<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1"?> 
<rss version="2.0"> 
<channel> 
<title>OUTRA VISIÓN</title> 
<link>http://www.blogoteca.com/outravision/</link> 
<description>Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)
Internautas Television
</description> 
<language>ga</language> 
<managingEditor>teixeira1970@hotmail.com</managingEditor> 
<webMaster>soporte@blogoteca.com</webMaster> 
<docs>http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss</docs> 
 <item>
   <title>“Apartheid Israelí”</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>por Gilead Ini<br />
12 de Marzo de 2010<br />
 <br />
 <br />
Durante las dos primeras semanas de marzo, las universidades (imitando a sus colegas en otras universidades del mundo), sembrando división, prejuicio y hostilidad. <br />
 <br />
Lo hacen como parte de la “Semana del Apartheid Israelí”, con discursos, exhibiciones y eventos que atacan a Israel ferozmente. Los estudiantes escuchan que el Estado Judío, es, por naturaleza, un estado racista, colonialista y opresivo. Escuchan que Israel debe ser boicoteada y destruída. Los que les dicen estas cosas son ideólogos que tuercen la realidad de los hechos sobre el país mientras que ignoran las opresiones reales que ocurren en el Medio Oriente y otros lugares del globo. <br />
Con solo notar el título del evento uno comprende que su naturaleza es maligna. La mentira que Israel es un estado apartheid es un ataque a la legitimidad del estado. El estado racista y apartheid de Sudáfrica fue merecidamente desmantelado y esta campaña busca, en forma absurda, colocar a Israel – el país más progresista del Medio Oriente y la única democracia liberal en la región- en el banquillo de los acusados y convertirla en merecedora de ser igualmente desmantelada. <br />
<br />
La semana del Apartheid es una ofensa a los palestinos e israelíes que tratan de lograr la paz mediante el compromiso y el reconocimiento mutuo. Los que participan se oponen a la igualdad y la tolerancia al tratar de anular el derecho del pueblo judío a la determinación propia. Proponen la discriminación al abogar por un estado para los palestinos pero buscan desmantelar el estado judío.<br />
<br />
Martin Luther King, Junior, dijo una vez que Israel, a la que describió como “uno de los más grandes valuartes de la democracia en el mundo”, tiene el derecho “indiscutido” a existir. La actividad de la semana del apartheid sólo impide que se cumpla el sueño de King de paz y justicia para todos en el Medio Oriente.<br />
<br />
La Semana del Apartheid: Determinación propia para los palestinos -- ¿pero no para los judíos?<br />
 <br />
Hablemos de Israel<br />
<br />
Hay un hecho básico acerca de Israel que ningún observador honesto puede negar, ya sea que esté a favor de Israel, a favor de los palestinos, a favor de ambos o sea completamente indiferente. <br />
<br />
Los ciudadanos israelíes son blancos, negros y de todos los colores intermedios; incluyen árabes y judíos, musulmanes, cristianos, agnósticos y ateos; son curdos, etíopes, rusos, polacos, iraquíes, yemenitas, etcétera. Y todo ciudadano israelí puede votar, participar en la vida política y compartir las playas, discotecas y los bancos de los parques.<br />
<br />
En su calidad de profesor de filosofía, Bernard Harrison señala, “de hecho Israel es, para bien o para mal, casi un ejemplo de manual de una sociedad multicultural”.<br />
<br />
Y esta verdad por sí misma hace que cualquier pretensión acerca de un supuesto “apartheid israelí” sea risible y, aunque resulta difícil pensar en una manera diplomática de decirlo, una gran mentira. <br />
<br />
El veinte por ciento de los ciudadanos israelíes son árabes. Estos no sólo votan en las elecciones israelíes sino también sirven en la asamblea legislativa (o Knesset), las cortes y el ejército. <br />
<br />
Los miembros árabes del Knesset incluyen a los que representan a los partidos sionistas convencionales, tales como Majalli Whbee de Kadima y Ayoob Kara de Likud. Pero también están representados duros críticos del estado. Por ejemplo, el miembro del Knesset Ahmad Tibi fue en una ocasión consejero del finado líder palestino Yasir Arafat. <br />
<br />
Tanto el árabe musulmán Raleb Majadele como el árabe druso Salah Tarif fueron ex miembros del Knesset para el partido laborista convencional y ambos sirvieron como ministros en el gobierno israelí. (En su calidad de activista feminista, que se describe a sí misma como refusenik musulmana, Irshad Manji una vez preguntó retóricamente en una opinión editorial que criticaba la patraña del apartheid, “¿Podrían los árabes siquiera ser elegibles para un sufragio si se retorcieran bajo el pulgar del apartheid?) <br />
<br />
El árabe cristiano Salim Joubran es un juez israelí con un puesto permanente en la Corte Suprema del país. Antes del nombramiento de Joubran, el árabe musulmán Abdel Rahman Zuabi había servido como Juez de la Corte Suprema.<br />
<br />
Y árabes, tales como Yusef Mishlav, han servido en los más altos niveles del ejército israelí.<br />
<br />
De hecho, cualquiera que haya estado en Israel, caminado por un parque en Jerusalén, visitado una playa en Haifa, o se haya sentado en un café en Tel Aviv, probablemente se ha codeado con la minoría árabe de Israel, que sale y disfruta de sus libertades. <br />
 <br />
¿Qué es apartheid?<br />
<br />
Simon Deng, el activista de derechos humanos sudanés y ex niño-esclavo, señaló lo evidente que resulta la falsedad del mensaje de la Semana contra el Apartheid. “Israel no es un estado apartheid”, escribió, y explicó:<br />
<br />
Lo sé porque escribo esto desde Jerusalén donde he visto a madres árabes paseando con sus familias; aunque también he manejado por carreteras israelíes que están protegidas de las balas y las piedras árabes por muros y vallas. Sé que los árabes van a escuelas israelíes y obtienen la mejor asistencia médica del mundo. Sé que votan y han elegido representantes al parlamento israelí. Veo rótulos callejeros en árabe, que es un idioma oficial aquí. Nada de esto era cierto para los negros bajo el apartheid en…Sudáfrica. (El defensor judío, 16/11/07) <br />
<br />
¿Entonces, qué era el estado apartheid de Sudáfrica? Era un sistema institucionalizado de discriminación racial y de segregación estricta e impuesta legalmente que le dio a la minoría blanca el control sobre Sudáfrica y sobre su población mayoritariamente negra. Los negros, debido al color de su piel, fueron discriminados, excluidos de compartir lugares públicos con los blancos, de viajar libremente, de estudiar en universidades blancas y así sucesivamente. Estos no podían votar en las elecciones sudafricanas, y mucho menos servir al estado como miembros del parlamento, ministros o jueces.<br />
<br />
Actualmente, la palabra apartheid tiene dos definiciones ampliamente aceptadas. La Convención Internacional de 1976 sobre la Supresión y el Castigo del Delito de Apartheid la define como sigue:<br />
<br />
Para el propósito de la presente Convención, el término “el delito de apartheid”, que debe incluir políticas y prácticas de segregación racial y discriminación análogas a las que se practicaron en el sur de África, deben aplicar a…actos inhumanos cometidos con el fin de establecer y mantener la dominación de un grupo racial de personas sobre cualquier otro grupo racial de personas al que oprime sistemáticamente.<br />
<br />
Y el Estatuto Romano de la Corte Penal Internacional lo define como <br />
<br />
actos inhumanos [por ejemplo, genocidio; delitos contra la humanidad; crímenes de guerra] cometidos en el contexto de un régimen institucionalizado de opresión y dominación sistemática ejercido por un grupo racial sobre otro grupo o grupos raciales y perpetrado con la intención de mantener ese régimen.<br />
 <br />
 <br />
¿Qué no es apartheid?<br />
 <br />
Medidas de seguridad<br />
<br />
Obviamente, las medidas de seguridad que se implementaron durante los períodos de violencia para proteger a la diversa población de Israel difícilmente equivalen al “apartheid”.<br />
<br />
En otras palabras, la barrera de seguridad defensiva de Israel, que se aprobó y construyó durante la peor de las olas de terror palestinas, que empezó a finales de 2000, no guarda ninguna relación con el racismo. Esto es así a pesar del hecho de que los organizadores de la Semana contra el Apartheid con frecuencia traen a las universidades carteles y consignas sobre la barrera, que ellos apodan el "Muro de apartheid”. Por supuesto, estos activistas no mencionan a los terroristas suicidas y asesinos que se colaban fácilmente hacia Israel antes de la erección del muro, porque no pueden mencionar esta realidad sin arruinar la ilusión del apartheid que tratan de cultivar.<br />
<br />
De la misma forma, la imitación de los “puestos de control” que los organizadores de la Semana contra el Apartheid traen a los campus universitarios para simular los puestos de control de Israel en Cisjordania, carecen de sentido sin la presentación correspondiente de una imitación de los terroristas suicidas, a quienes los puestos de control tratan de obstaculizar. <br />
<br />
Votación <br />
Algunos activistas contra Israel insisten a veces en que se trata de un régimen “apartheid” porque los palestinos que viven en Cisjordania no pueden votar en las elecciones israelíes. <br />
<br />
Esto es absurdo. Al igual que los ciudadanos iraquíes que viven bajo la ocupación de Estados Unidos votan en las elecciones iraquíes y no en las elecciones estadounidenses, los palestinos en Cisjordania, casi todos ellos bajo la administración de la Autoridad Palestina, votan en las elecciones de la Autoridad Palestina y no en las elecciones israelíes. Ellos no son ciudadanos israelíes, porque Israel no ha anexado Cisjordania. Por el contrario, en más de una oportunidad Israel ha ofrecido retirarse de Cisjordania para que el territorio se convierta en un estado palestino. Los líderes palestinos han rechazado de plano estas ofertas.<br />
<br />
Tierra<br />
<br />
Otros activistas se refieren a la supuestamente desproporcionada propiedad de la tierra por parte de los ciudadanos árabes y judíos de Israel. Aunque de hecho, sólo el seis por ciento de la tierra israelí está disponible para la adquisición privada, la mitad de esa tierra le pertenece a la minoría árabe. Ver detalles sobre la política de la tierra de Israel aquí.<br />
<br />
Carreteras<br />
<br />
Un alegato afín que se utiliza con frecuencia para acusar a Israel de discriminación es la acusación de que Israel tiene “carreteras solamente judías”. Las correcciones que han publicado los medios de noticias prominentes después de que reportaron esta afirmación dan fe de su completa falsedad. (Haga clic aquí para ver las imágenes de estas supuestas carreteras "solamente judías").<br />
<br />
Por ejemplo, el 7 de enero de 2010 la Prensa Asociada publicó la siguiente corrección que presenta claramente los hechos: “En algunas versiones de un episodio del 29 de diciembre con respecto a un fallo de la Corte Suprema sobre el uso de las autopistas, La Prensa Asociada reportó erróneamente que Israel tiene una red de carreteras reservadas para los judíos. Las carreteras están abiertas a todos los ciudadanos israelíes, que incluyen a los árabes, y también a los extranjeros y turistas, pero prohíben el paso virtualmente a todos los palestinos”.<br />
<br />
Ley de retorno<br />
<br />
La Ley de Retorno de Israel permite que los judíos inmigren fácilmente a Israel. La ley es consistente con uno de los papeles principales de Israel como refugio y patria para el largamente perseguido pueblo judío. Pero los activistas contra Israel a veces insisten en que la ley es única, malvada y una razón para boicotear, sancionar y deshacerse del estado de Israel.<br />
<br />
Este argumento engañoso es completamente recriminado en un escrito publicado por los intelectuales Amnon Rubinstein y Alexander Yakobson. Ellos explican que: <br />
<br />
La Ley de Retorno no discrimina entre los ciudadanos dentro del país. Esta no hace que la ciudadanía de los no judíos sea inferior en ninguna forma. Más bien, está dirigida totalmente hacia fuera, a los judíos del mundo. Por lo tanto, en la condena de la Ley de Retorno está implícita la aseveración de que se le prohíbe a Israel privilegiar a los judíos en sus leyes de inmigración y ciudadanía.<br />
<br />
Después de señalar que “no hay ninguna base en la ley internacional para esta crítica”, ellos señalan que: <br />
<br />
el acceso privilegiado a los derechos de residencia e inmigración para los grupos étnicos y culturales vinculados existe bajo diferentes formas y a través de varios mecanismos legales en muchas democracias europeas occidentales de larga data: [Alemania], Irlanda, Finlandia y Grecia, así como una serie de democracias europeas nuevas, tales como Polonia, Hungría, Bulgaria, Eslovaquia, la República Checa y Croacia.<br />
<br />
En otras palabras, los activistas de la Semana contra el Apartheid intentan demonizar a Israel por hacer algo que la ley internacional respalda explícitamente y que muchos otros países en el mundo occidental liberal practican. Leer el artículo de Rubinstein y Yakobson aquí.<br />
<br />
Discriminación<br />
<br />
Los activistas de la Semana contra el Apartheid también intentan castigar a Israel por ser un país imperfecto. Por ejemplo, hay algún nivel de discriminación y racismo en la sociedad israelí. Hay personas a las que les desagradan los árabes, otras a las que les desagradan los judíos. Algunas personas mantienen actitudes prejuiciosas hacia los judíos negros, o hacia los procedentes del Medio Oriente o los rusos. Algunas veces la Corte Suprema de Israel fuerza al gobierno a modificar políticas que pueden ser discriminatorias. Y también hay muchas personas que son de mente abierta, incluso partidarios de la coexistencia armoniosa. En otras palabras, Israel es, para bien o para mal, una democracia liberal sociológicamente normal. Una lista de otros países con características similares, muchos de los cuales padecen de un racismo mucho más arraigado e institucionalizado puede verse aquí  (Sí, todos ellos).<br />
<br />
Cuando comparamos la sociedad israelí con los activistas que señalan y demonizan a Israel por ser un país normal, libre pero imperfecto, está claro que quienes practican e incitan a la discriminación son los participantes de la Semana contra el Apartheid.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=81505</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=81505#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=81505</guid>
   <pubDate>Sun, 14 Mar 2010 02:52:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Julia Otero Vs Arcadi EspadaX</title>
   <description><![CDATA[<object width="660" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tLEPjijkEnY&hl=es_ES&fs=1&rel=0&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tLEPjijkEnY&hl=es_ES&fs=1&rel=0&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="660" height="405"></embed></object>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=81096</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=81096#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=81096</guid>
   <pubDate>Sat, 06 Mar 2010 14:58:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Testemuño da nai de Orlando Zapata. Preso político asasinado polo castrismo</title>
   <description><![CDATA[<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_crFEGi8DU4&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_crFEGi8DU4&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=80605</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=80605#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=80605</guid>
   <pubDate>Fri, 26 Feb 2010 22:10:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Unha lanza a favor de Vic</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>Dentro da polémica creada ao redor das decisións tomadas polo Concello de Vic (ERC+PSC+CiU+PxC)sobre o padrón municipal, quero romper unha lanza ao seu favor. Se aplicamos a simple lóxica pódese sintetizar na seguinte pregunta: Como pode ser que unha persoa, que non está legal nun país, é dicir, que entrou fraudulentamente nel, poida sen problemas darse de alta nun concello (supostamente una das autoridades competentes), e con iso acceder a todos os dereitos derivado diso? Porque logo parece que obrigacións non teñan... Noutros países europeos (Alemaña, por exemplo) é imposible darse de alta no padrón se non se xustifica o permiso pertinente para vivir no país así como o lugar de residencia mediante un contrato de aluguer ou de compra. Se non, animo aos contrarios a esta medida que se vaian a Nova York, entren ilegalmente, e tenten darse de alta no padrón municipal. Non creo que o Alcalde Bloomberg se baixe os pantalóns tal e como vén sendo costume no noso país nos últimos anos...<br />
<b>Nota. a imaxe que ilustra este post é dunha rúa de Vic non de Islamabad</b></div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=77164</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=77164#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=77164</guid>
   <pubDate>Thu, 14 Jan 2010 03:16:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>“Estoy viendo que mi dignidad y la del pueblo saharaui están siendo pisoteadas y el gobierno español es el responsable de lo que pueda ocurrir en esta huelga de hambre porque yo estoy decidida a ir ha</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><b>“Estoy viendo que mi dignidad y la del pueblo saharaui están siendo pisoteadas y el gobierno español es el responsable de lo que pueda ocurrir en esta huelga de hambre porque yo estoy decidida a ir hasta el final” <br />
VS 0 | | sección: web | 04/12/2009 <br />
Aminetu Haidar responde al gobierno español </b><br />
<br />
--------------------------------------------------------------------------------<br />
 <br />
<br />
[Transcripción de la traducción simultánea de Larosi Haidar de la intervención en árabe de Aminetu Haidar ante el enviado del ministro de Asuntos Exteriores español]<br />
<br />
Ante todo le doy las gracias al Ministerio de Asuntos Exteriores del Gobierno español de, por lo menos después de 15 días, haber venido a ver de cerca mi situación humanitaria.<br />
Respecto a mi situación que es ante todo inhumana, una situación en la cual se están violando todas las convenciones internacionales, sobre todo aquellas firmadas por el propio Marruecos, sobre todo el Pacto Internacional de Derechos Civiles y Políticos…<br />
No vine a España por mi propia voluntad. Vine obligada a viajar, después de una detención abusiva que duró 24 horas en el Sahara Occidental. Después de que se tomó la decisión abusiva de expulsarme de manera ilegal de mi tierra, estuve protestando durante más de una hora ante el comandante del avión. Le hice saber que él sería el responsable de lo que estaba aconteciendo y que sería cómplice de todo lo que estaba ocurriendo, le dije que no tenía pasaporte y que todos los policías que estaba viendo detrás de mí, eran los que habían confiscado mi pasaporte; que era una defensora de derechos humanos saharaui, que llegó ayer de las Islas Canarias y que me obligaron a viajar dejando a mis hijos en el Aaiún.<br />
El comandante del avión me dijo que él no podía portar en el avión a una persona que no tenía pasaporte. El responsable de la policía marroquí le dijo que era portadora de una residencia española. Le respondí que aún así yo no podía viajar a España sin pasaporte y, sobre todo, en contra de mi voluntad.<br />
El comandante llevó a cabo unas cuantas llamadas telefónicas y respondió que él no podía llevarme en el avión. Una vez más habló con él el responsable de seguridad marroquí y le dijo:<br />
- “A usted únicamente le importa esto, el billete de avión”. Le enseñó un billete de avión que tenía. “Y ésta es una orden de la cual está al tanto el ministro de Exteriores español”.<br />
Después de un momento, el comandante del avión recibió una llamada telefónica y se dirigió a mí y me preguntó mi nombre. Le dije mi nombre. Cuando se lo dije, el comandante hablando con la persona en el teléfono –que yo desconocía quien era- le dijo que sí, se llama Haidar. Dejó de hablar y después de dos o tres minutos recibió otra llamada, se veía claramente que su cara había cambiado. Se dirigió al jefe de seguridad marroquí y le dijo: “Bueno, podemos dejarlo”.<br />
En ese momento, le hice saber que él mismo, al igual que la compañía aérea y al igual que España serían las responsables de todo lo que fuera a ocurrir.<br />
<br />
<br />
Cuando llegué al aeropuerto de Lanzarote…yo no sabía cuando iban a llevarme, ni siquiera el destino a donde iban a llevarme...cuando despegó el avión fue cuando el comandante dijo que el destino sería Lanzarote.<br />
Estaba en una situación de estado psicológico totalmente bajo, con depresión, era la primera vez que iba a Lanzarote. Todos mis teléfonos y tarjetas telefónicas habían sido confiscados por la policía marroquí. Entonces, para mí, eso era un secuestro. Cuando llegué al aeropuerto de Lanzarote estuve totalmente segura de ello y protesté en el avión y no quise bajar. Todos los pasajeros bajaron menos yo.<br />
Entonces, vino la policía para bajarme, para convencerme de que iban a hablar conmigo ya que yo portaba una residencia española.<br />
Les dije, estando en el avión, que yo no podía bajar porque no tenía pasaporte y había dejado a mis hijos detrás y venido contra mi voluntad. Me convencieron de que podría volver esa misma tarde. Pero cuando fui a la oficina de la policía, les dije que yo estaba en una situación ilegal y que, por lo tanto, no iba a salir de la zona de tránsito. El responsable de la policía me prometió, entonces, que volvería a El Aaiún a las 6, por lo que me senté con los pasajeros que viajaban al Aaiún. Entonces, el responsable me dijo, en ese momento que, en todo caso, como estaba en una situación ilegal y no tenía pasaporte, que él había recibido órdenes de que no podía ir al Aaiún. Fue entonces cuando tomé la decisión de quedarme aquí. Y lo que realmente me reforzó fue el apoyo de toda la sociedad civil española con mi causa, que ha estado aquí viniendo y apoyándome.<br />
<br />
Estaba en una situación psicológica muy peligrosa, incluso he estado llorando, sobre todo pensando en mis hijos. Me aseguré en ese momento de que había habido un acuerdo entre el gobierno español y marroquí, que había una total complicidad en el asunto. Mediante los medios de comunicación di un aviso al gobierno español para que resolviera el asunto o que si no entraría en huelga de hambre abierta.<br />
En lo que a mi respecta, nunca he creído que España es el enemigo. Sin embargo, estoy viendo que está jugando este mismo juego. He sido secuestrada, detenida, torturada, alejada de mis hijos por el gobierno de Marruecos, sin embargo, eso nunca me ha dolido tanto como lo que está haciendo España que es un país democrático, un Estado de derecho, y nunca pensé que llegaría a actuar de esta manera.<br />
Realmente nunca me ha gustado ese silencio de la administración del gobierno español respecto a las violaciones de derechos humanos, de aquellos saharauis que se puede decir que aún dependen del gobierno de España, y nunca pensé que España llegaría a presentarse para hacer este tipo de trabajos que realmente tocan a la legalidad internacional. Ha habido un acuerdo con el gobierno de Marruecos.<br />
Cuando entré en la huelga de hambre, ni siquiera se les ocurrió mandarme un representante local para que hable conmigo y vea mi problema. De la misma manera que el gobierno español ignoró a los saharauis en el año 75, actualmente también España está ignorando a una activista de derechos humanos saharaui. Y lo hace exactamente el mismo día, el mismo día negro para los saharauis que es el del acuerdo tripartito de Madrid, el 14 de noviembre. No quiero ocultar que siento indignación por parte del gobierno español, y no solo por mí, sino por todos los saharauis y los militantes de derechos humanos.<br />
Estas soluciones que ha traído el gobierno español…quiero decir que yo no he creado esta situación de crisis… si no que son el gobierno español y marroquí los responsables de todo lo que está ocurriendo. Yo tengo una sola solicitud y es que se me devuelva a mi tierra, el Sahara Occidental, donde están mi tierra y mis hijos, con o sin pasaporte. Es vuestro problema.<br />
Le doy las gracias al gobierno español por ofrecerme la nacionalidad española o el estatus de asilada política. Sin embargo, para mí, la nacionalidad no es una oferta por parte del gobierno español sino más bien mi derecho, un derecho como saharaui. Mi madre es española y gran parte de mis familiares son españoles. Yo nunca pensé solicitar la nacionalidad española, ni la americana ni la italiana, ésta es mi postura política personal. Estoy bajo ocupación marroquí y milito, como el resto del pueblo saharaui, para poder llegar a nuestra autodeterminación.<br />
<br />
Marruecos no me ha dado mi pasaporte como una oferta, sino que está obligado porque es un país ocupante y, según la Cuarta Convención de Ginebra, está obligado a dar todos los derechos políticos y civiles a los ciudadanos bajo su ocupación. Yo nunca he solicitado otro pasaporte. Nunca voy a solicitar otro pasaporte porque tengo ya uno que está en vigor y el número es R559514, que no expira hasta el 2 de mayo de 2010 y puedo prorrogarlo otros cinco años, después vendría la renovación. Con esto se ve claramente que Marruecos está violando sus propias leyes pues yo no puedo tener dos pasaportes. Yo no he perdido mi pasaporte para que haga una declaración de pérdida, está confiscado por parte del gobierno marroquí.<br />
<br />
No estoy exigiendo de España que juegue el juego de Marruecos. Marruecos es realmente quien debe de pensar mucho en esta decisión. Lo que exijo al gobierno de España es que simplemente me devuelva a mi tierra. El asunto del pasaporte y la documentación es una guerra, es mi guerra con Marruecos. Pues he estado casi 15 años pidiendo un pasaporte, hasta el año 2005, y nunca le pedí al gobierno español que interviniera en aquello. Y el único que intervino fue el gobierno americano y fue quien realmente obligó al gobierno marroquí a que me diera pasaporte.<br />
<br />
En definitiva, estas son opciones que rechazo totalmente. Lo único que le pido al gobierno español es que me devuelva a mi tierra.<br />
<br />
<br />
[Intervención de Agustín Santos ofreciendo las opciones de nacionalidad española y de asilo político……..]<br />
<br />
No es necesario explicarme las dos opciones, es una pérdida de tiempo y de energía para mí. No quiero conocer las ventajas y los inconvenientes porque nunca voy a aceptar ni el asilo político ni la nacionalidad española.<br />
<br />
[Agustín Santos ofrece el pasaporte español…]<br />
<br />
Ante todo le doy las gracias por esta opción que, para mí, más bien la considero un derecho. Desgraciadamente, la nacionalidad española no ha podido defender a comités, asociaciones, parlamentarios españoles que han sido expulsados del Aaiún en los aviones de vuelta a España y realmente España no ha podido protegerlos. Tampoco protegió a Yarba que es un saharaui español en silla de ruedas que fue tratado duramente en el aeropuerto del Aaiún, después en el de Casablanca y finalmente se le expulsó a Barcelona.<br />
Si la tarjeta de residencia española ha sido una especie de condena para mí, que Marruecos ha utilizado para hacerme ésto, imagínese cuando yo tenga la nacionalidad española lo que harán. Ya no podría pisar El Aaiún. Yo le doy una explicación política. Marruecos esta ahora pensando, llevando a cabo un proyecto basado en hacer, desplazar los refugiados saharauis a países terceros, todos los saharauis que estén en contra de la ocupación marroquí van a ser tratados de la misma manera, es decir, serán expulsados, se les dará la nacionalidad española y se quedarán fuera del país. No estoy pidiendo a España que me proteja de lo que me pueda hacer Marruecos de tortura y detención, que Marruecos haga ese trabajo sucio, que Marruecos me detenga.<br />
<br />
Cuando volví a El Aaiún, el día 13, según sabe mi abogada Inés Miranda, y lo sabe Boi-tia y Marselha Gonsalves, sabía que cuando volvía habían dos posibilidades: o ser detenida o que se me confiscaran los documentos. Y esto no es algo inventado sino que parte de una realidad en las zonas ocupadas. Pues ya habían sido detenidos otros 7 activistas de derechos humanos el día 8 de octubre, que van a comparecer ante un tribunal militar y es posible que incluso se les condene a pena de muerte. Además de otros 8 activistas a los cuales se les fue confiscada toda la documentación, entre ellos, Sultanya Khaya, que además de su documentación marroquí también se le confiscó su residencia española.<br />
<br />
Cuando yo volví a El Aaiún habían sólo esas dos posibilidades. Sin embargo, la posibilidad de la expulsión a España nunca se me había pasado por la cabeza. La expulsión como tal, no es que sea algo nuevo, siempre ha habido expulsiones de saharauis de la zona ocupada al interior de Marruecos, se les prohibía volver al Sahara. También fue expulsado otro activista a la zona que está entre el sur del Sahara y Mauritania. Pero la expulsión hacia España que es un país democrático y un país de derechos humanos nunca había ocurrido.<br />
<br />
Desgraciadamente, hoy en día, me estoy viendo obligada a enfrentarme al gobierno español como autoridad y no a enfrentarme al gobierno marroquí. Marruecos, si tiene alguna causa contra mí, que me lleve ante los tribunales y que sea lo que tenga que ser. Pero debido a las presiones internacionales, y gracias también a los distintos galardones que se me ha dado en el extranjero, [Marruecos] pensó en otra cosa, en tirarle el balón a España. Marruecos sabe realmente quien es Aminetu Haidar pero España no conoce a Aminetu Haidar.<br />
<br />
Mi mensaje al señor Moratinos y, mediante él, a todo el gobierno de España, es que Aminetu Haidar ha sacrificado su juventud y su vida por la dignidad y hoy estoy viendo que mi dignidad y la del pueblo saharaui están siendo pisoteadas y el gobierno español es el responsable de lo que pueda ocurrir en esta huelga de hambre porque yo estoy decidida a ir hasta el final. Pues mi dignidad está por encima de mis hijos y por encima de todos, así que no tengo nada más que ofrecer.<br />
<br />
Aeropuerto de Lanzarote, 29 de noviembre de 2009<br />
<br />
<br />
http://poemariosaharalibre.blogspot.com/search/label/Aminetu%20Haidar<br />
<br />
 <br />
<br />
 </div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=75733</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=75733#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=75733</guid>
   <pubDate>Wed, 16 Dec 2009 22:27:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>I Semana do Cinema Israelí en Galicia</title>
   <description><![CDATA[<b>http://semanadocinemaisraeliengalicia.blogspot.com/</b>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=74245</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=74245#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=74245</guid>
   <pubDate>Thu, 26 Nov 2009 04:07:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Malo será</title>
   <description><![CDATA[<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/d9TSQr5n9Qo&hl=es_ES&fs=1&rel=0&color1=0x234900&color2=0x4e9e00&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/d9TSQr5n9Qo&hl=es_ES&fs=1&rel=0&color1=0x234900&color2=0x4e9e00&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=73607</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=73607#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=73607</guid>
   <pubDate>Thu, 19 Nov 2009 03:47:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Brutal malleira e aborto por non levar o veo</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><b>Dous detidos en Ciudad Real por pegar unha brutal malleira a unha muller musulmá por non levar veo. A vítima, marroquí, sufriu un aborto tras a malleira, propinada por un home e unha muller da mesma nacionalidade ás portas dun colexio <br />
EFE - Toledo - 06/11/2009 </b><br />
Dúas persoas de nacionalidade marroquí, un home e unha muller, foron detidos en Socuéllamos (Ciudad Real) por propinar unha brutal malleira a unha muller embarazada, tamén marroquí, porque non levaba veo e quen perdeu ao fillo que esperaba tras a salvaxe agresión. Os feitos, coñecidos hoxe, producíronse o pasado 14 de outubro ás 9.00 horas ás portas do colexio público El Coso, cando os dous agresores acudiron a recoller ao fillo dun deles e observaron á muller sen o veo islámico que tamén fora a buscar ao seu fillo. Testemuñas presenciais relataron á Garda Civil que os dous detidos, que non gardan relación de parentesco coa vítima, propináronlle unha "brutal" malleira, despois da cal a muller sufriu un aborto. Tras a agresión, a muller, de 31 anos, foi trasladada nun primeiro momento ao centro de saúde de Socuéllamos e, posteriormente, foi ingresada no Hospital Xeral de Tomelloso. A Delegación do Goberno precisou que o 26 de outubro a vítima presentouse no cuartel da Garda Civil e comunicou aos axentes que abortara tres días antes no hospital de Tomelloso como consecuencia das lesións sufridas durante a malleira. Fontes da investigación informan de que o motivo da agresión á muller foi que non levaba o preceptivo veo islámico pola súa condición de musulmá. O pasado 29 de outubro, a Garda Civil detivo a un home e unha muller, identificados coas iniciais M.F., de 37 anos, e A.F., de 27 anos, respectivamente. A ambos se lles imputa un delito de lesións e foron postos a disposición do Xulgado de Instrución número 1 de Tomelloso.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=72501</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=72501#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=72501</guid>
   <pubDate>Fri, 06 Nov 2009 18:29:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Avelino Pousa Antelo na manifestación de Queremos Galego</title>
   <description><![CDATA[<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uiCnUoNQy2g&hl=es&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/uiCnUoNQy2g&hl=es&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=71521</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=71521#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=71521</guid>
   <pubDate>Sun, 25 Oct 2009 06:05:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Israel e nós. Josep-Lluis Carod-Rovira</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><b>Por Josep-Lluis Carod-Rovira<br />
AVIU - 07.10.09</b><br />
A Israel pásalle, no mundo, algo semellantemente a aquilo que, en España, ocórrelle a Catalunya. Todo é escoitar ou ver as palabras-faísca (Israel, xudeus, Catalunya, cataláns) e ao momento préndese o lume da prevención, da sospeita ou da criminalización inmediata. A súa simple mención ten a virtude de provocar reaccións irracionais de rexeitamento, alerta ou culpabilización, de pór en garda todo o mundo, polo si ou polo non... En ausencia de xudeus na paisaxe española, os cataláns fixeron a función ("os xudeus de España", dicía Pio Baroja), converténdose en xudeus sobrevindos, aos cales se aplican todos os reproches, tópicos e prexuízos do antisemitismo, quitado de matar a Cristo, cando menos até agora: xente avariciosa, interesada só polo diñeiro, etc... Moitos medos e inseguridades da uniformidade identitaria máis rancia en relación co outro, cara a aquilo que é diferente, canalizáronse, en España, contra xudeus e cataláns, facendo a miúdo unha soa cousa. O mesmo Quevedo era quen de escribir, case á vez, un libelo antixudeu e outro de anticatalá, quizais un con cada man. Todo o rexeitamento do conservadurismo máis enfrentado de cabeza ao progreso, á modernidade, aos cambios, tivo tamén os mesmos destinatarios: industria, cultura, cidade, ciencia, palabras craves tamén do catalanismo, recibiron por todas partes. Tras a barbarie da Shoáh, do Holocausto, a esquerda europea e os sectores máis ilustrados e liberais eran claramente proisraelis, seguramente pola mala conciencia e a vergoña de todo o que Europa permitira ao nazismo e tamén pola hexemonía socialista no movemento sionista de entón. Tamén, á saída da ditadura, a esquerda, e unha parte da sociedade españolas do momento, tiñan respecto e unha certa admiración por Catalunya. Pero unha actitude e a outra hai xa tempo que cambiaron de signo. Onte e hoxe, en España, xudeofobia e catalanofobia van do brazo. Máis aló da pegada xudía na nosa historia nacional, o catalanismo sempre se sentiu atraído pola historia do pobo xudeu: a conciencia e complicidade de grupo, a tenacidade para transmitir a identidade aos descendentes, en calquera lugar do mundo e en contextos moi difíciles e dramáticos, a fascinación pola construción do propio Estado nacional con xente chegada de todas partes, etc. Non é estraño, pois, que, o 1929, Rovira e Virgili se referíse ao "pútrido e fétido antisemitismo (que) aínda está vivo"; que, ao nacer "Edicións 62", en pleno franquismo, se o seu primeiro libro editado era "Nós os valencianos", de Joan Fuster, o segundo título impreso foi "O Estado de Israel". Nin tampouco que, o 1992, na conmemoración do cincocentos aniversario da expulsión dos xudeus de Sefarad, o Parlament de Catalunya fose o único, dos dezanove existentes a todo o Estado, onde se presentou, e foi aprobado por total unanimidade, unha resolución de condena daquel feito, resolución que eu mesmo tiven a honra de redactar. O antisemitismo de onte, a xudeofobia de hoxe, teñen, de feito, raíces relixiosas, onte instaladas no integrismo católico, hoxe tamén no integrismo islámico. Por isto sorprende, e só se entende como resultado da desinformación e a simplicidade con que se adoptan certas actitudes, que, ademais da ultradereita, sexan, xustamente, certas esquerdas, as abandeiradas do anti-Israel. Non quedaramos en que a laicidade era un valor de civilización? Como non parece que certas posicións se puxesen baixo a advocación do Vaticano nin tampouco da Meca, as razóns deben buscarse noutro lugar: o factor palestino, como pretexto por expresar, tamén, un antiamericanismo primario e visceral, nun momento de desorientación ideolóxica. Lamentabelmente, España é o Estado máis antisemita de Europa, pero Barcelona xa apareceu en dúas ocasions, en pouco tempo, no mesmo mapa. Sempre defendín e defendo o dereito do pobo palestino á construción do seu propio Estado nacional independente e que Israel debe retirarse de Cisxordania. Pero tamén defendín e defendo o dereito á existencia do Estado de Israel e o seu dereito a defenderse dos ataques terroristas. Hamás, con quen agora se entrevistan algúns grupos políticos españois, sen que ninguén o cuestione, como a cousa máis normal do mundo, a pesar de estar considerado como organización terrorista pola Unión Europea e Estados Unidos, é, precisamente, un dos obstáculos máis grandes para a creación do Estado palestino. Pero isto non converte a todos os palestinos en terroristas. Como tampouco que a máxima autoridade islámica de Xerusalén aproveitase a radio berlinesa, na Alemaña de Hitler, para facer chamamentos reiterados a matar aos xudeus. Nin todos os xudeus son malos, nin todos os palestinos son bos, e ao revés. Nin todos os cidadáns de Israel pensan o mesmo do seu goberno, nin todos os musulmáns poden ser sospeitosos de nada polo feito de ter esta relixión. Os problemas só serán resoltos pola vía política, non polas armas e o terrorismo. A coexistencia pacífica dos dous pobos só chegará polo acordo e a negociación, non polos atentados de suicidas ou polo derribo das casas destes. Por isto, certas actitudes e compañías non benefician nada a solución do conflito e, menos aínda, ao dereito lexítimo dos palestinos a ser Estado. Non deixa de ser sospeitoso ademais, que os únicos musulmáns obxecto de simpatía política sexan, precisamente, aqueles que teñen un conflito aberto en Israel. Onde están as voces da esquerda europea en Chechenia, ante Darfur, ante o Sahara e, ao seu momento, en Bosnia, musulmáns todos eles? Aínda lembro aquel esotérico "bombardean Serbia porque son de esquerdas", en boca dun político de "esquerdas". Non ten sentido, pois, castigar e criminalizar a todo un pobo e un país, polo simple feito de ser o pobo que é e o país que é. E, moito menos aínda, facelo desde Catalunya.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=70646</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=70646#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=70646</guid>
   <pubDate>Mon, 12 Oct 2009 01:46:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Ahmadineyad</title>
   <description><![CDATA[<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/oHqllR1hCnA&hl=es&fs=1&rel=0"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/oHqllR1hCnA&hl=es&fs=1&rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=69656</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=69656#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=69656</guid>
   <pubDate>Thu, 24 Sep 2009 04:22:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>PETICIÓN POLO MANTEMENTO DA GRATUIDADE DOS LIBROS DE TEXTO</title>
   <description><![CDATA[<b><div align=justify>PETICIÓN POLO MANTEMENTO DA GRATUIDADE DOS LIBROS DE TEXTO  </b><br />
Os pais e nais do alumnado do ensino obrigatorio público e concertado galego, ante as declaracións do Sr. Conselleiro de Educación expoñendo a intención da súa Consellería de modificar o sistema actual de gratuidade dos libros de texto<br />
<br />
Manifestamos que:<br />
<br />
• A gratuidade do ensino é un dereito consagrado na lexislación vixente.<br />
<br />
• A gratuidade dos libros de texto é unha conquista social de todos os galegos.<br />
<br />
• A intención do goberno galego de reducir gastos educativos, argumentada na crise económica, non debe afectar á gratuidade dos libros de texto, condición necesaria para acceder á igualdade de oportunidades na educación.<br />
<br />
• Dende hai 3 anos, todo o alumnado do ensino obrigatorio, en condicións de igualdade, recibe en préstamo os libros de texto que vai necesitar ao longo do curso escolar. Unha vez rematado o curso, os nenos devolven os libros, que serán usados ao ano seguinte por outros alumnos. Pasados 4 anos, os libros son renovados.<br />
<br />
• Todo isto significa que durante catro anos a administración non realiza novos investimentos, polo que, ao noso modo de ver o cambio do sistema de préstamo ao de libros en propiedade ten como único obxectivo o beneficio das editoriais, non entendendo o pretendido aforro económico.<br />
<br />
• O sistema de préstamo supón a implicación dos alumnos no coidado dos libros, fomenta a solidariedade e o respecto aos bens públicos, e da paso adiante na defensa do noso patrimonio ecolóxico.<br />
<br />
• Por outra banda, non entendemos as formas da Consellería de Educación, que pretende impoñer unha política de factos consumados durante a época estival, prexudicando directamente ás familias.<br />
<br />
En consecuencia, os abaixo asinantes esiximos á Consellería que manteña o sistema de gratuidade dos libros de texto no ensino obrigatorio que se implantou en Galicia no curso 2003/04, negándonos rotundamente a mercar os libros de texto para o novo curso escolar se non temos garantías de que a gratuidade é universal. (IMPORTANTE: VER A NOTA ACLARATORIA SOBRE PUBLICACIÓN DE AXUDAS).</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=69284</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=69284#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=69284</guid>
   <pubDate>Tue, 15 Sep 2009 20:36:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>A Finlândia: o mito erótico de Galicia Bilingüe e do galeguismo</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><b>Artigo de Pablo Gamallo en Vieiros.com<br />
A Finlândia: o mito erótico de Galicia Bilingüe e do galeguismo</b>Mesmo se é possível encontrar conflitos linguísticos análogos ao nosso em qualquer parte do mundo, vou-me centrar aqui na fantasia sexual de Galicia Bilíngüe (GB): o sistema educativo da Finlândia, número 1 do mundo segundo os últimos relatórios do Programa Internacional de Avaliação de Alunos (PISA), e paraíso miltoniano onde as mães e pais escolhem livremente a língua de instrução das crianças.<br />
<br />
A Finlândia pertenceu ao reino da Suécia durante 700 anos, sendo o sueco a língua de prestígio durante todos esses anos. O finlandês começou a recuperar relevância a partir do ressurgimento nacionalista no século XIX. Na actualidade, são línguas oficiais o finlandês, língua materna do 92% da população e o sueco, língua materna do 5'6%. Os principais objectivos da política linguística do Estado são os seguintes: um de natureza ecolinguística, que consiste em respeitar e mimar a minoria suecófona para evitar a sua extinção, um outro de natureza psicolinguística, cujo intuito é conseguir que os estudantes tenham competências amplas em duas línguas (a materna e a outra oficial), e ainda um outro objectivo mais pragmático, que consiste em manter o sueco como língua oficial para aproximar a Finlândia do resto de países nórdicos, dado que o sueco é similar e inteligível com o dinamarquês e o norueguês, enquanto que o finlandês pertence a um grupo não-indoeuropeu mui afastado do resto de línguas do seu contexto geográfico. Graças ao estudo obrigatório do sueco, os estudantes teriam mais fácil a aprendizagem de outras línguas germânicas como o inglês ou o alemão. Para levar a cabo estes objectivos, o Estado está a pôr em prática as estratégias educativas que considera mais apropriadas. O modelo de ensino baseia-se nestas duas medidas: ensino obrigatório da língua sueca em primária e secundária para os alunos que tenham o finlandês como língua de instrução (ou imersão), e possibilidade de receber a instrução em sueco se hai suficiente demanda ou se o estudante mora num concelho considerado como bilingue ou monolingue em Sueco. Um concelho é bilingue se a língua minoritária atinge o 8% da população do concelho ou, no seu defeito, ultrapassa os 3.000 falantes em números absolutos. Por outro lado, é interessante constatar que o sueco falado na Finlândia está regulado polo Instituto de Investigação de Línguas de Finlândia. Este instituto ocupa-se, entre outras cousas, de reintegrar o sueco da Finlândia ao sueco da Suécia evitando empréstimos e decalques do finlandês.<br />
<br />
Não é preciso fazer uma análise mui aprofundada para dar-se conta que a situação linguística da Finlândia é o sonho erótico de qualquer nacionalista galego: a língua própria, antigamente dominada, é quem domina numa situação equilibrada de claro monolinguismo social. Hai uma clara hegemonia social do finlandês. O mais irónico e morboso, no entanto, é o facto de o sueco ser ainda uma língua viva no território graças ao proteccionismo benfeitor do Estado que quer aproveitar essa situação para formar indivíduos bilingues e melhor preparados. Que galeguista não sonha com esta Arcádia feliz? Quem não sonha com um galego hegemónico na maioria do território e com o castelão em minoria, mas protegido, numa sociedade de indivíduos mais ou menos bilingues?<br />
<br />
Aos olhos de muitos simpatizantes de GB, devemos estar perto de viver nesta Arcádia pois eles mesmos se identificam com os suecófonos da Finlândia, minoritários e em perigo de extinção. Ora bem, é bom diferenciar os adeptos integristas de GB da sua direcção, um pouco mais esperta e realista. O discurso oficial de GB assume que o castelão não está em perigo, o que está em perigo é a liberdade de escolha dos pais. Segundo os dirigentes desta associação, a estratégia do governo finlandês ao respeito do ensino é a mais ajeitada sempre que se aplique num território onde haja duas línguas em contacto. Consideram-na uma estratégia universalmente válida, independentemente do grau de dominação duma das línguas ao respeito da outra. Bom, reconheço que eu sinto certa ternura pola inocência infantil que mostra a direcção de GB ao respeito de temas sociolinguísticos. De facto, o mito erótico da Finlândia acabaria por esvaecer-se quando se dessem conta que qualquer finlandês falante desta língua nunca optaria pola estratégia vigente hoje no país se o finlandês fosse a língua minorizada. Neste caso hipotético, o principal objectivo glotopolítico do Estado não seria preservar o sueco, língua estrangeira dominante, senão mais bem estender desesperadamente a língua própria minorizada fazendo uso dum modelo básico de imersão (talvez com 2/3 horas de sueco à semana como na Catalunya, se fosse um governo 'cool'). É uma questão de simples supervivência. Nenhuma nação se suicida se já venceu o auto-ódio típico do ex-colonizado e conta com as armas políticas dum Estado próprio.<br />
<br />
A Finlândia ainda dá para uma última analogia, a mais realista. Se seguimos a tendência do uso do galego desde hai 30 anos, constatamos que a situação actual da Finlândia é uma fotografia exacta da Galiza dentro de 50 ou 60 anos. Mas agora o 5'6% de suecófonos não são os falantes de castelão da nossa Arcádia sonhada, mais um pequeno reduto de intrépidos galegofalantes. Para que a analogia seja perfeita, nessa altura, o novo Instituto de Investigação de Línguas da Galiza (fusão do ILG e da AGAL) procurará desesperadamente reintegrar o galego falado na Galiza ao galego do Portugal e do Brasil.<br />
<br />
Para quebrarmos a tendência apocalíptica que mostram friamente os gráficos e as estatísticas do uso do galego entre os mais novos, é preciso novas estratégias e, portanto, novos planos de normalização. Temos que assumir primeiro a realidade: por um lado, o galego já deixou de ser língua maioritária do país entre os menores de 65 anos e, por outro, a 'síndrome do colonizado' (auto-ódio) é ainda um sentimento mui generalizado. Nesta situação já mui precária, discutir se as matemáticas devem ou não impartir-se em galego (a única diferença significativa entre  o decreto 1995 frente a decreto 2007) é improdutivo. O uso do galego vai seguir em linha descendente. Desde o meu ponto de vista, deveríamos assumir que, se mantemos os mesmos planos estratégicos, nunca conseguiremos frear o processo acelerado e irreversível de castelanização. Em poucos anos, os galegofalantes seremos um pequeno reduto dentro dum território dominado polo castelão e, tal como os suecos da Finlândia, precisaremos das mesmas medidas de protecção que estes desfrutam, nomeadamente o direito à imersão em galego no ensino.<br />
<br />
E que estratégias se poderiam propor? Bem, antes de nada, é fundamental redefinir claramente os objectivos do galeguismo. Sem objectivos claros, não pode haver métodos de actuação eficientes. Penso que o Manifesto pola Hegemonia Social do Galego é um bom ponto de partida. O galego, como o finlandês na Finlândia, debe aspirar a ser língua hegemónica no nosso território. Não é nada novo, mas ultimamente os discursos glotopolíticos atrapalham-se entre bilinguismos harmónicos e patrimónios universais. Para atingir este objectivo, é fundamental analisar a realidade, propor planos estratégicos realistas e aplicá-los. Desde o meu ponto de vista, parece improdutivo manter uma estratégia de consensos sobre a língua baseiados em mínimos avances para a maioria. Um mínimo avance é, por exemplo, consensuar um 30, 40 ou 50% de matérias em galego em primária e secundária. Os acordos de 'mínimos' não permitem visualizar contextos de uso onde o galego seja hegemónico e, além de mais, facilitam o incumprimento sistemático das normas. São perfeitos para manter as velhas inercias dos que só buscam como adaptar-se às novas normas fazendo nada ou o mínimo imprescindível. Em fim, não ajudam a modificar os sentimentos negativos ao respeito da língua. Vejo mais útil propor estratégias baseadas em acordos de 'máximos' para uma minoria. São medidas mais radicais que colocam o galego em situação hegemónica, embora só se apliquem a grupos sociais reduzidos e mais ou menos ideologizados. Uma medida de máximos seria, por exemplo, permitir aos pais e mães optar pola imersão em galego das crianças no ensino obrigatório, com 2/3 horas semanais de língua espanhola.<br />
<br />
Penso que esta medida específica pode ser mui produtiva. Primeiro, segundo os dados fornecidos pola consulta da actual Conselharia de Educação, é provável que haja entre um 20 e um 30% de pais e mães interessados nesta opção. Não é um mal começo. Trata-se duma minoria muito mais representativa do que o 5% de suecófonos da Finlândia. Segundo, como o número de professores no modelo de imersão em galego é menor, seria mais fácil melhorar o nível global da língua em que se impartem as matérias. Na actualidade, o galego empregado por parte do professorado é péssimo, problema do que se fala pouco mas que está a causar um grande desprestígio da nossa língua entre o alunado. O facto de termos um grupo reduzido e voluntarioso de professores em galego facilitaria a organização de cursos de formação com o objectivo de melhorar a língua das aulas e dos materiais didácticos. Terceiro, haveria por fim uma concorrência directa entre o ensino em galego e o ensino em castelão, o que permitiria medir o grau de aquisição das duas línguas por parte do alunado em cada um dos dous modelos. Nestes momentos, sabemos que a imersão na língua minorizada é o único modelo onde se assegura que, ao final do período escolar, os alunos tenham competências avançadas nas duas línguas em contacto. A prova: os alunos do modelo D (só éuscaro) no País Basco são os únicos que conseguem notas razoáveis em éuscaro sem baixar da média nacional em castelão. Resultados semelhantes no modelo catalão não fam mais que confirmar a hipótese de partida. Quarto, à diferença do sueco da Finlândia, o galego da Galiza é a língua própria do país, portanto, a percentagem inicial de alunos em imersão poderia (e deveria) ir crescendo a medida que a sociedade fosse interiorizando que o modelo em galego é o mais rendível em termos de qualidade docente, aprendizagem de conteúdos e aquisição de conhecimentos multilingues. Por último, é importante sublinhar que a separação dos alunos em função da língua de instrução não acarreta uma ruptura social em dous blocos linguísticos. Sendo o galego e o castelão duas línguas mui próximas, toda a povoação continuaria a ter, como mínimo, um conhecimento passivo do galego, mesmo nos núcleos urbanos mais castelanizados. De facto, não haveria uma mudança qualitativa ao respeito da situação actual, já que existem muitas escolas em contextos urbanos e na periferia das cidades que, incumprindo os acordos de mínimos, só utilizam o galego de maneira residual.<br />
<br />
É certo que a estratégia proposta coincide em muitos aspectos com a de GB, mas esta coincidência deve ser percebida como uma oportunidade e não como uma eiva. Também coincide na percepção mitológica da Finlândia. Mas este mito é visto de duas maneiras bem diferentes. Para GB, a Finlândia representa o mito da liberdade de escolha da língua de instrução. Para os galeguistas, a Finlândia é a fantasia mais morbosa que se pode imaginar: uma Galiza em galego, mas com galegos bilingues e com uma pequena minoria protegida de simpáticos e inofensivos castelão-falantes.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=68569</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=68569#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=68569</guid>
   <pubDate>Tue, 01 Sep 2009 18:21:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Galescolas, escoliñas, ou o que puido ser</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><b>Galescolas, escoliñas, ou o que puido ser <br />
MANOEL SANTOS </b><br />
<br />
Sería de cínicos non recoñecer os dous grandes avances que supuxeron as galescolas creadas polo bordo nacionalista do bipartito no seu efémero pasar polo poder galaico. Por unha banda, o incremento de prazas de educación infantil -unha eiva social e económica para moitas familias- foi realmente espectacular, e probabelmente non se tería dado se as escolas infantís fosen competencia de Educación no canto do polémico Consorcio, por canto para o BNG eran unha prioridade e para o PSdeG non. <br />
<br />
Pola outra banda, a presenza do galego na educación dos pícaros e pícaras era unha materia pendente e un acto de xustiza, quer co país, quer cos moitos pais e nais que nos vemos totalmente incapaces de transmitirlles -sobre todo nos primeiros anos- a nosa lingua aos nosos fillos e fillas, pois a españolización da sociedade galega, e xa que logo da contorna educativa, é absolutamente abafante, inxusta e indignante. <br />
<br />
Dito isto, confeso tamén que sempre fun moi crítico co modelo de escolas infantís de Quintana, pero máis que polo que fixo, polo que deixou de facer. <br />
<br />
Primeiramente, nunca concordei co nome de galescolas. Sendo obvio que o termo procedía lexitimamente das palabras "galega" ou "Galiza" e "escola", era máis que evidente a carga simbólica do seu parecido ao de "ikastolas", cuestión que, amais de amosar pouca imaxinación, serviulle de arma política a un PP botado ao monte na súa cruel e, esta si terribelmente ideolóxica, campaña desgaleguizadora no "noroeste de España". E facer de menos á dereita supón perder o partido. Na nosa lingua atopamos vocabulario dabondo para definir as escolas infantís con só mirar ao Brasil, que por lóxica e historia mantén moitas esencias da lingua nosa. Alí son, simplemente, escolinhas. <br />
<br />
En segundo lugar, e partindo da base de que a prioridade é fornecer de prazas de educación infantil de balde a quen máis as precisa, o esforzo na creación das galescolas deixounos a moitos galegofalantes desleixados. <br />
<br />
Por primeira vez tiñamos a esperanza de educar os nosos cativos e cativas en galego. Mais quen -por sorte- tiñamos ingresos familiares que superaban os requisitos para acceder ás prazas públicas de infantil, ficamos fóra e, polo tanto, condenados a seguir a pagar 250 ou 300 euros mensuais en escolas infantís privadas, todas con ausencia absoluta do galego. <br />
<br />
Paraxodalmente, as escolas infantís en galego enchéronse de nenos e nenas cuxos pais e nais non tiñan a máis mínima intención de educalos nesa lingua, e un bo número de nenos e nenas cuxos pais querían educalos en galego seguiron a ateigar "las guarderías". <br />
<br />
Deste xeito, o BNG cumpriu coa prioridade de dotar Galiza de máis prazas de educación infantil, é certo, mais fracasou -cando menos en parte- na de galeguizar a educación infantil, porque nunca pensou na dobre misión de crear prazas de balde para quen máis as necesita e outras concertadas -ou públicas de pagamento- para quen, tendo ingresos abondos, nos vemos privados do dereito a educarmos os nosos na lingua que, pese a quen pese, falamos acotío. </div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=68240</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=68240#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=68240</guid>
   <pubDate>Sun, 23 Aug 2009 18:43:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>O coche de Feijoo</title>
   <description><![CDATA[<object width="445" height="364"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XVkwlMh7MLM&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/XVkwlMh7MLM&hl=es&fs=1&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="445" height="364"></embed></object>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=65996</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=65996#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=65996</guid>
   <pubDate>Thu, 02 Jul 2009 02:37:00 +0100</pubDate>
 </item> 
</channel> 
</rss> 
