DE LINGUA EN LINGUA


BLOGUE DE LINGUA GALEGA DO CPI DE PONTECESURES
Hai quen bota a lingua a pacer con moita facilidade; outros chegan a perderse pola lingua ou teñen que morder a lingua para non irse da lingua. Nós, neste caderno de bitácora, imos tirar da lingua para dicir todo aquilo que temos na punta da lingua aínda que fiquemos coa lingua fóra. Tentaremos non ser lixeiros de lingua, ou si, se cadra...pero nunca malas linguas...Iso deixámosllelo ás linguas viperinas, que cospen veleno. Quizais cheguemos a ter don de linguas, mais o que nos importa de verdade é que a nosa lingua vaia de lingua en lingua.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 WEBS RECOMENDADAS
 FOTOBLOGOTECA
 DESTACADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO

AS ARAÑAS SEMPRE DAN MEDO


Como serán as arañas? Terán sentimentos? Terán medo das persoas? Por que usan a tea que fan para desprazarse?
Estas e moitas máis, son as preguntas que me formulo destes animais. Á maioría dos meus amigos e amigas danlles medo. A min non. Eu sempre os asusto dicíndolles que teñen unha araña no pelo, no brazo, no lombo, etc… E sempre se asustan. Un día na aula deille un susto a Branca. Ela estaba sentada ao meu carón.
Díxenlle que tiña unha araña no pescozo. Ela comenzou a berrar. A profesora botoulle a bronca e Branca respondeulle que eu lle gastara unha broma. A profesora castigoume. Nos trinta ou trinta e cinco minutos que estiven soa na aula tiven tempo a ver todo o que había. Foi cando vin un bicho con patas, pelos e que facía teas. O caso é que non era unha araña normal!! E se tiña veleno? E se me mordía? Comecei a berrar e a chorar. Dende aquela eu tamén lles teño medo!!

Jenny Garanger Domínguez. 2º E.S.O
Comentarios (1) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 28-10-2014 09:35
# Ligazón permanente a este artigo
OS DOUS MELLORES DÍAS DO MEU VERÁN IDEAL


O meu verán ideal empezaría nunha fermosa mañá de verán. Era o último día de clase, e o meu mellor amigo Zape tiña que vir durmir á miña casa porque a súa nai se encontraba mal. Ao saír do cole, iamos os dous camiñando cando me preguntou como sería o meu verán ideal, e eu empecei a contar:
-O meu verán ideal empezaría no último día de clase, e que o meu mellor amigo tivese que quedar a durmir na miña casa. Ao chegar á casa, comeriamos a nosa comida favorita, despois, xogariamos un pouco á wii, e sobre as 5:00, virían os outros dous mellores amigos (dos dous), Michu e Anxelotus. Estariamos xogando ao fútbol e ao baloncesto e logo, sobre as 7:00, baixariamos á Prazuela, onde estarían as rapazas, amigos do fútbol e amigos doutros cursos. Sobre as 11:00 marchariamos nós os dous, montariamos a tenda de campaña e estariamos de festa ata as 12:30-1:00. Despertariamos sobre as 12:00 e almorzariamos. Despois iriamos dar una volta en bici ata a hora do xantar. Estariamos “wasapeando” cos amigos polo grupo. Sobre as 6:00 baixariamos á “Prazu” outra vez. Ao chegar, sobre as 9:30, meteriamonos na piscina ata as 11:45. Ceariamos churrasco ao aire libre. Para non marchar aburridos, colleriamos petardos e foguetes e fariámolos estoupar tan forte como para espertar aos veciños, despois meteriámonos na tenda de campaña ou quedariamos ata as tantas vendo tele, ou compartindo opinións, ou facendo calquera cousa que nos puidera servir para argallar troula.
E o mellor é… que así foi.

JORGE TEMPERÁN POTEL
1º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 05-06-2014 10:41
# Ligazón permanente a este artigo
VIDEO POEMA "NIMBOS"
O alumnado de 4º de ESO elaborou unha serie de video poemas baseados en textos de X. Mª Díaz Castro. Seleccionamos este creado por Antía Sanmarco Martínez e Carla Constenla Barral, sobre o poema "Nimbos":

Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 29-05-2014 13:11
# Ligazón permanente a este artigo
DOUS CONTOS DE DENTES
Mellor implantes de titanio

-Como me doen os dentes! Como me doen as moas!- Queixábase o Conde Drácula. De tantos séculos que viviu, ao final picáronselle os dentes.
E seguíase queixando:
-Isto pásame por tomar sangues tan doces.
Decidiu ir ao dentista, e este díxolle:
-Estes dentes non teñen arranxo. Están moi estragados. Ten que poñer uns novos.
O dentista añadiu que os mellores eran os de titanio, pero que tamén eran moi caros. Pero o Conde contestoulle que non quería gastar moito, porque ía comprar un cadaleito novo. Entón o dentista púxolle unha dentadura de quita e pon, desas que de noite se gardan nun vaso con auga.
A noite seguinte, cando o Conde Drácula saíu a cear, viu unha rapaciña nova e engaiolouna coa súa mirada penetrante. Chimpoulle unha mordiscada no pescozo, chuchoulle o sangue e cando se apartou, viu que os dentes lle quedaran enganchados na rapaza. Avergoñado tapou a boca coa man. Ao día seguinte voltou ao dentista e díxolle:
-Póñame os de titanio, que o cadaleito comproo de segunda man.


Segundo conto:
O medo de señor Antón

O señor Antón era un home de 86 anos, apenas lle quedaban dentes, porque xa os perdera ao longo da súa vida. Un día comendo unhas noces escapóuselle un cacho de casca, atragoouse e non podía respirar. O seu neto máis novo, tívolle que facer a manobra de Grembich. Colleu tanto medo que xa non quería comer carne con óso, nin tampouco pescado polas espiñas, nin pan con codia, nin froita dura nin con pel, nin froitos secos, nin fabas, nin garabanzos, nin caramelos, nin turrón duro... Ata bebía por palliña a grolos pequenos. A sopa e o caldo con culler pequena, o biscoito e as galletas desmigadas e as verduras en puré. Deixou de comer tantas cousas e comía tan pouco, que adelgazou vinte quilos. Xa era un home fraco e agora parecía un esquelete.
Entón a súa veciña díxolle:
-Ai! Don Antón, por non morrer esganado a morrer esfameado.

Raquel Estévez Brea
2º E.S.O
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 10-04-2014 13:05
# Ligazón permanente a este artigo
OPINIÓN: OS INCENDIOS FORESTAIS
GALICIA EN CHAMAS
Os incendios en Galicia foron crecendo estes últimos anos queimando gran parte dos nosos bosques, vivendas, etc. Isto ocasionou tamén moitos debates políticos polas múltiples queixas que se lle dan aos concellos por non evitar que os nosos bosques se perdan.
As consecuencias dos múltiples incendios ocasionan tanto danos persoais como materiais e ambientais. Moitas persoas morreron no intento de apagalos e axudar a veciños a extinguilo lume. Tamén trae problemas ambientais e materiais, pois o fume contamina o aire e os bosques traen moita riqueza na madeira, nos froitos silvestres, na biomasa, na micoloxía, etc. que pode ser danada.
As causas que poden provocar incendios poden ser naturais, aínda que poucas veces o é, ou sociais como o abandono rural de zonas agrarias que despois son destinadas a bosques. A sequía estival ocasiona que haxa incendios, pero tamén pode ser obra de pirómanos, que lles gusta ver como o lume acaba con todo, ou neglixencias da xente, que sin querer poden tirar un cigarro mal apagado ou facer unha fogueira en zonas prohibidas. Moitas persoas teñen intereses económicos na queima de bosques, porque poden queimar unha zona para logo construir alí.
Algunhas solucións para este problema poden ser que os equipos de extinción conten con máis xente que axude a apagar os incendios e máis cualificada. As leis deberíanse modificar para evitar que un incendio dea beneficios, é dicir, que se poida construir nunha zona forestal unha mina ou edificios. As sancións deberían ser máis duras, no caso de que o incendio sexa provocado, para que non se lles volva ocurrir queimar nada. Os montes deben estar máis limpos para que non ardan, e o concello debería mandar xente para limpar todo creando brigadas.

