O diario La Voz de Galicia publicaba no día de hoxe o último disparate da familia Franco. Resulta que non se lles ocurre outra cousa que decir que o Pazo de Meirás nunca perteneceu a Emilia Pardo Bazán, co fin de xustificar a inecesidade de declarar este patrimonio como Ben de Interese Cultural.
Ademais alegan que o Pazo non ten relevancia arquitectónica algunha.
Non lles chegou manter unha mentira arredor da mal chamada doazón a Franco do Pazo de Meirás durante máis de 70 anos, senón que agora nos queren convencer que Emilia Pardo Bazán non tivo relación con ese Pazo.
Cando menos, xa que tentan cambiar a historia, deberían ser un pouco máis coidadosos. Resulta que na páxina web da Fundación Nacional Francisco Franco din todo o contrario. Así se refiren ao Pazo de Meirás:
... es una construcción de finales del siglo XIX que perteneció as la escritora gallega Dña Emilia Pardo Bazán y fué el lugar que ella utilizó en muchas ocasiones para escribir parte de sus nivelas y artículos".
Sobre a singularidade do Pazo escriben:
"En el reportaje gráfico que se acompaña a esta información se aprecia la singularidad de su construcción..."
Desde o ano 1946 Franco celebrou todos os anos ate a súa morte en 1975 un Consello de Ministros no Pazo de Meirás. Xa que logo, foron un total de trinta veráns nos que Meirás recibiu aos ministros do ditador que se reunían cun fin fundamentalmente propagandistico do réxime.
En Meirás non se trataron grandes asuntos de estado. Estas reunións tiñan como fin aprobar proxectos, obras e outras novas que tiñan como suxeito a Galiza e que servían para facer grandes anuncios e louvanzas do dítador e o seu goberno coincidindo coa estancia de Franco no Pazo. Anuncios do réxime case sempre incumpridos.
De bombo, turisticos e de moita foto. De feito, era moi estrano que aos medios gráficos se lles permitíra tomar instantaneas do interior do Pazo de Meirás agás o día que había Consello de Ministros no Pazo.
Así foron todos agás un. O celebrado o 22 de agosto de 1975, o derradeiro consello de ministros celebrado no Pazo de Meirás, dous meses antes da agonía e morte do ditador. Da agnía tamén do propio réxime totalitario que estaba a dar os últimos coletazos sanguinarios.
Nesa reunión no pazo de ministros franquistas saiu aprobado o Decreto Lei que denominaron de "prevención do terrorismo" e que foi aplicado uns días despois contra varios membros de ETA e o FRAP coa máxima pena. A pena de morte.
Unhas condenas que provocaron multitudinarias protestas internacionais e que forman parte xa da memoria colectiva daquelas persoas que loitaron, xogandose as súas vidas, contra a ditadura franquista.
Un decreto lei que condenaba ao discrepante a duras condenas de prisión maior.
O sábado 18 de febreiro houbo no Pazo un tráfico inusual de camións que entraban e saían do Pazo. Moitos que os viron afirmaron que eran do exercito español, pero a ninguén lle chamou a atención porque os Franco estaban acostumados a facer no Pazo o que lles viña en gana. Durante todo o día camións en camións entraron e sairon do Pazo e pola noite arde.
A explicación oficial, un cortocircuito. Pero ¿como se produxo un cortocircuito se os dous garda civis encargados da custodia do Pazo declararon que eles mesmos cortaran esa noite o fluido eléctrico ao Pazo? ¿como se poido achacar as causas ao deficiente estado da instalación eléctrica cando as compañías de seguros fixeran unha bonificación dun 10% nas polizas precisamente polo contrario e como así constatou nun artigo do diario "El Pais" o 23 de febreiro de 1978? ¿alguén podería crer que a instalación eléctrica era deficiente nun Pazo que era empregado polo ditador Franco tan só dous anos e uns meses antes?
Evidentemente ninguén creu nesta
explicación "oficial". O poder do que gozaban os Franco naquelas datas, sobre todo no exercito, e o gusto polos cartos do Marqués de Villaverde, marido da filla de Franco poden, ser as claves para descubrir o que realmente aconteceu aquela noite do 18 ao 19 de febreiro de 1978.
O certo e que quenes vimos ese día o tráfico de camións sacando non se sabe que cousas do Pazo, non nos valeu a explición de tantas casualidades. Posiblemente por iso os Franco buscaron un amigo na parroquia, Antonio Pazos o cura de Meirás, para que lles deixaran colocar unhas pezas aparentemente de valor no adro da igrexa.
Así, o domingo 26 de febreiro, a xente que foi a misa poido ver xunto a porta da entrada da igrexa libros a medio queimar, unha talla en madeira do Quijote cun brazo queimado, candelabros e moitos outros obxectos dañados polo lume que permaneceron nese lugar eclesial durante moitas semanas. Parecía como se quixeran demostrar que non sacaran nada de valor, que realmente o lume arrasara casualmente todo. O certo é que días despois do lume, o tráfico de camións continuou, esta vez para retirar a madeira que tala de pinos eucaliptos e mesmo de árbores centenarias que venderan a un madereiro de Ordes.
En Meirás os Franco fixeron sempre o que lles petou e ademais pensan que teñen o dereito de facelo. ¿Ata cando?.
Ver artigos relacionados na época do diario El Pais:
O vindeiro día 25 de setembro de 2008 remata o prazo para a presentación de alegacións ao expediente de declaración do Pazo de Meirás como Ben de Interese Cultural (BIC) e que se encontra en periodo de exposición pública desde a súa publicación no BOE e no DOG.
Nesta resolución da Consellaría de Cultura, ademais da xustificación da declaración BIC do Pazo, faise constar de acordo coa Lei do Patrimonio Cultural de Galiza o contorno de protección do BIC, que nas últimas semanas foi empregado demagoxicamente polas forzas politicas conservadoras da localidade de Sada sobre determinados aspectos urbanísticos dos terreos colindantes co Pazo.
Neste sentido, o Bloque Nacionalista Galego de Sada, forza política que solicitou diante da Consellaría de Cultura a apertura deste expediente, ven de realizar unha campaña informativa sobre as consecuencias derivadas da declaración BIC do Pazo de Meirás, distribuindo na parroquia de Meirás un folleto informativo y realizando unha charla informativa na parroquia
O diario La Voz de Galicia publicaba no día de hoxe o último disparate da familia Franco. Resulta que non se lles ocurre outra cousa que decir que o Pazo de Meirás nunca perteneceu a Emilia Pardo Bazán, co fin de xustificar a inecesidade de declarar este patrimonio como Ben de Interese Cultural.
Desde o ano 1946 Franco celebrou todos os anos ate a súa morte en 1975 un Consello de Ministros no Pazo de Meirás. Xa que logo, foron un total de trinta veráns nos que Meirás recibiu aos ministros do ditador que se reunían cun fin fundamentalmente propagandistico do réxime.
O sábado 18 de febreiro houbo no Pazo un tráfico inusual de camións que entraban e saían do Pazo. Moitos que os viron afirmaron que eran do exercito español, pero a ninguén lle chamou a atención porque os Franco estaban acostumados a facer no Pazo o que lles viña en gana. Durante todo o día camións en camións entraron e sairon do Pazo e pola noite arde.
O vindeiro día 25 de setembro de 2008 remata o prazo para a presentación de alegacións ao expediente de declaración do Pazo de Meirás como Ben de Interese Cultural (BIC) e que se encontra en periodo de exposición pública desde a súa publicación 
Escoita esta reportaxe radiofónico sobre o Pazo de Meirás do programa Berberechas da Radio Galega.