OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

"Non hai anti-sionismo nin anti-israelismo, simplemente antisemitismo latente"
Así o afirma Noah Klieger neste artigo escrito ao seu regreso de Suiza onde deu varias conferencias sobre a historia do histórico barco Exodo.

Durante a miña estadía fun entrevistado por varios xornais, incluíndo unha das publicacións líderes de Europa, o Neue Zürcher Zeitung.
O reporteiro preguntoume, obviamente, por Israel actual e o conflito no medio Oriente. Preguntoume se non estaba esaxerando ao declarar que o antisemitismo está en alza no mundo.
- "Quizais vostede está equivocado", dixo. - "Quizáis non é ningún antisemitismo, senón anti-sionismo e oposición á conduta do liderado israelí cara aos palestinos".
E esta é a raíz do problema. Por anos, os antisemitas estivéron escondendose detrás do argumento da súa oposición ao sionismo e as políticas de Israel con respecto ao problema palestino. "Nós non temos nada contra os xudeus," din repetidamente, "pero non estamos de acordo coas políticas de Israel".
Esta é unha mentira evidente. Os ataques as sinagogas, a profanación de cemiterios e os ataques a xudeus ortodoxos, Son unha expresión de "anti-sionismo"?
O asasinato dun mozo xudeu que usaba cipa e os intentos de "linchamento" doutro (ambos en Francia) Foron levados a cabo en "oposición ás políticas de Israel"?. O mes pasado, a metade da poboación de Ucrania anunciou que hai "demasiados xudeus no seu país" e que "o seu número debería ser minimizado". É isto tamén anti-sionismo? Hai uns días, un reputado instituto alemán publicou un estudo integral relativo á actitude dos alemáns cara a Israel. Os resultados do estudo son preocupantes: xorde á vista que o 44% da poboación ten unha opinión negativa respecto de Israel, e que unha maioría irresistible de alemáns (78%) cre que Alemaña debe tratar a Israel como o fai con calquera outra nación. Coma se os avós ou os pais dos enquistados non participaran no asasinato de seis millóns de xudeus. Coma se non houbese xudeus que aínda viven, milagrosamente, sobreviviron á "solución final" alemá.
Esa moi franca apatía do 78% da nova poboación alemá cara a Israel, fundado sobre as ruínas da xudería europea, é máis nada que unha expresión de antisemitismo latente. Eles poderían responder dicindo que aínda que Alemaña está comprometida cos sobrevivientes e os herdeiros daqueles que pereceron, podían expresar reservas cara ás políticas do Estado de Israel. Pero simplemente dixeron: "Non" a Israel. "Non" ao estado xudeu. Cando o presidente iraní Mahmoud Ahmadineyad di, repetidamente e en forma categórica e reiterada, que Israel debe ser aliminado da face da terra, non está dicindo que "os sionistas deben ser destruídos" senón que está esixindo que o Estado xudeu enteiro sexa aniquilado; e ningún Estado esixiu que Irán sexa expulsado dos Nacións Unidas dada a súa incitación salvaxe contra outro Estado tamén membro da organización, ningunha resolución foi aprobada por Nacións Unidas, o mellor indicio da actitude e posición do mundo cara aos xudeus. A ausencia de protesta testemuña que "o tolo" de Teherán non está só. Non, non hai anti-sionismo e non hai anti-israelismo, hai só antisemitismo, aínda cando se presenta cun aspecto diferente.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 28-02-2007 05:51
# Ligazón permanente a este artigo
Outra nova da Vicepresidencia
Até agora (incluido os tempos do PP), as familias adoptantes tiñan que pasar
un "exáme de idoneidade". Esto é, que a equipa de psicólogos/as da Xunta
certificaban que as parellas eran aptas ou non para adoptar, tras entrevistarse cos candidatos e candidatas. Pois ben, agora resulta que Vicepresidencia vai asinar un convenio co
colexio oficial de psicólogos para que sexan os psicólogos privados
colexiados os que emitan ese certificado. Como curiosidades:

- Vicepresidencia vai pagar 20.000 euros pola formación dos psicólogos
colexiados.
- Vicepresidencia recomenda que os formadores sexan os psicólogos da Xunta,
a quenes lles pagará o colexio (con fondos da Xunta).
- Para mais caralladas, os certificados que emita o colexio, deben ser visados polos psicólogos da Xunta (quen carallo vai aceptar dar o visto e prace a un certificado sen ter unha soa entrevista cos afectados?)
Os/as psicólogos da Xunta teñen até o día ¿27? de febreiro para decidir individualmente se aceptan ser os formadores e seguramente non haxa nin un dispoñibel. A MAIORES DE FACERLLES A CAMA, TEÑEN QUE QUENTALA. Pero, o BNG non estaba polos servizos públicos? Esto é outro exemplo de
externalizació n dun servizo. Que non hai persoal? Pois en troques de gastar
o diñeiro pagando aos psicólogos privados, hai que crear os postos na Xunta e dotalos con persoal propio. Estamos estes días preparando un novo boletín da CIG en Vigo-Pontevedra (A
Xanela) (quen quera que lla envie por correo electrónico, que ma pida). Alguén do BNG podese amolar de que o sindicato defenda os servizos públicos e critique esta nova externalizació n?
"A vicepresidencia de Anxo Quintana" precisa desprenderse de moito pepero ratificado en postos de libre designación. E tamén dalgún neo-nacionalista reconvertido.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 25-02-2007 18:09
# Ligazón permanente a este artigo
UPG ou BNG?
Sigo con interese o caso da posible expulsión dun militante do BNG por mor de pertencer a unha asociación que seica para algún ou algúns dos camaradas da fronte é un apéndice do imperialismo. Non dou crido honestamente que semellante despropósito, mais propio dunha organización marxinal extraparlamentaria que dun partido que, non esquezamos, comparte goberno na Xunta co PSOE. Desde logo, este que aquí escribe, de momento, e seguro que por moitos momentos, non se afilirá a ese BNG que como Batasuna fica atada pola dirixencia de ETA, este triste e patético BNG, fica dirixido sen careta nin desfraz pola UPG máis cavernaria.
Comentarios (3) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-02-2007 05:38
# Ligazón permanente a este artigo
Caza de bruxas no BNG
Non milito no BNG. Recoñezo que moitas veces teño meditado e falado cos amigos máis achegados da posibilidade de afiliarme ao BNG. Nunca me acabo de decidir. Sempre, sempre hai unha voceciña interior que me di: 2ollo Carlos, non sabes onde te metes"...

E fágolle caso. E desde logo lendo o que veño de ler:http://galiza-sosego.blogspot.com/index.html

Como pode unha organización así pretender ser maioritaria no noso pais? Un pode ou concordar co tema do conflito, pero por riba diso hai, ou debera, o DEREITO E PENSAR.

Lembrarlle aos talibans da Unión do Povo Galego que o telón de aceiro caiu. Que a CCCP xa non existe. Que o futuro de Galiza non está nin no COMECON nin no Pacto de Varsovia. Que os delictos de opinión xa só os aplica o neofascismo máis cavernario do PP coa Lei de Partidos.

Un disparate que me convence un pouco máis de non afiliarme ao BNG.
PODES VER A NOTICIA NO BLOG GALIZA-SOSEGO:
Comentarios (4) - Categoría: Galiza - Publicado o 19-02-2007 01:27
# Ligazón permanente a este artigo
Os lugares santos poden agardar. Un artigo de Amos Oz
A decisión do alcalde de Xerusalén, de suspender a construción da ponte na Porta dos Mugrabís, no Monte do Templo, é razoable, intelixente e digna de eloxio. Principalmente, vale a pena destacar os argumentos do alcalde: Débese permitir a todos os habitantes de Xerusalén manifestar a súa opinión respecto a devandito ponte, a fin de posibilitar a súa construción dentro dun marco de mutua comprensión e acordo entre xudeus e árabes.

Con similar sensatez, os argumentos tamén poderían ser válidos para postergar as escavacións arqueolóxicas que se levan a cabo aos pés da Monte do Templo, fronte á Porta dos Mugrabís: similar ás que leva a cabo o Wakaf musulmán debaixo da Monte do Templo desde fai dois anos, estes escavacións tamén espertan as ardentes polémicas relixiosas sobre a propriedade dos Santos Lugares na Monte do Templo.Esta pregunta non debería debaterse, porque non hai maneira de respondela con algún acordo entre as partes, e debido a que tales interrogantes poderían producir un derramamiento de sangue.

No compendio de diverxencias que compoñen o conflito palestino-israelí e árabe-israelí, a pregunta sobre o dominio dos Santos Lugares é a menos urxente e a que non require unha solución inmediata: A pregunta sobre o terrorismo palestino é máis urxente porque cidadáns inocentes están sendo asasinados.A pregunta sobre a conquista israelí e os asentamientos israelís tamén necesita unha resposta urxente, porque como resultado de iso hai desesperación e desasosego entre a poboación. A pregunta sobre os refuxiados palestinos é unha cuestión urxente, porque centenares de miles de persoas estanse podrecendo desde hai sesenta anos en campos de refuxiados en condicións infrahumanas.

E a pregunta controvertida sobre a soberanía dos Santos Lugares pode agardar porque ninguén morreu como resultou da conservación dun acordo temporal entre xudeus e musulmás, un tipo de status-quo que rexe actualmente e que ningunha das partes está conforme con el, non detén o perigo de ninguén. Nunha polémica con dimensións relixiosas, non hai necesidade de definiciónes nin ten sentido facelas. A historia da humanidade está regada con ríos de sangue, debido ao desexo de intentar definir algo de forma convincente entre diferentes crenzas relixiosas.

O status quo na Monte do Templo e no Muro Occidental debería ser mantido con precaución sen intentar cambialo. A incógnita sobre a soberanía dos Santos Lugares segue aberta e así deberá continuar. Ate cando?

Cando era neno, a miña avoa explicábame con palabras sinxelas as diferencias entre xudeus e cristiáns. Os cristiáns, dicía a miña avoa, creen que o Mesías xa estivo aquí unha vez e algún día volverá.Os xudeus creen que o Mesías aínda non chegou, pero chegará pronto. Sobre baséea desta polémica, dicía a miña avoa, derramouse moito sangue inocente, persecucións, discriminación e odio. Para que? Preguntaba a miña avoa. En lugar de derramar sangue podriamos esperar e observar.

Se o Mesías chega e di: Ola, que bo veros de novo - as xudeus terían que recoñecer o seu erro. Pero se o Mesías vén e di: Encantado de coñecervos - o mundo cristián debería pedir desculpas aos xudeus. Ate entón, vive e deixa vivir, dicía a miña avoa. Esta é a única resposta posible sobre a pregunta acerca da propiedade do Monte do Templo e o Muro Occidental: Vivir e deixa vivir dentro do delicado e fráxil marco do status quo que rexe desde 1967 e sen intentar cambialo, só de común acordo.

Amos Oz.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 18-02-2007 06:29
# Ligazón permanente a este artigo
Sorrisos e bágoas
O suplemento de cultura doutro mamut editorial, EL PAÍS, publicaba o pasado sábado unha reseña, a cargo de Juan José Tamayo, de cinco recentes libros da Junta Islámica asinados por conversos españois. En primeiro lugar, sorprende que un teólogo cristián se ocupe destas cuestións, coa riqueza que xa hai dentro das fes cristiás e a necesidade de difusión dalgunhas delas (ben liberais, por certo, como o episcopalismo estadounidense (case) ex anglicano); en segundo, chama a atención que un dos suplementos culturais por excelencia dedique tan vasto espazo a unha editorial que poucos anuncios lle incluirá nas súas páxinas e cuxos temas non son, en principio, de alcance maioritario. Sen embargo, o máis curioso de toda esta cuestión é a lingua utilizada polos autores para os seus libros e por Tamayo para a súa multirreseña: o español.
Supoñamos un escenario distinto. Pensemos nun conxunto de católicos –de seguidores do Papa, vaia, nada de minúsculas Igrexas– cunha serie de ideas orixinais sobre o catolicismo. Imaxinemos, mellor, un grupo de seis ou sete persoas (tal vez algunha máis se contamos os fillos) que se dedican a escribir cousas como as seguintes:
1) A relación de Xesús con Xoán mostra ás claras que o amor predilecto do Mesías era o que se establecía entre homes; 2) O milagre de converter o auga en viño e, ao cabo dos seus días, o feito de consagralo son indicativos de que todas as celebracións relixiosas deben de rematar en borracheiras; 3) O “deixade que os nenos se acheguen a min” era unha clara mostra de que o amor non coñece idade e, neste sentido, Xesús sancionaba as prácticas gregas (lingua que, a todo isto, falaba); 4) A negación da familia implica que todo católico ten que volver as costas aos seus para construír unha comunidade de amor distinta á sanguínea… Podería seguir así ate o delirio. E ninguén podería acusalos de non estar lendo correctamente o cristianismo, pois sería unha interpretación máis, persoal e asociativa, e, como tal, interesada. Incluso se escudarían en que Xesús instituíu a figura do Papa para afirmar o seu catolicismo a ultranza (aínda que este debería de axeitarse, evidentemente, ao que eles, ou seu grupiño, expresasen).
Supoñamos agora que tal corpúsculo católico existe e publica libros. O obxectivo é influír na sociedade para que a maioría de quen practican a fe católica adopte a súa visión e siga o que é a interpretación correcta da mensaxe. Pareceríanos normal, non? Ou polo menos nos parecería se empregase o español, o inglés, o francés, o alemán… o galego, o galés… Pero pareceríanos lóxico que tal mensaxe liberador, que a interpretación verdadeiramente correcta dos evanxeos, tras arduas esexeses e xogos malabares lingüísticos, que os volumes onde están as bases de “outro catolicismo é posíbel” se publicasen en árabe, en persa ou en urdú? Que fin veriamos en tal acción? Respondería a algunha lóxica expresábel?

Ese é o paradoxo deses libros e desa recesión tan bonita. Se os seus propulsores desexan que o islam se converta no que eles practican e defenden (homosexualidade, naturismo, chamanismo, estados alterados de conciencia, non ao uso obrigatorio do hiyab, democracia, tolerancia relixiosa, apertura das mesquitas aos crentes de calquera relixión, rexeitamento da violencia…), o idioma máis idóneo para dicilo non é o español (nin o inglés), senón algunha das linguas orientais que citei. É aí onde deberan incidir para transformar non unha relixión, senón toda unha cultura e unha forma de entender as relacións humanas, sociais e políticas, tan radicalmente opostas ás europeas.

Pero publicar en español non ten moito sentido, a verdade, a non ser que o fin non sexa transformar as sociedades musulmáns, senón convencer á europea de que o islam é da maneira marabillosa e falsa (aos feitos me remito) que eles propugnan. Así non haberá ningún tipo de prevención diante dos musulmáns de verdade, os que, aproveitándose da propaganda, veñan a reclamar calquera tipo de dereitos contrarios á identidade e á idiosincrasia de Europa.
Recesións como a de Tamayo (castelán, cristián e teólogo) producen, ademais, tristura, pois un dáse de conta de ate que punto segue habendo candidatos a Efialtes entre nós.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 17-02-2007 06:23
# Ligazón permanente a este artigo
Información e recursos sobre o galego

Política Lingüística pon na rede unha páxina con información e recursos sobre o galego. A Secretaría Xeral de Política Lingüística puxo na rede o espazo www.xunta.es/linguagalega/, no que se ofrecen material e información sobre o galego. Divídese en tres apartados: Política lingüística, que achega novas, lexislación, trámites e información sobre os servizos do departamento. O segundo bloque, Vivir en galego, presenta datos acerca da situación da lingua e ferramentas para facilitar e fomentar o seu uso correcto. Por último, Aprender galego recolle todas as campañas e recursos que puxo en marcha para a aprendizaxe da nosa lingua.
AQUÍ TES A WEB:
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 17-02-2007 06:16
# Ligazón permanente a este artigo
Torturas na comisaría do distrito de Groznenski
Un artigo de Anna Politkóvskaya

Cada día teño perante min decenas de cartafois. Son as copias dos expedientes das causas penais de persoas encarceradas ou que se atopan baixo investigación por "terrorismo". Por que a palabra "terrorismo" entre comiñas? Porque a maioría desas persoas foron designadas terroristas. E esta práctica de “designar terroristas” non só desprazou no 2006 a verdadeira loita antiterrorista, senón que comezou a multiplicar aos desexosos de vinganza, a potenciais terroristas. Cando a fiscalía e os tribunais traballan non en beneficio da lei nin para castigar aos culpables, senón por encarga político e para render conta antiterrorista ao Kremlin, as causas penais fabrícanse como tortillas.

A cadea de montaxe para “conseguir confesións” garante de maneira magnífica bos indicadores de “loita contra o terrorismo” no Cáucaso do Norte. Hei aquí o que escribíronme as nais dun grupo de mozos chechenos condenados: “As prisións reformatorias convertéronse en campos de concentración para os mozos chechenos que foron condenados. Son discriminados por motivos étnicos".

"Non permítenlles saír dos dormitorios nin dos calabozos de castigo. A maioría ou case todos os mozos foron condenados en causas amañadas, sen probas. En condicións de extrema crueldade, sometidos a humillacións da súa dignidade humana, eles comezan a odiar. E é todo un exército de homes que volverán adonde nós coas súas vidas e as súas mentes estragadas...".

Honestamente, temo o seu odio. Temo, porque rebasará as marxes. Tarde ou cedo. E non serán os investigadores que torturáronos quen pagarán os pratos rotos. As causas dos “terroristas designados” é o campo no que chocan frontalmente dúas posturas ideolóxicas sobre o que ocorre na zona da “operación antiterrorista no Cáucaso Norte”: combatemos a ilegalidade coa lei? ou mallamos coa nosa ilegalidade a deles? Estas dúas enfoques chocan e sacan faíscas hoxe e tamén farano no futuro. Como resultado da “designación de terroristas” aumenta o número daqueles que non queren conformarse con iso.

Fai pouco, Ucraína extraditou a petición rusa a Beslán Gadáyev, detido a comezos de agosto durante unha verificación de documentos en Crimea, onde vivía en condición de desprazado forzoso. Hei aquí unhas liñas dunha carta súa fechada o 29 de agosto: “Despois de que extraditáronme de Ucraína a Grozni leváronme a un despacho e preguntáronme inmediatamente se eu matara á xente da familia Salíjov, a Anzor e ao seu amigo, un camioneiro ruso. Xurei que non matara a ninguén e que non derramara o sangue de ninguén, nin do checheno nin do ruso. Dixéronme: “Non, ti matáchelos'.

Volvín a negalo. Despois de que por segunda vez dixen que non matara a ninguén comezaron a mallarme. Primeiro, déronme dous puñadas na zona do ollo dereito. Cando recuperei o sentido despois deses golpes me torceron os brazos e esposáronme coas mans por diante, e entre as perras, polo costado, introduciron un tubo para que eu non puidese mover os brazos aínda que xa estaba esposado. Logo colléronme, mellor devandito colleron o tubo polo extremo ao que eu estaba enganchado e colgáronme entre dous caixoneiras, a unha altura de perto dun metro.

Corrente eléctrica e golpes

“Inmediatamente despois de que colgáronme fixáronme uns cables nos maimiños das mans. Un par de segundos despois comezaron a darme golpes de corrente eléctrica e a mallarme con porras de goma por todas partes. Sen poder soportar a dor, empecei a berrar e a invocar o nome do Todopoderoso. Como resposta, para non oír os meus berros me puxeron unha bolsa negra na cabeza. Non lembranza canto tempo durou aquilo, empecei a perder o coñecemento de dor. Ao ver que perdía o sentido tiráronme a bolsa da cabeza e preguntáronme se ía falar. Díxenlles que si, aínda que non sabía de que ía falar. contesteilles así para librarme do suplicio aínda que sexa por un momento”.

“Descolgáronme e guindáronme ao piso. Dixéronme: 'Fala'. Respondinlles que non tiña nada que dicir. En resposta ás miñas palabras malláronme co tubo no que colgáranme tamén na zona do ollo dereito. Por mor dos golpes caín sobre un costado e, xa case inconsciente, sentín como seguían dándome golpes por doquier... Outra vez colgáronme e todo volveu a repetirse. Non lembranza canto prolongouse. Guindáronme auga varias veces”

“Ao día seguinte bañáronme, me embadurnaron a cara e o corpo con algo. Á hora de xanto viño a verme un policía de civil e díxome que viñeran uns xornalistas e que eu tiña que asumir a autoría de tres asasinatos e un asalto. No caso de que non fixéseo ameazoume con que abusarían sexualmente de min. Aceptei. Despois da entrevista cos xornalistas, obrigáronme a asinar unha declaración en que se dicía que todos os golpes recibíraos durante un intento de fuga”.

O avogado Zaúr Zakríyev, que defendeu a Beslán Gadáyev, declarou aos colaboradores da organización de dereitos humanos Memorial que na comisaría do distrito de Groznenski o seu defendido foi sometido a abusos físicos e psicolóxicos. Como despréndese da declaración do letrado, o seu defendido declarouse culpable dun asalto no 2004 contra efectivos policiais. Sen embargo, os axentes do Departamento Distrital do Ministerio de Interior decidiron que se declarase culpable dunha serie de delitos na aldea Stárie Ataguí (distrito de Groznenski) que el non cometera.

Segundo o avogado, o corpo do seu defendido presenta lesións causadas polos crueis malos tratos aos que foi sometido. Na enfermería do centro de detención preventiva número 1 de Grozni, onde actualmente atópase Gadáyev (acusado de bandidismo, artigo 209 do Código Penal de Rusia), levantouse un acta médica na que se deixou constancia de multiples lesións, cicatrices, magulladuras, hematomas, costelas rotas e vísceras comprometidas.

Por todas estas violacións flagrantes o avogado Zakriev presentou unha queixa diante da Fiscalía da republica de Chechenia.

Anna Politkóvskaya.
Xornalista.
Artigo póstumo publicado no diario ruso 'Nóvaya Gazeta'.

Nota da redacción de 'Nóvaya Gazeta'.

Todos pregúntannos se o asasinato de Anna Politkóvskaya está relacionado coa preparación do seu artigo sobre as torturas, que anunciou durante a súa entrevista a Radio Liberdade o 5 de outubro, un día antes da súa morte. Este texto son fragmentos do material que nosa comentarista deixou inconcluso. Trátase do testemuño directo do uso das torturas, confirmado polos exames médicos. Ademais, Politkóvskaya recibiu un vídeo no que se ve a supostos membros dos servizos secretos chechenos torturando a dous mozos. Do pescozo dun sobresae unha tesoiras e sangra abundantemente; o outro xace no chan malferido. Pedimos á persoa que envioulle o vídeo que contacte connosco. A filmación fixérona os mesmos verdugos.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 17-02-2007 02:39
# Ligazón permanente a este artigo
O Tribunal Supremo anula por vez primeira unha condena a morte do franquismo
A sala do Militar do Tribunal Supremo anulou por unanimidade unha condena a morte ditada durante o réxime franquista. É a primeira vez que o alto tribunal español acorda unha decisión deste tipo. A Ricardo Puente Rodríguez, republicano e director de Radio Málaga, foille decretada a pena capital en 1937. Por outra parte, a mesma sala deberá resolver o vindeiro martes o caso do anarquista catalán Salvador Puig Antich.O 6 de Agosto de 1937, Puente Rodríguez, Militante de Izquierda Republicana, foi xulgado por un tribunal castrense acusado dun delito de rebelión militar (realizou interferencias na mañá do 18 de xullo para evitar que as emisoras do norte de África, adictas aos golpistas, puidesen ser oídas). Condenado á morte, a súa pena foi conmutada posteriormente por unha pena de prisión.Segundo recolle o diario madrileño El Mundo na súa edición en papel deste venres, un dos fillos do acusado promoveu a revisión da condena, alegando que o seu pai fora xulgado catro meses antes polos mesmos cargos e resultara absolvido.Comprobada a veracidade das alegacións, o Supremo considera -por unanimidade- que polo artigo 328.5º da Lei Procesal Militar "procede a revisión da súa condena, xa que sobre os propios feitos recaen dúas sentencias firmes e dispares".
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-02-2007 02:13
# Ligazón permanente a este artigo
Máis propaganda que nos venden como información
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 05-02-2007 01:15
# Ligazón permanente a este artigo
Pallywood ou a manipulación para a propaganda.
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 04-02-2007 03:58
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal