<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-1"?> 
<rss version="2.0"> 
<channel> 
<title>OUTRA VISIÓN</title> 
<link>http://www.blogoteca.com/outravision/</link> 
<description>Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)
Internautas Television
</description> 
<language>ga</language> 
<managingEditor>teixeira1970@hotmail.com</managingEditor> 
<webMaster>soporte@blogoteca.com</webMaster> 
<docs>http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss</docs> 
 <item>
   <title>Hoxe morreu Isaac Díaz Pardo, bo e xeneroso</title>
   <description><![CDATA[<iframe width="450" height="335" src="http://www.youtube.com/embed/Wa0eDBm0U9o?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=108123</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=108123#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=108123</guid>
   <pubDate>Thu, 05 Jan 2012 17:59:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Ehpaña y olé!</title>
   <description><![CDATA[<iframe width="400" height="301" src="http://www.youtube.com/embed/rkq4wsV3e_w?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=107941</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=107941#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=107941</guid>
   <pubDate>Mon, 26 Dec 2011 17:37:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>O voladura incontrolada do BNG?</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>A situación do BNG é similar á franquicia galega dpo PSOE só que peor. Se os socialistas poden explicar a traxedia do 20N pola crise, o BNG nin sequera ten esa posibilidade. Até 300.000 votantes socialistas de 2008 decidiron retirar o seu apoio á candidatura de Rubalcaba. E o BNG non só non se beneficiou desta sangría, senón que mesmo perdeu outros 29.264 apoios. A súa mensaxe de ser a única forza de esquerda e galega quedou flotando no vento. O seu problema é estrutural, non conxuntural. Se no peor resultado histórico do PSOE o BNG non é quen de crecer, cando o fará? Se a este feito súmase que Converxencia i Uniu conseguiu un gran resultado (16 deputados), que o PNV saíu indemne (5) pese ao terremoto de Amaiur (7), compréndese que os tambores de guerra xa resoen nas ringleiras do BNG. E é que de forza nacionalista emerxente no panorama estatal, o BNG pasou a ser unha sorte de excentricidade no Congreso, unha formación case pintoresca, con só un deputado máis, por exemplo, que o Foro do inefable Francisco Álvarez Cascos. E este deterioro non pode sorprender. De feito, o pasado agosto, 18 alcaldes do BNG -o verdadeiro poder institucional do BNG- lanzaban un manifesto crítico para esixir á dirección do BNG a renovación do discurso e dos seus referentes políticos. Nunha organización tradicionalmente hermética e opaca, a irrupción destes rexedores interpretouse igual que cando saltan as luces vermellas nun avión: o problema é moi grave, ou se arranxa ou a catástrofe será inminente. Aínda que estes alcaldes heterodoxos decidiron postergar as súas esixencias para non danar ao BNG na contenda electoral, o lóxico é que esas reclamacións resuciten se cabe con maior forza.<br />
Non parece, con todo, que esta petición de cambios drásticos de discurso e persoas vaia a atopar unha cálida acollida no seo da UPG, formación estalinista dominante no BNG. De feito, a delirante análise de Guillerme Vázquez, portavoz nacional, dos resultados é, cando menos, singular. "O BNG tocou chan, freamos o descenso, dos últimos anos e agora remontaremos ate a vitoria total", asegurou na noite eleitoral. Mais a realidade é ben outra. Vexamos: en 2007 (municipais), o BNG obtivo o 19,15%; en 2008 (españolas), o 11,51%; en 2009 (galegas), o 16,57%; en 2011 (municipais), o 16,52%; e o 20N, o 11,25%. A forza dos números indica que o que se deixa o PSOE non o gaña o BNG, senón que, en liñas xerais, queda en casa ou llo leva a esquerda españolista de Izquierda Unida. Así o pasado 20N o grupo de Cayo Lara pasou en Galiza de 25.000 votos a 70.000. Este fenómeno non é novo. Xa en Vigo, por exemplo, nas municipais de maio, IU gañou máis de 4.000 votos, mentres que o BNG deixábase outros 12.000. "Estou disposto á autocrítica, pero non a flaxelarme", advertiu Vázquez cando se lle preguntou pola súa responsabilidade como líder da formación. O BNG, unha fronte de partidos, seis formacións e varias correntes, atópase nunha posición delicada: non medra cando si o fai o PSOE e tampouco toma osíxeno cando os socialistas españois perden fol. A marcha de Xosé Manuel Beiras e de Anxo Quintana deixou un baleiro de liderado aínda por encher. É evidente que Vázquez non foi unha substitución natural, senón unha imposición da UPG e con data de caducidade. Carlos Aymerich, portavoz parlamentar e líder de Máis Galiza, xa se postulou como home forte. Con todo, as resistencias que vaise atopar non serán poucas. Á UPG non lle gusta. E a Teresa Táboas, exconselleira e antiga aliada de Aymerich, tampouco. Seica porque é hora de que o BNG o dirixa unha muller e que non estea contaminada polas tradicionais liortas do BNG. A cuestión é que o túnel no que esvara o BNG xa é demasiado longo e a luz non parece atoparse no dito de "Nunca choveu que non escampara". Porque isto non é orballo nin sequera un intenso chuvieiro, senón unha choiva pertinaz que está a deixar ao BNG calado até os ósos. E é sabido que os ósos permanentemente expostos á auga tenden a crebarse.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=106808</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=106808#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=106808</guid>
   <pubDate>Mon, 28 Nov 2011 03:13:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>O relato único</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><b>Miguel Romero </b><br />
“No ha llegado la Paz, ha llegado la Victoria”. La obra maestra de Fernando Fernán Gómez sobre la guerra civil, Las bicicletas son para el verano, terminaba con esta frase que era también una premonición de los sufrimientos que esperaban a los vencidos en la postguerra.<br />
“Victoria” es la palabra que más se repite ahora tras el comunicado de ETA anunciando el cese definitivo de su actividad militar. “Victoria” de la democracia, del estado de derecho, de la unidad de los demócratas, de la firmeza, de “los cuerpos y fuerzas de la seguridad del Estado”, etc. Incluso los escasos periodistas que uno lee con gusto cada mañana, como Isaac Rosa o Ignacio Escolar, dejan de lado su mirada crítica y se incorporan al coro de la “Victoria”. Es una muestra de la extraordinaria fuerza del “consenso antiterrorista” instaurado durante estos años, que la única voz significativa disonante haya sido la de Amnistía Internacional, que no se ha sometido a ese relato único, en el que sólo cuentan los atentados de ETA y las víctimas de ETA, todas ellas ensalzadas por el hecho de serlo, hasta el punto que el diario Público encabeza el listado de víctimas de su contraportada con el nombre de Melitón Manzanas, un torturador sádico, un esbirro de la dictadura, por el que nadie decente derramó una lágrima cuando ETA lo mató en 1968. Amnistía Internacional denuncia los “abusos graves [cometidos por ETA] contra los derechos humanos, entre ellos ataques directos e indiscriminados contra amplios sectores de la población” pero a continuación se dirige al gobierno español y le emplaza a que “garantice la rendición de cuentas por las violaciones de derechos humanos cometidas por miembros de las fuerzas de seguridad y reforme la legislación y las prácticas antiterroristas que han causado esas violaciones o han contribuido a ellas”. Nadie bien informado puede ignorar que esas “violaciones” han tenido un carácter sistemático y se han agudizado con la ley de partidos, ese invento de Zapatero que inauguró sus servicios a la derecha española, aunque en su momento pasara desapercibido. Y todo el que quiera informarse de la situación de los presos de ETA puede hablar con sus familiares y saber que, bajo la actual Dirección General de Prisiones, se les aplica un régimen inspirado en el que Margaret Thatcher impuso a los presos del IRA (cuando lo vemos reflejado en la formidable película Hunger de Steve MacQueen todo el mundo se emociona… pero aquello está muy lejos y la pantalla no es la vida): despertándolos cada dos horas, reduciendo al mínimo su tiempo al aire libre y su higiene, cambiándoles constantemente de celda y de cárcel, impidiendo que las familias les hagan llegar libros o comida, obstaculizando al máximo el contacto con sus personas queridas… La sociedad española, y la mayoría de la izquierda española no han querido saber nada de esta infamia. Y ahora como la infamia se ha mostrado eficaz, si hubiera que justificarla abiertamente se la justificaría. En nombre de la "Victoria". Éste es el relato oficial. Y hay que construir un relato alternativo. Es verdad que la fiebre por el “relato” que ha llegado a la política desde el periodismo no es una buena aproximación a la realidad: la narración obscurece normalmente la información. Pero la historia moderna de este país está determinada por “relatos” que enturbian el conocimiento de la realidad y la memoria: el relato de la Transición, que sobrevive ahora en el relato de la "Victoria", es la mejor prueba de ello. Hay pues que dar una batalla en los relatos. Y, tal como la entiendo, es una batalla a contracorriente. Contra todas las corrientes. Porque es verdad que la historia de ETA está llena de terror, crímenes y asesinatos. Es verdad que ETA ha ido destruyendo sistemáticamente sucesivas posibilidades de soluciones negociadas, en condiciones mucho más favorables que las actuales. Es verdad que ETA ha destruido también oportunidades de fortalecer corrientes de simpatía hacia la causa abertzale en sectores amplios de la izquierda española: la destruyó en Hipercor, y con el asesinato de Miguel Ángel Blanco, y con la serie criminal de los coches bomba hasta el atentado de la T4. <br />
Es verdad que ha sido derrotada por el Estado, pero no por el Estado de Derecho, sino por el aparato de coerción del Estado, con la impunidad garantizada por el “consenso antiterrorista”. Derrotada sin paliativos, hasta en cuestiones simbólicas: apenas unas horas después de la emisión del video con los tres encapuchados, la policía informaba de sus nombres y su historial con todo lujo de detalles, ridiculizando así el siniestro ritual de las capuchas. Pero no es verdad que ETA sea una banda de asesinos y criminales. Es una organización político militar integrada por militantes independentistas vascos. Como lo fue el IRA que ahora es reconocido en Gran Bretaña e internacionalmente como una organización respetable y, por cierto, no especialmente “alternativa” en sus objetivos, ni en su forma de hacer política. Si no se entienden los vínculos ideológicos y políticos de ETA con un sector muy amplio del pueblo vasco, no se entiende nada. No se entiende en toda su dimensión la derrota de ETA, porque como muy bien ha señalado Petxo Idoyaga: “Frente a la imagen que a veces se ha diseñado mediáticamente de una sociedad vasca ‘pasota’ sobre la confrontación o sobre las víctimas de ETA, hay que decir que el caldo de cultivo para esta decisión de ETA ha sido ese estado activo de la opinión pública vasca, que alcanza a franjas importantes de todo el electorado del PNV, de la izquierda abertzale y del socialista. Esta es la clave para comprender lo que ha ocurrido”. Ese “estado activo” se ha ido oponiendo no sólo a los coches bomba y otras acciones armadas; también a que muchos ciudadanos vascos, cualquiera que fuera su ideología tuviera que vivir escoltado; también a la “socialización del dolor” que intentó amargarles la vida a familiares de los adversarios… Ese amplio rechazo social transversal ha acabado afectando a ETA, porque ETA es una organización política, no una mafia. Tampoco se entenderá el previsible muy buen resultado que obtendrá Bildu el 20-N y que, hay que decir ya que será una magnífica noticia por su significado simbólico, más allá de lo que pueda pensarse o especularse sobre su futura dinámica política. Y será un excelente noticia, no sólo para Euskadi: si queda alguna posibilidad de reconstruir los puentes rotos entre la izquierda alternativa del exterior de Euskadi y la izquierda abertzale, va a depender en mucho del diálogo que pueda establecerse con los diputados de Bildu, si es que este diálogo entra en sus planes políticos. Por cierto, y para que no quede ninguna duda, esos puentes se rompieron por responsabilidad de ETA y sólo por su responsabilidad. Ramón Fernández Durán escribió textos muy acertados sobre este tema. ETA ha pesado como una losa, política y moralmente, sobre no diré toda, pero sí la gran mayoría de la izquierda que ha tenido como seña de identidad, política y sentimental, desde los tiempos de la lucha contra la dictadura, la solidaridad con el pueblo vasco y el apoyo al derecho a la autodeterminación. Es verdad que el comunicado de ayer significa quitarse esa losa de encima y es natural sentirse aliviado, como saliendo de una grave enfermedad. Pero habrá que levantar muchas otras losas antes de que llegue una paz que merezca ese nombre y esas no las ha puesto ETA; se están colocando con el relato de la "Victoria". Y el relato alternativo no es el del comunicado de ETA, que parece desconocer no sólo su derrota, sino las bases para reconstruir condiciones necesarias de vida en común de la ciudadanía vasca. Una vida en común que estará inmersa en conflictos sociales y políticos muy duros, propios de la crisis capitalista, bajo la violencia del mercado. Será muy difícil que se pueda construir en ellos una izquierda antagonista con la fuerza social y política necesaria para derrotar al capitalismo. Hoy es muy difícil. Con ETA era imposible. A partir de aquí se puede, o quizás podemos juntos, escribir otro relato.<br />
 </div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=105448</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=105448#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=105448</guid>
   <pubDate>Tue, 25 Oct 2011 05:01:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>O incrible lapsus palestino (GZ-Israel)</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><b>Publicado por GZ-Israel<br />
www.galiza-israel.org</b>---------------<br />
<b><i>"É o momento da verdade. O meu pobo está a esperar escoitar a resposta. Somos o último pobo en estar ocupado no mundo. Permitirá o mundo a Israel estar por encima da lei? É isto aceptábel?". Mahmud Abbás (Abu Mazen)</i></b>Presidente da ANP durante a súa intervención no plenario da Asemblea Xeral de Nacións Unidas (23.09.2011)<br />
.<br />
<br />
Onte, durante a súa agardada intervención, após meses de elaboración meticulosa do texto, o presidente da Autoridade Palestina, Mahmud Abbas, dixo alto e moi claro a frase, recollida con grandes aplausos desde as bancadas e desde a tribuna de convidados, que encabeza este post. Non hai desculpa posíbel na improvisación ou na urxencia. Non é o caso. Este texto, co seu rascuño previo correspondente, foi redactado, pulido e medido en cada parágrafo, en cada liña, en cada coma en Ramallah, París e Nova York. Mais o incríbel non é tanto a lóxica central da literatura palestiniana. O "palestinocentrismo", embigo do mundo, non é ilóxico desde a óptica palestina, o realmente incríbel é o silencio absoluto - quen cala outorga - con que a inmensa maioría dos movementos de liberación nacional recolleron esta senteza. Con certeza nos campos de Tinduf o eco - e as previsíbeis consecuencias - desta frase provocaron e provocarán calafríos, como en Lhasa, no Tibet ocupado ou nas montañas do Kurdistán...<br />
<br />
Aquí, no Estado español, esta frase monumental e lapidaria do presidente Abbas non pasou desapercibida por ninguén na esquerda e no nacionalismo basco, catalán, galego ou canario. Mais con certeza ninguén dirá nada. Os nenos mimados da progresía internacional teñen bula para dicir, inventar e fabular a literatura que consideren precisa e necesaria en aras da deslexitimación do perverso inimigo sionista. Contra Israel todo argumento vale. Tanto ten que este sexa certo ou falso. Aínda que teñan que nadar na contradición e na falsedade. O verdadeiramente importante para moitos é que contra Israel todos viven mellor.</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=104569</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=104569#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=104569</guid>
   <pubDate>Wed, 05 Oct 2011 02:05:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>A maioría de alcaldes normais do BNG pide un cambio</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><div align=justify>Até dezanove edís nacionalistas presentan hoxe en Compostela un manifesto crítico no que alertan que o Bloque necesita escoitar máis as demandas das rúas para evitar novos retrocesos como os sufridos nas eleccións locais. Os resultados das eleccións locais proban que o BNG necesita un inmediato cambio de rumbo. Esta é a mensaxe de fondo do manifesto lanzado hoxe pola maioría dos alcaldes do Bloque, procedentes de 19 dos 29 concellos onde os nacionalistas lograron a maioría. Asinaron edís da A Bola, A Mezquita, A Pobra de Brollón, Arbo, Castrelo de Miño, Maseda, Manzaneda, Mondoñedo, Monforte, Mugardos, Rianxo, Ribadeo, Salceda de Caselas, Teo, Tomiño, Vilar de Santos, Vimianzo e Zas. O manifesto supón un importante revés á xestión a Executiva. O BNG vivirá unha Asemblea Xeral para elixir candidato á Xunta este Outono. A protesta é máis relevante porque chega dos únicos mandatarios nacionalistas que lograron un soporte electoral maioritario nos últimos comicios. Entre outros, Martiño Noriega (Teo), Sandra González (Tomiño),  Xurxo Rodríguez (Castrelo de Miño) e Fernando Barcia (Ribadeo) prestaron hoxe en Compostela o texto. "Somos conscientes de que moitos militantes e simpatizantes e unha boa parte da cidadanía galega percibe esta asemblea como a derradeira oportunidade para que o BNG sexa quen, de atopar o punto de inflexión que nos permita esa resintonía coa sociedade para avanzar no camiño de liderar o noso País" di o Manifesto. "Ás veces, o Bloque dá a impresión de non entender o país no que está" lamentou Barcía. O mandatario de Ribadeo argumenta que ás veces o BNG lanza mensaxes que os cidadáns non o entende polo que cómpre "ampliar a base social". Os mandatarios demandan a renovación do discurso da fronte, actualmente gobernado maioritariamente pola APU, tras a vitoria desta alianza de indepententes e a UPG na última Asemblea. Segundo Martiño Noriega, a Exectiva do Bloque foi informada previamente da presentación do texto, seguindo os cauces regulamentarios. Os alcaldes insisten en que cómpre unha renovación de discurso tras os resultados das eleccións locais. Para Noriega o nacionalismo pasa por unha  "catarse" e a fronte necesita "resontinizar" coas demandas da rúa. </div></div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103446</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103446#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103446</guid>
   <pubDate>Sat, 13 Aug 2011 18:33:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>De Ferrol a Mauthausen</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><div align=justify><b>De Ferrol a Mauthausen<br />
Un historiador recupera las figuras de 19 gallegos que sufrieron el horror nazi <br />
ALBERTO LEYENDA - Vigo - 10/08/2011 </b>Registrado con el número 3.640 y con el triángulo azul de los apátridas cosido en su uniforme, Víctor Manuel Ares entró en Mauthausen en 1940, después de haber pasado por otro campo de exterminio, y salió de allí con graves secuelas por la desnutrición cinco años después, el 5 de mayo de 1945, cuando los aliados penetraron en territorio nazi y se toparon con la industrialización de la muerte que había perpetrado el régimen de Adolf Hitler. Como Víctor Manuel, otras 18 personas de las comarcas de Ferrolterra, Eume y Ortegal padecieron en su piel el horror de los campos en los que los presos, considerados infrahumanos, eran exterminados a través del trabajo esclavo. Ahora las asociaciones Memoria Histórica Democrática y Fuco Buxán se han propuesto rescatar sus figuras, a través de la investigación del historiador Enrique Barrera. Pretenden levantar un monumento con sus nombres inscritos y publicar un libro en el que se recopilen sus historias.<br />
<br />
No todos tuvieron la fortuna de sobrevivir -fallecieron cerca de la mitad de los 19-, pero el caso de Víctor Manuel, natural de Ares, es paradigmático. Era un suboficial de la Marina que combatió en el bando republicano. Tras la victoria franquista, se exilió en Francia y como otros muchos españoles fue internado en un campo de refugiados. Cuando comenzó la II Guerra Mundial, lo reclutaron para una Compañía de Trabajadores Extranjeros, que hacía labores de apoyo al ejército francés. Sin embargo, una vez que las tropas nazis rompieron la Línea Maginot y el Gobierno galo se rindió, las autoridades alemanas y españolas acordaron enviar a unos 9.000 republicanos a campos de exterminio, de los que fallecieron el 63%. Víctor Manuel fue de los que sobrevivió, a base de comer mondas y patatas crudas y gracias a una "medio novia" que era hija de un proveedor y que le daba comida a escondidas, según relató a un sobrino que le fue a visitar en 1962.<br />
<br />
A pesar de esa alimentación extra, tras ser liberado tuvo que estar varios años recuperándose de la desnutrición. A diferencia de los campos de exterminio para judios(lager), en los de presos (stalags) no existía un programa de asesinato masivo, sino que se aprovechaba la fuerza de trabajo de los reclusos y se les subalimentada, hasta que el deterioro les impedía realizar las labores asignadas. Entonces los mataban y los incineraban en hornos crematorios. En uno de ellos trabajó Víctor Manuel. Otros presos, enfermos físicos y mentales, entre ellos alguno de los ferrolanos, eran enviados al cercano Castillo de Hartheim, donde, tras ser sometidos a experimentos científicos, eran gaseados.<br />
<br />
Al salir de Mauthausen, Víctor Manuel volvió a Francia y allí rehizo su vida. Tras la guerra, en las iglesias francesas se solían poner los nombres de los españoles liberados, por si alguien quería reclamarlos. En Perols, cerca de Montpellier, había una comunidad de exiliados de su mismo municipio, Ares. Cuando vieron su nombre contactaron con él, y allí se trasladó. Trabajó como maestro de obras y promotor inmobiliario y acabó casándose con una española, también exiliada.<br />
<br />
Los otros 18 represaliados de esta comarca presentan peripecias bastante análogas, aunque cada una con sus particularidades. Uno de ellos, Juan José Casal, fue salvado in extremis por un amigo judío, que ejercía como kapo -preso de confianza de las SS utilizado para controlar al resto-e intercedió para evitar su asesinato. Volvió a España a finales de los sesenta, pero nunca quiso hablar de su pasado en los campos. Otro, Marcelino Pardal, se valió de sus habilidades futbolísticas para salvar la vida. Había jugado en el Racing de Ferrol, y cuando los nazis descubrieron su talento lo alistaron en el equipo del stalag. Las SS organizaban partidos entre los distintos campos, por motivos propagandísticos o de simple entretenimiento.<br />
<br />
Para realizar esta investigación, que ya dura más de un año, Barrera ha echado mano de los archivos de Mauthausen, en los que los nazis apuntaban el lugar y fecha de nacimiento de cada recluso, y les asignaban un número de identificación. También ha escudriñado registros municipales y realizado una amplia labor de campo, con entrevistas a los descendientes vivos. Algunos desconocían que sus parientes había estado en campos de exterminio, otros siguen viviendo en Francia.<br />
<br />
Barrera destaca que es la tercera generación, la de los nietos, ,la que se interesa por lo ocurrido con sus familiares, frente a la actitud de la generación anterior, que optó por el olvido. "Forma parte de la naturaleza humana que se quiera restaurar la dignidad", enfatiza el historiador, que se revela contra la justificación sin fundamento -con el tópico de "algo haría"-de asesinatos y condenas "sin razón ni juicio". Frente a eso, opone las 19 historias de sufrimiento y muerte por formar parte del bando perdedor.</div></div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103382</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103382#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103382</guid>
   <pubDate>Thu, 11 Aug 2011 03:23:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Novo libro de Pilar Rahola</title>
   <description><![CDATA[<iframe width="490" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/tn-3Yh5v-as" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103361</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103361#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103361</guid>
   <pubDate>Wed, 10 Aug 2011 04:17:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>A crise da débeda</title>
   <description><![CDATA[<iframe frameborder="0" width="480" height="360" src="http://www.dailymotion.com/embed/video/xk2f0k"></iframe><br /><a href="http://www.dailymotion.com/video/xk2f0k_la-crisis-de-la-deuda-entrevista-a-daniel-albarracin_news" target="_blank">La crisis de la deuda: entrevista a Daniel...</a> <i>por <a href="http://www.dailymotion.com/anticapitalistas" target="_blank">anticapitalistas</a></i>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103238</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103238#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=103238</guid>
   <pubDate>Wed, 03 Aug 2011 02:25:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>25 de Xullo: Día da Patria 2011</title>
   <description><![CDATA[<iframe width="450" height="286" src="http://www.youtube.com/embed/srdF_6B4T_w?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=102962</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=102962#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=102962</guid>
   <pubDate>Thu, 21 Jul 2011 05:43:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>AGAI critica a Amnistía Internacional</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify><div align=justify><b>Quere Amnistía Internacional a liberdade de Gilad Shalit? </b><br />
<br />
Desde Amnistia Internacional veñen de lanzar unha suposta campaña a favor de Gilad Shalit.<br />
<br />
<b><i>http://www.amnesty.org/es/appeals-for-action/cautiverio-1825-dias-fin-sufrimiento-gilad-shalit-familia</i></b>.<br />
<br />
Pero desde a Asociación Galega de Amizade con Israel queremos reflexionar en voz alta sobre a moi curiosa maneira de entender o apoio a Gilad Shalit por parte de Amnistía Internacional<br />
.<br />
Aministía Internacional na súa campaña resalta a situación dos terroristas palestinos presos, ocultando a súa condición de presos en tanto que autores de infinidade de atentados, mortes, e violencia terrorista contra civis. Mesmo xustificando no texto da campaña de AI o secuestro de Gilad, coma se fose unha lexítima represalia por un suposto "secuestro" por parte do Estado de Israel de "inocentes" palestinos.<br />
<br />
Na súa campaña piden só que se lle permita comunicarse coa súa família, non o sometan a malos tratos, que non o utilicen como refén e que autoricen que a Cruz Vermella o visite. En ningún momento se pide a súa liberación. Evitase en todo momento a palabra "secuestro" ou "secuestrado". Fálase de que está "recluído". Todas as reivindicacións que se recollen, establécense en virtude do dereito internacional dos prisioneiros de guerra. Estase recoñecendo un status de "prisioneiro de guerra", como se Hamas tivese dereito a telo retido. De feito AI só pide no seu texto que o traten de xeito humanitario, non que o liberen. En conclusión, esta suposta campaña a prol de Gilad Shalit é unha completa perversión.<br />
<br />
<b>Realmente está Amnistía Internacional interesada na liberación de Gilad Shalit?<br />
<br />
Ou é máis unha vez unha campaña-excusa para poder acusar a Israel?</b><br />
<br />
Lamentábel ocasión perdida por parte de Amnistía Internacional para que ainda que con 5 anos de retraso reclamar a liberdade dun cidadán israelí secuestrado mentres cumpría o seu servizo militar obrigatorio por un grupo terrorista así recoñecido pola comunidade internacional.<br />
<br />
Desde a <b>Asociación Galega de Amizade con Israel-AGAI</b> demandamos de Amnistía Internacional a rectificación urxente da súa campaña e a intensificación da presión internacional a Hamas da posta en liberdade de Gilad Shalit.<br />
<b>www.amizadeconisrael.org</b></div></div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=102448</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=102448#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=102448</guid>
   <pubDate>Tue, 05 Jul 2011 04:26:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>2ª flotilla a Gaza</title>
   <description><![CDATA[<iframe width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/7t3Ye6euCPw?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=102313</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=102313#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=102313</guid>
   <pubDate>Thu, 30 Jun 2011 02:21:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Pola paz contra o boicot a Israel</title>
   <description><![CDATA[O<div align=justify>s abaixo asinantes, cidadáns vascos, cataláns e galegos, que defendemos o dereito de autodeterminación dos nosos respectivos pobos, mediante este escrito, queremos amosar a nosa oposición á campaña que sob o nome BDS (Boicot, Desinversión e Sancións),  promove accións de todo tipo contra produtos, actividades ou profesionais provintes de Israel en ámbitos económicos, académicos, culturais ou deportivos. <br />
<br />
Consideramos que esta campaña,  que pretende ser un instrumento de presión sobre o goberno israelí para que mude a súa política respecto dos territorios palestinos, non   favorece en nada ao devandito fin, e pola contra cremos que por medio da mesma, estanse a cometer actos discriminatorios contra cidadáns israelís que reavivan o odio contra os xudeus en xeral. <br />
<br />
Cremos que a creación dun Estado palestino viábel, (prevista na resolución das Nacións Unidas de 1947 dividindo a Palestina británica en dous estados un xudeu e outro árabe),  pode ser a solución ao conflito se comporta o recoñecemento de Israel por parte dos estados árabes. Mais para iso consideramos que son o diálogo e a negociación os instrumentos  que debemos promover entre as partes implicadas.<br />
 <br />
Parécennos lexítimas as críticas ás autoridades de Israel, pero non a invocación da súa destrución como “solución final” ao conflito, e menos cando se obvia que é un estado democrático, para dar curso á infame equiparación co réxime  de Apartheid da antiga Sudáfrica. Israel, a pesar dos defectos que se lle poidan reprochar, foi unha referencia  para os pobos que aspiran á súa soberanía, especialmente así foi no caso catalán. O feito de que Pau Casals, o catalán máis universal sexa á vez cidadán de honra de Israel así o proba. Ou tamén o recente libro sobre Jordi Pujol e os xudeus. Por iso criticamos a quen en nome da liberdade dos nosos respectivos pobos solidarícense en exclusiva coa causa palestina e  negan a Israel o dereito a unha existencia en paz como fogar nacional do pobo xudeu.<br />
<br />
Así mesmo, parécenos unha irresponsabilidade que baixo o argumento da solidariedade se pretenda importar ás nosas sociedades un conflito externo e se interiorice a estigmatización dos cidadáns israelís e xudeus en xeral que conviven nas nosas sociedades. As   accións de boicot á cultura e á economía israelí e a discriminación contra persoas desta orixe nacional, son condutas racistas e delitivas que estanse a tolerar impunemente nas nosas sociedades. Como cidadáns que aspiramos á soberanía das nosas respectivas nacións non podemos admitir o racismo antixudeu que subxace nestas campañas de boicot, e nin moito menos que contamine o futuro modelo de sociedade que desexamos para os nosos pobos onde deberemos poder vivir en liberdade todas as persoas sexa cal for a súa procedencia nacional.<br />
<br />
<b>Asinan este texto desde Euskal Herria, Catalunya e Galiza:<br />
</b><br />
Jon Inarritu, xurista<br />
Xabier Kintana Membro da Real Academia de la Lengua vasca <br />
Jurgi Kintana, historiador<br />
Mikel Itoiz, enxeñeiro <br />
Iñaki Akerreta, periodista<br />
Filipe Duluc, lingüista. Ex-presidente do PNV de Iparralde, actualmente en EA.<br />
Iñaki Anasagasti, senador PNV<br />
<br />
Toni Florido, President de ACAI,<br />
Mila Miró, Secretaria de ACAI<br />
Ignasi Carnicer, ex-deputado de PSC<br />
Jordi Argelaguet, director do CEO<br />
Jaume Renyer, profesor URV.<br />
Alfons López Tena, deputado de Solidaritat<br />
Jaume Nogueroles, vogal de ACAI<br />
Pilar Rahola, periodista<br />
Josep-Lluis Carod-Rovira, politico e escritor<br />
<br />
Xoán Bernárdez Vilar, membro da Real Academia Galega <br />
Carlos Penela. escritor<br />
Natalia Costas Alonso, avogada <br />
Constantino Lago sindicalista <br />
Manuel Feáns. Profesor. Ex concelleiro do BNG  <br />
Paco Lores Santacecilia, sindicalista<br />
Cesar Pazos, técnico de marketing. Padroado da Fundación Enclave<br />
Pedro Gómez-Valadés, Presidente AGAI<br />
</div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=98355</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=98355#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=98355</guid>
   <pubDate>Wed, 30 Mar 2011 17:59:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Iraq 2003? ¿Por qué non España 1936?</title>
   <description><![CDATA[<div align=justify>¿Irak 2003? ¿Por qué no España 1936?<br />
JAVIER VALENZUELA 22/03/2011 <br />
<br />
En las aguas de este río no nos habíamos bañado. La intervención militar en Libia no es, ni en el fondo ni en la forma, comparable a la invasión de Irak en 2003. Resulta penoso escuchar a progresistas de buena fe efectuar tal equiparación. Si son españoles, cabría incluso sugerirles que, aunque Heráclito tenía razón y uno nunca se baña dos veces en las mismas aguas, si de lo que se trata es de buscar antecedentes para ilustrar el debate, pensaran más bien en la España de 1936. Entonces, la política de no intervención adoptada por Francia y Reino Unido supuso que nuestras fuerzas democráticas combatieran en manifiesta situación de desigualdad militar con los franquistas y, en consecuencia, terminaran siendo vencidas.<br />
<br />
Los españoles de izquierda que se oponen a la participación de nuestro país en la operación libia debieran haber encontrado una pista clarísima para forjar su criterio en el hecho de que el propio Gadafi se haya comparado con Franco.<br />
<br />
Pero volvamos a Irak. De la forma ya se ha hablado: la invasión de 2003 no fue aprobada por el Consejo de Seguridad; en cambio, la operación libia sí lo ha sido. Más importante, sin embargo, es el fondo. Se intentó justificar lo de Irak con pretextos quiméricos -las inexistentes armas de destrucción masiva-, mientras que lo de Libia se basa en razones evidentes para cualquiera que vea los telediarios -los valientes que se alzaron contra Gadafi estaban siendo aplastados a sangre y fuego-. En 2003 Bush intentaba reafirmar el poderío del imperio estadounidense tras el 11-S; ahora se trata de impedir que un tirano aborte el movimiento democrático en su país y, por extensión, en el mundo árabe. La pasividad frente a Gadafi suponía lanzar este mensaje a los autócratas árabes: el fallo de Ben Ali y Mubarak fue no desencadenar una matanza.<br />
<br />
Por lo demás, lo de Irak, una invasión descarada, solo podía ser contraproducente, solo podía terminar dando argumentos y reclutas a los yihadistas. Y, amén de sumir a ese país en un caos infernal, es lo que consiguió. Lo de Libia no es fácil, sin duda, pero, bien llevado, podría certificar el compromiso de los demócratas de todo el mundo con los pueblos árabes que se alzan por la libertad.<br />
<br />
Hoy se escuchará en el Congreso de los Diputados algún comentario reprochándole a Zapatero el que, tras oponerse a la invasión de Irak, se sume a la operación en Libia. Pues bien, no hay contradicción entre una y otra actitud, sino, al contrario, continuidad. Los mismos principios y valores que sirvieron para oponerse a lo de Irak sirven hoy para apoyar lo de Libia: legalidad, justicia y necesidad. Puede que la confusión proceda del eslogan de 2003: "No a la guerra". Nunca me gustó: muchos estábamos contra aquella guerra, pero sabiendo que hay algunas que deben ser libradas. Por ejemplo, la guerra contra el golpe de Estado franquista o la guerra contra Hitler. Es más, en los noventa, deberíamos haber librado algunas y no lo hicimos: para detener antes el sufrimiento de Sarajevo y para impedir las matanzas en Ruanda. El pacifismo a ultranza no es progresista. Sin unas cuantas revoluciones y/o guerras justas la humanidad seguiría en los tiempos de Espartaco.<br />
<br />
 </div>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=98010</link>
   <category>Mundo</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=98010#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=98010</guid>
   <pubDate>Thu, 24 Mar 2011 04:06:00 +0100</pubDate>
 </item> 
 <item>
   <title>Autoxenofobia</title>
   <description><![CDATA[<iframe title="YouTube video player" width="500" height="311" src="http://www.youtube.com/embed/ZJROD323Z1c?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>]]></description>
   <link>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=97146</link>
   <category>Galiza</category>
   <comments>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=97146#commentarios</comments>
   <guid>http://www.blogoteca.com/outravision/index.php?cod=97146</guid>
   <pubDate>Fri, 04 Mar 2011 03:19:00 +0100</pubDate>
 </item> 
</channel> 
</rss> 

