OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Xitanos, Xudeus e Galegos.
Anxel Vence

Un militante do Bloque Nacionalista Galego acaba de ser expulsado dese partido gobernamental baixo a sospeita de que xudaizaba en segredo a favor do Estado Imperialista de Israel. Máis ben era un segredo a voces, se temos en conta que Pedro Gómez-Valadés preside sen tapuxos e sen a menor vergonza unha asociación para promover a amizade entre galegos e israelís. E ate aí podiamos chegar. O lance non trascendería os límites da disciplina interna que tan a raxataboa adoitan aplicar ás veces os partidos, de non ser porque o BNG desempeña labores de goberno en Galicia xunto ao seu maioritario aliado socialdemócrata. Quere dicirse que non se trata precisamente dun grupúsculo extraparlamentar, senón dunha organización que ten ao seu cargo a xerencia de asuntos tan importantes como a cultura, a preservación do medio rural ou a loita contra os incendios forestais. Dadas esas circunstancias, sorprende un pouco a estraña fixación que un partido institucional de despacho e pavimento téxtil como o Bloque parece ter co Estado de Israel e -ou o que acaso sexa máis inquietante- cos xudeus en xeral. A expulsión de seu militante pro-israelí prodúcese, efectivamente, apenas uns meses despois de que o BNG impedise unha moción de condena do Holocausto no Parlamento galego, sob o pretexto de que antes habería que repudiar os abusos e arbitrariedades ás que o Goberno de Israel somete aos palestinos. (Moción que, para maior desconcerto, o BNG non tivera inconveniente en apoiar un ano antes). Se a todo iso súmanse os problemas que algúns alcaldes nacionalistas teñen cos xitanos -en Pontevedra e Poio, por exemplo-, máis dun puidese chegar á inxusta conclusión de que o Bloque é un partido ao que as etnias e as razas se lle atragantan con maior frecuencia da que aconsellaría o sentido común. Sempre haberá quen caia na fácil tentación de facer xogos de palabras para lembrar que o actual Goberno galego está formado por nacionalistas e socialistas, termos ambos que contribuían á denominación do partido fundado a principios do pasado século por Adolfo Hitler. Naturalmente, ese sería un desatino comparábel á equiparación entre nazis e xudeus que -acaso sen pretendelo- veñen facendo con rara contumacia algúns dos dirixentes do Bloque. Só a xente mal informada ou a peor intencionada podería dubidar a estas alturas das conviccións democráticas dos nacionalistas e menos aínda atribuírlles simpatías polo nazismo. Cuestión distinta son os ramalazos vagamente antisemitas -agora chamados "antisionistas"- que tan a miúdo padece o BNG ao igual que boa parte da esquerda europea en directa competencia coa extrema dereita. A idea dunha conspiración xudaica internacional que Hitler atribuía aos Protocolos dos Sabios de Sión e Franco á "conxura xudeo-masónica" deixou paso ao non menos lendario "lobby xudeu" que disque goberna o mundo; pero un e outro concepto non deixan de responder no fondo ao mesmo prexuízo. Ese polo que unha parte do nacionalismo galego non dúbida en reputar de "imperialista" a Israel: unha república de tamaño inferior a Portugal que xamais tivo (Israel; non Portugal) afastadas colonias que fixesen dela unha metrópole. Tanto porfía o Bloque en equivocar os conceptos que, en boa lóxica, acabou por gañarse a inimiga das autoridades e -previsiblemente- ao pobo de Israel, que tamén os xudeus teñen seu corazonciño. Sequera sexa por interese propio, os nacionalistas poderían considerar que o termo "galego" foi durante séculos e en distintas épocas e lugares un insulto, tal como hoxe ségueo sendo para moitos o de "xitano" ou o de "xudeu". Pobo da emigración e o éxodo como eles, mal fariamos os galegos en tirar pedras contra o seu tellado. Ben puidese ser o noso tellado.
Faro de Vigo
28.04.08
Comentarios (2) - Categoría: Galiza - Publicado o 30-04-2008 03:02
# Ligazón permanente a este artigo
Comunicado de AGAI pola expulsión de Gómez-Valadés do Bloque
Despois de máis dun ano de acoso e constantes presións, finalmente o BNG consumou de forma arbitraria, vergonzosa e fascista a expulsión dun militante polo simple feito de ter unha visión diferente do conflito árabe-israelí e de presidir unha asociación de amizade que procura tender pontes entre os pobos galego e israelí. Entre a cultura galega e a xudía.

A Asociación Galega de Amizade con Israel considera que a utilización de medidas disciplinarias e de expulsións por un suposto delicto de conciencia é impropia dunha organización que participa no goberno de Galicia e fainos sentir como galegos e galegas asustados pola catadura xenófoba e totalitaria de quen nos cogoberna sen que lle importe violar de xeito incualificábel os máis elementais dereitos democráticos

A Asociación Galega de Amizade con Israel considera que é inaceptábel que un partido que forma parte do goberno da Xunta de Galicia poida manter actitudes con tal grado de antisemitismo, intolerancia, irresponsabilidade e falta de respecto á liberdade de expresión, de conciencia e de opinión, entrometéndose de xeito orweliano na vida privada dun militante.
A Asociación Galega de Amizade con Israel esixe unha rectificación inmediata por parte da Dirección Nacional do Bloque Nacionalista Galego
A Asociación Galega de Amizade con Israel se pregunta cal é o futuro dos militantes do BNG que son á vez socios e socias de AGAI e emplaza a Anxo Quintana a que explique públicamente se un xudeo pode ser militante do BNG ou non.
Por último, a Asociación Galega de Amizade con Israel reitera a súa firme intención de acudir á xustiza ordinaria para reparar esta violación dos máis elementais dereitos democráticos e constitucionais.
Vigo 28 de Abril de 2008
Comentarios (2) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-04-2008 16:30
# Ligazón permanente a este artigo
40 horas atrapado nun elevador


Nicholas White, un norteamericano que saliu a fumar da súa oficina en New York, quedou pechado cando regresou nun ascensor por máis de 40 horas ate que foi rescatado. Unha cámara de video do edificio rexistrou as 40 horas que pasou White
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 25-04-2008 04:06
# Ligazón permanente a este artigo
Viva a "democracia" cubana!!

A policía cubana disolve pola forza unha protesta pacífica das "Damas de Branco" na Habana. As mulleres piden a liberación dos disidentes políticos ao Goberno comunista
As Damas de Branco saíron onte de novo ás rúas de Cuba a protestar polo encarceramento dos seus esposos e familiares, disidentes do Goberno estalinista. Membros da policía e da seguridade cubanas disolveron pola forza a protesta pacífica dunha decena destas mulleres nos arredores da céntrica Praza da Revolución da Habana, onde reclamaban a liberdade dos presos políticos e tiñan a intención de entregar unha carta coas súas demandas ao presidente Raúl Castro. En 2003, o entón presidente Fidel Castro lanzou unha persecusión de disidentes políticos e encarcerou a 75 deles. Destes, 55 aínda están presos. As mulleres vestían camisetas brancas coa foto e os nomes dos seus familiares, sen portar algún signo político. "Estamos aquí para esixir a liberación dos nosos esposos e non nos iremos ata que eles sexan liberados ou nos arresten. esperamos o suficiente, queremos falar co novo presidente", dixo a líder do grupo, Laura Pollan na protesta de onte.Pouco logo dun autobús saíron unhas 20 mulleres policías e trataron de deter ás manifestantes, quen sentaron na beirarrúa, agarráronse polos brazos e rehusaron moverse. "Están morrendo, están morrendo", gritaba unha muller no medio das bágoas mentres a policía arrastrábaa cara ao autobús. Mentres se disolvía a protesta, presentáronse no lugar simpatizantes do Goberno, principalmente funcionarias de edificios gobernamentais próximos, e gritáronlles insultos.
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 22-04-2008 01:48
# Ligazón permanente a este artigo
Incivismo y cuña

Incivismo y cuña
SUSO DE TORO
EL PAÍS
20/04/2008


Gracias, tu voto: Resultado 35 votos
Hace unos días el alcalde coruñés constataba que Fadesa ya no es lo que era: volvía a recortar la plantilla en A Coruña. La crisis del ladrillo, los apuros financieros de esa empresa y el fracaso de un proyecto desmedido en Miño decidieron a sus dueños a despedir trabajadores aquí y no allí, en la sede madrileña. Pero es que la empresa ya no es gallega, la vendieron. También por estos días vino por aquí un señor de Madrid a pedir para Fenosa un trato especial en la concesión de licencias, invocaba las raíces gallegas de esa empresa; pero también su sede es madrileña, también la vendieron. Los dueños de las empresas son libres de venderlas, son suyas; los romanos inventaron el derecho justo para eso.

Los gallego hablantes tienen que ser bilingües; los castellano hablantes pueden ser monolingües
Salvo excepciones, nuestros empresarios carecen de cultura empresarial y de compromiso con su país. Carecen de sentido de país, no tienen sentido cívico, están a monte. La cultura democrática, la de la ciudadanía, no entró en ellos. Esa falta de responsabilidad con el país es más culpable en los que tienen más poder, pero está en sintonía con la media de nuestra sociedad.

Y aquí está la enésima campaña contra el gallego. Como si hiciesen falta campañas contra una lengua que se extingue inexorablemente. La Ley de Normalización Lingüística no se cumplió ni antes ni ahora, y no bastaría para detener un proceso social profundo. Seguimos teniendo un único canal de televisión en gallego, que prácticamente no está en el quiosco. Hoy sigue siendo imposible hacer la vida plena en gallego, uno está obligado constantemente a usar el castellano oral o escrito; los gallego hablantes tienen que ser bilingües, mientras los castellano hablantes pueden vivir toda su vida aquí siendo monolingües.

Aún así se señala y culpa a los bilingües que quieren vivir en gallego en Galicia, increíble pero cierto. Por eso son tan singulares estas campañas innecesarias, denotan una saña inútil, una rabia contra nuestras palabras, las del país, un odio a lo nuestro llamativo. Cómo no ver el lado enfermizo en ello, cómo no sentir algo de compasión por quien vive así.

La enésima campaña de "tan gallego es el gallego como el castellano" (¿ o era al revés, "tan castellano es el castellano como el gallego"?), alentada por el mismo periódico de siempre, reivindica lo de siempre: algunas personas quieren vivir aquí pero como si fuese allí. Pero no como en un allí cualquiera, no como en Marsella, Cracovia, Turín o Leningrado. No. Quieren vivir en Galicia pero como si fuese Murcia, Castilla-La Mancha, Castilla y León, Andalucía, La Rioja, Extremadura, Madrid o Aragón. En la España monolingüe. No les vale vivir aquí como en Cataluña, Euskadi, Valencia o Mallorca. Y tampoco les vale emigrar ellos, pretenden que vivamos todos emigrados, como emigrantes en nuestro país. Niegan la realidad física y humana, nuestra historia, nuestra memoria, nuestra cultura y nuestros intereses, todo lo que nos envuelve, y pretenden vivir en un país etéreo, sin pisar tierra y sin gallegos. Quieren vivir en una realidad jurídica, que por cierto no es la nuestra, pues el estado franquista, Madrid y provincias, desapareció y lo que rige es la Constitución y el Estatuto. Esa negación del entorno gallego es una falta de simpatía, empatía y de solidaridad total, una falta de compromiso con la sociedad y una negación del país. Nace de un incivismo total.

En las pasadas elecciones el PP agitó el miedo a los inmigrantes y planteó un contrato a cada inmigrante para su integración: tendrían el deber de aceptar las leyes vigentes entre nosotros y de conocer la cultura y lengua del país. Estuvo muy mal azuzar el miedo al inmigrante, pero sí que se puede discutir en frío y razonablemente que todos debemos asumir nuestra pertenencia a la sociedad que nos acoge, cumplir las leyes y conocer y practicar la lengua del país. Pero por qué van a cumplir ese pacto cívico los inmigrantes si ya hay aquí entre nosotros personas que se niegan a ello y meten la cuña en la madera de la convivencia. Y es el propio PP quien los anima.

Pero el problema de Galicia no es la incapacidad de los empresarios para constituirse en empresariado gallego, ni el PP, ni quienes no aceptan la Constitución ni el Estatuto de la nacionalidad gallega y sus leyes, ni los inmigrantes... El problema es nuestro atraso cívico, la incuria e incivismo que nos impide construir un país de ciudadanos y ciudadanas.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-04-2008 04:13
# Ligazón permanente a este artigo
As Olipiadas da vergonza
Por Ramin Jahanbegloo, filósofo iraniano

"Celebrar uns Xogos Olímpicos supón invocar a historia", declarou Pierre de Coubertin, fundador das Olimpíadas da era moderna. Os Xogos Olímpicos que deben celebrarse este verán en Pequín xa supón invocar o nome do Tíbet, invocar a monxes budistas vestidos de túnicas cor azafrán e a un Dalai Lama amante da paz e que busca por modos non violentos a liberdade para o seu reprimido pobo. Con todo, as autoridades chinesas veno de forma totalmente distinta.

Para esas autoridades, o Tíbet forma historicamente parte de China e o Dalai Lama e os seus seguidores son uns reaccionarios oscurantistas que van contra o progreso económico e social que nos últimos 58 anos proporcionou o réxime chinés a unha cultura atrasada. Segundo as autoridades de Pequín, todas as protestas dos monxes budistas e doutros tibetanos son froito dunha conspiración orquestrada polo Dalai Lama desde Dharamsala, sede do seu Goberno no exilio. Segundo a versión oficial chinesa, o Dalai Lama, con axuda da CIA, xa dirixiu unha insurrección violenta contra as tropas chinesas, despois de que Pequín se fixese co poder en 1950. Pero a campaña subversiva fracasou e o Dalai Lama viuse obrigado a fuxir á India, onde viviu exiliado durante medio século.

Ou sexa, para os políticos e altos funcionarios de Pequín, o Dalai Lama non é tanto un relixioso budista de credo non violento como un rebelde secesionista.

No entanto, logo da ofensiva desatada contra os manifestantes tibetanos en Lhasa, a peor das dúas últimas décadas, Pequín é agora observado atentamente -e condenado- pola comunidade internacional. E iso nun momento no que os Xogos Olímpicos están ao virar a esquina. China teme que as protestas das últimas semanas poidan apartar ao mundo, ou a boa parte del, das Olimpíadas. O problema tibetano está de novo en moitas mentes de todo o planeta.

É certo que, en teoría, os Xogos Olímpicos teñen que centrarse no deporte e non na política, pero o espírito olímpico e a súa promoción comportan a defensa dunha determinada ética deportiva e o fomento do respecto aos dereitos humanos. E as probas constantes de que no Tíbet o réxime chinés realiza persecucións e vulnera os dereitos humanos non poden conciliarse co espírito que proclama o Artigo 2 da Carta Olímpica, que busca "o respecto por principios éticos fundamentais universais".

De feito, o elixir Pequín como sede dos Xogos Olímpicos de 2008 sen ter en conta a situación dos dereitos humanos en China vai xa en contra da ética de devanditos xogos, que se basea "no espíritu do humanismo, a fraternidade e o respecto aos individuos que inspira o ideal olímpico". Esa ética precisa que "os Gobernos dos países que alberguen os Xogos Olímpicos se comprometen a que os seus países respecten escrupulosamente os principios fundamentais da Carta Olímpica" (Código Ético do COI, E, Relacións cos Estados).

Agora, tras os últimos acontecementos, chegou o momento de que os países que se preparan para asistir aos Xogos Olímpicos de Pequín aborden o problema tibetano e animen ao réxime chinés a facer honra aos seus compromisos olímpicos mellorando a situación dos dereitos humanos nese territorio e en toda China. Si, as Olimpíadas son un acontecemento deportivo, pero levan o respecto a certas normas internacionais e aos valores éticos do olimpismo.

A falta de ilusión que suscitan os Xogos Olímpicos pon de manifesto o desencanto respecto dos valores éticos que se percibe na comunidade internacional. Para revitalizar a credibilidade das Olimpíadas é preciso reformularlas, converténdoas nunha plataforma desde a que desenvolver un marco de valores éticos globais que supoña un contrapeso das descarnadas prioridades económicas e políticas.

Se queremos que a Carta Olímpica teña sentido no século XXI e que os Xogos Olímpicos sexan algo máis que un acontecemento deportivo de índole especulativa, hai moitas razóns para que estes inclúan un imperativo ético que alente e fomente os dereitos humanos, utilizándoos para educar. En manifesto contraste co historial do réxime chinés en materia de dereitos humanos de carácter universal, como os relativos á pena de morte, a tortura, a liberdade de expresión e a represión no Tíbet, a Carta Olímpica e o Código Ético mencionan explicitamente o concepto de dereitos humanos e aluden á "conservación da dignidade humana", ao "desenvolvemento armonioso do ser humano", ao "respecto por principios éticos fundamentais universais" e á "dignidade do individuo".

Non debemos esquecer que o obxectivo do olimpismo é situar en todo momento o deporte ao servizo do desenvolvemento moral do home, con vistas a establecer unha sociedade non violenta preocupada pola conservación da dignidade humana. En consecuencia, chegou o momento de esixir a China que, se vai albergar un acontecemento internacional tan importante como os Xogos Olímpicos de verán de 2008, renda contas aos seus socios estranxeiros. Os líderes chineses deben comprender que, se se negan a respectar os dereitos humanos no Tíbet, enfrontaranse a unha campaña extremadamente vigorosa, implacable e omnipresente, seguida dun boicot ás Olimpíadas.

O boicot dos Xogos Olímpicos ten unha longa historia. En 1976, vinte e seis países africanos boicotearon os de Montreal pola participación nos mesmos de Nova Zelandia, que nese momento seguía tendo relacións estreitas co réxime racista surafricano. En 1980, Estados Unidos liderou un amplo boicot contra os Xogos Olímpicos celebrados en Moscova. A ese boicot sumáronse Xapón, Taiwan, Alemaña Occidental, Canadá e outros sesenta e un países.

O mundo está convocado a acudir a Pequín este verán para a celebración das Olimpíadas. Polo momento, ningún Estado importante accedeu a boicotealas. Con todo, os cidadáns de moitos países apoiarían aos seus Gobernos se estes chegasen a adoptar esa medida.

En 1936, Avery Bundage, presidente do Comité Olímpico Internacional, manifestou as súas dúbidas ante o que cría rumores diseminados por conspiradores xudeus sobre a existencia de campos de concentración na Alemaña de Hitler, e decidiu que as Olimpíadas debían celebrarse alí, a pesar do carácter totalitario do réxime nazi. Ao contrario que en 1936, hoxe en día os cidadáns do mundo saben de certo o que está ocorrendo entre bambalinas no Tíbet. Por iso chegou o momento de que todos os personaxes públicos do mundo actual fagan oír as súas voces disidentes en nome de quen non poden permitirse ese luxo no Tíbet por mor da represión chinesa. chegou o momento de dicir "non" ás Olimpíadas da vergoña.

EL PAÍS - 07.04.08
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 12-04-2008 16:31
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal