/2015
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 01-12-2014 13:09
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal