PequenEuropa


PequenEuropa



PequenEuropa é o punto de encontro dos Europeístas que pretenden agrandar o proxecto europeo dende as pequena realidades. Galiza non se podía quedar atrás, e por iso nace PequenEuropa: para ofrecer o froito da nosa reflexión. Dende Galiza.
{PEQUENEUROPA non se identifica necesariamente coas opinións dos
seus colaboradores
}





COLABORA
pequeneuropa
 MENU
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

QUEN ERA JUAN CANALEJO??
Do libro
"Galegos" de JOSEPH E. FEIGENBAUM.

JUAN CANALEJO, BONITO HOSPITAL.


“Era un home do seu tempo. Hai quen di que era un Al Capone de aldea co bigotiño de Hitler. Si. O que queiran. Pero era un gran pistoleiro, que ben o sabemos nós os seus compañeiros da milicia. Notábase que estivera no exército que tiña boa puntería. Viña entrenado! Neses duros momentos non facían falta poetas... Era o home que se precisaba naquel momento. Un home de camarilla, escuadrista profesional moi respectado.

Entendo que acordase tanta envexa como admiración entre os camaradas. Pero así e a vida! Disque, José Antonio, dixera del que admiraba o seu arranque pero faltáballe teoría, o seu era a práctica. Era un home de acción. Era un home de mando. Víase ben o seu pasado de militar. No exercito aprendera o que necesitabamos. Disciplina, disciplina, disciplina. E arriba España, Coño!

Na cidade foi moi amado, sobre todo despois do Levantamento. A súa familia fixo moito ben e era moi querida no lugar. Sen ir mais lonxe o noso hospital máis emblemático levaba o seu nome. Ata que algúns políticos rancorosos e desnortados lle cambiaron o nome, por Clínico Universitario, que non di nada... Podía ser hospital para cans! A ver se os veciños se van confundir.

Non hai mellor exemplo ca el para porlle un nome a un hospital. Onde se necesita máis acción que nun hospital? E hixiene? Pois claro. Nun hospital. E este home é un exemplo de hixiene. Que limpou as rúas de revolucionarios, utópicos e terroristas. E ensinounos a nós como facelo. E logo critican a Paquiño Vázquez porque el non lle cambiara o nome ao hospital cando gobernaba. Habían vivir eles na Coruña daquela... con aqueles elementos...Pois claro que si. Cómo que “símbolos de la muerte?, y leyes de la memoria histórica??...” Caralladas de Zapatero! Pois é parte da historia. Por qué non habían deixar o nome como está? É parte da historia e non vaia ser que se repita!

Menos mal que estaba este home para formar os rapaces de Primera Línea, que senón a Falange na Coruña non era nada. Foi un acerto que deixase o exército daquela. Na Coruña había moi poucos militantes, ben cho recordo eu, que tiña daquela dezaseis anos e devecía por repartir hostias entre os pelexos dos comunistas. Que parece que todo eran roxos. Miña nai que traballaba na fábrica de tabaco andaba preocupada por min, a pobre, que dicía que andaba con malas compañías. Pero grazas a esas compañías ben que puiden traballar en Fenosa. Que aquilo si que era un traballo, e nunca máis pagamos a luz. A ver en qué empresa se portan tan ben nos tempos que corren.

Canalejo sempre foi un home de orde e de palabra. Ben me lembro cando ofreceu ás autoridades militares o noso apoio, para acometer aos folguistas, no 34. Facían o que querían polas rúas da Coruña. Eses irresponsables! Mesmo había choques armados coa garda civil. En Ferrol os obreiros chegaron a tomar o poder por unhas horas. Aquilo era unha loucura! un desenfreo total! A experiencia de Juan no exército ben lles había de servir. Pero tomárono a mal. Non se fai o mel para a boca do burro.

Aquel mes de outubro fora un mes malo. As cousas andaban revoltas. Entre mitins e folgas, andábamos todo o día en entendas. A min non me gustaba nada andar en provocacións pero a meus compañeiros daquela... moito lles pracía rebentar un mitin. Moita vergoña non tiñamos. Juan era un home forte, e inspirábanos confianza. Dous tiros ao aire, e xa vías como botaban todos a correr. Vaia republicanos tiña o país. Non é de estrañar que perderan a guerra. De non ter empezado coas provocacións, non nos terían quentado; e así seus herdeiros ideolóxicos non terían ocasión de dar a leria coas frustracións por ter perdido a batalla, nin de facerse as vítimas, e dar pena por toda a eternidade.

Ben me lembro cando o conserxe de Falange Avelino Méndez, que vendía o semanario ¡Arriba! foi agredido polos socialistas. Menos mal que estabamos nós para defendelo que senón... Facíamos un bo grupo. Diego Salas; Antonio Naya; Francisco Fernández; Raúl Boo; Antonio Roldán; Antonio Martínez; Antonio Canalejo; José Luis Mariño; e Chemari. Como diría Hugo Sánchez: “no éramos muchos pero éramos muy machos”.

O do Casino Republicano da Coruña, iso foi moito. Bebéramos algo de máis, e ó Diego e ao Antonio que tiñan moitos collóns, deulles unha arroutada para facerlle ver a Juan que o mundo era noso. A nosa teima era cambiar a bandeira republicana pola da Falange. E Juan nunha daquelas arroutadas tan súas, tivo a ocorrencia. Todos queríamos facelo mesmo ca el. Ser igual de valentes, e se puidéramos, ser aínda máis. E acabou no caldeiro. A garda civil non se andou con bromas aquel día.

Sorte que puidemos conseguir os ficheiros de Izquierda Republicana na Coruña. Iso foi a nosa salvación. Coñecíamos todos afiliados, e eran moitos máis ca nós. De non ser polos ficheiros e pola visita de Jose Antonio aquel ano, se cadra non conseguíamos as armas coas que practicábamos en Bastiagueiro. Por fortuna todo saíu ben. A disciplina dá os seu froitos.

Moitos daqueles cagados acabaron cun tiro na sen. Sempre lembrarei aquel local da Rúa da Barreira onde lucía unha caveira e sobre el, o xugo e as frechas. Éramos novos, e fortes. O mundo era noso. Quen me dera volver a aqueles tempos. Cando Juan se perdeu en Madrid, Colmeiro tiña claro o que había que facer. Disciplina. Se tivéramos máis xente coma el, canta falta nos facía”.

http://www.eurolivro.pt/livro/isbn/9789898717429.html

Comentarios (1) - Categoría: Artigos - Publicado o 03-04-2016 20:12
# Ligazón permanente a este artigo
Cartas postais en Galego
Qué complicado é a día de hoxe atopar postais en galego no meu país. Na voda do meu irmán non foi posible atopar en ningunha papelería un anaquiño de papel colorado, cunha mínima escrita como “O mellor en tódolos días da teu matrimonio...” “os mellores desexos no día da túa voda...”” etc
Hoxe por fin atopei algo que me agrada.
Postais en galego feitas en Galiza:

http://dumbrio.blogspot.com.es/

Comentarios (1) - Categoría: Artigos - Publicado o 21-01-2016 18:08
# Ligazón permanente a este artigo
“O euro anos críticos”
Fai pouco lin un libro que furga nas tensións europeas, “O euro anos críticos”, vistas dende a óptica francesa. Nel se apunta a obviedade da tensión directa entre o pobo grego e alemán por razóns que conveñen a unha elite dentro do estado alemán, é dicir, e ao “stablishment” alemán, que a fin de contas é quen move os fíos do goberno teutón. Existe, unha visión semellante, dende outros puntos xeográficos europeos tamén.

O discurso grego sobre a pobreza tense desenvolvido sobre o que Nikoforos Diamandouros chama a “cultura dos perdedores”. É dicir, unha animosidade contra o capitalismo e a percepción binaria do mundo. Dividido entre amigos e inimigos de Grecia, neste caso. Por outra banda, Alemaña é percibida como unha ameaza, e como o principal cancro da construción europea. Imaxinario compartido por outros estados periféricos europeos.

Pola contra na prensa de Alemaña denúnciase unha suposta falta de respecto grego pola lei, e polo ben público. Foméntase a idea é que tratamos cunha nación anárquica de xente indisciplinada, que en pouco se semella ao cidadán medio norteeuropeo, e é un imaxinario que impregna todos os medios, non só en Alemaña. Tamén no Reino Unido, Francia ou o estado español.

Non obstante, persiste a sensación de dúas Grecias: de un lado os cidadáns ordinarios e por outro en elites inmorais, capaces de subtraer todos os recursos do país con tal de manterse á marxe da debacle. A grande obsesión dos alemáns é o medo a perder o control, o que pon de manifesto a apropiación que o estado alemán fai do proxecto europeo, e a transmisión desa visión patrimonialista aos cidadáns alemáns a través dos medios.

En Grecia existe, como temos contado, o medo unha xermanización de Europa. E non só alí os dirixentes de Syriza apuntan o discurso cara a responsabilidade, máis que cara a dominación, ou ao cumprimento dos deberes no caso dunha submisión económica. Asemade Merkel e xulgada, non só en Grecia, como responsable dun proceso errado de xestión da crise económica mundial, no contexto europeo, sacrificando o benestar de certos territorios da Unión para salvagardar os seus propios resultados diversas eleccións locais e os intereses das elites locais alemáns.

A partires de aquí, a integración europea é vista como unha ameaza riqueza dos pobos individuais. Ao mesmo tempo a integración europea, criticada xa pola falla de democracia e a excesiva burocracia, conta tamén cunha deslexitimación da clase política. Sen rubor se apunta cara a renacionalización da política europea en función das necesidades da crise. En Alemaña coméntase abertamente a necesidade de manter o interese propio no seo da unión europea, ou polo menos das grandes nacións. Merkel foi moi activa na difusión da idea de crear una política interior europea, interdependente entre os membros zona euro; combinando renacionalización interdependencia.

En definitiva do Clivage (da fractura) ao seo dos estados membros, pasouse ao clivage de estados (a fenda da política europea nos partillada nos Estados que a compoñen), intergobernamentalismo puro e duro para a xestión da crise e as responsabilidades derivadas dela. A partires de agora imos a asistir a unha nova conciencia de clase; aquela de una clase transnacional composta de cidadáns ordinarios, contra malfeitores como una elite incompetente e inmoral manipuladora do sistema financeiro internacional. E por outra banda, un conglomerado de mecanismos de salvadarda entre gobernos (intergobernamental), que suplanta calquera vieiro propio da Comisión europea, en caso de bancarrota dun estado membro. Este é o bagaxe da crise financeira que perseguiu a comunidade dende 2008, e a recente experiencia en Grecia.

Viable un euro común?

O premio Nobel de ecónoma Robert Mundell, considerado o “pai” do euro, fala de dous criterios fundamentais para crear unha moeda única estable; a mobilidade dos factores de produción, e a simetría nas reaccións aos choques externos.

A pesares de terse buscado afondar na integración europea durante tempo, a converxencia europea non foi moi lonxe, e proba delo é o feito de que o presuposto europeo non pasa do 1% das riquezas que xeran as economías europeas nun ano. Desta maneira a redistribución, e a estabilización en caso de crise, terá sempre un impacto moi limitado.

Cuestión do endebedamento dos estados, e o déficit público segue, e seguirá a ser o tema central, polo que se desprende dos titulares. De tódolos xeitos esquécese que o desorde no sistema financeiro internacional non e culpa do euro. Non obstante o gran dilema é cómo organizar políticas e relacións económicas e monetarias dun grupo de países onde os intercambios son moi intensos pero nun mundo en mutación.

A construción monetaria de Europa é en parte unha resposta rexional ao despropósito monetario internacional, e en definitiva, á liberdade de circulación de capitais nivel internacional, co fin de preservar mobilidade interna europea e a simetría nas reaccións aos choques externos, como di Mundell. Pero isto último, parece que nunca se chegou a acadar.

Ver: "Euro, les années critiques". Éric Monnet e Claudia Sternberg. Edtions PUF. ISBN 9782130650683
Comentarios (0) - Categoría: Artigos - Publicado o 15-11-2015 10:53
# Ligazón permanente a este artigo
GALICIAN BOOK MARGINALIZATION STRATEGY ON THE SPANISH STATE
The first answer in this analysis must be to identify what we mean by “Galician book”. Book exclusively in Galician language? Book in Galician and Spanish? Or book in any language but manufactured in Galicia? Of course, the answer we provide to these questions will add bigger or smaller quantity of misfortune to the reality we try to deal with.

From an objective point of view, the Galician book must be the book in Galician language, although we may choose to capture market shares in other languages according with our capacities as publishers in such languages. This is so because it seems only possible to produce books in Galician in the Galician territory. Besides that, this local book production in Galician has the particular effect that uses local labour, which affects employment figures on the local cultural industry, away from what can be expected with more powerful languages such as English and Spanish productions that may have production of books in such languages in other lands. Nonetheless, the Spanish book market is the closest market in terms of market opportunities, along with the Portuguese market, when focusing on production and translation in other languages, as long as we get rid of mental boundaries created in the process of education and socialization among the constrains of the Spanish educational system that controls our way of thinking.

The policy of internationalization for the Galician books cannot be understood as separate projection of the country image. The Galician book is not an independent variable, far away of the country evolution and destiny. However it is undeniable that Galician political powers has a stunted vision of Galicia as a nation, a subsidiary and minimalist role between the Spanish state frontiers, sharing the unionist vision of castellan integrationist, which undersize the identity and destroy the cultural production in Galician.

Indeed, it will not be easy to achieve important feats on Galician book sales, in the national market and abroad, if previously Galicia is not known as a particular national in the world with vicissitudes and idiosyncrasies that should crystallize in original Galician literature. This is the way to create interest among the international community for our country and literature, open the window to economical transactions.

It is important to create a quality brand “Galicia” for our literature. Whether this kind of tools are possible for food our textile products, are also interesting for cultural environments in which we will boost cultural industries such as the book industry. The desire to distinguish our outputs on the international market will help to promote the demand for Galician literature, furthermore than on particular technical books stirring particular Galician affairs.

We are aware that our proposal clashes frontally against the unitary conception of the present Spanish state, which is intended to understand that the only struggle necessary is the “marca España” (Spanish trademark) with an unique language, values and identity. This conception it is the fruit of big Spanish corporations which control the media and education system, which are closely linked, among other industries. In fact, the biggest Spanish publishers (Grupo Prisa, Grupo Vocento, Unidad Editorial, Recoletos, Grupo COPE, Grupo Planeta, Imagina Media Audiovisual, Mediapro, Grupo Godó, Grupo Zeta) have important stakes on newspapers, radio, tv, and other communication platforms, as well as key players when creating curricular content for official text books for schools.

To praise the common Spanish identity erodes the Galician identity and trademark image, which is relegated to agricultural products in between the Spanish frontiers. All Galician products must be diluted as “Spanish” when travelling abroad for sale. But you cannot sale a Galician language book as Spanish unless you cheat. The Galician language and cultural products are outcast, or confined in a reserve in which the utility of the language and production are doubtful and disputed by its own people (Galician’s).

There are also economies of scale when dealing with major releases, and the purchase of "best sellers" rights, which causes the fact that literary fashion appear previously in the most economically powerful language, or the most profitable commercial language, captivating part of market share of the Galician language. All this practice plays against the possibilities of Galician language, being the Galician readers affected by the higher volume of supply of literature in Spanish. If we compete with smaller offer, less economical resources, and not controlling the communication and mass media, and the structural power of the state is paddling in the opposite direction, the situation is quite complex.

But we need to know the possible solution to reverse this trend. Apparently traveling with Portuguese and Spanish language, seem to be a reasonable shortcut in the short term looking for book sales abroad. The question arises on how, which should be the strategy? Sales can be casual if the Galician product tries to impersonate Spanish or Portuguese language. The fraud does not seem the best way. Galicia always supported migrants communities abroad and still continues to do, computing occasional sales among in Galician associations overseas, increasingly weakened.

All the options pass through a strong Galician reader market, with variety of writers, capable of producing and selling rights. A strong civil society and a natural group of readers. If Iceland is able to be “guest country” at the Frankfurt Book Fair (the largest in the industry) with one hundred thirty thousand inhabitants, who can question that Galicia could not do the same the same with more than two and a half million? Obstacles are sometimes mental barriers and encouraged propaganda in many cases. Galicia and Galician books will be what the Galicians are able to believe possible.

However it is possible to build bridges between exports of books from Spain and Portugal, and exportations of Galician books, depending on geographical vicinity and topics. It is not difficult to export production academic production in Galician for academic libraries worldwide, if this will be supported in an effort for good research and promotion on each academic institution. Publishers and universities can promote their funds in Galician or Spanish, and according to their specialties. The libraries in various languages will demand everything that is of interest in such areas as gender, history, politics, economy, etc.. But we must make the effort of positioning in those markets.

Before the reduction of institutional support due to the crisis, we must rely on our own resources, and take advantage of these synergies to get into the export of books in Portuguese or Spanish, so we can show the offer in Galician language. This offer not only confined to the academic book. The narrative must be the forefront with new authors that later can be translated to other languages with total guarantees.

Logistics operators are also needed with international capacity to function in foreign markets, an alternative must be the cluster of publishers working in an exportation consortium, spreading the publishers’ catalogues and at the same time being able to create the image of Galicia abroad. There are already examples of this sort project regarding exportations. Arnoia Distribution S.A. is one of the companies based in Galicia with ability and commitment, which bundles orders from all kind of publishers from different countries and in several languages, to cater to stores and importers abroad. There is a natural barrier to entry to do this service as it imposes the need for large storage structures. However it could be interesting that other similar platforms contribute proactively to provide the knowledge and creativity to the overseas markets.

In this space, the sectorial clusters properly supported by their own partners, and independent public institutions, can be a key factor of dynamism. But it is necessary that the partners themselves flow from envy and tribalism, and educated in cooperative views solidify in some kind of export consortia. The publishers have their own spaces and specialized topics, as it is reflected in publishing catalogues, and do not necessarily have to compete for the same reader.

In fact, if you have enough structure or contacts abroad, it is critical to adapt our offer to overseas markets. In the case of bringing our writers to America, they must be translated, so we really compete for market shares abroad and in other languages. There are already examples of this nature today. The Editorial Galaxia has its commitment to with Editorial Mar Maior preparing translations for the market in Spain and Latin America; however one cannot forget that we must pay special attention to the Spanish used in these translations, as it may not be suitable for all destinations. Do not ignore that maybe the translations should also walk into English and Portuguese diversifying destinations since these two markets have an interesting purchasing power.

Finally, another opportunity comes from co-published quality materials. Public tenders with children's books and educational books in certain countries, is one of the interesting sources we can discover in a foreign country. There are examples of these sort of activities done by compnies like Ideas Propias, one of the brands of the e-learning company Femxa. The working know-how of the different sectorial industries, brought to the text, is a guarantee of success, which either can offer the opportunity to sell rights or copublishing editions. Kalandraka is arguably the greatest exponent of external activity outside of Galicia, especially with regard to the picture book, based on quality of production and country adaptability, followed closely by the publisher OQO with a very similar strategy.

Finally, there are circumstances of economic structures, social and political, that affect our potential. But the future of the book Galician depends on the imagination and the will to break barriers.


Xosé Manuel Figueiras
Responsaible for internacional development at Arnoia Distribución de Libros S.A.
Comentarios (7) - Categoría: Artigos - Publicado o 26-12-2013 15:09
# Ligazón permanente a este artigo
O LIBRO GALEGO NO MUNDO: IMAXINACIÓN E VONTADE


A primeira reflexión na presente análise é saber qué entendemos por libro galego. Libro exclusivamente en lingua galega? Libro en Galego e Castelán? Ou libro en calquera idioma pero fabricado en Galicia? Como é lóxico, da resposta achegaremos menor ou maior dramatismo á realidade que pretendemos tratar.

Dende un punto de vista obxectivo, o libro galego é o libro en lingua galega, aínda que poidamos optar a capturar cotas de mercado noutras linguas en función do noso dominio desas linguas como editores. Isto é así porque só en Galicia semella posible a produción de libro en galego, nos tempos actuais. Amais diso, a produción en galego utiliza man de obra local, o que repercute nas cifras de emprego desta industria cultural, lonxe do que se pode agardar con linguas máis poderosas, como o inglés ou o castelán que poden ter producións de libros nesas linguas en espazos que non lle son naturais. Non embargantes, o castelán é o mercado máis próximo, xunto co portugués, á hora de apostar por produción e tradución noutras linguas, sempre que nos sintamos libres de fronteiras mentais creadas nos procesos de socialización.

A política de internacionalización do libro galego, non pode entenderse por tanto separada da proxección da imaxe do país. O libro galego non é unha variable independente, ou unha nota discordante cunha evolución lonxe do que lle poida acontecer ao paradoiro do país. Non obstante é innegable que o poder político galego ten unha visión raquítica de Galicia, subsidiaria e minimalista dentro das fronteiras do estado español, compartindo a visión unionista e integracionista no iberismo castelán, o que converte a identidade, e por definición a produción cultural en Galego, nunha especie reminiscencia do pasado, ou unha teima duns poucos, máis preto dunha reserva indíxena americana ou unha anécdota dentro do mundo global, que unha aposta de compromiso dunha nación autónoma con institucións propias. Tan pouca ambición é a marxe de autonomía que con dificultade se achegan os resultados literarios ao escaparate das librarías locais.

En definitiva, non será doado o logro de éxitos de ventas para o libro galego, tanto no mercado interno como nos mercados exteriores, sen que previamente se coñeza Galicia e se afirme interna e externamente como nación particular no mundo con vicisitudes e idiosincrasia propia, que debe cristalizar na orixinalidade dunha literatura galaica orixinal. É preciso xerar curiosidade polo noso imaxinario, historia, e costumes que frutifican nunha creatividade literaria propia pola que mereza a pena realizar transacións económicas.

Tampouco será sinxelo acadar éxitos de venda sen imaxe de marca. Galicia, ten que ser unha marca de prestixio no ámbito literario. Se é posible unha imaxe de moda galega no téxtil, son posibles tendencias literaria galegas que conflúan coa modernidade literaria global. A marca é a denominación de orixe, e axuda a amosar os feitos diferenciais que contén, no afán de distinguir a produción no mercado internacional. Se Galicia non é coñecida no mundo, dificilmente poden demandarse os seus libros, a non ser que traten aspectos técnicos específicos e concretos, moi minimais.

Somos conscientes de que isto bate frontalmente coa concepción unitaria do estado español actual, ao entender que se pretende dispersar os esforzos produtivos dalgunhas partes do territorio en identidades diverxentes e concurrentes. Esta concepción do estado é froito de corporacións que entenden o territorio español como o seu couto privado que debe ser uniformado a longo prazo a través do sistema educativo e o sistema social de comunicación, que están intimamente ligados. De feito, as máis importantes editoriais españolas participan medios de comunicación e plataformas comunicativas como Prisa ou Grupo Zeta, e ademais compoñen os textos que se usan nas distintas etapas do sistema educativo e nas diferentes materias.

A afirmación da identidade común española, minimiza a imaxe de marca Galicia, que queda relegada para produtos agroalimentarios. É preciso optar a crear un imaxinario de creatividade, novas tendencias e renovación para sectores de valor engado con motivo de darlle unha razón de ser ao produto editorial galego. Doutro modo diminúen as expectativas para o libro galego e mesmo a capacidade de compra dos lectores galegos que alternan as lecturas en castelán e galego, ou na maioría de ocasións adoitan mercar mercar só libros en castelán, minguando a cota para o libro galego no seu ámbito natural antes de competir no exterior. É por tanto complexo pretender acceder a outros mercados, cando non existe estabilidade no ámbito natural.

Tamén existen economías de escada á hora de tratar cos grandes lanzamentos, e a compra de dereitos dos “best-sellers”, o que provoca que as novidades literarias de moda aparezan previamente na lingua máis poderosa economicamente, ou de maior rendibilidade comercial, fagocitando parte da cota de mercado da lingua galega. Todo isto en detrimento das posibilidades da lingua galega, ao estar o publico obxectivo galego afectado polo maior volume de oferta literaria en castelán. Se competimos cunha oferta menor, con menos cales de comunicación, e coa estrutura de poder de estado remando en dirección contraria, a situación é complexa.

Cal sería a solución para inverter esta tendencia? Viaxar con portugués e castelán, parecen as opción máis razoables, a curto prazo para o noso libro. A cuestión é saber cómo, con qué estratexia? As vendas poden ser ocasionais se o produto galego intenta facerse pasar por castelán ou portugués. O fraude non semella o mellor camiño. Galicia sempre se apoiou nas comunidades emigrantes, e testemuñalmente aínda o segue a facer, logrando computar vendas ocasionais nas asociacións de galegos no exterior, que están cada vez máis minguadas.
Todas as opcións pasan por un mercado lector galego forte capaz de producir e de vender dereitos. Pero iso implica traballar a sociedade civil e aproveitar o grupo natural de lectores. Se Islandia é quen de ser país convidado na Feira do Libro de Frankfurt (a máis importante do sector) con cento trinta mil habitantes, quen se pode cuestionar que Galicia non faga o mesmo con máis de dous millóns e medio? As barreiras para Galicia son mentais e propagandísticas en moitos casos. Galicia e o libro galego serán o que os galegos sexan capaces de crer posible.

Non obstante é posible tender pontes entre as exportacións de libros de España e de Portugal, e as exportacións de libros galegos, en función da proximidade xeográfica e temática. Non é difícil exportar produción de tipo académico en galego para bibliotecas do mundo enteiro, se iso vai apoiado nun esforzo difusor de cada institución. As editoriais e universidades poden promover parte dos seus fondos en galego ou en castelán, e nas súas especialidades. As bibliotecas demandarán en diversos idiomas todo o que lles sexa de interese, en ámbitos como xénero, historia, política, economía, etc. Pero hai que facer o esforzo do posicionamento nos mercados.
Ante a redución dos apoios institucionais, é preciso apoiarse nos recursos propios, e aproveitar estas sinerxías para conseguir que dentro da exportación de libros en portugués ou en castelán, se poida dar a coñecer a oferta en lingua galega. Esa oferta, non só se circunscribe ao libro académico. A narrativa ten a punta de lanza nos autores noveis que despuntan en galego e que máis tarde poden ser traducidos a outros idiomas con totais garantías.

A nivel loxístico son necesarios operadores con capacidade internacional, ou ben consorcios de exportación, que amais de difundir os catálogos editoriais sexan capaces de criar a imaxe de Galicia no exterior. Hai xa exemplos deste tipo no tocante á exportación. Arnoia Distribución é unha das empresas radicadas en Galicia con capacidade e compromiso para tarefas de este tipo que agrupa encomendas de editoriais de diversos países e en varias linguas, para atender a tendas e importadores no exterior. Hai unha barreira de entrada para facer iso, pois imponse a necesidade de grandes estruturas de almacenado. Non obstante é interesante que outras plataformas similares contribúan de forma proactiva a facilitar o coñecemento e a chegada da nosa creatividade ao mercado exterior.

Neste espazo, os clusters sectoriais correctamente apoiados polos propios socios, e con independencia das institucións públicas, poder ser un factor chave do dinamismo. Pero é preciso que os propios socios se desprendan de envexas e tribalismos, e se eduquen en ópticas cooperativas que se solidifiquen en consorcios de exportación. As editoras teñen os seus propios espazos e temáticas especializadas, que se reflicten nos catálogos editoriais, e non teñen necesariamente que competir polo mesmo lector.

En definitiva, no caso de ter estrutura ou contactos no exterior, é indispensable adaptar a nosa oferta aos mercados exteriores. Se fora o caso de levar os nosos escritores a América, estes deberán ser traducidos, polo que realmente competimos por cotas de mercado no exterior e en noutras linguas. Xa hai exemplos deste tipo na actualidade. A editorial Galaxia ten a súa aposta coa editorial Mar Maior para as traducións ao mercado en castelán de España e América, non obstante non se pode esquecer que hai que prestar unha atención especial ao castelán utilizado nesas traducións, xa que pode non ser axeitado para tódolos destinos. Non se debe obviar que tal vez as traducións deben camiñar tamén cara o inglés e o portugués diversificando os destinos, pois son estes dous mercados con moita capacidade de compra.

Por último, as coedicións de materiais de calidade son outra forma de chegada a novos entornos de gran valía. As licitacións con libros infantís ou educativos no pais de destino, é unha das fontes de recursos máis relevantes. Hai exemplos destas actividades en empresas como Ideas Propias, que é o brazo executor da empresa de e-learning Femxa. O know-how dos distintos ramos sectoriais, levado ao texto, é unha garantía de éxito, pola que ou ben se pagan dereitos ou se cooedita, para formar nos diferentes ramos da formación profesional. A editorial Kalandraka é sen dúbida o maior expoñente de actividade exterior de Galicia, sobre todo no tocante ao álbum ilustrado, en función da calidade da súa produción seguida de preto pola editora OQO que ten unha estratexia moi similar.

En definitiva, hai condicionantes das estruturas económicas, sociais e políticas, que afectan a nosa potencialidade. Pero o futuro do libro galego depende da imaxinación e da vontade para romper barreiras.


Xosé Manuel Figueiras
Responsable internacional de Arnoia Distribución de Libros S.A.







Comentarios (4) - Categoría: Artigos - Publicado o 21-12-2013 19:06
# Ligazón permanente a este artigo
Feudal governance
Sen teito durmindo nas ruas de Frankfurt






(Foto Persoas sen teito en Frankfurt)

In 2012 the global system has entered in an open crisis, as deep as the one of 1929. This is the crisis of a new form of imperial capitalism.This new capitalism has the centre of the financial power in all corners of the world, and also at the peripheral countries like India, China or Brazil. We are talking about some kind of no head configuration of the international order, where speculation and disorder increase the probability of economic calamity.

The important element it is that a large number of private companies with global spectrum, seek for insuring in all places predation and accumulative profits, with disrespect to national or local rules. The instruments used for that sort of global predation are delocalization of productions and the lack of national identity at the head of transnational companies, it means, the wide variety of international stake holders running these companies, which make social politics impossible.

It is an old dream of the oligarchy to get rid of the rational control of the people, avoiding strategically information to be public about the stream of profits and the real tax level they endure.

The final equation is:
Delocalisation + denationalisation of stakeholders= global predation

Success of a business is not anymore linked to the destiny of a country but to the misery that allows decreasing salaries, or move to another country.

Between 2000 and 2010 the world is plummeting in a new model of exploitation through “titlelization” of financial products, leaving the economy on the hands of financial speculators. In conclusion of everything, the world is ruled by the G8, G20, and Davos, and the states only look for controlling people, through repression and social regulation, the strategic tasks still upcoming from their original sovereignty. The states as nation state, will not accomplish its protecting function properly any longer.


Financial crisis war source??


The strategy of Wealth accumulation without limits, travels in the convey belt of violence and the economy run through “electronic revolution”. This is a new era where internet allows new possibilities to explore.

1.- After the fall down of the Iron Curtain, multinational companies control world economy speculating with basic social needs.
2.- After the Iron curtain fall down, USA strategies points to military and police support on global perspective.

Financial speculation grows as it is conceived by Aristotle as “Chrematistic”, it means, the accumulation of money as an unnatural activity that dehumanizes those who practice it. During the chrematistic process “Insecure governance” replaces state protection.

By the way, three axis for the sake of insecure governance will take place to support the system through disinformation, anxiety and terror. All for achieving global financial control.

After the disappearance of the Berlin wall a new era begins with the end of the state protection. The State was warranty for internal order and external defence. This process began at the Westphalia treaty in 1648. Now global governance is global market governance, so globalization is not democracy as far as it works for destroying democratic order.

We are, at the end of the day, coming back to Feudal governance. After the fall of communism all troubles, concretely social troubles proves to be internal of capitalism. Russia and China cannot denounce capitalism as they participate the system, and the failure of communism reveal that crisis in Europe, Africa or Asia can be only of capitalism origin as no other system exist.
Berlin wall has falled dwon but new walls will be constructed in Bagdad, or Kaboul, meanwhile Russia moves to mafia elites, being one of the zones of predation, coming therefore to medieval anarchy surrounded by with fiscal paradises, pirates, and so on.

The 11th of september 2001 was another keystone in our global history. This is the date in which is going to be denoted the US strategy for more than 10 years. The tools used for deploying the US strategy worldwide, will be continuous international intervention, police laws, clash of civilization approaches and constant state of alert, which links with the three axis of insecure governance: disinformation, anxiety and terror, all for achieving global financial control ones again.

In all this conglomerate Social science and media has a role to accomplish, a series of tasks to be reached. Nonetheless, overall social media has been important instrument of economic and political power replicating the official propaganda discourse.

Media was supposed to:

1.- Denounce financial swindle (fraud) coming from global financial power.
2.- Denounce ecological misdeed or wrongdoing.
3.- Denounce social policy destructions by privatization, deregulations and delocalization, unemployment increase, growing inequalities and so on.
4.- Instruct the people on civil spirit and with constructive criticism view.

The EU is on the middle of all this process, adopting an uncomfortable position on globalization. Sometimes appear to be an important element on the discourse creation of flexibility and reform overall in Southern Europe States. Sometimes appearing like some kind of echo of FMI and other global recommendatory bodies.

Besides this we can find an excessive demonization of the Islamic world and at the same time international powers try to create new governments in the Islamic world to controls their resources with the promise of bringing democracy. But when democracy does not goes on the desired way, one military coup d’état will rapidly replace public choice.

Economic evolution.

Between 2010 and 2013 we can deeply feel the crisis worldwide, and we may also see a direct attack to social policies, and predation through global enterprises. The states do not perform their duties anymore. Then we see a regular bunch of crisis all around the world as source of speculations, capital repatriation and global predation. For example Brasil 1993, Mexico 1996, Asiatic crisis in 1997, 2001 Argentinean crisis and IT bubble explosion, the 2007 the subprime crisis… In 1998 George Soros described this process as “market integrism”.

Going to the detail, we can see some kind of addictions created on the market for plenty of products from basic food products to IT products such as mobile phones, for example. The strategy is to create “captured markets”, it means programmed absence of competition and programmed dearth (scarcity) in geographical areas and at different periods of time, for finally achieving good profits.

Programmed bank failures, is another instrument for increasing profits thorough speculation. The fact that proves this trend is the circumstance that no law punishing guilty directives is still in place. Nevertheless the dynamic allows massive speculation, regular use of public funds for refilling accounting holes... on the professional area cool addiction to incalculable personal gains, as well as medium class robotization, consumers and producers are cheated and trapped, delocalization’s and militarisation of the economic thought (through imposing dictators)…. These are the regular rules of the game, with no public account, capital evasion regularly called “loss of confidence on the market”, and finally new modern slaves creation here and there. With new look maybe, but slaves at the end.



Xosé Manuel Figueiras
Comentarios (2) - Categoría: Artigos - Publicado o 20-10-2013 10:59
# Ligazón permanente a este artigo
CIVILIZACION OU BARBARIE
Cando era pequecho os veciños apagaban o lume con xestas, e o lume era un drama, non unha comedia, nin unha película de acción. Agora todos somos espectadores da deshonra.

Onte calcei os meus deportivos, e como acotío, funme a correr polos vieiros de sempre, un camiño de terra que se perde entre Pazos e Rebordelo, en dirección a Anceu, onde se pode ver dende o alto unha fermosa vista do encoro e Eiras e o castro do Barbudo. Fun para me despedir, sen eu sabelo,daqueles montes cheos de andoas e cantarelas en outono.

O lume devorou o lugar. Nunca pensei que a catástrofe tomara esas dimensións. Caía a noite e vin tres operarios apagar as chamas à beira dunha pista, cuns longos matamoscas. Era de supoñer que sen mangueiras, como nas pelis, o lume non se podía controlar. Quizais non teña esa intuición que se apunta ao xénero feminino. Tal vez, como as avestruces, non quería ver. Debín supoñer a catástrofe tendo en conta que vivimos nun país onde non se conserva case nada, a non ser que non se saiba que existe, ou nos ameacen cunha sanción da comunidade internacional. Era de prever que un lume provocado debía levar por diante os únicos piñeirais e soutos de arredores de Ponte Caldelas, para poder saír nas televisións públicas e privadas do mundo mundial. É dicir, o mundo de Madrid. Todo o que non fose así, era unha cagadiña.

Estando como estamos afeitos a ser foco deses medios por boas causas. Trátase agora de non perdelas boas costumes para fomentar a imaxe de cristiños con Prestiges, Angrois, Charlins, Oubiñas, Gurtels, Campeóns, Feijoos e Fragas. A dignidade non é nada. Igual nos insulta Rosa Díez, que Rajoy nos bota unha mexada. Estoicos somos. Non pasa nada. Falase da sociedade de risco pero nós só somos parte da sociedade da indiferenza. Vemos pasar os acontecementos diante de nós sen nada que alegar, aínda que só sexa un brindis para a historia. Estamos afeitos a perdelo todo! Adeus linguas, adeus pinos, adeus aforros e caixas, adeus empresas autóctonas e xuventude das nosas diásporas.

Hoxe volvín polos camiños tantas veces transitados nos últimos anos. De loito xa. Como nun orixinal velorio con paisaxe lunar. Cuberto pola cinsa. Escoitando as sicofonías de seres vivos mortos nun crematorio a ceo aberto. Agromándome no caletre maldicións e malos pensamentos contra os malfeitores. Sempre impunes e destemidos. Eses homes sen penas nin condenas. Nun concerto de chambóns desafinados. Unha tómbola máis con intereses sinistros e espurios para repartirse o país a anaquiños, con contratos sen concorrencia, nin publicidade. Coma sempre.

Todo é un negocio. O lume tamén. Malvendemos a cultura, a identidade, a natureza e a vida, a cambio de non se sabe moi ben o que. É isto a civilización, ou a barbarie? E nós, tantos anos na escola, e sen sabelo.


Xosé Manuel Figueiras en www.sermosgaliza.com
Comentarios (3) - Categoría: Artigos - Publicado o 08-09-2013 14:31
# Ligazón permanente a este artigo
India, ou o goberno das cebolas.


Non lonxe están os tempos nos que o apoio aos gobernantes se trocaba por billetes guindados dende o alto dunha balconada. Afondamos un pouco máis na requintada pseudo-democracia. Outro exemplo particular de populismo a bon prezo, sen proxecto de futuro, alén da teima de alcanzar ou permanecer no poder.

Nos países onde os recursos materiais e intelectuais escasean, e mesmo na denominada democracia mais grande do planeta, o goberno podería depender de variables tan significativas como o prezo da gasolina, do gas ou das... cebolas! Non importa tanto a priori a taxa de desemprego, os índices de desenvolvemento humano, a calidade da educación, a mortalidade infantil, os accidentes por atropelo masivo nos camiños de ferro... Que números son eses comparados co prezo ineludible dun quilo de cebolas no tenderete do mercado da esquina?

O famoso tubérculo que a moitos fai chorar e a outros padecer de flatulencia, é unha variable determinante para a elección dun goberno nun país tan pequeno como India. Este ingrediente é o compoñente principal non só de moitos e variados pratos hindús, sikhs e doutras comunidades. É tamén o fundamento dos limitados programas electorais con vistas ás elección lexislativas á asemblea de Nova Delhi de novembro. É por iso, nos pequenos detalles, no prezo das cebolas, onde se avalía a correcta xestión do goberno, nun país con mais de 1200 millóns de habitantes. E quen sabe cantos cidadáns, enfermos famentos e anafabetos. As cifras non son aquí, tan precisas.

Tan indispensable é este produto de primeira necesidade na cociña indiana que a subida dos prezos soe causar cambios nas cores de goberno. En 1998 custoulle as eleccións xerais ao Bharatiya Janata Party (BJP), o partido nacionalista hindú de dereitas. Aprendida a lección, as xentes do BJP decidiron abrir puntos de venda (outlets) onde venden as cebolas a un terzo do seu valor de mercado (25 rupias o quilo en lugar das 80 rupias quilo, valor de mercado). De paso denuncian a acentuada subida dos prezos, e piden a dimisión do ministro de alienación e subministro civil, Haroon Yusuf.

Outros partidos, como o Aam Aadmi Party, un partido que se declara transversal e pragmático (sen ideoloxía definida), tamén imitaron a estratexia e comezaron a vender da mesma forma cebolas a prezos baratos en algunhas localidades.

Pero o goberno, decidiu contraatacar. A alcaldesa de Delhi, Sheila Dikshit (Indian National Congress o partido de centro-esquerda actualmente no poder), acusou ao resto de partidos de populismo, e comezou a facer o mesmo que os demais. O goberno de Delhi abriu interesadamente centros de distribución onde vende cebolas a 45 rupias e 50 rupias en varios lugares da cidade. Non obstante a ministra afirma que non venden como “partidos políticos” senón como goberno que atende ás necesidades da xente. Tal vez é por iso que venden entre 20 e 25 rupias máis caro que os demais.

Como resultado da batalla das cebolas, o prezo deste produto descendeu vinte rupias nos últimos días. Todo un éxito cando nas ultimas semanas se falaba de falla de subministro, e por tanto, de incremento de prezos. Chegouse mesmo a considerar unha emerxencia nacional facilitando os trámites de importacións de cebolas de países veciños.

Mágoa que as atencións do goberno e dos partidos da oposición se concreten só neste produto básico. Un mercadeo obsceno e insolente coa fame e as necesidades da xente humilde. Non son poucos os ámbitos de actuación nos que a acción gobernamental é necesaria, e precisa da mesma rapidez. Unha rápida visual pola capital déixanos un paisaxe desolador de enfermos e famentos sen teito, espallados polas rúas (gran parte deles son nenos ou adolescentes), corrupción en tódolos estamentos da administración, fuxida de capitais, e unha sociedade que traizoou o soño de Nehru na busca dunha sociedade máis igualitaria e xusta.



Xosé Manuel Figueiras
en www.igadi.org
Comentarios (3) - Categoría: Artigos - Publicado o 23-08-2013 16:15
# Ligazón permanente a este artigo
Sicilia, a Grecia Italiana?
O gobernador de Sicilia, Raffaele Lombardo, dimitiu. Era un home que gañou as eleccións e corouse presidente cunha maioría afín do seu propio partido, e gobernou coa oposición. Hábil onde os haxa nas correntes da política. Propio do individualismo italiano.

Agora Sicilia vai ter votacións de novo. O 28 e 29 de outubro. Lombardo vaise como se fora o “Premier” do país, O Cavalieri Berlusconi; refunfuñando das acusacións polas que está imputado e que o empurran fora da escena política sen remisión.

Vaise denunciando unha campaña ben orquestada de filtracións sobre un sumario que non é publico. Calumnias. Tolemias dos xuíces e da xustiza.
O gobernador denuncia unha tentativa de limitar a autonomía das rexións, en concreto dunha rexión como Sicilia “Speciale” no ordenamento xurídico italiano, ás que ameza a bancarrota. Unha boa escusa para re-centralizar. Outro “aldraxe” como diríamos nós os galegos.

O presidente da asemblea rexional, Francesco Cascio, afirma que a as presións e as solicitudes de dimisión foron inusuais e anómalas. E o vicepresidente Carmelo Briguglio envíalle unha carta a Palazzo Chigi – a se do goberno de Italia- protestando pola actitude contraria «alle regole fondamentali dell'autonomia regionale e della democrazia politica».

Pero o gobernador está imputado coa acusación de ter relacións coa mafia. E tal vez sexa así. Aínda que seguro que non é o único tendo en conta o poderío e amparo que pode exercer a camorra nesa zona.

O Wall Sreet Journal só fala das incompetentes rexións españolas e Italianas, no ámbito da xestión financeira. E se o WSJ, ou o Finantial Times, apuntan e disparan, é razón máis que suficiente para actuar dende os temorosos gobernos “centrais” (nunca tan provincianos en Europa).

Ninguén se acorda non obstante que con 17.000 dependentes a tempo total na rexión, 20% de paro oficial, e a mafia sostendo unha economía paralela collidos da man da evasión fiscal que adoba a toda Italia, é difícil cadrar as contas.
Máis aínda tendo en conta que Sicilia agarda 10.000 millóns de euros para contribuír a pagar estes gastos sociais, dos que só obtivo o 8% en 2011 e o 12% en 2010. Non é por tanto toda a culpa das rexións. A responsabilidade é compartida, entre o que recada e o que ten a obriga de ofrecer os servizos públicos, a non ser que desexen que volvamos aos tempos da monarquía absoluta.

Xosé Manuel Figueiras
en www.igadi.org
Comentarios (3) - Categoría: Artigos - Publicado o 04-08-2012 18:00
# Ligazón permanente a este artigo
Un paraíso para o Bulldozer chinés
Veciños dun Hutong (barriada típica da capital chinesa) no centro de Beijing, víronse inmersos nunha amarga disputa orixinada pola expropiación e a expulsión das súas casas para crear unha vez máis, as modernas estruturas arquitectónicas que caracterizan o urbanismo do país despois da chegada do capitalismo encuberto. As cidades chinas están padecendo unha rápida transformación que acaba coas barriadas tradicionais precedentes, e crea unha importante burbulla inmobiliaria da que viven boa parte dos novos executivos en cidades como Xhanghai. As autoridades locais son habitualmente acusadas de usar prácticas pouco éticas, e corruptas, no seu intento de demoler as casas restantes para construír máis rañaceos.No centro desta disputa nesta ocasión, está a construción de sete bloques de vivendas cualificadas de “sociais”, sen ter en conta por parte dos funcionarios os prexuízos ocasionados ás familias que non aceptan as condicións da expulsión, que máis tarde veremos.

A barriada, non deixa de ser unha antiga zona rural engulida polo desenvolvemento urbano, e é unha das 50 aldeas urbanas a ser reconstruídas dentro dos plans da política municipal de Goberno de Beijing nos programas 2010. Máis de 1.000 familias se mudáronse, deixando atrás preto de 90 familias que nos aceptaban o trato que lles foi ofrecido.

Algúns habitantes afirman que algunhas das familias desapareceron misteriosamente sen deixar rastro antes da demolición das súas casas hai poucas semanas. E os veciños de outras cinco casas están aínda detidos pola policía despois de ir a Tiananmen para protestar. De feito preto de 10 veciños foron á famosa praza e axeonllándose fronte ao retrato de Mao, pero foron detidos pola policía local. E para máis detalle un dos manifestantes, está a ser tratado no Hospital despois de tentar suicidarse bebendo veleno ao ser detido pola policía. Algúns veciños mesmo afirman ter gasolina para inmolarse, en caso de que as autoridades forcen a demolición súbita das súas casas. Xa que segundo os veciños as compensacións económicas son pírricas.

En realidade o acordo consiste nunha compensación de 1,500 yuans (214 euros) por mes durante tres anos, para compensar unha expropiación forzosa por parte dos gobernos locais de acordo co prezo de mercado no momento en que o inmoble é demolido. Pero en realidade este “xustiprezo” está lonxe dos custos reais dunha nova vivenda, e amais diso, esta suma de diñeiro non é suficiente para comprar unha casa nos anos seguintes, tendo en conta que os prezos das vivendas van constante aumento, e todas as cidades chinesas están a sufrir unha importante burbulla inmobiliaria ao estilo das vividas no mundo occidental.

En abril, máis de 100 veciños, protestaron fora do Edificio do Goberno Municipal, denunciando que coches pertencentes aos residentes que foran deliberadamente atacados por bandas contratadas polos promotores. Suceso, sen máis consecuencias nin maior intervención policial do que por tanto non se desprenderon consecuencias nin accións legais contra os atacantes. Neste contexto, e ante á confabulación das autoridades diante das mafias organizadas en torno ao ladrillo, augúrase un futuro nubarrento para os veciños, que sen solución nin amparo institucional abandonarán as súas pertenzas sen máis, á espera de mellores tempos para a xente humilde.



Xosé Manuel Figueiras
en www.igadi.org
Comentarios (2) - Categoría: Artigos - Publicado o 01-08-2012 00:17
# Ligazón permanente a este artigo
Aquelarre en Londres
Porque Londres necesita organizar uns xogos Olímpicos? Acaso perciben os poderes públicos británicos, que catro séculos de imperialismo non foron suficientes para lembrarlle aos estranxeiros que a capital do imperio está a poucos quilómetros da costa inglesa corrente arriba no Támesis?


Un dos argumentos que con frecuencia se esgrimen dende os gobernantes para xustificar o insignificante investimento neste evento internacional, é o de crear un escaparate para facer agromar investimentos. Neste caso parecen máis explícitos nas afirmacións e calculan mellor, pois apuntan a 20 billóns de libras, nada menos.


A realidade á fin, probablemente será outra. Lonxe da propaganda, os xogos Olímpicos non serviron para aforrar o calvario Grego empezando por Atenas. Onde a chama olímpica fixo de súpeto ignición sobre algúns dos seu cidadáns desesperados nestes tempos.


Tampouco serviu para facer que en China mellorase o nivel de aprendizaxe de linguas estranxeiras entre a poboación, e simplemente, axudou a localizar mellor os rañaceos, sen marxe para falar dos lumes autoprovocados no Tibet. Pecata minuta comparado coa protagonista chama Olímpica.


E porqué non falar de exemplos similares, como a Eurocopa de Portugal, onde a perspectiva histórica xa nos anuncia que nun importante esforzo investidor se sementou a xeografía portuguesa de anfiteatros coloridos sen uso practico, como o estadio de Leiría. Todo para gloria dun país rescatado e con baixa autoestima do que xa ninguén fala, a non ser para recordar mais unha vez, os incendios...


En fin. Probablemente despois desta borracheira televisiva -chea de anécdotas, éxitos e desenganos- se demostre que unha cidade xa suficientemente saturada coma Londres, que fai un sobreesforzo económico en termos de seguridade que máis parece Bagdad ou Kabul (553 millons de libras), e que enriquece de forma oportunista cun evento case- papal aos rendistas da locación e as empresas de servizos organizadoras, esnafrarase no día despois noutra burbulla parasitaria. Unha pompa creada nun país que confía a sorte do seu futuro a unha única cidade, especulativa e acristalada, brillante e efémera como a chama olímpica. Esa da que só se sente falar cando preparan este aquelarre de bandeiras, moitas delas que non representan a ninguén.


Xosé Manuel Figueiras
en praza.com
Comentarios (1) - Categoría: Artigos - Publicado o 28-07-2012 18:37
# Ligazón permanente a este artigo
CHINA, ou non a “preescolar na casa”
Un dos elementos que deixan pegada na ollada dos viaxeiros por China, é a cortesía dos cidadáns cos estranxeiros. Pero tamén impactan as importantes diferenzas sociais, en concreto no acceso á prestación de servizos públicos, e a actitude das elites na loita polos recursos escasos. Un bo exemplo son as garderías, onde agroman as sementes do descontento nun país en constante reforma.

Un plan para abrir xardíns de infancia para os fillos dos traballadores en xeral, e non só dos funcionarios (como se só estes tivesen dereito a un servizo tal) dividiu a opinión pública en Guangzou (Cantón) hai poucos días e xerou malestar cos funcionarios do estado. Nun contexto de presión, que ten a orixe na gran demanda existente de educación de calidade e a dispersión dos recursos, amais do mal reparto dos mesmos, a poboación vese dividida poñendo sobre a mesa as contradicións do sistema.

O temor á masificación das escolas é unha teima entre os funcionarios que pretenden manter os privilexios con respecto ao resto da poboación nun país que se autodenomina “comunista”. O Buró da Educación de Guangzou emitiu un comunicado o 10 de xullo reservando naquelas institucións que reciben apoio económico do goberno, prazas abertas para todo o público.

Dacordo coa circular, as garderías financiadas polos departamentos de ensino ou axencias gobernamentais deben abrir o 70 por cento das prazas ao público en 2013, coa crecente proporción de non menos de 90 por cento en 2016. Non obstante os centros de ensino manteñen a protección e a preeminencia dos fillos dos funcionarios, xa que a oferta se abre ao público unha vez que se aseguran prazas para os fillos dos funcionarios, de inicio.

Previamente un programa piloto no distrito de Panyu, obrigaba a tres garderías gobernamentais dispor do 30 por cento dos seus asentos en favor da igualdade e da competencia, cuxa proporción deberá chegar a un 50 por cento o vindeiro ano.
A resistencia aos procesos de reforma agromaron cando algúns funcionarios se opuxeron alegando que os centros de ensinanza foron creados para os seus fillos, cuestionando ademais a asignación de centro a a través de sorteos.

Os centros financiados por axencias gobernamentais e creados para fillos de empregados públicos son produtos orixinais da época da economía planificada, e agora imponse a reforma en tempos da economía de mercado, que a todas luces parece máis xusta que o comunismo...

A reforma en Guangzhou chega nun momento no que, curiosamente, o goberno municipal está recibir críticas da opinión pública pola asignación de cartos públicos para os centros de formación. No borrador do orzamento presentado na municipalidade a comezos deste ano, 8 garderías recibirían 835 millóns de Yuans (119,2 millóns de euros unha cantidade nada desprezable) alimentando a polémica. É dicir, estas garderías reciben una importante cantidade de diñeiro público, de todos, mentres tan só algúns grupos privilexiados teñen acceso ás instalación.
Estas escolas públicas son a primeira opción para os pais, dado o bo ambiente educativo e a dispoñibilidade de recursos. Algúns pais fóra do sistema, incluso chegan a pagar unha cantidade enorme cada ano como "cotas de patrocinio" para gañar o acceso dos seus fillos.

A situación é aínda peor noutras cidades como Beijing, e por tanto a reclamación de abrir de modo universal os centros a tódolos alumnos é un paso significativo para o conxunto do país.
O intento de reforma chega por tanto nun momento crucial, xa que o país afronta unha escaseza de recursos para a atención escolar e pre-escolar en toda o estado. Moitos país en distintos puntos do pais teñen que facer cola durante días, a fin de conquistar un espazo nunha escola pública para os seus fillos. Xa que para os chineses a educación dos fillos é unha temática prioritaria.

Estas reivindicacións de Guangzhou son significativas na medida en que fará que os recursos públicos sexan asignados de forma máis xusta. O goberno debe traballar para evitar situacións onde as familias máis poderosas envían os fillos ás escolas públicas e aquelas máis ricas incluso teñen a sorte de ir a escolas privadas mentres os máis pobres quedan excluídos do sistema ou deben asistir ao que o sistema denomina escolas “ilegais” para ser alfabetizados.

Por outra banda existe unha corrente, que busca promover o apoio ás escolas privadas para liberar o sistema educativo do estres da demanda existente sobre todo nas cidades.
Non obstante a oposición dos funcionarios é forte, e as reformas noutros ámbitos como a sanidade ou as pensións sofren dos mesmos atrancos.

Xosé Manuel Figueiras
en www.igadi.org
Comentarios (2) - Categoría: Artigos - Publicado o 27-07-2012 18:06
# Ligazón permanente a este artigo
A orixe da indiferencia social sobre o que nos afecta
A xente non ten tempo nin gañas para entender, aprender, ou formarse. Que máis dá o que signifique o rescate financeiro, ou a prima de risco, ou o impacto da falla de crédito na sociedade.

Non hai peor cuña que a da mesma madeira, e a xeración do Post-Franquismo (tal vez a do Post-Fraguismo tamén) á que pertencemos moitos de nós foi un Fracaso (FFF). Tivo a ocasión de facer unha sociedade mellor e máis respetuosa, e por primeira vez desapareceu o analfabetismo... pero en troques optou por buscar de forma rápida o lucro persoal, o piso e o mercedes. Algunhas veces de forma ilegal.

Por esta razón, agora non importa cómo se expliquen as cousas. Non hai peor cego que o que non quere ver, e non querendo ver, aínda con necesidade, non se sae á rúa. A protestar, a opoñerse. Temos moitas débedas que pagar, e non sempre dos bancos ou aos bancos.

En definitiva, qué se pode agardar dunha sociedade onde o Marca substituíu ao boletín oficial do Estado, e o paradigma do éxito foi ser gañador de Operación Triunfo? Ainda por riba a única motivación para avanzar a parte da fame, é non ser menos que os demais ... A envexa ao próximo típica dos pobos latinos. Só con iso se pode explicar o afán pola propiedade que está detrás do do boom inmobiliario.
Mal vimbio para construír o noso cesto!


Xosé Manuel Figueiras
Comentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-06-2012 17:47
# Ligazón permanente a este artigo
Pantomima española
O presidente non comparece. Ata Febreiro!
Un presidente electo en novembro non rende contas ante as institucións do estado, nin diante dos medios de comunicación despois de tomar transcendentais medidas, ou de non tomar transcendentais medidas. Todo depende de por onde se mire.

Calquera diría que o Presidente do Estado, ten que recibir instrucións do Consello Europeo de primeiros ministros e xefes do estado aló a finais de xaneiro.Iso pensando da mellor maneira. Outros apuntan a persoas concretas que inducirían as medidas necesarias a tomar: Merkel, Sarkozy, Obama...Pero claro, que se vai dicir?! Que decisións tomar? Moitos son os condicionantes. Eleccións en Andalucía, quen sabe se en Galiza. Posibilidade de que as medidas poidan parecer insuficientes diante dos mercados que nos fan o torniquete. Medidas criticables diante da oposición e diante do electorado propio, e alleo...

En definitiva aqueles que solicitaban responsabilidades polos recortes ou polas subidas da electricidade e do gas, ou dos impostos ou do custo da vida, ou que recriminaban as improvisacións, son agora os que se agochan nos búnkers da loita contra a crise,falando de de “situación excepcionais herdadas!”

Sen menosprezar, neste orixinal escenario claro está, a aqueles que louvaban a competencia do novo goberno elixido facía dous días, con argumentos por suposto máis que suficientes para ser obxectivos.

De todo esto se desprende que, non goberna quen disque goberna. Que a democracia hoxe por hoxe non é máis que unha entelequia, ou un gran show televisivo, cociñado entre o bipartidismo e o sarillo institucional dun estado que todos perciben como existente, pero que ninguén sabe baixo que intereses se axita. Mestras nos van inculcando a percepción de que nós non podemos facer nada.


Xosé Manuel Figueiras
Comentarios (2) - Categoría: Artigos - Publicado o 07-01-2012 16:09
# Ligazón permanente a este artigo
TEMPOS REVOLTOS
Cadro sobre os tempos revoltos
E difícil entender tanto desorde social e tanta desmemoria nos tempos que corren. Ou que descorren se finalmente como afirman algúns imos para atrás.

Cando contamos coa maior masa universitaria da nosa historia, existe menos contestación social, menos revisión histórica, e menor autocrítica. Falla o sistema educativo que nos acomoda.

A semana pasada nunha radio, negábase a teoría da evolución. Voltamos a idade media, onde todo se lle debe a Deus, e os nosos paisanos descobren as súas humildes cabezas diante dos caciques de tódolos tempos con vanas esperanzas de progreso, sen cuestionar as monarquías, que quen sabe se pronto serán de novo absolutas.

Os medios de comunicación deixaron o seu rol informativo para exercer un papel de control , dominio,e alienación das masas, sen alternancia ideolóxica, e sen revisionismos alternativos.

Estamos na subversión total das institucións creadas pola democracia, hai trinta anos en España, e moito antes noutros países. Un cambio de sistema ou de paradigmas de poder xeopolíticos.

Diante deste panorama en Europa (xa que este fenómeno se escapa ás fronteiras dun só estado) a realidade non pinta ben, sobre todo para os países do sur, entre os que se inclúe Francia tamén. A perda de poder global unido ás fraudes políticas e déficits democráticos, son a tónica do día a día.

Os desordes financeiros internacionais agudizan a descomposición interna, e a falla de identidade común e os intereses particulares das elites nacionais de cada estado, acaban por rematar o proceso de podremia colectiva. Para pasar a formar parte dun clube guiado por dous ou tres dirixentes caprichosos que dende a súa poltrona “nacional”... dan instrucións aos outros, sobre como se ten que guiar a política económica de portas afora.



Xosé Manuel Figueiras
Comentarios (2) - Categoría: Artigos - Publicado o 28-12-2011 10:41
# Ligazón permanente a este artigo
Una Liberalizzazione vuota
Il liberalismo di centrodestra berlusconiano è davvero, una facciata dietro la quale tenere a riparo i peggiori corporativismi. Questo non è un mistero da un pezzo.

Ancora se Jean Claude Trichet e se colleghi si sono spinto fino al dettaglio, di sollecitare una riforma specifica dei meccanismi di licenziamento, come l'ho anno fatto anche per la Spagna prima. Sarebbe allora interessante sapere che cosa possono suggerire per la apertura dei tanti troppi mercanti domestici chi sonno coperti per i privilegi anticoncorrenziali come sonno farmacisti, benzinai, tassisti, etc.

Resta sapere perché nell'attuale frangente, onda, o contingenza di scarse risorse pubbliche, il passo de la crescita, la strada maestra per il rilancio della economia dove passare per aprire mercati chiusi e asffitici, sottoponendoli alla sferzata rianimatrice della più larga e leale competizione.

Eppure, si può dire che la BCE, non è una istituzione fredda nel tema dei liberalizzazione, ma in addirittura sarebbero dell'idea che al riguardo in Italia non si debba correre troppo in fretta.

Il governo Berlusconi infatti, partito con una raffica di annunci de liberalizzazioni che non sonno mai trovato il camino, ha finito per rimangiarsi ogni promessa di aperture mercantili chiudendo l'affare con un testo che di fatto lascia tutto come prima. Tutto cambia per che tutto rimanga lo stesso.

Adesso quanto agli orari commerciali, da un progetto iniziale di apertura libera si è improvvisamente arrivati a una soluzione minimale. Soltanto nei centri turistici le saracinesche potranno restare alzate anche nella festività.

Niente si è deciso per le caste dei tassisti e di benzinai. Sopratutto per quest'ultimi qui potrebbero essere un bel istrumento per calmierare quei prezzi dei carburanti che costituiscono uno dei lieviti più potenti nella corsa dell'inflazione.

Quanto ai feudi di ordine professionali, si ha deciso che eventuali ostacoli alla libera attività imprenditoriale vengano rimorsi o rivisti a cura in sostanza dei ordini medesimi. In un eroico slancio di libertà si è poi stabilito di abolire i vincoli relativi al numero de persone titolare a esercitare una determinata attività, ma anche cui bisognerà un decreto della Presidenza del Consiglio con le dovute eccezioni, e purtroppo non è difficile immaginare quante saranno le singolarità.

Aspettiamo soltanto che Francoforte non esiga semplicemente un liberalismo esclusivamente di licenziamenti generali, senza toccare dei aspetti strategici della economia Italiana.



Xosé Manuel Figueiras





Comentarios (1) - Categoría: Artigos - Publicado o 13-09-2011 12:29
# Ligazón permanente a este artigo
A EUROCOPA DA BANCARROTA
Hai que sostén que as guerras modernas se desenvolven por outros medios; os deportes, a competición entre empresas con forte identidade nacional, o control dos organismos internacionais,etc. Que os tipos de xuro,ou o cambio das moedas, poden ser un arma de destrución masiva. E que os bancos con identidades fortes de estado poden ser máis efectivos que a infantería.

Cando chegou o momento de apoiar o sector financeiro países como Holanda ou Gran Bretaña non dubidaron en outorgar axudas directas á banca. Por esa mesma razón o ano pasado Bruxelas someteu a avaliación aos bancos necesitados de axudas, para comprobar a viabilidade dos plans de reestruturación. A verificación que tivo lugar en outubro de 2009, fíxose cunha perspectiva ampla do sector sen entrar en bancos de países individuais e aparentemente probou que o sector podía resistir crises como a acontecida en 2008-2009.

Na recente cimeira europea de xuño, os países da Unión Europea decidiron apoiar unha proposta do presidente do goberno español, José Luis Rodríguez Zapatero, para publicar os resultados dos informes sobre os bancos na segunda quincena de xullo, coa finalidade de estimular a confianza dos investidores no sector financeiro. España ten pouco que perder coa publicación de datos bancarios, en vista do bloqueo do mercado financiero interno, e está nestes momentos en plena reestruturación das Caixas.

Pola contra Alermania non parece tan favorable a facer públicos estes resultados, e mesmo Josef Ackermann, o manda mais do Deutsche Bank, avisou a semana pasada de que sería moi perigoso facer públicos os resultados dos bancos de forma individual pois podería levar a unha reacción en cadea e á caída dos prestamistas máis débiles. Non estamos seguros de a quen se refire o Sr. Ackerman co termo prestamistas débiles, nin ao seu número, pois nos informes do mes de xullo non aparecerán as caixas por poñer un exemplo, que son as que maiores dificultades están a pasar en España.

A pesares dos medos xermanos, estes resultados achegarán datos sobre a solvencia pero dificilmente dilucidan o grao de saúde dos bancos. Nalgúns escenarios moitos bancos europeos poderían roldar a bancarrota e ninguén o vai facer publico porque sería pior o remedio que a enfermidade.Amais diso, os ensaios non incluíron escenarios realistas, como por exemplo, unha caída considerable nos prezos dos inmobles nalgúns países europeos. Algo que non é descartable en España se o mercado non é quen de absorber a nova vivenda en realización ou construída. Por outro lado parece ser que as probas non incluíron a considerable perda de valor dos valores inmobiliarios que actualmente posúen os bancos. Santander e BBVA, semellan ou cando menos fan os esforzos necesarios para aparentar ben capitalizados, pero dende Europa sempre son quen de levantar novas dubidas sobre un sistema contable que poida enmascarar débedas en provenencia do sector da construción. O problema español, parece ser as caixas que non forman parte do test europeo (de momento) e están sendo mantidas a flote polo banco central europeo con prestamos por valor do 20% dos seus balances contables segundo o Daily Telegraph.

O outro gran problema español son os traidores ideolóxicos, persoeiros incrustados nos medios de comunicación internacionais que con forte carga ideolóxica, fan fincapé nun suposto descrédito e ridículo do executivo estatal.

Funcionarios da UE anunciaron hai uns días, que o número de bancos que estarían suxeitos a unha proba de esforzo será ampliada a partir dos 22 grandes bancos que participaron o ano pasado, para incluír unha nova fornada de 60-120 bancos. Tal vez isto dea lugar a incluír ás Caixas españolas xa saneadas. Segundo eles, só hai que mirar para o importe de liquidez que o BCE está a dar os bancos para saber que grandes áreas do sector bancario europeo está en risco de insolvencia.

Os bancos que teñen perdas agochadas nos últimos dous anos e poden empezar a descubrilas en breve dado que países como Grecia deben refinanciar a súa débeda a corto prazo, e se as cousas non saen ben haberá reaccións en cadea nos mercados.

De portas afora o FMI e o BCE fixeron ademán de presionar os bancos para divulgar as súas perdas desde o inicio da crise. E lonxe do que se poida pensar os bancos alemáns son dos máis expostos aos malos empréstitos de acordo cun estudo publicado por PricewaterhouseCoopers. Segundo estes datos nas contas dos bancos alemáns hai 213billons de créditos dubidosos, un incremento do 50% respecto do 2008 en vésperas de facer públicos os resultados dos test.

Pola contra no Reino Unido os bancos poderán agochar os resultados destes test de estres detrás da seguridade dunha lei que require o seu consentimento.O supervisor bancario do Reino Unido non pode revelar información confidencial sen o consentimento da persoa de quen o regulador obtén a información segundo marca o Financial Services and Markets Act. Sospeitoso que os dous países de onde agroman rumores especulativos pretendan ser agora os máis secretivos…


Xosé Manuel Figueiras en A Nosa Terra
Comentarios (4) - Categoría: Artigos - Publicado o 12-07-2010 10:16
# Ligazón permanente a este artigo
ECONOMÍA SOCIAL DE MERCADO

En plena controversia sobre a reforma laboral, a UE non ten claro como obter o equilibrio entre as políticas do mercado único e a harmonización dos mercados laborais, mentras prepara unha nova normativa que debe estar lista en 2011. Como case sempre, as realidades e os intereses de tódolos membros da UE son diverxentes, e nesas diferencias aparecen as ocasións para os oportunistas.


O tribunal europeo de xustiza, moitas veces valedor dos sincronismos e da harmonía entre os moitos estados da unión, desta vez, non contribuíu a solventar as diferenzas senón que fomentou o debate e a discusión. A polémica comeza cando en 2007 e 2008, o tribunal en base a liberdade de mercado no espazo da Unión -no contexto da Directiva sobre o desprazamento de traballadores efectuado no marco da prestación de servizos (Directiva 96/71/EC)- emitiu unha sentenza sobre o “caso Viking” na cal os sindicatos non podían acceder ó dereito a folga contra as compañias que efectuaban deslocalizacións dun estado membro a outro, debido ás diferenzas salariais. Mentres noutro caso, o “caso Laval”, suxería que os sindicatos non podían forzar ás compañías foráneas a obrigarse segundo os convenios salariais locais. Constitúe por tanto unha excepción á “Convención sobre a lei aplicable ás obrigas contractuais de 1980”, que normalmente require que os traballadores estean protexidos pola lei do país no que traballan.


O gran debate é unha vez máis, saber se a UE é un clube económico que se pon ao lado do beneficio das compañías facilitándolles o mellor contexto para obter beneficios, o que así parece, ou clube político que garante un mínimo de protección social en tódolos recantos do espazo europeo, sen producir desagravios e dumping social. Ate o momento, percíbese pouca afinidade entre os intereses ca Comisión Europea, e os representantes dos traballadores.


Na base subxacen os contrastes moi importantes de Estado a Estado. Non se trata de que todos teñamos os mesmos salarios nos catro puntos cardinais de Europa a curto prazo, nin o mesma seguridade social, o que por outra banda sería ideal se o grao de protección é cualitativamente positivo. Ben entendemos que os salarios, os niveis de protección, e os graos de competivividade das diferentes economías, depende de factores históricos, culturais e naturais, e que ate o momento non foron tratados de forma honesta para atenuar esas diferenzas, nin polos estados membros nin pola Comisión Europea. Mais ben todo o contrario, elimináronse as barreiras e fiscais para atraer investimentos, e de forma distinta en cada estado membro, sen crear harmonía fiscal. Non obstante non é de recibo deslocalizar exclusivamente por razóns de custes salariais, nin levar os teus traballadores a outro país con custes locais para ser competitivo. O mercado único debe vir acompañada de un mínimo de uniformidade no tocante á protección social e laboral, porque senón só serve de apoio ao racismo e aos listos de quenda que se aproveitan das regras. Sen contribuír ao fortalecemento do proxecto continental.


A Comisión, e as institucións comunitarias seguen aínda máis próximas das grandes corporacións empresariais, que das economías febles de Europa e dos seus traballadores, parecen insistir en propoñer normativas máis próximas aos desexos de BusinessEurope (un lobby empresarial europeo), que en atender ás demandas dos sindicatos que acusan á Comisión de promover dumping social atacando os dereitos sociais. E ese non é o camiño para combinar ambas solucións, a social e a económica. A Comisión antes de que o Tribunal Europeo de xustiza emita novas sentencias que creen precedentes xurídicos, insiste en saír adiante cunha nova directiva que mellore a interpretación da lei Europea no mesmo sentido que ate agora.


En definitiva, o que queda claro é que dereito das empresas a moverse libremente no mercado interior da comunidade parece estar por enriba do dereito á folga, permitindo abusos tales como, compañías que non teñen actividade no país de orixe, pero aproveitan as condicións favorables no seu país natal para extrapolalas ás actividades que realiza noutro estado, o uso de cadeas de subcontratación onde non se coñecen responsables nin normas aplicables, etc. Para solucionar estes problemas disque se agarda unha nova proposta en 2011, que poida mellorar a “economía social de mercado”, que é un dos obxectivos do tratado de Lisboa. Non embargantes parece máis doado dar con solucións favorables para o mercado, que para a protección social.


Xosé Manuel Figueiras en A Nosa Terra, 24/06/2010
Comentarios (4) - Categoría: Artigos - Publicado o 12-07-2010 10:11
# Ligazón permanente a este artigo
CARA UNHA AXENCIA EUROPEA DE RATING

Nestes últimos tempos a crise económica que levamos padecendo dende finais do 2008, exacerbada polos problemas financeiros da economía grega, está levando ó primeiro plano informativo ás axencias de cualificación ou de nota de crédito (máis coñecidas como axencias de rating).


A constatación da gravidade dos problemas en Grecia veu dada pola rebaixa da cualificación que as compañías crediticias fixeron da súa débeda pública, o que asustou ós investidores e case leva á creba ó país heleno.


Cómpre lembrar que as axencias de rating son empresas que avalían a capacidade dun emisor (de débeda, bonos ou outros produtos financeiros) de responder da devolución dos mesmos. Poden cualificar a outras empresas privadas (tales como os bancos cando emiten produtos de renda fixa privada) ou a entes públicos. Este último é o caso que máis aparece nos medios, sobre todo cando se avalía a solvencia dun Estado que emite débeda para financiarse. En teoría son organismos que pretenden ser obxectivos, independentes e transparentes na información que dan ós mercados.


Actualmente existen 3 firmas de rating cunha posición preponderante: a británica Ficht e as norteamericanas Moody´s e Standard & Poor´s. Ámbalas 3 ofrecen unha escala de cualificacións que van, no caso de Standard & Poor´s, da famosa AAA para aqueles organismos cunha gran solvencia e que contan coa máxima confianza dos investidores, ata a D, que implica incapacidade de afrontalos pagos a curto prazo (payment default).


Unha das críticas que se lle fan a estas compañías é que son empresas privadas que teñen como clientes ós propios organismos que analizan, de forma que estes poden optar por non publicalas notas se non lles conveñen.


Con todo, a pregunta que todos nos facemos é: Quen controla ás axencias? Dende que lles outorgaron a máxima nota a Lehman Brothers (entidade financeira que non tardou moito en caer), así como a Enron ou a Parmalat, casos que se caracterizaron pola súa mala xestión, a súa credibilidade está en cuestión.


Hai unha característica que comparten as 3 firmas antes citadas que as fai sospeitosas: que son anglosaxonas. O que podía ser un feito puntual pode entenderse como unha arma máis ó servizo do centro do sistema capitalista (EEUU, Reino Unido). En moitos casos as rebaixas de cualificación afectaron ós chanzos máis febles do sistema, como ocorre agora con Grecia, e ameazan con selo Portugal, Irlanda e España. Aínda que no país heleno é razoable unha rebaixa da cualificación (xa está no BB+), habería que agardar para comprobar se actúan coa mesma dilixencia nos casos británico e estado-unidense, ámbolos 2 con taxas similares de déficit (en torno ó 12 % do PIB a finais do 2009) e de débeda pública.


No fondo da cuestión están os ataques especulativos contra o euro, que comezaron por Grecia e axiña se estenderán contra o resto da periferia da Eurozona, contando para iso coa valiosa axuda das axencias, que non só sementan dúbidas sobre a solvencia dos países obxecto dos desexos de poderosos investidores (moitas veces con escaso fundamento) senón que atacan directamente á estabilidade e ó prestixio do euro como moeda de referencia.

Neste senso, ante a carencia dun organismo que faga avaliacións “dende dentro do sistema euro” a Unión Europea está cavilando na posibilidade de dotarse dunha axencia de rating propia. Probablemente pretende contrarrestar a existencia das outras empresas de cualificación radicadas no entorno do dólar.


Como conclusión habería que preguntarse se en vez de utilizar ás axencias como arma de destrución financeira masiva ó servizo de especuladores sen escrúpulos, non sería mellor que as autoridades mundiais se centraran en depuralas e en velar pola integridade e transparencia dos seus ditames, que en teoría deberían ser imparciais.

Por Alberte García Nespereira
Comentarios (2) - Categoría: Artigos - Publicado o 14-05-2010 18:33
# Ligazón permanente a este artigo
O BIPARTITO BRITANICO

O 6 de maio celebraranse eleccións no Reino Unido. Aínda que David Cameron, o líder dos conservadores, parte con vantaxe de 7 a 11 puntos segundo as enquisas, sobre o primeiro ministro laborista Gordon Brown, non todo está claro. Dende fai case cen anos, a hexemonía de conservadores e laboristas tiña esclarecido o panorama político británico de tal xeito que o bipartidismo británico foi clasificado como o estereotipo ideal de democracia estable, entre outros por políticos tan coñecidos como Manuel Fraga.



O particular desta convocatoria é que se achega o momento en que retoma forza e irrompe no escenario o partido dos Liberal Demócratas, un partido político demócrataliberal, que é o terceiro en representación no parlamento de Westmindster, con 63 membros. Este partido foi fundado en 1988 como fusión do Partido Social Demócrata e o Partido Liberal, aínda que xa tiñan unha alianza electoral dende 1983, actuando como coalición e non como partido. O seu líder actual é Nick Clegg, que foi nomeado despois da dimisión de anterior líder Charles Kennedy en 2006.



A aparición de Nick Clegg -un home novo estereotipo de británico anglosaxón triunfador- nestas eleccións, está descolocando aos conservadores que xogaban a baza da xuventude fronte ao primeiro ministro Gardon Brown, desgastado polas improvisacións na crise, as herdanzas da etapa de Blair, e as incoherencias das intervencións en Iraq e en Afganistán onde o Reino Unido sufriu moitas baixas.



David Cameron xa non parece tan xoven, e os laboristas de Gordon Brown incorporaron a os liberal demócratas na súa estratexia electoral facéndolle as beiras á idea de unha coalición para continuar no goberno. E en cada debate hai alusións e louvanzas ás propostas dos liberaldemócratas.



A primeira semana de campaña, logo do debate entre os tres líderes, deixou unha intención de voto que quedaría en un 29-33% para os laboristas, 35-39% para os conservadores e os liberal demócratas entre o 16-21%. Estas son unhas eleccións complexas porque ningún dos partidos acada a maioría e é altamente probable que se formen coalicións, factor que poría a Nick Glegg no centro de atención. Despois dunha longa etapa de goberno laborista, os conservadores non foron quen de aglutinar o voto do cambio.



Unha das razóns polas que os conservadores non teñen máis éxito é que tanto conservadores como laboristas son percibidos como pouco claros á hora de explicar as súas políticas e non aportan exemplos convincentes, por exemplo, de como se pensa reducir o gasto público, tal e como se desprende dunha enquisa do Sunday Mirror/Independent, onde o 63% concorda con esta opinión de falta de transparencia.



Noutra enquisa previa ao debate do xoves 15 para ComRes/ITV News/Independent, preguntóuselle ao público cal dos tres líderes se esperaba que gañase o debate. O 42% dicía que David Cameron, o 22% Gordon Brown, e o 10% Nick Clegg. A sorpresa saltou cando o último pescando en mar revolto no debate televisado, propuxo unha nova “terceira vía”, que consiste en escapar da monotonía recorrente dos dous vellos partidos que gobernaron ata agora. E obviamente gañou o debate, o que lle dará máis impulso aos liberaldemócratas en detrimento dos dous partidos maioritarios. Estas expectativas acentúan a presión sobre David Cameron, do que se agarda moito máis e non parece ser capaz de ilusionar. Se os conservadores non gañan por maioría, e os laboristas permanecen no poder co apoio dos liberaldemócratas, é altamente posible que se vexa atacado dentro do partido e que teña que facer fronte ás demandas de dimisión.



Non embargantes non hai que esquecer que o nome de Nick Glegg aparecerá tan só nas papeletas do distrito onde se presenta e 60000 persoas de 46 millons poderán votar por el. É tamén a confianza no partido, e non só na persoa, a que debe prevalecer noutros distritos para que os liberaraldemócratas teñan maior representación e poidan ser alternativa e condicionar o novo goberno.



Aos laboristas só lles queda defenderse e agardar o que o futuro lles depara, tentando non perder moito terreo, porque estas son unhas eleccións moi incertas e calquera factor inesperado nos derradeiros días pode alterar o resultado final das eleccións. Agardemos para ver se finalmente temos bipartito, nas illas.



Xosé Manuel Figueiras en A Nosa Terra
Comentarios (4) - Categoría: Artigos - Publicado o 18-04-2010 12:14
# Ligazón permanente a este artigo
Na Europa dos 27, corre-se a várias velocidades.

Estudo do Eurobarómetro sobre a prática de exercício físico na União Europeia prova que, na Europa dos 27, corre-se a várias velocidades.


Um estudo estatístico do Eurobarómetro da Comissão Europeia sobre a actividade física dos europeus, demonstra que a prática de exercício físico varia muito consoante o país, as diferentes zonas do continente e o nível socioeconómico dos indivíduos.


Se em média, 40% dos europeus fazem desporto pelo menos uma vez por semana e 65% desenvolvem uma actividade física, 39% dos cidadãos da UE parecem atreitos ao desporto. Os irlandeses são quem mais desporto pratica (23% exercem desenvolvem práticas desportivas pelo menos 5 vezes na semana) e os nórdicos são os mais regulares (pelo menos uma vez por semana). No outro lado da tabela da regularidade encontram-se, com apenas 3% de praticantes regulares, os búlgaros, os gregos e os italianos. 67% dos gregos não praticam, aliás, nenhum desporto. Seguem-se os búlgaros (58%), os portugueses e os italianos (55%). Estes valores baixam para os 6% no caso dos suecos e para os 7% no caso da Finlândia.


Os homens europeus são desportivamente mais activos (42%) do que as mulheres europeias (37%), sobretudo no intervalo de idades entre os 15 e os 24 anos (19% de homens, contra apenas 8% de mulheres). No cômputo geral, as mulheres praticam desporto com maior regularidade do que os homens. É também ponto assente que a prática desportiva decresce com o envelhecimento dos cidadãos da UE.
Existe igualmente uma relação estatisticamente representativa entre a prática de desporto e a origem socioeconómica da população, uma vez que os inquiridos que abandonaram mais cedo o sistema de ensino praticam menos desporto do que aqueles que continuaram até mais tarde os seus estudos. Os 64% dos inquiridos que abandonaram os estudos aos 15 anos não praticam qualquer actividade física. Essa percentagem baixa até aos 24 % no caso daqueles que estudaram até pelo menos aos 20 anos de idade. Os indivíduos com dificuldades económicas têm igualmente tendência a evitar a prática desportiva (56%), contra os 35% de indivíduos com uma situação económica estável.
Se considerarmos a marcha, os passeios de bicicleta, a dança e a jardinagem, a percentagem de indivíduos desenvolvendo uma actividade física aumenta claramente. Tendo em conta todas estas actividades, 65% dos europeus são fisicamente activos. Nesta categoria, encontram-se mais uma vez no topo dos mais activos os nórdicos, com os dinamarqueses (85%) e os suecos (84%), ao lado dos holandeses (84%), mantendo-se mais uma vez na cauda da tabela os países do sul da Europa, como os portugueses (36%), os italianos (33%) e os cipriotas (32%).


No entanto, os 14% de europeus fisicamente “inactivos” e os outros 20% que praticam “raramente” exercício físico preocupam os autores do estudo e os responsáveis pelas políticas de saúde pública na Europa dos 27.


Aqueles que não têm uma actividade física regular apontam como principal razão a “falta de tempo” (45% destes inquiridos). Os 61% dos europeus que praticam uma actividade física dizem fazê-lo por questões de saúde, 41% por questões ligadas à manutenção da forma física e 39% pelo bem-estar que a prática de exercício físico transmite aos praticantes.


O estudo pretende constituir um utensílio de promoção do desporto e de lançamento de medidas para o encorajamento da prática de exercício físico. A comissária europeia Androulla Vassiliou, responsável por este pelouro na Comissão, pretende, aliás, lançar propostas de acção, possivelmente aquando da reunião informal de ministros europeus do desporto que terá lugar em Madrid nos dias 20 e 21 de Abril.


O estudo foi publicado no passado dia 29 de Março de 2010. O inquérito foi realizado entre os dias 2 e 19 de Outubro de 2009 e incidiu sobre uma amostra de 26788 indivíduos nacionais dos Estados membros da UE.



Fonte: Estudo “Sport and Physical Activity”. Special Eurobarometer 334/ Wave 72.3 TNS – Opinion & Social. Março de 2010. Entidade responsável: Comissão Europeia.


Por Hernani Gomes
Comentarios (1) - Categoría: Artigos - Publicado o 08-04-2010 21:15
# Ligazón permanente a este artigo
A União Ibérica no bom caminho

Desconhecida de muitos, a “Comissão Ibérica Mista para a Gestão Comum” (CIMGC), criada aquando da XXIIª Cimeira Luso-Espanhola, realizada em Novembro de 2003, em Badajoz, apresentou na passada terça-feira o seu “Relatório Bianual 2008-2009”, em que apresenta as conclusões dos seus primeiros três anos de trabalho discreto, mas intenso.


Aquando da apresentação do relatório, que teve lugar na sede do organismo, em Madrid, o seu presidente, o andaluz Ruy Gomez de Silva, mostrou-se satisfeito com os resultados até agora obtidos e afirmou que “temos – Espanha e Portugal – conseguido ultrapassar as grandes divergências existentes na gestão das bacias hidrográficas comuns aos dois países, desenvolvemos cada vez mais parcerias no domínio da justiça, da saúde e da educação e estabelecemos práticas informais de contacto entre as administrações centrais e regionais dos dois lados da fronteira”.


No entanto, a resolução da Cimeira Luso-Espanhola de 2006 previa sobretudo que a CIMGC encetasse vias de estudo sobre a viabilidade de uma união ibérica. Contrariamente ao que se poderia pensar, o presidente da CIMGC reconheceu uma tremenda colaboração das universidades e dos institutos de investigação, assim como das estruturas de poder e da admnistração pública dos dois países. Tendo esse trabalho sido iniciado em Novembro de 2007, as primeiras conclusões foram apresentadas numa reunião à porta fechada que ocorreu em Agosto de 2009, em Lisboa, e na qual participaram os ministros do interior e dos negócios estrangeiros de Portugal e Espanha, assim como os responsáveis do governo das regiões autónomas dos Açores, da Galiza, de Castela e Leão, da Catalunha, da Extremadura e da Andaluzia.


O Segundo algumas fontes noticiosas, o pré-relatório, mantido em segredo, aponta para um desenvolvimento económico acelerado da Península Ibérica, caso a união seja o caminho seguido pelas autoridades peninsulares e aponta o modelo federal como o ideal para o equílibrio de poder entre as várias regiões, que deveriam formar no futuro os vários Estados ibéricos, baseado numa constituição política única. O documento considera ainda que o adiamento de uma decisão política neste sentido custa já hoje cerca de 220 milhões de euros por dia e aponta para 2016 como a data ideal para a formalização da união, ou da federação ibérica, caso o processo avance já em 2011, com um período de adaptação de 5 anos antes do dia da sua oficialização e de outros 5 anos, depois desse dia.


Entretanto, sem demoras, os ministros espanhóis e portugueses das finanças e dos transportes assinaram em Dezembro de 2009 um convénio para a unificação dos sistemas de impostos e para a coordenação e planeamento comum das redes de transportes e telecomunicações. Estão também previstas, já em 2010, várias equipas mistas ligadas aos ministérios da economia, da justiça, do interior e da administração pública para analisarem projectos e prepararem um possível período transitório. Tudo parece crer que o pontapé de saída para o projecto federal ibérico seja dado na cimeira luso-espanhola de 2011.
Já seriam de esperar as vozes discordantes da ideia, ou da forma como todo este processo tem sido conduzido. O segredo em torno da questão e das reuniões produzidas até então (se é que ele ainda existe) com a participação de algumas regiões em detrimento de outras, que nem sequer foram convidadas, como as Canárias ou a Comunidade Valenciana, tem causado algum ruído desagradável junto do governo espanhol, acusado de nunca ter discutido com as Autonomias sobre este dossiê, considerado fundamental para a soberania de Espanha e para a autonomia e a existência das várias comunidades.


Outra crítica, ligada no fundo a esta última e que envenena as relações entre os poderes centrais e regionais é a acusação feita aos governos de Espanha e de Portugal de liderarem e controlarem quase em exclusivo todas as iniciativas em torno da futura federação ibérica, assim como o facto de estes favorecerem de forma visível alguns governos regionais tidos como simpatizantes e impulsionadores deste modelo de Estado, como é o caso dos Açores, da Galiza ou da Andaluzia, entre outros.
A outros, a ideia não lhes desagrada, mas as exigências são outras, como a de Alberto João Jardim, presidente do governo regional da Madeira, em querer ver o seu arquipélago assumir o estatuto de Estado federal, caso a federação venha a ser uma realidade; ou a exigência feita por nacionalistas do bascos e da Catalunha de referendos comunitários, com várias opções de escolha, nomeadamente a da auto-determinação pela independência.


A capital federal será outro motivo de divergência, com Lisboa e Barcelona certamente pouco interessadas em ver Madrid como a escolhida. Algumas entidades associadas ao trabalho realizado pela CIMGCI propõem novas soluções, como a contrução de uma cidade de raíz junto do centro geográfico exacto da Península Ibérica, ou seja, a cerca de 50 km a sudoeste de Madrid (já em Castela-A Mancha), que concentrasse todas as sedes do poder federal; ou ainda a repartição dos vários poderes de soberania (legislativo, executivo e judicial) por três capitais distintas, à imagem do que acontece na África do Sul, ou na Alemanha, durante o período da unificação. Para adiantar-se à futura disputa, o sempre polémico Alberto João Jardim decidiu assumiu a candidatura da cidade do Funchal a capital da Península Ibérica, como forma de se “acabar com o empecilho do centralismo do cont’nénte e para pararem de gozar com o balhinho da Madeira”. Curiosamente, a União Europeia excusou-se até ao momento a fazer qualquer comentário sobre o assunto. Apenas a UEFA se mostrou interessada em conhecer o modelo de campeonato de futebol a adoptar na Península Ibérica, caso uma federação venha a ser constituída.


Parece, pois, que todo este processo ainda vai ver passar muita polémica até 2015.
Fonte: Diário “O Primeiro de Janeiro”, de 28 de Março de 2010


Por Hernani Gomes
Comentarios (0) - Categoría: Artigos - Publicado o 08-04-2010 21:02
# Ligazón permanente a este artigo
RÉCHAUFFAGE FRANÇAIS
As eleccións rexionais francesas que tiveron lugar o 14 e o 21 de marzo a dúas voltas, renovaron os 25 consellos rexionais e a Asemblea corsa. Ao fío deste acontecemento, una serie de feitos e consecuencias poden ser extraídas, e van a tomar corpo durante os vindeiros días. En primeiro lugar é remarcable o grao de abstención, ate o punto de que os abstencionistas serían un grupo maioritario de indiferentes o que dá pe a establecer o binomio inacción=protesta.


En segundo lugar, o feito de que exista tanta abstención so pode ser entendido como que ou ben o público non entende a importancia destes comicios, cren que son uns comicios menos relevantes que os estatais e presidenciais, non perciben o rol e a importancia que as rexións pouco a pouco toman na política interna e no artellamento social francés, e en definitiva, non se identifican coa división administrativa do estado francés.


En terceiro lugar, a baixa participación nesta convocatoria, implica unha maior relevancia de forzas extremistas coma a Fronte Nacional de Le Pen, que contaban con menos presenza dende as últimas eleccións.


Por outra banda, e en cuarto lugar, semella que nos patróns que se seguen nas eleccións rexionais e nas europeas, existe un voto de protesta contra a presidencia e o goberno presente. Por iso as taxas de voto para os partidos de esquerda son máis favorables que para UMP, é dicir, partido de centro-dereita sobre o que se asenta a actual presidencia e o goberno.


A UMP fagocitou tódalas alternativas de centro dereita que servían de alternativa para formar unha coalicións nestas rexións, co cal o partido Socialista que controlaba 20 de 22 rexións extende o seu control rexional a 23 de 26 rexións. Polo tanto a esquerda será liderada polo PS en coalición na maioría dos casos coa Fronte de Esquerda (alianza do PCF e do Parti de Gauche) e os ecoloxistas.


En quinto lugar, os resultados da dereita gardando ao seu favor un área metropolitana, Alsacia, lles permitiría aos seguidores de Sarkozy dicir que os resultados son menos malos do que se agardaban. Pero en realidade os resultados son tan pobres, e era unha crónica tan anunciada, que xa antes de coñecer os resultados finais o presidente fixo un amago de reforma do seu equipo para demostrar que escoitaba os descontentos.


Os plans presidenciais para seguir adiante coa reforma do sistema de pensións antes do fin de ano, van ter que esperar. E con esta derrota tamén será máis complicado enfrontarse aos poderosos sindicatos do sector publico, mentras busca reducir o enorme déficit fiscal do 8,2% do PIB.


A participación foi superior na segunda volta, pero de pouco serviu. A remodelación do goberno xa foi publicamente anunciada na maña do luns 22, e os movemento dos descontentos dentro da UMP xa se deixan sentir. A preocupación polo desemprego, a inmigración e a reapertura do debate sobre a identidade nacional, a seguridade, os resentimentos polos rescates bancarios e os altos salarios dos executivos aumentaron as críticas contra Sarkozy. Os chiraquistas, os centristas, e os villepenistas pretenden pasar factura ao presidente. Un presidente que segue mantendo a fama de amigo dos ricos, cunha popularidade en caída no medio do seu mandato o que se suma á crise do centro dereita en xeral.


Dominique de Villepin, de xira por China, despois de toda a revoltura levantada polo “affair Clearstream”, vai dar unha rolda de prensa o xoves 25. É o momento de saldar contas pendentes co presidente e relanzarse na candidatura presidencial para 2012. Para amolalo, na inmediata remodelación do goberno xa se lle propuxo entrar a un próximo de Villepin, Georges Tron.


O antigo primeiro ministro xa viu cómo o distanciaban dun antigo colaborador, Bruno Le Maire, nomeado secretario de Estado para os asuntos europeos antes de ser promovido para ministro de agricultura. A estratexia de contención dos colegas de partido de Sarkozy, deu resultado polo de agora. Trátase dunha estratexia de inclusión dos críticos dentro do equipo de goberno. A cuestión é saber ata cando poderá controlar todo o aparato e coñecer as concesións a cambio.


Xosé Manuel Figueiras

Aparecido en A Nosa Terra
Comentarios (0) - Categoría: Artigos - Publicado o 22-03-2010 16:32
# Ligazón permanente a este artigo
DES-GRECIA
O ano 2010 non comezou ben para Grecia. Os altos niveis de endebedamento, o 113% do PIB, cuberto masivamente con reiterados déficits presupostarios (12,7% do PIB), catro veces por riba dos límites marcados pola UE no contexto da crise financeira internacional, formaron un coptel mortal que forzan a tomar medidas drásticas de contención do gasto, baixo a presión dos líderes da UE que temen polos investimentos dos seus bancos en Grecia.


En efecto, Europa anda preocupada por que estenda unha nube de impagos de empréstitos, de momento en Grecia, fomentada non tanto pola credibilidade financeira de Grecia como polos rumores nacidos nos edge funds, que auguran efectos dominó na caida das economías, fomentan a especulación monetaria, e ganan diñeiro con rumores a corto prazo.


É certo que as débedas pendentes para este ano en Grecia agárdanse cuantiosas, pois esperase que acaden os 290 millóns de euros. Non nembargantes, o custo da débeda subiu conforme a boa imaxe do país foi deteriorándose, ao igual que eses mesmos rumores pretenden facer con outras economías como Irlanda, Portugal ou España nomeadamente.


O medo a que a bancarrota grega poida danar a credibilidade do Euro e minguar os investimentos dos grandes países europeos na zona, é o mecanismo para tensionar os tipos de cambio de maneira especulativa, polo que obrigou a realizar unha xuntanza dos máximos mandatarios europeos para chegar a un acordo de mínimos que realmente non transcendeu, para acalar temores. E por se había algunha dubida sobre a influencia internacional nos mercados locais, marca as pautas de actuación ao goberno grego para recortar o gasto público e tomar medidas drásticas no tocante á política fiscal.


Os primeiros para os que tocou o pandeiro dos recortes foi para os funcionarios que por moito que se boten á rúa verán o seu poder adquisitivo reducido. En 1990 o emprego publico en Grecia estimábase xa no 30% do total do país incluíndo as empresas controladas polo estado. A idea de reducir e conxelar os soldos, suprimir os bonos adicionais e limitar a contratación de novos funcionarios dos distintos corpos, foi demasiado sobremesa para medio país que vive moi vencellado á función pública, e intenta de paralizar o goberno.


Paradoxalmente, son os gobernos de ideoloxías de esquerda, como o goberno socialista de esquerdas grego dirixido polo primeiro ministro Georgios Papandreou, os que deben tomar as medidas máis radicais para facerlle fronte á crise provocada polas políticas neoliberais, e polos instrumentos oportunistas que estas políticas xeraron e seguen a xerar. Por outro lado o certo é que o caso grego non deixa indiferente a ninguén, pois nun país con menos de cinco millóns de traballadores, o maior dos sindicatos de funcionarios suma 500.000 afiliados, capaces de paralizar as estruturas do estado.


En definitiva, os rumores orixinados nos edge funds atacan os eslavóns débiles da cadea, e en Grecia existen moitas feblezas e incongruencias. As medidas do goberno pretenden reducir o gasto e incrementar os impostos ata chegar a aforrar 800 millóns de euros para fortalecer economía do estado. De momento Europa non pon diñeiro, e “acudirán en rescate no caso de necesidade” escusándose en que Atenas non pediu axuda, entre outros motivos porque esa axuda hai que devolvela. Non obstante Papandreu xa ten axenda configurada: recorte do gasto, loita contra a corrupción e a evasión fiscal, sen descartarse unha rumoreada subida do IVE que pululou polos medios de comunicación gregos. Todo para recuperar a credibilidade dun país que polo que din as estatísticas traballa moito, 1900 horas por ano, seguidos por España (1800 horas). Outro tema é como se traballa nestes países.


Xosé Manuel Figueiras,
aparecido en A Nosa Terra
Comentarios (2) - Categoría: Artigos - Publicado o 15-02-2010 11:59
# Ligazón permanente a este artigo
A ESTAFA DA PANDEMIA
Nunca chegaremos a ter a certeza absoluta da existencia dunha pandemia ocasionada polo virus H1N1, e os gobernos deben pagar agora o seu celo de precaución. Os datos son equívocos, parece que non é doado distinguir nas reaccións dos pacientes unha gripe común ou algo distinto, e por outra banda, non existe un impacto tan evidente da epidemia na sociedade. Sen esquecer que nin a Organización Mundial da Saúde (OMS) recoñece erros, nin as industrias farmacéuticas os seus truculentos intereses neste asunto.

Por poñer un exemplo, a xestión da gripe A en Francia foi un desastre. Trátase dun dos países avanzados onde proporcionalmente se mercaron máis doses, non embargantes a taxa de vacinación é feble. Os “datos loxísticos cambiaron” segundo afirma Roselyne Bachelot a ministra de sanidade, o que é o mesmo que dicir, “non era para tanto”. A pandemia, se algún día existiu, vai perdendo gravidade e intensidade  (mediática tamén), non só en Francia, senón en tódolos países. No entanto, a xestión administrativa da  gripe como en moitos outros países sofre unha forte crítica, bebido aos custes que deixa para o Estado.

Unha vez máis na súa historia, Francia é líder, non do Tour de Francia, senón dos estados que en proporción á súa poboación adquiriu máis de doses de antivirais ás farmacéuticas, sendo de paso un dos países occidentais onde as taxas de vacinación son máis baixos. Se a vacinación é baixa, isto débese non só á desconfianza do público, senón ao modelo do propio país. Como sempre centralizado. Os doutores de cabeceira poden vacinar dende a semana pasada no seu despacho (se son capaces de obter as doses nos centros de inmunización), e a ministra de sanidade, Roselyne Bachelot, asegurou que sempre contou con eles, aínda que a realidade a desminte, pois non houbo un acceso doado dos médicos de cabeceira aos produtos, nin concertación  clara sobre os procedementos á hora de tratar co público, e aínda máis, o sistema está como toda Francia totalmente centralizado.

No verán de 2009  propúxose en marcha  un « plan pandemia » cargado de alarmismo. Polo visto existía un modelo de loita contra pandemias agardando dende hai anos e con continuas  actualizacións, por se acaso… “Un dos mellores” segundo as palabras da Organización Mundial da Saúde (OMS). Pero cun detalle a ter en conta importante. Estaba concibido para loitar contra virus pouco contaxiosos pero mortais. Neste contexto é lóxico que se merquen masivamente o máximo número de máscaras, antivirais e outros equipos de forma urxente, a pesares das críticas que poidan agromar, para protexerse contra a propagación. Habería poucas críticas se a OMC non deixa de mostrar alarmismo, tal e como pasou.

Pero a gripe A non foi tan violenta como se contaba. E en setembro de 2009, todo estaba listo: 94 millóns de doses estaban en camiño a cambio de 869 millóns de euros, amais millóns de máscaras. A estratexia era propoñer a vacinación da poboación ao completo con dúas doses por persoa. En outubro, cando a operación de vacinación comeza, instálase o desorde, horarios mal adaptados, saturación, protestas…. E sobre todo, medra o desinterese entre os profesionais, e logo entre a poboación. Comeza a falarse de que a vacina é banal.

Indemnizacións aos laboratorios.

A día de hoxe, o problema xa non é a Gripe A. O gran problema é cómo facer fronte ao stock esmagante de produtos farmacéuticos que non ten uso. Os deputados da oposición critícanlle ao goberno a falla de mecanismos de cancelación de pedidos nos contratos coas farmacéuticas. As farmacéuticas tralo eco alarmista da OMS -que é o responsable final- e a imposibilidade de facer fronte á demanda de produtos, tendo en conta que moitos países quedaron sen abastecemento (lembremos que en Europa Letonia tivo que agardar polo compromiso de solidariedade por parte dos veciños europeos), fecharon unhas condicións de produción moi favorables e atraparon aos gobernos. Roselyne Bachelot, a ministra de sanidade, recoñeceu que o Estado francés pode pagar unha compensación a industria farmacéutica debido ás cancelacións de pedidos. "As negociacións están en curso”.

En Francia a alternativa foi revender o que se puidera. Pero ninguén merca o que non se necesita. Hoxe por hoxe os medios de comunicación son bastante modernos como para poñer ao día aos países máis incautos á hora de caer no que podemos denominar “estafa da pandemia”. Polo momento Francia, picou, e só conseguiu dous contratos para a venda de 300.000 doses no Qatar e  80.000 doses a Mónaco, e tamén se anunciou por desgraza para o goberno a ruptura doutro que estaba previsto con Exipto. A Ucraína, México e outros países latinoamericanos teñen feito contactos, pero o ministra de dúbida  de que "as vendas sexan  importantes."


Xosé Manuel Figueiras
aparecido en A Nosa Terra
Comentarios (0) - Categoría: Artigos - Publicado o 16-01-2010 14:09
# Ligazón permanente a este artigo
Enigmas no Kremlin
Unha das claves políticas máis relevantes do 2010 enfocase na continuidade da alianza Medveded-Putin que actualmente goberna en Moscova. Fortalecida en 2008, tras dous mandatos do actual primeiro ministro Vladimir Putin (2000-2008), solidificado coa actual presidencia de Dmtri Medveded, a evolución deste tándem político determinará, en gran medida, as variables do futuro político de Rusia, en especial ante as próximas eleccións de 2012.


Se tomamos en conta unha aproximación á radiografía actual da política rusa, poden apreciarse sinais de aparente distanciamento entre Medveded e Putin. En novembro pasado, durante un discurso ante a Duma ou Parlamento, o actual presidente ruso marcou distancias co legado do seu antecesor Putin, defendendo unha serie de reformas estatais que, en gran medida, poden modificar a estrutura de poder instaurada por Putin a partir de 2000.


Estas medidas afectarían, en especial, aos denominados siloviki, as elites burócratas herdeiras da ex KGB soviética actualmente infiltrada na nos servizos secretos de seguridade (FSB) así como noutras altas cúpulas do poder, incluíndo a Igrexa Ortodoxa. Non obstante, e tomando en conta diversas perspectivas, este aparente distanciamento pode igualmente obedecer a unha sutil táctica política destinada a desarmar á debilitada oposición política rusa, fortalecendo a continuidade do tándem Putin-Medveded alén das presidenciais de 2012.


En todo caso, Medveded pretende camiñar polo seu rumbo. Nos últimos meses apreciase unha variación na estrutura de poder dos siloviki, nunha manobra de Medveded aparentemente destinada a afastar a súa permeabilidade no Kremlin a favor de diversos aliados civís cos que contou no pasado, en especial durante a súa estadía na alcaldía de San Petersburgo. Este reacomodo de elites de poder explica unha táctica anteriormente utilizada por Putin, cando este substituíu abruptamente a estrutura dos “oligarcas” do falecido ex presidente Boris Ieltsin nos primeiros anos da Rusia post-soviética a favor dos siloviki.


Paralelamente, nas últimas semanas comezan a manifestarse situacións específicas de inestabilidade dentro de Rusia, a través de atentados e asasinatos políticos, en especial nas repúblicas do Cáucaso Norte.


Pode argumentarse a presunta implicación dos movementos separatistas chechenios ou doutras minorías étnicas nestes episodios de violencia contra a autoridade rusa, así como do yihadismo islamita aínda presente na zona. Non obstante, a proliferación de diversas mafias e grupos de poder nesta rexión, con máis que probables conexións en Moscova, poden igualmente estar manifestando un escenario de inestabilidade destinado a debilitar e confrontar a Putin e Medveded.


En diversos círculos de poder en Moscova comeza a cuestionarse a fortaleza do tándem Putin-Medveded, así como do futuro da política rusa, lastrada pola proliferación de autoritarismo político, xerarquías burocráticas e paternalismo. Síntomas de descontento poden así xurdir entre as diversas elites e nas Forzas Armadas, con posibilidade de “golpes palaciegos” no Kremlin.


Persuadidos a manter a súa autoridade, coa finalidade de evitar fisuras e futuros escenarios de inestabilidade que compliquen os seus intereses alén das eleccións de 2012, Medveded e Putin tentarían afincar as bases de poder nas s
úas respectivas elites dentro do estamento militar, da seguridade nacional e do sector enerxético. Todo isto acrecenta o enigma ruso do que tanto falaba Winston Churchill, que revela a incomprensión occidental cara o que realmente sucede no Kremlin.



Roberto Mansilla Blanco é analista do IGADI.


Comentarios (0) - Categoría: Artigos - Publicado o 11-01-2010 21:18
# Ligazón permanente a este artigo
De Afganistán a Iemen
A qué obedece o repentino interese de Obama cara Iemen? Alén das últimas tentativas de atentados terroristas en EEUU e Europa, cuxos presuntos orixes apuntan a una célula de Al Qaeda neste país do Golfo Pérsico, a realidade semella considera que Washington e, en especial Obama, necesitan enfocar a súa atención no reforzamento das estruturas de seguridade nacional e de loita antiterrorista, precisamente en momentos de indefinición da crise económica mundial.

Iemen só constituiría un apéndice da renovación do interese estratéxico de Washington cara o Golfo Pérsico, o Corno de África e Sahel africano, sensibles á inestabilidade política e a proliferación de células terroristas. O acceso ao control deste amplo espazo xeoestratéxico colocaría no centro de atención a países inestables como Iemen e Somalia, acusados por Washington e os seus aliados de albergar especies de “santuarios” para Al Qaeda.

Igualmente, isto permitiría á Casa Branca manter baixo a súa óptica a evolución do pulso mantido con Irán e noutros países produtores de cru, como Arabia Saudita e Emiratos Árabes Unidos. Con isto, Obama inaugura o 2010 reforzando os esquemas de seguridade nacional do seu antecesor Bush, aínda que variando moderadamente o epicentro de atención dende Asia Central cara o Golfo Pérsico.

Os casos de Afganistán e Paquistán corren o risco de desencadear maiores problemas para a misión da OTAN e os intereses occidentais, en especial ante o reforzamento de posicións das milicias talibán na fronteira entre ambos países. Paralelamente, Al Qaeda podería estar reorientando as súas forzas cara o Golfo Pérsico e o Sahel africano, coa posibilidade de utilizar a países como Somalia e Iemen como plataformas de actuación e liberación de redes terroristas contra intereses occidentais no Corno de África e, incluso, na área mediterránea.

Non obstante, Al Qaeda afronta un presunto debilitamento das súas células yihadistas no Magreb, que poden reactivarse substancialmente nos próximos meses.

Aínda que presuntamente non semella segura a posibilidade dunha acción militar directa estadounidense en Iemen, todo apunta a un reforzamento da cooperación antiterrorista de Washington co goberno de Sanáa. Iemen que celebrará no 2010 o vixésimo aniversario da súa reunificación, enmarcada nunha difícil conxuntura de convivencia entre as comunidades sunnita e xiíta, aderezado coa persistente actividade das células yihadistas.

Velaí que, ao mesmo tempo que se multiplican os frontes antiterroristas para Washington, refórzanse os sectores dos “falcóns” na Casa Branca, con grandes expectativas de dirixir a política exterior de Obama. Os factores simbólicos tamén contan dentro desta perspectiva, tomando en conta os orixes iemenitas sunnitas do propio Osama ben Laden.


Roberto Mansilla Blanco é analista do IGADI.
Comentarios (0) - Categoría: Artigos - Publicado o 11-01-2010 21:09
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Xosé Manuel Figueiras
Mobile +34 627382017
xosefigueiras@gmail.com




© All rights, including copyright, in the content of this Blog are owned or controlled for these purposes by the Xosé Manuel Figueiras.In accessing this blog, you agree that you may only download the content for your own personal non-commercial use. Except where expressly stated otherwise, you are not permitted to copy, broadcast, download, store (in any medium), transmit, show or play in public, adapt or change in any way the content of this blog, without the prior written permission of the owner.