|
|
|
|
|
|
| Nos mudamos |
|
| A partir de agora podes seguirnos en http://torresdemeiras.blogspot.com/ |
|
|
|
|
| Que te expolien un Pazo non ten prezo. Que te apelides Franco e facenda pase de ti.... é o colmo! |
|
 O Pazo foi expoliado e rexistouse a nome de Francisco Franco Bahamonde en 1938. Como todo fillo de veciño que ten unha propiedade ten que pagar impostos por ela, en concreto, o Imposto de Bens Inmobeis coñecido popularmente como o da "contribución".
Máis ao ditador aplicoselle o valor catastral que Facenda calculara en 1930 sen que nunca, na vida do ditador, fose actualizado ese valor. Desde 1939 a 1975 (ano da súa morte), Franco pagou en concepto de IBI 1560 pesetas da época. Esto é, no ano 1975 seguía a pagar esa cantidade (9,35 euros de hoxe) que ademais liquidaba en dous prazos semestrais. Sería que non chegaba a fin de mes.
Coa morte de Franco, facenda decidiu actualizar o valor catastral do Pazo, subindo esa valoración a 337.657 pesetas (2.029,36 euros de hoxe)en 1976. Lembrar que só catro anos despois os Franco pretenderon vender o Pazo en 180 millóns das antigas pesetas.
A día de hoxe, e realizadas por facenda novas actualizacións catastrais, o Pazo de Meirás ten un valor catastral de 560.977,75 euros (algo máis de 93 millóns das antigas pesetas) pagando en concepto de liquidación do imposto de Bens Inmobeis a cantidade de 2.692,09 euros.
Ainda que é certo que o valor catastral se aproxima moito máis hoxe que o calculado en 1976 - e nin que decir da coña de facenda en 1975 - , ¿nos venderán os Franco o Pazo por ese valor? |
|
|
|
|
| A multimillonaria austeridade dos Franco e o Pazo de Meirás |
|
En máis dunha ocasión teremos escoitado o "austero" que era Franco. Así vendeus sempre polo seu réxime, e iso foi exactamene o que aconteceu; propaganda franquista.
Propiedades como o Pazo de Meirás aparte, os Franco chegaron a acumular unha grande riqueza, que en moitos casos foi consentida e mesmo acordada pola democracia española.
Algúns datos, como os que daremos a contunuación causan autentico asombro para unha familia que pouco menos se chegou a decir que era pobre de necesidade.
Franco tiña duas nóminas. En 1975, ano da súa morte, cobraba pola primeira un salario en concepto de Xefe do Estado liquido mensual dividido en 14 pagas de algo máis de 600 mil pesetas. A segunda nómina era un sobresoldo de case 155 mil pesetas, tamén líquido en 14 pagas en concepto de Capitan Xeneral. (pode verse na imaxe o documento orixinal da ultima liquidación deste sobresoldo que cobrou a súa viuva Carmen Polo Valdés)
Pero esto non era todo. Franco tiña asignados para gastos da xefatura do estado un total anual de 30.900.000 pesetas (da época) para os seus gastos. Ademáis outra institución que estaba ao servizo directo do ditador como era a Casa Civil tiña asignados tamén 20.987.000 pesetas (tamén da época).
Moitos destes recursos económicos foron empregados no Pazo de Meirás. E decir, empregaronse inxentes cantidades de diñeiro público no Pazo, sendo este unha propiedade privada do ditador que continúa en mans da súa familia. Todo elo a pesar do expolio que supuxo a mal chamada doazón a Franco, e a desviación de fondos públicos a unha propiedade privada.
Tras a morte do ditador os Franco seguiron facendo negocios con propiedades (Pazo de Meirás incluida) que eles consideraron como súas. Por poñer un exemplo, chegaron incluso a facer negocios con documentos oficiais que venderon a anticuarios.
Cos agasallos acumulados na ditadura, que eles consideron seus e non das institucións.
A democracia portouse moi xenerosamente con eles. A viuva de Franco cobraba no momento da súa morte no ano 1988, 14,5 millóns de pesetas anuais en concepto d pensión. Catro millóns máis que o presidente do goberno naquel momento.
Facenda nunca se meteu con eles, e hoxe ninguén sabe con certeza o capital que chegaron a acumular que en calquera caso é superior aos 60.000 millóns de pesetas.
Nas democracias os ditadores exilianse. Aquí os premiamos. |
|
|
|
|
| A Igrexa de Meirás |
|
A foto corresponde á antiga Igrexa de Meirás (descoñecemos a data dela, pero en todo caso é anterior á decada dos 40)que foi derruida por orde do ditador Franco co fin de construir a nova igrexa de Meirás tamén por orde del no ano 1971, na mesma zona. Atopase nun lugar da parroquia chamado Souto da Igrexa, a uns 750 metros do Pazo de Meirás.
A igrexa de Meirás, e por conseguinte a Igrexa católica, obtivo os favores do ditador. Favores tamén inmobiliarios. Primeiro ao outorgarlle a posesión de terras que rodeaban a esta igrexa e posteriormente ordeando derrubar esta igrexa para construir outra nova. tamén construiuse por orde de Franco unha nova rectoral que ainda hoxe empregase como vivenda do cura parroco da parroquia.
Da igrexa que vemos na foto tan só queda un dos muros de carga laterais que é hoxe un dos muros de cerramento do actual cemiterio católico de Meirás.
No ano 1971 non existian estradas nen camiños asfaltados en Meirás máis que os das vias principais que conducían ao Pazo desde A Coruña ou Sada. Estas sí, perfectamente asafaltadas e pintadas, con ollos de gato nas curvas, e mesmo con arbores pintadas e prantadas de cerdeiras,plátanos e de xeraneos (seica por orde de Carme Polo que gostaba moito desta especie). A construcción por orde de Franco da nova igrexa parroquial incluiu o asfaltado do camiño interior que conducía a ela, a dotación de alumeado exterior con potentes focos (moi novidosos na época) o empedrado do adro e a dotación dun sistema de repiniqueo de campás electrónico. Tamén dotouse de pararraios. Non se reparou en gastos na súa ornamentación exterior.
A pesar de que tras a morte do ditador, o alcalde tardofranquista do PP Ramón Rodríguez Ares que chegou mesmo a ser apoderado da familia Franco, investiu unha importante cantidade de diñeiro do Concello de Sada para o mantemento da igrexa que mandara construir o seu admirado ditador, o certo e que a igrexa non amosa o explendor de antaño.
A igrexa, a antiga e a nova, á que era imprecindíbel acudir cada domingo a escoitar o sermón de Don Benigno, primeiro, de Don Manuel, máis tarde e de Don Antonio, por derradeiro, si un non quería ter problemas gordos.
A igrexa que adulaba a Franco todos os veráns que visitaba o Pazo, non cesou coa morte do ditador. Afortunadamente hoxe calquera en Meirás pode faltar á cita dominical sen poñer en risco a sú liberdade, máis a igrexa sigue sen dar signos de evolución algunha.
Tras a morte de Franco, a súa viuva veu todos os veráns a Meirás co seu coche "oficial" e a súa escolta. Rodeada da prole franquista que anualmente subía a "presidir" o funeral que todos os anos sen excepción se celebraba (e se celebra) na igrexa de Meirás. Acompañada, como aconteceu no funeral do ano 82 (celebrado o 20 de agosto) polo antigo ministro do exercito do goberno Franquista General Castañón de Mena (familiar do outro Mena que pedediu recentemente a intervención do exercito), ou mesmo polo propio alcalde da localidade de Sada.
Ao igual que acontece no "Valle de los Caidos", cada ano a concurrencia foi a menos ano a ano. Máis as honras a Franco non cesaron pola igrexa, na persoa do seu cura parroco Antonio Pazos Buján, ate hoxe. A pesar das Leis. A pesar da inmoralidade que representa honrar a unha persoa con centos de miles de asesinatos nas suas costas.
A confubalación da igrexa co réxime, e os seus crimes, e do rexime coa igrexa foi total. Contanse por milleiros tamén as anecdotas coas que este cura parroco actuou de testaferro dos Franco. E o máis triste, O segue a fecer hoxe en dia con total impunidade.
Lembro unha entrevista publicada hai xa bastantes anos polo diario El Ideal Gallego. Un xornalista pediuille que lle contara unha anecdota interesante das visitas dos Franco a Meirás. El contestou que unha vez Carmen Polo, estando na torre máis alta do Pazo preguntoulle:
- ¿Ve, Don Antonio aquel paraje que se divisa en el horizonte?
O cura parroco contestou afirmativamente.
- Pois ben - manifestou Carmen Polo - allí continua "el enemigo rojo" acechando.
O cura parroco de Meirás quedou consternado.
Don Antonio, como así o coñecen en Meirás non falta a ningunha cita cos Franco. Unha das últimas con motivo da voda dunha das biznetas do ditador no Pazo e que provocou as protestas da cidadanía.
Entrou e saiu do Pazo en varias ocasións. Nunha delas un grupo importante de persoas berraballe mentras atendía medios de comunicación:
¡Roubar un Pazo, tamén é pecado!
El manifestaba:
- Yo no se a que viene todo esto.
Por suposto os Franco puxeron a súa disposición o servizo de seguridade contratado para a ocasión para que ninguén lle fixera ningunha foto a Don Antonio.
Todo sigue igual. A igrexa, cos Franco. Os Franco coa igrexa. E o Pazo?. Dos Franco tamén.
|
|
|
|
|
| Actualizamos datos sobre a situación xuridica do Pazo. Outro varapalo xudicial aos Franco |
|
 A cantidade de recursos xudiciais presentados polos Franco fan dificil facer un seguimento da situación xuridica actual do Pazo de Meirás.
Recentemente colgamos un "Manual para entender o encerelle dos Franco contra a decisión da anterior Consellaría de Cultura (BNG) e o tamén encerelle da actual Consellaría de Cultura (PP) encol á declaración BIC do Pazo".
Este "manual" procedemos a actualizalo hoxe cunha sentenza xudicial correspondente ao pasado mes de setembro e que falla contra as pretensións dos Franco de que fose anulada a resolución da Xunta de Galiza pola que se determinaba a data da inspección da Consellaría de Cultura ao Pazo de Meirás. |
|
|
|
|
| O misterioso incendio no Pazo en 1978 (3ª parte) |
|
 Varias semanas antes do incendio no Pazo de Meirás, moitos medios de comunicación publicaron a noticia da intención de Carmén Polo Valdés, viuva do ditador e propietaria "lexitima" do Pazo, de doalo á Fundación Francisco Franco. A nova da imaxe da dereita (ABC do 22 de febreiro de 1978) mesmo informa desta intención tras o incendio da noite do sábado 1978.
Os trámites de doazón iniciaronse en xaneiro dese ano, e en febreiro arde o Pazo de Meirás. O lume consume as zonas do Pazo onde supostamente se atopaban os obxectos de máis valor, nomeadamente cadros.
Un incendio provocado por un cortocircuito que "seleccionou" as zonas do pazo que debían arder, e que en principio deberían deixar este patrimonio arrasado.
Máis non foi así. O Pazo, ainda que con graves danos, era recuperábel. E os tramites de doazón á fundación que se iniciaran no mes de xaneiro quedaron paralizados. O Pazo de Meirás seguiu en mans dos Franco.
Outra casualidade máis. E é que no ano 1978 quen lle tocou investigar este cúmulo de casualidades foi á policía de Franco, á garda civil de Franco, aos poderes públicos que deixou Franco.
E a democracia española hoxe ainda non sabe. Ao igual que ao expolio do Pazo se lle sigue a chamar "doazón", as causas do incendio do Pazo siguen a ser a dun "cortocircuito".
|
|
|
|
|
| O misterioso incendio no Pazo en 1978 (2ª parte) |
|
No anterior post adicado ao incendio de 1978 deciamos au había moitas cousas extranas que facían moi pouco cribel a versión oficial (un cortocircuito).
Esta "causa oficial" tampouco foi cribel para persoas mesmo ligadas ao réxime. Así, Antonio Fernández Tapia, amigo persoal da familia Franco dudou desa versión unhas horas despois de producirse o incendio.
O diario "Ya" publicaba o 22 de febreiro de 1978 as manifestacións de Fernández Tapia na que decía respectar as opinións dos técnicos, máis deu as seguintes argumentacións que facian inviabel a versión do "cortocircuito". Estas eran:
- Desde o xoves 16 (o incendio foi o sábado 18) os interruptores xerais de electricidade do Pazo estaban completamente desconectados.
- O estado da instalación electrica (cabos) que os técnicos calificaron de mala non podía ser posíbel. As compañías aseguradoras estaban a bonificar cun 10% precisamente polo bo estado da instalación.
- Falase dun cortocircuito, máis o garda do Pazo, testemuña do incendio, declara que o incendio iniciouse en tres sitios diferentes.
Fernández Tapia preguntase nese artigo: " ¿tres coincidentes cortocircuitos en el mismo tiempo, aunque en distintos puntos?.
Si desde el jueves la dexconesión de la instalación eléctrica es total ¿no es excesiva casualidad que un fuego se inicie la noche del sábado siguiente y como se cortó el teléfono antes de iniciado el fuego?.
|
|
|
|
|
| O Consello de Ministros que presidiu o principe no Pazo de Meirás en 1974 |
|
 Franco combalecía no verán de 1974 no Pazo da súa tromboflebite mentres o seu sucesor, o daquela príncipe Juan Carlos de Borbón, asumira interinamente os poderes do ditador.
O réxime tiña necesidade de dar unha imaxe de total normalidade, polo que era necesario celebrar unha reunión do Consello de Ministros no Pazo. Todos os veráns, desde 1946 celebrouse unha, e este non podía ser unha excepción.
O principe chega ao Pazo o día 27 de agosto. Tamén chegan á Coruña ese mesmo día 12 ministros do goberno de Franco. Todos os ministerios desprazan a Galiza a todas as súas cúpulas, que mesmo atopan problemas para atopar suficientes prazas hoteleiras na cidade, para preparar unha reunión na que debería imperar a normalidade.
O Consello de Ministros presidido polo principe Borbón celebrase no Pazo de Meirás o día 30 de agosto. O aparato de propaganda franquista tentou de dar a ver a grande importancia deste Consello. A reunión foi moi breve.
Realmente o Consello de Ministros preparouse o día anterior no Goberno Civil da Coruña nunha maratoniana reunión onde non participou o principe.
O que realmente preoucupaba ao réxime eran as protestas xeneralizadas contra a represión dunha ditadura que xa agonizaba á par do seu "Caudillo". De feito, o ministro do exercito abandonara a reunión no goberno civil para acudir a Ferrol. Alí agardaban unha comisión de mulleres que tiñan os sesu maridos nas cadeas franquistas polos sucesos de Ferrol contra máis de 4000 obreiros que foron represaliados por defender os seus dereitos.
Celebrado o Consello de Ministros, o principe regresa a Palma de Mallorca, sen que Franco lle insinuase nen sequera a súa intención de retomar os poderes. Franco o telefonea 48 horas despois desde o Pazo de Meirás para comunicarlle que cesa como Xefe do Estado e que el, xa "restablecido" os volve a asumir. |
|
|
|
|
| Fraga reclama respecto polo "Pacto do Olvido" |
|
 Fraga non se corta. A dereita española en xeral, non se corta tampouco. A igrexa católica menos. Faise con todo descaro unha defensa "a ultranza" da figura do ditador Franco, e por conseguinte dos seus crimes e barbaries.
O Pacto do Olvido que reclama Fraga, e polo que se ve inclue o Pazo de Meirás, é, polo que dí Fraga, a columna vertebral deso que nos venderon como unha "transición modelica".
Deixamos unha recopilación de perlas do exministro franquista ao respecto da memoría histórica.
Polo que se ve, este Senador "democrata" ten moita memoria historica para defender os abusos dunha ditadura fascista que deixou máis mortos que a propia guerra civil que eles mesmos provocaron.
Salientar o que dí ao respecto do Pazo de Meirás. Sobre esta propiedade non hai, polo que se ve, que facer ningunha catalogación patrimonial. Foi a residencia de verán do ditador e, xa que logo, está afectada por ese "pacto de silencio". Declarara o Pazo de Meirás Ben de Interese Cultural resulta para o Sr. Fraga "intorelábel e vergonzoso".
A min realmente o que me resulta "intorelábel e vergonzoso" e que esta propiedade siga en máns dos heredeiros do ditador tras unha mal chamada transición democrática, o xeito de como o Pazo de Meirás chegou a máns dos Franco e que tras 34 anos se tente tapar a verdade, ainda hoxe non totalmente recuperada, a toda costa.
Intolerábel resulta que un goberno incumpra manifestamente as resolucións xudiciais a este respecto. Vergonzoso foi ver a Fraga, na súa etapa como presidente da Xunta de Galiza, consentir aos Franco atentar contra o patrimonio cultural.
E vergonzoso e intolerábel resulta ver á dereita española, unica en toda europa, que segan con todo o descaro a aliñarse co fascismo e a barbarie. |
|
|
|
|
| O Conselleiro de Cultura minte con naturalidade e conscientemente |
|
 O pasado 22 de setembro, diante dos últimos autos do TSXG e da Audencia Nacional ao respecto da apertura do Pazo de Meirás, os medios de comunicación publicaban unhas manifestacións do Conselleiro de Cultura da Xunta de Galiza Roberto Varela.
O Conselleiro anunciaba a inminente apertura do pazo, que chegou a garantir que se faría en menos dun mes. (ver nova na axencia de noticias Europapress).
O conselleiro non só mentiu con naturalidade e conscientemente, a sabendas que non o ia cumprir, senon que ademais, e isto é o máis grave, está a incumprir os autos xudiciais a este respecto.
Xa o dixemos no seu día. O Conselleiro ponse ao lado da defensa dos intereses dos Franco. Sen pestañear e sen desemulo. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
