DE LINGUA EN LINGUA


BLOG DE LINGUA GALEGA
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 WEBS RECOMENDADAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O ESPELLO

Xan volveu do instituto á súa casa pola tarde. Como tardou en chegar, xa lle deran as nove. Rematou cos deberes e ceou. Agora xa podía durmir tranquilo.
Cando ía para o seu cuarto, no corredor algo lle chamou a atención: o espello de corpo enteiro, e preguntouse: "Que haberá ao outro lado?". As dúbidas puxérono nervioso, porque vía un rapaz no espello, pero cando quería entrar a través deste, sempre chocaba con el! Era imposible pasar ao outro lado!
Pero esta vez non se ía render. Intentou pasar por debaixo, pola esquerda, pola dereita..., pero nada, ata que deu a unha da madrugada. Estaba xa a piques de quedarse durmido, fatigado, cando viu que o rapaz que estaba diante súa, tamén estaba canso.
Foi entón cando o despistou, e puido así entrar ao outro lado.
Telmo Portas González
1º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 19-03-2015 11:55
# Ligazón permanente a este artigo
PATINANDO NO CEO

Eu empezaba un novo curso escolar no Instituto Brisa. Mentres estaba asombrado mirando a súa porta polo grande que era,vin que algo do ceo se dirixía cara a min cunha velocidade espectacular e, ao pouco, impactou comigo. Era unha adolescente, e pregunteime que faría no ceo esa rapaza? Pois esta pediume desculpas é contoume que facía no ceo. O caso era que no meu novo Instituto tiñan un deporte raro, asombroso, pero inimaxinado. Tratábase de… patinaxe aérea! Quedei perplexo.
Logo a rapaza presentouse: chamábase Camelia. Era fermosísima, case tanto como unha deusa. Camelia preguntoume se me quería apuntar á patinaxe aérea, pero eu contesteille que non me interesaba xa que parecía arriscado.
Na presentación, o director deu o aviso de que a patinaxe aérea deixaría de practicarse debido a que lle faltaba un só integrante para o grupo. Mirei para Cami, que estaba triste. Nese momento aceptei entrar no grupo. Cami alegrouse tanto que me deu unha aperta.
Ao día seguinte, encontreime coa miña nova compañeira no campo traseiro do Instituto, que me dixo que puxera os patíns, que realmete eran chulos, pero as rodas eran diferentes. Cando acabei de calzalos, a rapaza levoume ata unhas placas que nos ascenderon ao ceo. Alí arriba había outros estudantes adestrando. Eu non vía nada ata que Cami me deu unhas lentes especiais para ver a pista . Estiven practicando moito, porque resultaba divertido.
Un dos integrantes do grupo trouxo un cartel do campionato de patinaxe aérea deste ano. Vin a todos os meus compañeiros de grupo preocupados, pregunteilles o que pasaba, e eles dixéronme que o Instituto Tornado de Destrución era sempre o campión. Eu intentei que cambiaran de opinión, que este ano gañaríamos nós, máis eles aceptaron pero non totalmente.
Era o día do campionato. Os do outro instituto tiñan vantaxe sobre nós pero grazas a un desafortunado accidente do seu líder nunha das rodas, eu puxen todo o esforzo que cheguei a meta antes ca el . Iso quería dicir que……¡¡¡¡¡¡ERAMOS OS GAÑADORES!!!!!!
Camelia e o resto do equipo tiráronse enriba miña, cheos de alegría. Desde ese día máis estudantes se uniron ao grupo de Patinaxe Aérea.
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 10-03-2015 14:48
# Ligazón permanente a este artigo
COUSAS PEQUENAS

Nun banco dun parque unha rapaza miudiña de pelo cor acibeche entretíñase observando a un neniño, que xogaba cun aparello que emitía sons infernais. Nese intre, o rapaz golpeouno contra o chan desfacéndoo en mil anacos e empezou a chorar. A rapaciña do pelo acibeche acercouse.
- Por que choras? - díxolle abaneando o seu pelo que escintilaba co sol.
- Estaba xogando e ía gañar! Só tiña que matar a unha xoaniña xigante, pero quedei sen batería! Agora teño que esperar dous días ata que meu pai me compre outra maquiniña! Que vou facer mentres tanto?
A rapaza, que traía consigo unha mochila, sacou dela un globo vermello. Inchouno e deullo.
-Toma, regálocho.
- E que vou facer con isto? Nin sequera ten botóns!
Ela soltou o globo, que saíu voando facendo círculos no aire. O rapaz, de súpeto, saíu correndo detrás del rindo.

Era unha mañá cálida, e os vellos saían a dar un paseo. A rapaza correteaba entre a herba húmida polo orballo. De súpeto viu a un velliño, triste, coa mirada fixa no chan. A rapaza acercouse.
- Por que estás tan triste?
- Ai! Acabo de perder os meus aforros nunha aposta! Vou morrer sendo pobre!
A rapaza sacou da mochila unha caixiña de música antiga.
- Anda! Pero se é a miña caixa de música! Perdina cando era un cativo, así coma ti. Moitas grazas, meu anxo.
Do rostro do vello desapareceu a tristura.
Non se volveu ver esta cativa. Moitos dicían que era un anxo e outros, un demo. O certo é, que ese rapaz co globo medrou sendo feliz, e o velliño morreu, pero feliz. Porque o que importa na vida non son as últimas tecnoloxías, nin os cartos, se non a felicidade que se encontra nas cousas pequenas.

CANDELA LAFUENTE LÓPEZ 4ºESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 10-03-2015 13:02
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [5] [6] [7] 8 [9] [10] [11] ... [27]
© by Abertal