CANDELA LAFUENTE LÓPEZ 3º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 10-04-2014 13:02
# Ligazón permanente a este artigo
ARTIGO DE OPINIÓN: OS CONCURSOS INFANTÍS
Eu vou opinar sobre os programas nos que participan menores de idade. Hai menores que acoden a este tipo de espazos televisivos obrigados polos país, porque queren que os seus fillos sexan capaces de conseguir o que eles non puideron.
A min isto non me parece adecuado porque a maioría dos nenos non acoden pola súa vontade senón por compracer aos pais. Hai que recoñecer que nalgúns casos non é así xa que hai rapaces que, dende pequenos, van a clases de piano, canto, etc., e participan nos programas porque eles o deciden.
Ambos os dous casos poden ser prexudiciais para os rapaces porque se divirten, si, pero o feito de competir con outros concursantes infantís pódelles causar sufrimento.
A maioría dos pais non pensa nas consecuencias que lles pode traer isto aos nenos. Algúns incluso, só pensan nos beneficios económicos que conseguen os fillos. Ese é o principal problema xa que pode causar problemas na súa educación.
Como exemplo podemos poñer "La voz kids", que é un programa moi divertido con moitísimos espectadores pero, a miúdo, os nenos pasan por estes problemas.
Para evitalo, os pais deberían poñerse no lugar dos seus fillos de vez en cando e comprendelos. Así saberían que algúns rapaces non son felices participando nestes programas e os que o son, poden ter no futuro comportamentos competitivos insáns.

Verena Vieites Fernándes

3º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 08-04-2014 11:50
# Ligazón permanente a este artigo
ANTEPASADO E DESCENDENTE


No ano 2025 había dous anos que se inventara a máquina do tempo e ao pricipio só a xente importante a podía usar. Álex era un rapaz activo que vivía nunha gran metrópole. Ía a un colexio no que o director, un personaxe moi importante no mundo da tecnoloxía, lles daba a certos alumnos a máquina do tempo. Este artiluxio consistía nunha pulseira cunha xema capaz de que teletransportar ao seu propietario a certo lugar espazo-tempo desexado polo usuario.
Unha vez Alex, sen querer, apertou a xema teletrasportándose a unha época na que coñeceu a un antepasado seu. Este chamábase Mauro, que era detective, e contoulle a Alex como era alí a vida. Alex tamén lle contou como era a vida en 2025. A xema da pulseira empezou a alumear, o cal quería dicir que tiña que volver ao ano 2025 . Cando Alex regresou ao seu tempo, decidiu repetir a visita ao seu antepasado todos os días e contarlle o que ía pasando na Terra ao longo da historia.

Pablo Oliveira Chenlo
3º ESO
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 07-04-2014 11:58
# Ligazón permanente a este artigo
UNHA ALDEA SOLITARIA
Había unha aldea que non tiña habitantes nin casas, só un cemiterio onde se enterraba a xente doutras aldeas. Ao pasar un tempo, tres nenos da aldea do lado, decidiron ir visitar o cemiterio para mirar como era, pero preferiron ir de noite.
Ao anoitecer os nenos quedaron a unha hora para ir ao cemiterio. Para chegar tiñan que cruzar un bosque escuro. Cando ían cruzando o bosque, sentiron un ruído moi estraño. Colleron medo e empezaron a correr.
Ao lonxe viron unha luz. Cando chegaron a xunto dela, resultou ser a Santa Compaña. Eran mortos cunha saba branca e cada un cun farol. Os nenos, todos nerviosos e con cara de medo, seguiron correndo ata chegar á súa casa e contárllelo aos seus pais. Ao día seguinte, de noite, foron os pais, levaron velas prendidas para espantala e para que non lles metera máis medo aos nenos.

SARA DOMÍNGUEZ MÍGUEZ
1º ESO CURSO 2013/2014
Comentarios (1) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 25-10-2013 09:26
# Ligazón permanente a este artigo
ALBA QUERÍA VOAR
Alba era unha neniña de tres anos. Ela tiña unha teima que non podía evitar: quería voar máis alto que os paxaros . Pero tiña un problema: ela non tiña ás . Así que porfiou en buscar xeitos e maneiras de voar.
A primeira idea veulle ao ver un día uns debuxos en Clan . Un neno que tiña poderes máxicos e voaba por todo o mundo con unhas ás cheas de plumas. Daquela, Alba pensou que podía ter a solución ao asunto. E así, días máis tarde, aproveitando que súa nai estaba de compras e seu pai durmido , Alba tirouse polo balcón con un montón de plumas que lles quitara ás galiñas da súa avoa e obviamente estrelouse contra o chan cando xusto chegou súa nai que botou un berro que espertou a seu pai. Rapidamente chamaron a ambulancia.
Alba estivo ingresada no hospital unhas semanas e ao final decatouse de que os seres humanos non podiamos voar nin con plumas de galiña.

Ligia Silva Serra
2º ESO curso 2013/2014
Comentarios (0) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 24-10-2013 11:47
# Ligazón permanente a este artigo
A HISTORIA DE LUCAS

Érase unha vez unha rapaza chamada Laura, que ía cumprir once anos pero non podía celebrar unha festa de aniversario cos seus amigos porque os pais estaban traballando e non lle deixaban organizala a ela soa. Ao día seguinte, os seus pais agasallárona cun canciño pequerrechiño, ao que chamou Lucas, moi divertido e xoguetón. Cando o viu, gustoulle moito e despois de agradecerllelo cun bico moi forte, chamou a un gran amigo, Manuel , para que viñese velo. Esa mañá divertíronse moito , pero despois de xantar Manuel tivo que marchar porque se arrefecera e collera un pouco de febre. Mentres Laura e súa nai levaron a Manuel á casa, Lucas na casa mordeu e roeu toda a roupa sucia que había no cesto da lavadora. Ao chegar á casa, Laura, como se decatara de que Lucas roera a roupa, díxolle á súa nai mentres entraba pola porta :

-Mamá, mamá! Lucas, roeu a roupa que había no cesto para lavar.
-Vaia por Deus! Entón ponlle fóra a cesta e a comida, porque hoxe dorme fóra.

Laura obedeceu e fixo o que lle mandou súa nai. Ao día seguinte Laura, como Lucas non fixera ningunha trasnada pola noite, convenceu á súa nai para que o deixase entrar de novo na casa mentres elas foron mercar os libros para a escola, xa que lle empezara ese día . Cando chegaron a casa, Lucas fixera unha desfeita: mordeu as cortinas, tirara outra vez o cesto da roupa, esgazara a os trapos da cociña... A nai de Laura decidiu que o seu marido lle fixera un caseto a Lucas e un pequeno peche. Ao chegar o marido, díxolle:
-Hai que lle facer un peche e un caseto a Lucas porque non para de facer trasnadas.
-Mañá xa llo fago porque é festivo e non vou traballar- contestoulle el.

Ao día seguinte fixéronlle un caseto e un peche a Lucas. A partir dese día, non houbo máis desfeitas.

Pedro Citoula Pérez 1º E.S.O Curso 2013-2014
Comentarios (2) - Categoría: A FORXA DAS LETRAS - Publicado o 17-10-2013 10:34
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal