OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Las voces bajas de la historia
Las voces bajas de la historia
El crítico Xesús González edita las cartas de su padre, superviviente de Mauthausen
DANIEL SALGADO - Santiago - 31/05/2009
Albino González González remite su primera carta tras sobrevivir a cinco años en el campo de exterminio de Mauthausen. "Después de cuatro años te escribo estas líneas, para que sepas solamente que aún vivo, y que vivo pensando en ti", escribe, "en la lucha tan larga y dura que se me ha impuesto para vivir, no he olvidado, por ello, el recuerdo de un ser que me ha sido siempre querido". Era el 6 de agosto de 1945 y la destinataria, María Gómez Torres, "mi inolvidable Marujita", no sabía de Albino desde 1939, cuando fue internado en Argelés, al sur de Francia. El hijo de ambos, Xesús González Gómez, acaba de recoger en el volumen Cartas a la novia (Edicions Documenta Balear, 2008) 26 muestras de aquella correspondencia.

"Estas cartas", argumenta González Gómez, crítico literario, traductor y escritor, "revelan una resistencia moral y física al fascismo que no aparece en los libros de historia". González Gómez habla, con la misma expresión que utilizó en su día para la novela Os libros arden mal, de "las voces bajas" del siglo. No son misivas de lucha, no declaran resentimiento ni necesidad de reorganizar las fuerzas, sino que reflejan al individuo zarandeado y superviviente, el hombre que sale del infierno nazi con 30 años y 36 kilos de peso.

Albino González había nacido en Moles, comarca de Valdeorras, en 1915. El alzamiento fascista de julio del 36 lo cogió en San Sebastián y lo llevó al ejército republicano. Capitán, comandante, teniente coronel y, ya con el Ejército Popular constituido, comisario político, González lo fue casi todo en defensa de la II República. Y también en aquel tiempo de guerra conoció a María Gómez Torres, la que diez años más tarde se convertiría en su esposa y madre de Xesús González Gómez.

"Desde Argelés [el campo de concentración donde el Gobierno francés recluyó a parte de los republicanos españoles exiliados en 1939] escribió algunas cartas, enviadas a través de la Cruz Roja; mi madre las quemó", recuerda. Del inhóspito lugar que las democracias europeas reservaron a los perdedores de la Guerra Civil, González González pasó a la resistencia francesa. Pero en julio del 40, París caía bajo la bota nazi, y en agosto las divisiones alemanas atrapaban al combatiente de Valdeorras. Junto a más de 7.000 españoles -los historiadores cifran en un 2% el porcentaje de gallegos-, Albino pasará cinco años en Mauthausen. Los tenues indicios de organización de los presos contarán con su experiencia. "Llegó a ser algo así como responsable de barracón", apunta el hijo.

"Las últimas noticias que recibió mi madre datan de los primeros meses en Mauthausen". La comunicación se corta y hasta la liberación de Francia, la pareja pierde todo contacto. "Pienso que te extrañará mucho recibir esta misiva mía tan tardía, pero la primera por la posibilidad", comienza la primera carta de Albino remitida desde Francia. La respuesta de Marujita revela que ella "ha respetado" la ausencia. A los dos años, ya se habían casado: Vivían en A Rúa.

Albino González ya no volvió a la política activa. Y aunque esta correspondencia deja entrever la dureza de la época, él no entra en contacto con la clandestinidad. "Sin embargo, el primer 14 de abril [aniversario de la proclamación de la República] que pasa en Galicia, la Guardia Civil lo mete en el cuartelillo", explica Xesús González. La sombra del pasado no se apartaba de un Albino que reconstruyó su vida como empresario del chocolate, asociado con quien se convertiría en presidente de la Preautonomía, José Quiroga. En 1966, emigró con su familia a Barcelona.

"Nunca me habló directamente de Mauthausen", apunta el hijo, que conoció la historia por su madre. "Cuando todavía vivíamos en A Rúa", rememora, "estaban levantando un embalse con técnicos franceses; mi padre hablaba con ellos en francés y yo iba entendiendo". El comisario político y preso de Mauthausen, que pasó los últimos días de su vida reclamando indemnización de los Estados alemán y español (sólo atendió Alemania), murió en Castellón en 1981.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 31-05-2009 13:37
# Ligazón permanente a este artigo
Intolerancia israelí
Isto sucedeu en menos de 72 horas esta mesma semana.
1-) Unha casa de Sderot resultou alcanzada por un foguete disparado desde Gaza,
2-) Irán probou un mísil capaz de colocar en calquera punto de Israel calquera tipo de bomba que queira Ahamideyad, convencional, biolóxica ou nuclear (cando a teña)
3-) O xefe de Hizbullah, Hassan Nasrallah, declarou que a súa organización está disposta a "unha nova guerra total contra Israel".
Pero, ao parecer, o verdadeiro problema é a tozudez do primeiro ministro de Israel a realizar grandes concesións sen que ninguén máis mova un dedo. Os xornalistas aseguramos:
1-) que está a fomentar novos asentamentos en Cisxordania. Esta semana forrámonos a explicar que se empezou a construír un novo: Maskiot. Pero onte xoves, as forzas de seguridade desmantelaron un e diso, nin unha palabra.
2-) que se nega a negociar nada, cando todo o Gabinete israelí non se discute se haberá retirada final dos últimos redutos do Sur do Líbano, senón cando se producirá a retirada.
3-) que se nega a recoñecer aos palestinos o dereito a un Estado pero ocultamos que nin son os palestinos os que se negan a recoñecer o caracter nacional do estado de Israel e ademais nin sequera as dúas grandes faccións palestinas son capaces de porse de acordo sobre iso.
4-) que se nega a dividir Xerusalén. é dicir, pasámonos o día criticando "o muro" pero nos parece estupendo que se levante outro.
Francamente, non entendo nada. A ameaza sobre Israel non é palabrería senón algo que calquera pode comprobar (primeiro parágrafo) que carallo se lle conta á xente?
Velaí un vídeo dunha publicidade israelí. De verdade que a recomendo para que se vexa o lavado de cerebro intolerante ao que se somete aos isralíes.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 30-05-2009 00:17
# Ligazón permanente a este artigo
En defensa da lingua propia

Arredor de 40.000 persoas recuperan o espírito das mobilizacións contra a marea negra do "Prestige" para rexeitar a política lingüística do Partido Popular "O galego une", un dos lemas que usa a Mesa pola Normalización Lingüística nas súas campañas, foi onte máis certo ca nunca na manifestación que concentrou en Compostela miles de persoas para rexeitar o desregulamento do idioma propio do país proposto polo goberno do Partido Popular (PP). A manifestación, convocada pola Mesa e apoiada por 600 colectivos, converteuse na máis multitudinaria en Galicia desde as marchas pola marea negra do Prestige no 2002 e nun fito histórico das mobilizacións para a defensa do galego, advertencia clara ao presidente Alberto Núñez Feijóo de que a conflito lingüístico aberto polo seu partido na pasada campaña electoral pode ser só o comeza dun incendio que sacuda a lexislatura. Nin o frío nin as continuas chaparradas impediron que arredor de 40.000 persoas marchasen durante case tres horas polas rúas da cidade desbordando as máis optimistas previsións dos organizadores. De feito, a Praza da Quintana, onde concluía o percorrido, tivo que ser baleirada dúas veces para dar cabida a todos os asistentes, repetindo en cada ocasión a lectura do manifesto. Gaitas, pandeiretas ou caracolas acompañaron a manifestación nun espectáculo onde non só se vían as pancartas de partidos como o BNG, sindicatos como a CIG ou a CUT ou organizacións como Galiza Nova. Máis alá das bandeiras coa estrela vermella, o que había eran carteis con enormes corazóns, familias enteiras berrando "En Galicia, en galego!" e manifestantes sen unha adscrición política concreta que fan pensar no rexurdir do movemento social xestado a finais dos anos noventa e elevado ao rango de fenómeno de masas con Nunca Máis. Nun dos seus discursos máis incisivos e enxeñosos, o presidente da Mesa, Carlos Callón, arremeteu especialmente contra Núñez Feijóo e a súa tese recente de que el defendería a linguas dos que pretenden apropiarse dela, en alusión ao nacionalismo galego. "Que se apropie o seu goberno", escenificou Callón sobre o estaribel, "que se apropie a conselleira de Sanidade, analfabeta en galego. Que se apropie o consell eiro de Economía, Javier Guerra, analfabeto en galego tamén. Que se apropie a conselleira do Mar, Rosa Quintana, que quixo xurar o seu cargo en castelán, como se fose tan difícil aprender dúas frases en galego". Callón tamén criticou o conselleiro de Cultura -"exhibe moito curriculum cosmopolita pero non ten vergonza de dicir que a cultura galega está moi ben, pero é limitada"- e a "demagoxia e manipulación" do Goberno do PP. "As persoas que falamos en galego tamén temos dereitos civís" e "o feito de gañar as elección non fai que as mentiras se convertan en verdade". Desde esta prespectiva, o presidente da Mesa advertiulle a Feijóo que "non conten con ningún consenso para reducir a nosa lingua". O acto concluíu coa lectura do manifesto en defensa do galego "impulsado por 30 personalidades" en xuño de 2008 e que conta xa "con máis de 20.000 apoios individuais e de 600 entidades sociais, deportivas e culturais".
Durante a súa lectura -que se realizou en dúas ocasións- as escritoras Teresa Moure e Yolanda Castaño pediron "igualdade de dereitos entre galego e castelán". Pola súa banda, Avelino Pousa Antelo e Nemesio Barxa recordaron que o Consello de Europa advertiu que en Galicia "non se aplican os tratados internacionais para promocionar a lingua no ensino ou os servizos públicos" e que lle corresponde ó pobo galego definir a súa política lingüística a través das institucións". O portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, deputados deste partido como Teresa Táboas ou Carlos Aimerich, escritores como Bernardino Graña, Cesáreo Sánchez e Manuel Rivas, militantes socialistas como Mercedes Rosón, o patriarca nacionalista Xosé Manuel Beiras, o cineasta Antón Reixa ou a académica Margarita Ledo -que prefriu Compostela a Láncara, sede da sesión extraordinaria da RAG- son algúns dos nomes que acompañaron desde distintos ámbitos aos manifestantes."Unha lingua", díxolles Manuel Rivas aos periodistas, "só nace unha vez. É un don marabilloso que pertence ao mundo" e "aínda que existan 5.000 non chegan". Son, engadiu, como "6.000 ríos ou 6.000 bosques, que sempre parecerán poucos". E o mesmo que cómpre defender a natureza, a defensa do galego é "unha obriga" porque o benestar da lingua "está asociada ao benestar xeral".

REACCIÓNS A "desconfianza" de Feijóo O presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijoó, expresou onte a súa "desconfianza" cara a "aqueles que queren apropiarse do que é de todos", en referencia ás 40.000 persoas que onte se manifestaron en Compostela en defensa do galego. "Creo que tódalas manifestacións en democracia son lexítimas. Se hai un partido político e outras organizacións afíns que queren manifestarse, só podemos expresar ou noso absoluto respecto. Defender o galego dende a liberdade e promocionar a lingua galega dende o bilingüismo cordial é a posición maioritaria na que conflúe a sociedade galega e na que está instalado o Goberno da Xunta", dixo. "O galego", engadiu, "é de todos, non ten siglas e é un idioma oficial en Galicia, xunto co español". Na mesma liña, garantiu que a Xunta "protexerá" e "promocionará" este idioma.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 18-05-2009 10:31
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal