DE LINGUA EN LINGUA


BLOG DE LINGUA GALEGA
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 WEBS RECOMENDADAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

FERNANDO QUERE MEDRAR
Fernando tiña unha teima. Necesitaba ser máis alto, facíalle falla medrar uns 20 cm máis ou menos.
Fernado era un neno loiro de ollos azuis, tiña 5 anos e soamente medÍa 98 cm. Era o máis pequeño da súa clase, pero iso non era o que lle preocupaba, o maior dos seus problemas, era, que non chegaba a alacena para coller as chocolatinas que tanto lle gustaban. Tamén o ser pequeño dáballe outro tipo de problemas, como as burlas dos seus compañeiros ou incluso algún comentarios dos profesores como por exemplo: ``A este rapaz na casa non lle deben dar moitos ``petisuis´´ porque mira que pequeno é´´.
Él estaba farto de todo iso así que ideou un plan. O seu plan consistía en atar unha corda aos pés e logo a mesma á correa do seu can (un``Haski Siberiano´´)Lis, e logo facer o mesmo paso coas mans, pero en vez de atalas a un can pensou que sería mellor atalas ao poste da luz.
Cando Lis comezou a correo, o pobre can case afoga, e Fernando o único que conseguiu foi dislocar un ombro.
Seus pais berráronlle bastante, pero non o suficiente como para que o rapaz deixara a un lado a súa teima.
Despois de varios días ocorréuselle un novo plan, pero primeiro decidiu que sería mellor que lle curase o ombro. O plan ocorréuselle despois de ver unha apisonadora diante da súa casa. Veu como ao pasar por enriba do asfalto o estiraba un pouco, así que pensou que se el se poñía debaixo da máquina ao mellor tamén o estiraba, así que decidiu facelo.
Á mañá seguinte, Fernando ergueuse cedo. Mirou pola fiestra e, xusto como el tiña previsto, a apisonadora estaba en marcha.
Vestiuse e almorzou o máis rápido posible, iso sí sen espertar aos seus país. Saíu da casa e dirixiuse rapidamente á estrada onde estaba traballando a máquina. Fernando como era tan pequeno, pasou desapercibido entre a xente, polo que non lle foi moi difícil chagar ao lugar desexado.
Unha vez alí, deitouse na estrada, e xusto cando a apisonadora lle ía pasar por enriba, a súa veciña María Xosé sacouno de alí rapidamente. O rapaz quedou enfadado porque non lograra o seu propósito.
Cando os seus país se enteraron do que o seu fillo fixera, quedaron abraiados. Non sabían como podían facer para castigar aquela trasnada, así que antes de poñerlle o castigo preguntaronlle por que fixera iso.El respondeu que era para ser máis alto, xa que no colexio burlábanse del e tamén porque non chegaba a alacena onde estaban as chocolatinas favoritas.
Despois dese testemuño á súa nai ocorreuselle o castigo perfecto: ``NON VOLVERÁS PROBAR ESAS CHOCOLATINAS NA TÚA VIDA´´.
Fernando levou unha grande decepción, ata se lle quitaron as ganas de intentar alguna outra cousa, así que, despois daquel día, Fernando foi coñecido como: ``FERNANDO O NENO QUE QUERÍA MEDRAR POR UNHA CHOCOLATINA´´.

Carla Constenla Barral
2º ESO Curso 2011/2012
Comentarios (3) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 24-10-2011 13:14
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
3 Comentario(s)
1 gustoume moito espero que fagas segund#blgtk08#a parte.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Comentario por jose luis (27-10-2011 17:51)
2 gustoume#blgtk08# moito
Comentario por ¿? (28-10-2011 13:03)
3 Buah é infantil pe#blgtk08#ro mola eh carlita
Comentario por lachoniperolakani (02-02-2012 22:52)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal