DE LINGUA EN LINGUA


BLOG DE LINGUA GALEGA
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 WEBS RECOMENDADAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A METEOROLOXÍA, A NOSA FONTE DE INSPIRACIÓN
Recompilación de haikus e microrrelatos elaborados polo alumnado do CPI de Pontecesures baseándose en fotos súas do contorno nas que se aprecian distintos tipos de tempo. O traballo foi organizado dende as aulas de Lingua e Literatura Galegas e o ENDL do centro para o Plan Proxecta de Meteoroloxía.

Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 28-04-2015 12:40
# Ligazón permanente a este artigo
UN RELATO SEN FIN
Non podía crer o que estaba pasando. Iria pensaba que era algo normal, pero eu, astuto coma sempre, sabía que algo raro estaba sucedendo. Só había que cavilar un pouco.
O meu nome é Anxo. Son un rapaz cun expediente académico perfecto. Gústame dicilo xa que é algo que se me dá moi ben. Teño catorce anos e son de Ourense, ao igual ca miña nai. Meu pai morreu cando eu só tiña cinco anos. Apenas me acordo del. Non teño irmáns, pero si unha curmá á que quero moito. É unha das persoas máis importantes da miña vida, igual que mamá, claro. Chámase Iria e ten quince anos. É un pouquiño máis vella ca min pero somos os mellores amigos. Contámonos todo e estamos sempre xuntos para o bo e para o malo.
O outro día, ela e mais eu decidimos levantarnos cedo para poder ir á igrexa e meditar un pouco. Hai xente á que lle pode parecer absurdo, pero a min axúdame moito a estar máis relaxado. Cando acabamos de meditar, fomos á taberna do meu tío Cecilio, un paisano moi honrado, almorzar un chocolate quente, para afrontar a xeada, e unhas boas torradas de pan, como me gusta a min, cun bo aceite...Mmmmm, que ben sabía!!! Cando rematamos de saborear ese manxar fomos dar unha volta pola vila e encontrámonos con Dona Roseta, unha vella veciña, que nos dixo:
-Vós, rapaces!!!Hoxe non tendes escola?
-Non, estamos de ponte -contestamos.
-Vouvos propor un xogo. Se conseguides superar todas as probas, gañaredes unha moi boa recompensa. Só vos digo que coa cantidade de cartos que é, poderedes comprar moitas cousas.
Nós por suposto que aceptamos, quen non vai aceptar se se fala de cartos? Seguímola sen saber a onde nos dirixiamos. Só pensabamos que iamos facer con tantos cartos. Cando chegamos ao lugar, non podía crer o que estaba pasando. Iria pensaba que era algo normal, pero eu, astuto coma sempre, sabía que algo raro estaba pasando. Só había que cavilar un pouco...
-Moi ben, Xan, gústame a túa historia. Tes que mellorar un par de cousiñas e terala perfecta -dixo o profesor de galego.

-Pero, pero...aínda non rematei -agregou indignado Xan.

-Xoana, leme o teu relato! -dixo o mestre, ignorando ao seu alumno.

Alba Miguéns Cordo
1º ESO B
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 26-03-2015 11:36
# Ligazón permanente a este artigo
COMO SE INVENTARÍA ISTO?

Nunca vos preguntastes por que hai vacacións de verán? E non é para descansar da escola, nin para separar un curso doutro, nin porque quixeran os profesores (como algún de vos pensará). Todo se remonta a uns 396 anos atrás:
Nunha escola pública, estudaba unha rapaza máis ou menos da vosa idade. O seu cabelo era curto e negro. Pero os ollos eran dun verde intenso coma o dos chícharos. Tiña o nariz pequeno (o que facía que fora unha persoa de grande beleza). Tiña uns dentes brancos coma o algodón, que destacaban no seu gran sorriso de orella a orella. Era delgadiña, pero bastante forte aínda que non o parecera. Como era tan fermosa,todos os rapaces da súa idade se namoraban dela, igual que un rapaciño de tres aniños se namora do seu tren de xoguete.
Pode ser que fora moi guapiña ela, pero, aínda que destacaba entre todas as rapazas no tema de fermosura, non era igual así nos seus estudos. Non sacaba moi boas notas e ía aprobando como podía pero... Bueno, mellor dito, que non lle gustaba a escola.
Antes, na súa época, había que ir igual á escola (todos os días do ano. Dende o 1 de xaneiro ata o 31 de decembro).
Ninguén se queixaba diso, pero ela si. Pois así era Isabel.
Non quería ir ás clases de matemáticas, xeografía, debuxo, etc. Non lle gustaba ningunha!
Dicía que ogallá non tivera que ir á escola e xa nacera aprendida!.
Resulta que un día, así sen máis, a rapaza enfermou. E, para non agravar máis a cousa, faltou durante medio mes á escola.
Pasaran xa dous meses e Isabel aínda non puxera pé no edificio.
Pero, o que non sabían, era que a lacazana da rapaza xa estivera ben dende había semanas.
O que pasou despois de días, días e días, foi que os pais da nena se decataron de todo. E, cun enfado tan grande coma un avión que transporta 521 pasaxeiros por viaxe, mandárona dun berro para a escola:
-ISABEL! PASA PARA O COLEXIO DUNHA VEZ SE NON QUERES QUE CHE PASE ALGO MALO DE VERDADE!
E, rápida coma un raio, a medorenta rapaza foi á escola.
Pero non ía deixar que a obrigasen a estar alí metida durante todos os días da súa vida.
Polo que a rapaza pensou que, para faltar ás clases, ía finxir cada ano que tiña unha doenza .
Cando os seus compañeiros e amigos se decataron, comezaron a facer o mesmo ca ela.
E así comezaron as vacacións de verán.
Quizais sexa algún de vós, queridos lectores, parente afastado de Isabel.
Por que non probades entón, a alongar máis as vacacións?
Se o facedes, poderedes chegar, incluso, a ter soamente tres días de escola. Pero quen sabe...

Xiana Magariños Barreiro
1º ESO B
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 23-03-2015 10:45
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [4] [5] [6] 7 [8] [9] [10] ... [27]
© by Abertal